အခန်း ၁၅၉

အခန်း ၁၅၉ ။ ။ ဘာကို စောင့်နေတာလဲ။

ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဖြာကျလာသော လရောင်က သူ၏ အပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

သူ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။

သေမျိုး တစ်ယောက် လိုပဲ။

ဧကရာဇ် တစ်ဝက် တစ်ပါး လိုပဲ။

ကိုယ့်ကံကြမ္မာ ကို စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ သူ တစ်ယောက် လိုပဲ။

ဒသမအကြိမ်မြောက် လေလံပွဲ ပြီးဆုံးပြီးနောက် သတ္တမမြောက် နေ့။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး သည် လုံးဝ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသည်။

မည်းနက်သော ရွှေရောင် နယ်မြေ အလင်းအမြှေးပါး က တိတ်ဆိတ်စွာ ဆက်လက် စီးဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ လေလံပွဲ အတွင်းကထက် အများကြီး ပိုမို နူးညံ့နေသည်။

အလင်းအမြှေးပါး ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်၊ တစ်ချိန်က အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေခဲ့သော တာအို ပုံစံများက ယခုအခါ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး၊ အိပ်မောကျနေသော ဘီလူးကြီး တစ်ကောင်၏ သွေးခုန်နှုန်းလို သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် မှုန်ဝါးသော အလင်းရောင်လေးများ တစ်ခါတစ်ရံ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။

ခြံဝင်း ထဲတွင်၊ သစ်ရွက်ခြောက်များ ပါးပါးလေး တစ်လွှာ စုပုံနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဘယ်သူမှ မလှဲကြဘူး။

လှဲဖို့လည်း မလိုအပ်ဘူး။

တာအို ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆင့် ခေါင်းဆောင် လေးယောက် နှင့် စစ်မှန်သောရုပ်သွင် အဆင့် အစောင့် သုံးဆယ့်ခြောက်ယောက် က ခြံဝင်း ပတ်လည်တွင် ရုပ်တုများလို လေးနက်စွာ ရပ်နေဆဲပင်။ သူတို့၏ တည်ရှိမှု က နယ်မြေ နှင့် ရောယှက်နေပြီး၊ ခြံဝင်း ၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

လေလံစင်မြင့် သည် ခြံဝင်း ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေသည်။

ထို လေလံတူ က စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲပင်။

လရောင်၊ နေရောင်၊ နှင့် ကြယ်ရောင် တို့က တစ်လှည့်စီ ဖြာကျနေကြသည်။

လေလံတူ က ရေခဲလို အေးစက်နေဆဲပင်။

သို့သော် ၎င်းကို ကိုင်ဆောင်ခဲ့သော သူမှာ ယခုအခါ ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ထဲတွင် မျက်လုံးမှိတ်ကာ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေလေသည်။

သတ္တမမြောက် နေ့။

လီဖန် မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပင်။

သူက နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်းခုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး၊ သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းက ရှည်လျားကာ နက်ရှိုင်းပြီး၊ သူ၏ ချီအငွေ့အသက် များကို ဖုံးကွယ်ထားကာ၊ ကျောက်ရုပ် တစ်ခုလို ငြိမ်သက်နေသည်။

ဒန်တျန် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ မဟာ ဧကရာဇ် ၏ မျိုးစေ့ က တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေသည်။

အရောင်မရှိသော အလင်းရောင် က ညင်သာစွာ စီးဆင်းနေ၏။

စီးဆင်းမှု တစ်ကြိမ်တိုင်းက သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် မှုန်ဝါးသော တာအို လှိုင်းဂယက်လေး တစ်ခုကို ဆွဲငင်ယူလာပြီး၊ ၎င်းက သွေးကြောများ မှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး အနှံ့ စီးဆင်းသွားသည်။

ထိုခံစားချက်က မိခင် ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ လှုပ်ရှားနေတဲ့ ကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်လိုပဲ။

