အခန်း ၁၆၀

အခန်း ၁၆၀ ။ ။ အနာဂတ်

တောင်ပိုင်း လီ မီးတောက် နယ်မြေ၊ နေမင်း နတ်ဘုရား နန်းတော်။

ရွှေရောင် ကျီးကန်း ၏ ပုံရိပ်ယောင်မှာ လုံးဝ ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နေမင်း ဘိုးဘေး နတ်ဘုရား ၏ ချီအငွေ့အသက်က သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် အလွန် အားနည်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ အသက်ရှင်နေသေးသည်။

သို့မဟုတ် တိတိကျကျ ဆိုရလျှင်၊ သူ တည်ရှိနေသေးသည်။

ထိုငြိမ်းသတ်သွားသော မီးခဲများထဲတွင်၊ အလွန် မှုန်ဝါးပြီး သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် တိုးညင်းသော အတွေးတစ်ခုက အရှေ့ပိုင်းဒေသကို စူးစိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။

ထို ခြံဝင်းငယ်လေး ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ထို ကောင်လေး ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

သတ္တမမြောက် နေ့။

ထို တာအို စိတ်ဆန္ဒ က နောက်ဆုံးတော့ လှုပ်ရှားလာခဲ့ပြီ။

၎င်းက ဖြည်းညင်းစွာ စုစည်းလာပြီး၊ အချိန်မရွေး လွင့်ပျယ်သွားနိုင်ပုံရသည့် မှုန်ဝါးသော လူပုံစံ တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အဲဒါ နေမင်း ဘိုးဘေး နတ်ဘုရား ရဲ့ မူလဇာစ်မြစ်ကနေ ကျန်ရစ်တဲ့ နောက်ဆုံး အပိုင်းအစလေးပဲ။

သူက အရှေ့ပိုင်းဒေသ ကို၊ ပြီးတော့ အဲဒီ ကောင်လေး ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ထို့နောက် သူ ပြုံးလိုက်သည်။

အဲဒီအပြုံးလေး က ခြောက်ကပ်ပြီး၊ သက်သာရာရမှု တွေ ပါဝင်နေသလို၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုလည်း ပါဝင်နေတယ်။

"ငါ... ဒီအတွက် တစ်သက်လုံး ကြိုးစား တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ..."

"နောက်ဆုံးတော့... ဘာမှ မရခဲ့ဘူး..."

"ဧကရာဇ် ၏ အမှတ်အသား... ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်း... နယ်ပယ် ပြင်ပ... သံသရာလည်ခြင်း... အကြောင်းတရား... ကံကြမ္မာ... ကျော်လွန်သွားခြင်း..."

"တစ်ခုမှ မရခဲ့ဘူး..."

သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် ငါ... မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။"

"ငါ အိပ်မက်တောင် မမက်ရဲခဲ့တဲ့ အရာတွေကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။"

"အဲဒါ လုံလောက်ပါပြီ။"

သူ ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အဲဒီ တကယ့် နေမင်းကြီး ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

နေမင်းကြီး က တောက်ပစွာ လောင်ကျွမ်းနေဆဲပဲ။

နေရောင်ခြည် က နွေးထွေးနေဆဲပဲ။

သူ ပြုံးလိုက်သည်။

ကလေး တစ်ယောက်လို ရယ်မောလိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူ၏ ပုံရိပ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရွှေရောင် အလင်းစက်လေးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ နေရောင်ခြည် ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။

ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ဆီကို ပြန်သွားတာပဲ။

ဗလာနတ္ထိ ဆီကို ပြန်သွားတာပဲ။

ထာဝရ အလင်းရောင် ဆီကို— ပြန်သွားတာပဲ။

နေမင်း နတ်ဘုရား နန်းတော် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ၊ တိုးညင်းပြီး ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းသော ငိုကြွေးသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဲဒါ ရွှေရောင် ကျီးကန်း မျိုးနွယ်စု ရဲ့ ငိုကြွေးသံ ပဲ။

သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေး ကို နှုတ်ဆက်နေကြတာပဲ။

ပရမ်းပတာ ကောင်းကင် နန်းတော်။

ရွှမ်ဖင် တာအိုမိတ်ဆွေ က ပရမ်းပတာ ပင်လယ် ၏ အစွန်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသည်။

သူ မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

သူ စကားမပြောခဲ့ပေ။

အတွေး လှိုင်းဂယက်လေး တစ်ခုတောင် မရှိခဲ့ပေ။

သူက တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး၊ လှိုင်းထနေသော ပရမ်းပတာ မြူခိုးများကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

မြူခိုးများ ထဲတွင်၊ မြေကြီး၊ မီး၊ လေ၊ နဲ့ ရေ တို့က အဆက်မပြတ် ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်ပေါ် ပျောက်ကွယ်နေပြီး၊ လောကကြီး ဖန်ဆင်းခြင်း မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် ပုံဖော်နေသကဲ့သို့ ပင်။

သတ္တမမြောက် နေ့။

သူ နောက်ဆုံးတော့ စကားပြောလာခဲ့ပြီ။

သူ၏ အသံက အလွန် တိုးညင်းပြီး၊ ကိုယ့်ဘာသာ စကားပြောနေသကဲ့သို့ ပင်:

"ပရမ်းပတာ... ဆိုတာ ဗလာနတ္ထိ ကနေ စတင်တာပဲ..."

