အခန်း ၁၃၃

အခန်း (၁၃၃) မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုခြင်း

ချန်ဟုန်ယွင်သည် အလွန်ပင် မတရားခံရသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ သူ မသိခဲ့သောကြောင့်ပင်ဖြစ်၏။

လျူအာကျူးက ဤမျှငယ်ရွယ်သော်လည်း ဤမျှမြင့်မားသော ရာထူးအဆင့်အတန်း ရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားမည်နည်း။ သူသည် မိမိ၏အဖေကို အဘိုးဟု ခေါ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

သူ၏ဘေးရှိ ဇနီးဖြစ်သူကမူ သူမ၏ခင်ပွန်းကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားပြီး လျူအာကျူးအား ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မောင်လေး မရီးသွားပြီး ဟင်းချက်လိုက်ဦးမယ် ပြီးရင် ငါတို့ သောက်ကြတာပေါ့..."

သူမသည် ဒေသခံအမျိုးသမီးတစ်ဦး မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

ဒေသခံအမျိုးသမီးများသည်လည်း အရက်သောက်တတ်ကြသော်လည်း သူတို့၏ မိသားစုရှေ့တွင်ပင် တခြားအမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အတူသောက်ရန် အလွယ်တကူ ကမ်းလှမ်းလေ့မရှိကြပေ။

လျူအာကျူးသည် စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေသော်လည်း ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူလုပ်စရာ တခြားအလုပ် မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချန်ဟုန်ယွင်သည်လည်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လျူအာကျူးအား ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ် ညီလေး ငါတို့ အတူတူ သောက်ကြတာပေါ့..."

သူတို့အားလုံး ကောင်းမွန်စွာ စကားပြောနေကြစဉ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာပြီး လျူအာကျူးအား အော်ပြောလိုက်သည်။

"သကြားလုံးဦးလေး ချန်ထူက ဦးလေးရဲ့စက်ဘီး ဘီးကို ဖောက်နေတယ်..."

ထိုမိန်းကလေးငယ်မှာ စောစောက လျူအာကျူး၏ သကြားလုံးကို စားထားပြီး စက်ဘီးကို ကူညီစောင့်ကြည့်ပေးနေသူ ဖြစ်သည်။

သူမသည် လျူအာကျူး၏ နာမည်ကို မသိသောကြောင့် သူ့အား သကြားလုံးဦးလေးဟုသာ ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

လျူအာကျူးသည် ညင်သာစွာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး မိန်းကလေးငယ်အား ပြောလိုက်သည်။

"ပေါက်ကရတွေ မပြောပါနဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးရဲ့ မြေးက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို လုပ်မှာလဲ..."

မိန်းကလေးငယ်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခြေဆောင့်ကာ ပြောလေသည်။

"တကယ်ပြောတာ သွားကြည့်ပါလား..."

လျူအာကျူးသည် မလှုပ်မယှက်ဘဲ ချန်ဟုန်ယွင်ကိုသာ ကြည့်နေသည်။

ချန်ဟုန်ယွင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွား၏။ သူ၏သားက မည်သို့သော လူဆိုးလေးဖြစ်ကြောင်း သူ အသိဆုံးပင်ဖြစ်၏။

ထိုမြေးငယ်လေးသည် ဤကိစ္စကို အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် အပြင်သို့ လျှောက်သွားရင်း ခါးပတ်ကို ဖြုတ်ကာ သွားကြိတ်ပြီး ဆဲဆိုလေတော့သည်။

"မင်းကတော့လေ နေ့တိုင်း အရိုက်ခံချင်နေတာပဲ..."

ချန်ဟုန်ယွင် ထွက်လာချိန်တွင် ဆူညံသံကို ကြားပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော ချန်ထူကို ကွက်တိပင် မြင်လိုက်ရသည်။

ဝင်ပေါက်အနီးတွင်တော့ လျူအာကျူး၏ လေလျှော့နေသော စက်ဘီးဘီး ရှိနေသည်။

"ချန်ထူ မင်း ဒီကိုပြန်လာခဲ့စမ်း ငါ မင်းကို သုံးရက်လောက် အငတ်ထားမယ် ယုံလား..."