မှုန်ဝါးပေမယ့် အစစ်အမှန် ဖြစ်တယ်။

အစစ်အမှန် ဖြစ်ပေမယ့် အလှမ်းဝေးနေတယ်။

သူ မျိုးစေ့ ကို အသက်သွင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။

မျိုးစေ့ က လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်နေတယ်။

အရောင်မရှိတဲ့ အဲဒီ အလင်းရောင်ကို သူရဲ့ စိတ်နဲ့ ထိတွေ့ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။

အလင်းရောင် က ရှက်တတ်တဲ့ နတ်သမီးလေး တစ်ပါးလို သူ့ရဲ့ အထိအတွေ့ကို ညင်သာစွာ ရှောင်ဖယ်သွားတယ်။

ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် ၉ ၏ အထွတ်အထိပ် ရဲ့ အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး မျိုးစေ့ အညှောင့်ပေါက်လာအောင် အတင်းအကျပ် လှုံ့ဆော်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။

မျိုးစေ့ က အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက်၊ ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားတော့တယ်။

ထို့နောက်၊ မျိုးစေ့ ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ မှုန်ဝါးသော်လည်း ယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အတွေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်:

"အချိန် မကျသေးဘူး။"

"အတင်းအကျပ် လုပ်လို့ အပိုပဲ။"

"စောင့်ပါ။"

လီဖန် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူငယ်အိမ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ အရောင်မရှိသော အလင်းရောင် က ခေတ္တမျှ လင်းလက်သွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ထို့နောက်၊ သူ တိုးတိုးလေး စကားပြောလိုက်သည်:

"ဘာကို စောင့်နေတာလဲ"

မည်သူကမျှ ပြန်မဖြေကြပေ။

မျိုးစေ့ က တိတ်ဆိတ်နေသည်။

စနစ် က တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး က တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဖြာကျလာသော လရောင်လေး တစ်ခုသာ သူ၏ အပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

သူ မျက်လွှာချလိုက်သည်။

"စောင့်နေတာလား……"

သူက တိုးညင်းစွာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်၏။

တင်ပျဉ်ခွေ၍ ဆက်ထိုင်နေလိုက်သည်။

ဆက်ပြီး စောင့်နေလိုက်သည်။

ကောင်းကင် သုံးဆယ့်သုံးဘုံ၊ ဇီဝေ ဧကရာဇ် နန်းတော်။

သရဖူနှင့် ပုလဲလိုက်ကာ နောက်ကွယ်ရှိ ဧကရာဇ် ၏ ပုံရိပ်က၊ ထို ကြယ်တာရာ ကြည့်ရှုသည့် စင်မြင့် ပေါ်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်မှာ ခုနစ်ရက် တိတိ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသည်။

ဆံပင်ဖြူ ကြယ်တာရာ အမတ် သည် စင်မြင့်အောက်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး၊ ခေါင်းမော့ကြည့်ရန် သို့မဟုတ် အသံထွက်ရန် မရဲဝံ့ပေ၊ ထို့ပြင် သူ၏ အသက်ရှူသံကိုပင် အနည်းဆုံး ဖြစ်အောင် တမင်တကာ ထိန်းချုပ်ထားလေသည်။

သူ သိသည်၊ တာအို ဧကရာဇ် က စဉ်းစားနေသည် ဆိုတာကို။

အဲဒီ လေလံပွဲ အကြောင်း စဉ်းစားနေတာ။

အဲဒီ လေလံပစ္စည်း ခုနစ်ခု အကြောင်း စဉ်းစားနေတာ။

အဲဒီ ကောင်လေး အကြောင်း စဉ်းစားနေတာ。

အဲဒီ "ကျော်လွန်သွားခြင်း ၏ သော့" အကြောင်း စဉ်းစားနေတာ။

လေဟာနယ် ကတောင် နှိမ့်ချစွာ လက်ခံခဲ့ရတဲ့၊ အဆုံးစွန် အရာအားလုံး ကို ကျော်လွန်နေတဲ့ အဲဒီအရာ အကြောင်း စဉ်းစားနေတာ။