"ဗလာနတ္ထိ ဆီကို ပြန်သွားရမှာပဲ..."

"ငါ ပြန်သွားရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ..."

သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသ ကို နောက်ဆုံး တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထို ခြံဝင်းငယ်လေး ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထို ကောင်လေး ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ လှည့်လိုက်သည်။

ပရမ်းပတာ ပင်လယ် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

ခြေတစ်လှမ်း။

ခြေနှစ်လှမ်း။

ခြေသုံးလှမ်း။

ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း၊ သူ၏ ပုံရိပ်က အနည်းငယ် ပို၍ မှေးမှိန်သွားသည်။

ဒသမမြောက် ခြေလှမ်းသို့ ရောက်သောအခါ၊ သူက ပရမ်းပတာ မြူခိုးများ ထဲသို့ လုံးဝ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပရမ်းပတာ နဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားတာပဲ။

ဗလာနတ္ထိ ထဲကို ပေါင်းစပ်သွားတာပဲ။

မူလဇာစ်မြစ်နဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားတာပဲ။

ထိုအချိန်မှ စ၍ ပရမ်းပတာ ကောင်းကင် နန်းတော် တွင် သခင် မရှိတော့ပေ။

အနောက်ပိုင်းဒေသ ဗုဒ္ဓ နိုင်ငံတော်၊ ဗောဓိပင် အောက်တွင်။

မဟာနေမင်း တထာဂတ လူဝင်စား ၏ ဗုဒ္ဓ အလင်းရောင်များက တောက်ပနေဆဲပင်။

သို့သော် အလင်းရောင်က ယခင်ကထက် အများကြီး ပိုမို နူးညံ့နေသည်။

ထို့ပြင် အများကြီး ပိုမို မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စိမ်းပြာရောင် ကြာပန်း ရဟန္တာ သည် သစ်ပင်အောက်တွင် ဒူးထောက်ကာ၊ ကျမ်းစာများကို တိုးညင်းစွာ ရွတ်ဖတ်နေသည်။

သူ ခုနစ်ရက် တိတိ ရွတ်ဖတ်နေခဲ့သည်။

သတ္တမမြောက် နေ့ ညဉ့်နက်ပိုင်း။

ဗုဒ္ဓ အလင်းရောင်က အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။

ကရုဏာများ ပြည့်နှက်နေသော အတွေးတစ်ခုက စိမ်းပြာရောင် ကြာပန်း ရဟန္တာ ၏ နှလုံးသား ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်:

"ကဿပ"။

စိမ်းပြာရောင် ကြာပန်း ရဟန္တာ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေသည်: "အရှင်မြတ်..."

ဗုဒ္ဓ အလင်းရောင် ထဲတွင်၊ ဗုဒ္ဓ ရုပ်ပွားတော် ၏ မျက်နှာက ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကရုဏာများ ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

လေးနက် တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

သို့သော် သူ၏ မျက်လုံး အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ သက်သာရာရမှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"အဲဒီ ကောင်လေး က... ငါ့ကို 'ကျော်လွန်သွားခြင်း' ဆိုတာကို ပြသခဲ့တယ်..."

"ငါ မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်... ဗုဒ္ဓ တောင် မရောက်ရှိနိုင်တဲ့ အဲဒီ အဆုံးစွန် အဆင့်အတန်းရဲ့ အပြင်ဘက်ကို..."

"ငါ... နားလည်သွားပြီ။"

စိမ်းပြာရောင် ကြာပန်း ရဟန္တာ အံ့အားသင့်သွားသည်: "အရှင်မြတ် က ဘာကို နားလည်သွားတာလဲ ဘုရား"

ဗုဒ္ဓ ရုပ်ပွားတော် က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအပြုံးလေး က ကရုဏာများ ပြည့်နှက်နေပြီး နက်ရှိုင်းလှသည်။

"ငါ နားလည်သွားပြီ... ဗုဒ္ဓ ဆိုတာတောင် ကံကြမ္မာ ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲ ဆိုတာကို။"