ချန်ဟုန်ယွင်သည် ဒေါသထွက်နေသော ဝက်ဝံနက်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်၏။

အိမ်ထဲမှနေ၍ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးဖြတ်ရင်း ဆဲဆိုနေသော သူ့ဇနီးအသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ငါးရက် အငတ်ထားလိုက် ငါးရက်..."

လျူအာကျူးသည် ဧည့်သည်တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်ကိုပင် ထည့်မတွက်ဘဲ သူ၏ယောက္ခမကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်းအပေါ် မူတည်၍ ချန်ဟုန်ယွင်ရော သူ့ဇနီးပါ ချန်ထူကို အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ချန်ထူမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကာ ဆက်မပြေးရဲတော့ပေ။

သူ၏အသက်အရွယ်ရှိ ကလေးတစ်ယောက်အတွက် အရိုက်ခံရခြင်းသည် ကန်း ပေါ်တွင် အများဆုံး နှစ်ရက်ခန့် လှဲနေရုံသာဖြစ်ပြီး အဘွားဖြစ်သူက သနားကာ စည်သွတ်ဘူး များကို တိတ်တဆိတ် ပေးကောင်းပေးနိုင်သည်။

သို့သော် အစာငတ်ခံရမည်ဆိုလျှင်တော့ ထိုအရာက သူ၏အတွက် လုံးဝ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ထူသည် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်လျှောက်လာကာ သူ၏ဘောင်းဘီကို ဆွဲချပြီး အဖေဖြစ်သူဘက်သို့ ဖင်ကုန်းပေးလိုက်သည်။ စက်ဘီးဘီး ဖောက်ရုံလေးပါ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလောက်တဲ့ အပြစ်လုပ်ထားတာမှ မဟုတ်တာ ဒီလောက်ကြာကြာ အစာငတ်ထားဖို့ တကယ်လိုအပ်လို့လားဟု သူ တွေးနေမိသည်။

ချန်ဟုန်ယွင်သည် ဟန်ဆောင်ပြတတ်သော အမျိုးအစား မဟုတ်ပေ။ သူသည် ခါးပတ်ကို အားကုန်လွှဲကာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း….”

သုံးချက် ရိုက်ပြီးနောက် ချန်ထူ၏ တင်ပါးတွင် အနီရောင်အစင်းရာများ ထင်ကျန်သွားသည်။

မြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေသော လျူအာကျူးမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားသည်။ သူသည် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် ရှေ့သို့တိုးသွားပြီး ချန်ဟုန်ယွင်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုယွင် တော်ပါတော့ ဘယ်ကလေးက မဆော့ဘဲ နေမှာလဲ..."

"မဟုတ်ဘူး ညီလေး မင်း နားမလည်ပါဘူး..."

"ငါ့အဖေက အဲဒီခြေထောက်နာတဲ့ဒဏ်ကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်လောက် ခံစားခဲ့ရတာ တစ်ခါတလေဆို အရမ်းနာလွန်းလို့ တစ်ညလုံးတောင် မအိပ်နိုင်ခဲ့ဘူး..."

"သူ့ရဲ့သားအနေနဲ့ အဲဒါကို ကြည့်နေရတာ စိတ်ထိခိုက်စရာပဲ မင်းက ငါ့အဖေကို ကုသပေးခဲ့တယ် ဒါကြောင့် မင်းက ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပဲ..."

"အခု ဒီကောင်စုတ်လေးက မင်းရဲ့စက်ဘီး ဘီးကို ရဲရဲတင်းတင်း ဖောက်ရဲတယ် သူ့ကို သေချာမှတ်လောက်သားလောက်အောင် ပညာပေးမှရမယ်..."