သတ္တမမြောက် နေ့ နေဝင်ချိန်။

ဇီဝေ ဧကရာဇ် စိတ်ဆန္ဒ က နောက်ဆုံးတော့ လှုပ်ရှားလာခဲ့ပြီ။

သူ အနည်းငယ် လှည့်လိုက်သည်၊ သရဖူမှ ပန်းဖွားများက ညင်သာစွာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး၊ ပုလဲလိုက်ကာများ အချင်းချင်း ရိုက်ခတ်ကာ သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် တိုးညင်းသော အသံလေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံက ခုနစ်ရက် တိုင်တိုင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ဧကရာဇ် နန်းတော် အတွင်း မိုးခြိမ်းသံကြီး တစ်ခုလို ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဆံပင်ဖြူ ကြယ်တာရာ အမတ် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားမှု များနှင့် ကြောက်ရွံ့ တုန်လှုပ်မှု များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဧကရာဇ် စိတ်ဆန္ဒ က သူ့ကို လှမ်းကြည့်ပြီး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ထို့နောက် သူ စကားပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အသံက အက်ကွဲနေပြီး၊ ဘီလီယံချီသော နှစ်များ အတွင်း တစ်ခါမှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုမျိုး ပါဝင်နေသည်။

"ငါ... နားလည်သွားပြီ။"

ဆံပင်ဖြူ ကြယ်တာရာ အမတ် အံ့အားသင့်သွားသည်: "အရှင်မင်းကြီး..."

ဇီဝေ ဧကရာဇ် စိတ်ဆန္ဒ က ဆက်မပြောရန် သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ တားလိုက်သည်။

သူက အရှေ့ပိုင်းဒေသ ဆီသို့၊ ထို ခြံဝင်းငယ်လေး ဆီသို့၊ နှင့် ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော ကောင်လေး ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ထို့နောက်၊ သူ ဖြည်းညင်းစွာ စကားပြောလာသည်:

"အဲဒီ လေလံမှူး က... အဆင့်တက်ဖို့ အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိတာ မဟုတ်ဘူး။"

"သူ စောင့်နေတာ။"

ဆံပင်ဖြူ ကြယ်တာရာ အမတ် မျက်နှာပေါ်တွင် တွေဝေမှု များ ထွက်ပေါ်လာသည်: "စောင့်နေတာ ဟုတ်လား။ ဘာကို စောင့်နေတာလဲ"

ဧကရာဇ် စိတ်ဆန္ဒ က အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

"အခွင့်အရေး တစ်ခုကို စောင့်နေတာ... ငါတောင် နားမလည်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး တစ်ခုကို။"

"အဲဒီ 'ကျော်လွန်သွားခြင်း ၏ သော့' က သူ့ကို... ငါ မမြင်နိုင်တဲ့ အရာတွေကို မြင်တွေ့ခွင့် ပေးလိုက်ပြီ။"

"အဲဒီအရာက ဖွံ့ဖြိုးလာဖို့ အချိန် လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်လိမ့်မယ်။"

"အဲဒီအရာက အခွင့်အရေး ရဲ့ လှုံ့ဆော်မှု လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်လိမ့်မယ်။"

"ဖြစ်နိုင်တာက... သူ... ဆက်ပြီး စောင့်နေဖို့ပဲ လိုအပ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။"

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"အမိန့် ထုတ်ပြန်လိုက်ပါ။"

ဆံပင်ဖြူ ကြယ်တာရာ အမတ် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

"ဇီဝေ ဧကရာဇ် နန်းတော် က၊ ယနေ့မှ စပြီး၊ နှစ်တစ်ရာ တိုင်တိုင် ချိတ်ပိတ်ထားတော့မယ်။"