"ငါ နားလည်သွားပြီ... ကျော်လွန်သွားခြင်း ဆိုတာ ဗုဒ္ဓ ရဲ့ ရှေ့မှာ မရှိဘူး၊ ဗုဒ္ဓ ရဲ့ နောက်မှာ မရှိဘူး၊ ဗုဒ္ဓ ရဲ့ အထဲမှာ မရှိဘူး၊ ဗုဒ္ဓ ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာလည်း မရှိဘူး ဆိုတာကို။"

"ငါ နားလည်သွားပြီ... ငါ ထွက်သွားရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ ဆိုတာကို။"

စိမ်းပြာရောင် ကြာပန်း ရဟန္တာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်: "အရှင်မြတ် က ဘယ်ကို သွားမှာလဲ ဘုရား"

ဗုဒ္ဓ ရုပ်ပွားတော် က အရှေ့ပိုင်းဒေသ ကို၊ ပြီးတော့ အဲဒီ ကောင်လေး ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ထို့နောက်၊ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်:

"အဲဒီကို သွားမယ်... အဲဒီ ကောင်လေး သွားချင်တဲ့ နေရာကို။"

"အကယ်၍ သူ သွားနိုင်ခဲ့မယ် ဆိုရင်။"

"ငါ... သူ့ကို သွားပြီး နှုတ်ဆက်ပေးမယ်။"

"အကယ်၍ သူ မသွားနိုင်ခဲ့ဘူး ဆိုရင်..."

"ငါ... အဲဒီမှာ သူ့ကို စောင့်နေမယ်။"

ဗုဒ္ဓ အလင်းရောင် ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်ပျယ်သွားသည်။

ဗောဓိပင် အောက်တွင်၊ စိမ်းပြာရောင် ကြာပန်း ရဟန္တာ တစ်ပါးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

သူက မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အချိန်အကြာကြီး အဲဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေခဲ့တယ်။

မျက်ရည်များ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေလေသည်။

ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ။

ထာဝရ ဗလာနတ္ထိ နေရာလွတ်။

ထာဝရ တိတ်ဆိတ်ခြင်း။

ထို တာအို ၏ အကြည့် က တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေသည်။

၎င်း၏ ဘေးတွင်၊ ထို "ကျော်လွန်သွားခြင်း ၏ သော့" ချီအငွေ့အသက်လေး သည် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် ထဲသို့ လုံးဝ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ် တိတိကျကျ ဆိုရလျှင်၊ ၎င်းက အဲဒီ ချီအငွေ့အသက်လေး ထဲကို လုံးဝ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့တာပါ။

မင်း အထဲမှာ ငါ ရှိတယ်။

ငါ့ အထဲမှာ မင်း ရှိတယ်။

ငါတို့ ခွဲခြားလို့ မရတော့ဘူး။

သတ္တမမြောက် နေ့။

၎င်းက အနည်းငယ် လှိုင်းထသွားသည်။

ထိုလှိုင်းဂယက်လေး က အလွန် သေးငယ်လွန်းပြီး သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် မှုန်ဝါးလှသည်။

သို့သော် ဤထာဝရ ဗလာနတ္ထိ နေရာလွတ် ကြီးထဲတွင်၊ အနည်းငယ်မျှသော လှိုင်းဂယက်လေး တစ်ခုကပင် မိုးခြိမ်းသံကြီး တစ်ခုလို ပဲ့တင်ထပ်သွားစေသည်။

၎င်းက ဒီလောကကြီး ဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

ထို ခြံဝင်းငယ်လေး ဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

ထို ကောင်လေး ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

ထို့နောက်၊ မှုန်ဝါးသော အတွေးတစ်ခုက လေဟာနယ် ထဲတွင် ညင်သာစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်:

"စောင့်နေမယ်……"

"မင်းကို စောင့်နေမယ်..."

"အဲဒီနေ့ ရောက်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေမယ်..."

"ဘယ်လောက်ပဲ ကြာကြာ..."

"ငါ... မင်းကို စောင့်နေမယ်..."

အတွေး လွင့်ပျယ်သွားသည်။

ထာဝရ အခြေအနေ ဆီကို ပြန်သွားတာပဲ။

ဗလာနတ္ထိ ဆီကို ပြန်သွားတာပဲ။

စောင့်ဆိုင်းခြင်း ဆီကို— ပြန်သွားတာပဲ။

အဋ္ဌမမြောက် နေ့။

အရုဏ်တက်ချိန်။

ပထမဆုံး နေရောင်ခြည် တစ်မျှင် က တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွင်းပြီး သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး ပေါ်သို့ ဖြာကျလာသည်။

သစ်ရွက်ခြောက်များပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

လေလံစင်မြင့် ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။

ထို လေလံတူ ပေါ်သို့ ဖြာကျလာသည်။

ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ၏ တံခါး ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။