ချန်ဟုန်ယွင်က အလွန်လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလေသည်။

လျူအာကျူးက အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"ကလေးတိုင်းက ဆော့ကြတာပါပဲ ဒေါသပြေအောင် တစ်ချက်နှစ်ချက်လောက် ရိုက်လိုက်ရင် လုံလောက်ပါပြီ တကယ်ကြီး နာကျင်သွားအောင်လုပ်ရင် မကောင်းပါဘူး..."

ပြင်ပလူတစ်ယောက်ရှေ့တွင် မိမိ၏ကလေးကို ရိုက်နှက်ခြင်းသည် မသင့်လျော်ဟု ချန်ဟုန်ယွင်လည်း ခံစားမိသည်။ ယင်းသည် ဧည့်သည်ကို အနေရခက်စေပြီး သူ့အား နှင်ထုတ်နေသကဲ့သို့ပင် ထင်ရစေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ခါးပတ်ကို လျူအာကျူးထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မင်းလည်း ဒေါသပြေအောင် တစ်ချက်နှစ်ချက်လောက် ရိုက်လိုက်လေ..."

"..."

လျူအာကျူးကက ငြင်းဆန်ရန် လက်ကာပြလိုက်သည်။

သို့သော် ချန်ဟုန်ယွင်က ခါးပတ်ကို သူ၏လက်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ပေးလေသည်။

"ဘာတွေ အားနာနေတာလဲ ဒီကောင်လေးရဲ့ အရေခွံက ထူပါတယ်..."

သူက စကားပြောရင်း ဝပ်တွားနေသော ချန်ထူကို ခြေဖြင့်ကန်ကာ ဆူပူလိုက်သည်။

"နည်းနည်းလောက် ထပ်မြှောက်လိုက်စမ်း မဟုတ်ရင် ဦးလေးက ရိုက်ရတာ အဆင်ပြေမှာမဟုတ်ဘူး..."

ချန်ထူသည် မကျေမနပ်ဖြင့် သူ၏ ညစ်ပတ်နေသော တင်ပါးကို ပို၍ မြှောက်ပေးလိုက်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော စိတ်အားထက်သန်မှုကို ငြင်းဆန်ရန် ခက်ခဲကြောင်း မြင်တွေ့ရပြီး ဤကိစ္စကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ချင်သောကြောင့် လျူအာကျူးသည် ချန်ထူအား ခါးပတ်ဖြင့် ပုံဆောင်သဘောမျိုး နှစ်ချက်ခန့် ရိုက်လိုက်သည်။

"ကဲ ဒါ မင်းကို ပညာပေးတာပဲ ဘောင်းဘီဆွဲတင်ပြီး သွားကစားတော့..."

ချန်ထူသည် အံ့သြစွာဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ လျူအာကျူးအား ကြည့်ရင်း မသေချာမရေရာစွာဖြင့် မေးလေသည်။

"ဦးလေးက မိန်းမလား ဘာလို့ နည်းနည်းမှ မနာတာလဲ..."

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေခဲ့သော်လည်း သူ၏း့အသံက မည်မျှ ရိုက်ချင်စရာကောင်းနေကြောင်းကိုမူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

လျူအာကျူး၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီးနောက် ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်တစ်ခုကို ပေးလိုက်ရာ ချန်ထူမှာ နာကျင်လွန်း၍ အော်ဟစ်သွားလေတော့သည်။

"ဘယ်လိုလဲ ငါက ယောက်ျားစစ်စစ်ဆိုတာ သေချာသွားပြီလား..."