"နန်းတော် ကို ချိတ်ပိတ်မယ် ဟုတ်လား။" ဆံပင်ဖြူ ကြယ်တာရာ အမတ် က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ဒါက ဘာလို့လဲ"

ဧကရာဇ် စိတ်ဆန္ဒ က အရှေ့ပိုင်းဒေသ ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အလင်းရောင် တစ်ခု ဖြတ်ခနဲ လင်းလက်သွားသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... ရောက်လာတော့မယ့် ခေတ်ကာလ က ငါတို့နဲ့ မသက်ဆိုင်လို့ပဲ။"

"အကယ်၍ အဲဒီ ကောင်လေး သာ အဆင့်တက်ဖို့ အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့မယ် ဆိုရင်၊ ဒီလောကကြီး က အုပ်စိုးသူ အသစ် တစ်ယောက်ကို ကြိုဆိုရလိမ့်မယ်။"

"အကယ်၍ အဲဒီ လူငယ်လေး သာ ကျရှုံးသွားခဲ့မယ် ဆိုရင်... ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာက၊ သူတို့ရဲ့ 'ကျော်လွန်သွားခြင်း ၏ သော့' နဲ့အတူ၊ လှုပ်ရှားမှု အသစ် တစ်ခု လုပ်လာနိုင်တယ်။"

"ဒါတွေ နှစ်ခုလုံး က ဇီဝေ ဧကရာဇ် နန်းတော် ပါဝင်ပတ်သက်လို့ ရတဲ့ ကိစ္စတွေ မဟုတ်ဘူး။"

"နန်းတော် ကို ချိတ်ပိတ်လိုက်တာ က အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ပဲ။"

ဆံပင်ဖြူ ကြယ်တာရာ အမတ် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်၊ သူ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "ဧကရာဇ် ရဲ့ အမိန့်တော် အတိုင်း နာခံပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဧကရာဇ် စိတ်ဆန္ဒ က လှည့်လိုက်ပြီး ဧကရာဇ် နန်းတော် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

တံခါးသို့ ရောက်သောအခါ သူ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ နောက်လှည့် မကြည့်ခဲ့ပေ။

သူက တိုးညင်းသော အသံဖြင့်သာ ပြောလိုက်သည်:

"တစ်နေ့နေ့မှာ၊ အဲဒီ ကောင်လေးက... တကယ်ပဲ အဲဒီ ခြေတစ်လှမ်းကို လှမ်းနိုင်ခဲ့မယ် ဆိုရင်..."

"ငါ့ကိုယ်စား၊ သူ့ကို ဂုဏ်ပြုစကား သွားပြောလိုက်ပါ။"

ပုံရိပ်က အမှောင်ထု ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မြောက်ပိုင်း ပေမင် နှင်းပြင်၊ ရှေးဟောင်း လစန္ဒာ မင်းဆက် ရေခဲ နန်းတော်။

မဟာ ထိုက်ယင် အရှင်သခင် ၏ ထာဝရ ရေခဲပြာရောင် မျက်လုံးကြီးသည် ခုနစ်ရက် တိတိ ပွင့်နေခဲ့သည်။

သူမ မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပေ။

အနည်းငယ်မျှသော လှိုင်းဂယက်လေး တစ်ခုတောင် မရှိခဲ့ပေ။

သူမက ရေခဲ နန်းတော် ၏ ဗဟိုချက် တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေပြီး၊ သူမ ယခုလေးတင်မှ ရရှိခဲ့သော "ထိုက်ယင် ကြယ်တာရာ ဗဟိုချက် အပိုင်းအစ" ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

အပိုင်းအစ က တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေပြီး၊ မှေးမှိန်သော အပြာရောင် အလင်းတန်းလေး တစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေကာ၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ မူလဇာစ်မြစ် နှင့် မှုန်ဝါးဝါး ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