တံခါးက ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာသည်။

လီဖန် ထွက်လာသည်။

သူက အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲပင်။

သူ၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

သို့သော် ထိုမျက်လုံးများက လွန်ခဲ့သော ခုနစ်ရက်က ထက် ပိုမို နက်ရှိုင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ပိုမို... အေးချမ်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အဲဒါ အလွန်အမင်း ရူးသွပ်မှု တွေ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားတဲ့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုမျိုးပဲ။

အဲဒါ အဆုံးစွန် အမည်မသိ အရာတွေကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ စောင့်ဆိုင်းဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ရာကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ တည်ငြိမ်မှုမျိုးပဲ။

အဲဒါ မဟာ ဧကရာဇ် ၏ မျိုးစေ့ အညှောက်မပေါက်သေးခင် ကတည်းက၊ အရာအားလုံးကို ထိုးဖောက် မြင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်တဲ့... တည်ငြိမ်မှုမျိုးပဲ။

သူ ခြံဝင်း ထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ကြီးက အရမ်း ပြာလဲ့နေတယ်။

တိမ်တွေက အရမ်း ဖြူစင်နေတယ်။

နေရောင်ခြည် က နွေးထွေးနေတယ်။

အရာအားလုံးက လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်ရက် က အတိုင်းပါပဲ။

အရာအားလုံးက လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်ရက် ကနဲ့ လုံးဝ ကွာခြားသွားခဲ့ပြီ။

သူ အဲဒီမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေတယ်။

မျက်နှာပေါ် ဖြာကျလာတဲ့ နွေးထွေးတဲ့ မနက်ခင်း နေရောင်ခြည် ကို ခံစားနေတယ်။

အဝတ်အစား အစွန်းလေးတွေကို လာတိုက်ခတ်နေတဲ့ လေပြေအေးအေးလေး ကို ခံစားနေတယ်။

ပျောက်ဆုံးနေတာ ကြာပြီ ဖြစ်တဲ့၊ သာမန်ပေမယ့် အစစ်အမှန် ဖြစ်တဲ့ ဒီတည်ငြိမ်အေးချမ်းမှု လေးကို ခံစားနေတယ်။

အချိန်အကြာကြီး နေပြီးနောက်။

သူ တိုးတိုးလေး စကားပြောလိုက်သည်:

"အားရှီ"။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းတွင်၊ မှုန်ဝါးသော မီးခိုး...အပြာရောင် အလင်းရောင်လေး က အနည်းငယ် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားသည်။

သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ နက်ရှိုင်းပြီး တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာ၏:

"သခင်။"

လီဖန် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူ မေးလိုက်သည်:

"ငါ ဘယ်လောက်ကြာအောင် စောင့်သင့်တယ်လို့ မင်း ထင်လဲ"

အားရှီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အချိန်အကြာကြီး နေပြီးနောက်။

ထို တာအို အသံက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်:

"ဆက်ပြီး စောင့်ဖို့ မလိုအပ်တော့တဲ့... အချိန် အထိပေါ့။"

လီဖန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထို့နောက် သူ ပြုံးလိုက်သည်။

အပြုံးလေးက အရမ်း မှုန်ဝါးပါတယ်။

သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် မှုန်ဝါးလွန်းလှပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီအပြုံးလေး ထဲမှာ သက်သာရာရမှု တွေ၊ နားလည်မှု တွေ၊ နဲ့... မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားမှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ပါဝင်နေပါတယ်။

"ဆက်ပြီး စောင့်ဖို့ မလိုအပ်တော့တဲ့ အချိန် အထိ..."

သူက တိုးညင်းစွာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။"

"ဒါဆိုရင် စောင့်ကြတာပေါ့။"

သူ လှည့်လိုက်ပြီး လေလံစင်မြင့် ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

စင်မြင့်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ၊ သူ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ထို လေလံတူ ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

လေလံတူ က ရေခဲလို အေးစက်နေဆဲပင်။

သို့သော် ၎င်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လက်က နွေးထွေးပြီး ခိုင်မာနေသည်။

သူ ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထွက်ပေါ်လာတော့မယ့် နေမင်းကြီး ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

အကဲခတ်၍ မရနိုင်သော ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ့်၊ ဒါပေမယ့် ဘယ်တော့ ရောက်လာမလဲ မသိနိုင်တဲ့ အဲဒီနေ့ ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

ထို့နောက်၊ သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်:

"ငါ စောင့်နေမယ်။"

မနက်ခင်း နေရောင်ခြည် က ဖြာကျနေတယ်။

ကောင်လေး က လေလံတူ ကို ကိုင်ပြီး ရပ်နေတယ်။

သူ့နောက်မှာ အဲဒီ ခြံဝင်းငယ်လေး ရှိတယ်။

သူ့ရှေ့မှာ အဆုံးအစမဲ့ အနာဂတ် ကြီး ရှိတယ်။

စောင့်နေမယ်။

……………..