သတ္တမမြောက် နေ့ ညဉ့်နက်ပိုင်း။

သူမ နောက်ဆုံးတော့ လှုပ်ရှားလာခဲ့ပြီ။

ထို ထာဝရ ရေခဲပြာရောင် မျက်လုံးကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်သွားသည်။

ထို့နောက်၊ အတွေးတစ်ခုက ရေခဲ နန်းတော် တစ်ခုလုံး အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်:

"ရှေးဟောင်း လစန္ဒာ မင်းဆက် က ယခု ချက်ချင်း ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အစွန်းကို ပြောင်းရွှေ့တော့မယ်။"

"ဘာ"

ရေခဲ နန်းတော် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ၊ အံ့အားသင့် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှိုင်းဂယက် များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုက်ယင် မျိုးနွယ်စု မှ ဘိုးဘေး အိုကြီး တစ်ဦးက တုန်ယင်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ "ဘိုးဘေး... ဘာလို့ ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အစွန်း ကို ပြောင်းရွှေ့မှာလဲ။ အဲဒီနေရာက သက်ရှိတွေ နေလို့ ရတဲ့ နေရာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီကို သွားတာက... ထာဝရ ကျိန်စာသင့်တာ နဲ့ အတူတူပဲ"

မဟာ ထိုက်ယင် အရှင်သခင် က ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

သူမက အပိုင်းအစ ကို၊ မှေးမှိန်သော အပြာရောင် အလင်းတန်း ကို၊ ပြီးတော့ သူမ၏ မူလဇာစ်မြစ် နှင့် ပဲ့တင်ထပ်နေသော တာအို လှိုင်းဂယက် ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ထို့နောက်၊ သူမ တိုးတိုးလေး စကားပြောလိုက်သည်:

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... အဲဒီ ကောင်လေး က အဆင့်တက်ဖို့ အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်တော့မယ်။"

"သူ အဆင့်တက်ဖို့ ဖြတ်ကျော်လိုက်တဲ့ နေ့က၊ ဒီလောကကြီးရဲ့ စည်းမျဉ်း တွေ ပြန်လည် ပုံဖော်ခံရမယ့် နေ့ပဲ။"

"ဒီနေရာမှာ ဆက်နေရင်၊ မင်းတို့ ဖုန်မှုန့်တွေ အဖြစ် ပြောင်းသွားရင် သွား၊ မဟုတ်ရင်... သူရဲ့ အာဏာလမ်းကြောင်း ပေါ်က နင်းစရာ ကျောက်တုံး တွေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

"ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အစွန်း ကို ပြောင်းရွှေ့တာက၊ အနည်းဆုံးတော့... မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး တစ်ခုတော့ ကျန်သေးတယ်။"

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဘိုးဘေး အိုကြီး က တုန်ယင်စွာ မေးလိုက်သည်၊ "ဘိုးဘေး... ဘယ်လို... ဘယ်လို လုပ်ပြီး တာအို ကို သိတာလဲ"

မဟာ ထိုက်ယင် အရှင်သခင် က ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

သူမက အပိုင်းအစ ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်သိမ်းလိုက်ရုံသာ။

ထို့နောက်၊ သူမက အရှေ့ပိုင်းဒေသ ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထို ခြံဝင်းငယ်လေး ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော ကောင်လေး ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖြတ်ခနဲ လင်းလက်သွားသည်။

ရိုသေမှုတွေ ရှိတယ်။

နာကြည်းမှု တွေ ရှိတယ်။

ငါ မနာလို ဖြစ်မိတယ်။

သက်သာရာရမှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုလည်း ပါဝင်နေတယ်။

ငါ ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အစွန်း ကို ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ အတွက် အရမ်း ဝမ်းသာပါတယ်။

ငါ့မှာ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး တစ်ခု ကျန်သေးတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

"သွားကြစို့။"

သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

"စောင့်နေကြစို့။"

"အဲဒီနေ့ ရောက်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေကြစို့။”

………….