လျူအာကျူးက သရော်လိုက်သည်။

ချန်ထူမှာ နှုတ်ခမ်းဆူသွားပြီး သူ၏ပါးစပ်ကြောင့် ပြဿနာတက်သွားရကြောင်းကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားလေတော့သည်။

ချန်ထူ ကောင်းစွာ ငြိမ်ကျသွားပြီးနောက် ချန်ဟုန်ယွင်က နှစ်ဆင့်ကို ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"သွား ဘီးသွားဖာချေ..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

ချန်ထူသည် ချက်ချင်းပင် နှုတ်ခမ်းဆူခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။ ခြေထောက်မှ နာကျင်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ သူသည် စက်ဘီးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တွန်းရင်း ထော့နင်းထော့နင်းဖြင့် ထွက်သွားလေသည်။

စက်ဘီးဘီးဖာရာတွင် တစ်ဆင့်နှင့် သုံးဖန် ကုန်ကျမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခုနစ်ဖန် ကျန်ရှိမည်ဖြစ်ပြီး သစ်သီးသကြားလုံး အများအပြား ဝယ်ရန် လုံလောက်သည်။

သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ထံမှ နောက်ထပ် တစ်ဖန် ထပ်ချေးနိုင်ပါက သူသည် သောက်ရန် စီးပွားရေးအမှတ်တံဆိပ် စီးကရက် တစ်ဘူးကိုပင် ဝယ်ယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူသည် ဆေးလိပ်မသောက်သော်လည်း လူကြီးများသည် အမြဲသောက်လေ့ရှိသောကြောင့် ဆေးလိပ်သောက်ရဲသူများကို လူကြီးများအဖြစ် ကလေးများက ထင်မြင်ကြပြီး အထင်ကြီးစရာဟု မှတ်ယူကြသည်။ ဆေးလိပ်သောက်သယောင် ဟန်ဆောင်ခြင်းကပင် သူ့အား ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ညွှန်ကြားနိုင်စေမည် ဖြစ်လေသည်။

ချန်ဟုန်ယွင်သည် သားဖြစ်သူ၏ အတွေးများကို မြင်တွေ့နေရသော်လည်း သူ့အား ဖွင့်ချရန် စိတ်မဝင်စားပေ။

အရာရှိများ၏ ကလေးများသည်ပင် အများစုမှာ လွတ်လပ်စွာ ကြီးပြင်းလာကြသူများ ဖြစ်သည်။

ထိုခေတ်က လူတိုင်းက ယောကျ်ားလေးများသည် အနည်းငယ် ဆော့သင့်သည်ဟု ထင်မြင်ကြပြီး ဆော့ခြင်းက သူတို့တွင် အလားအလာရှိသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကလေးတစ်ယောက်က အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေပြီး သုံးချက်အရိုက်ခံရပြီးသည့်တိုင် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပါက လူကြီးများကို ပို၍ စိုးရိမ်စေမည်ဖြစ်သည်။

ထိုကောင်စုတ်လေးကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် သူတို့အဖွဲ့သည် ခဏမျှ ဆက်လက် စကားပြောနေကြလေသည်။

အဘွားအိုသည် ဆေးများ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တစ်တောင်းနှင့် လက်ဖဝါးအရွယ်ခန့်ရှိသော အသားတစ်တုံးကို ယူဆောင်ကာ ပြန်ရောက်လာသည်။

"ငါ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး အသားတစ်တုံး ချေးပေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို တောင်းဆိုလိုက်တယ် ခဏနေရင် ငါတို့အားလုံး အသားစားရတော့မယ်..."

အဘွားအိုက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ဟုန်ယွင်နှင့် အခြားသူများသည်လည်း ပျော်ရွှင်သော မျက်နှာအမူအရာများကို ပြသလာကြပြီး တံတွေးများကိုပင် မရည်ရွယ်ဘဲ မျိုချမိသွားကြလေသည်။

ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးသည် ဤမျှလောက်အထိ ရုန်းကန်နေရမည်မဟုတ်ဟု တွေးကာ လျူအာကျူးမှာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူက သူ၏အတွေးများကို ရိပ်မိသွားပြီး တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ရှင်းပြလေသည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးရဲ့ မိသားစုက အရမ်း ဖြောင့်မတ်တယ် သူတို့ရဲ့ ပုံမှန်လစာ အများစုကို ကျဆုံးသွားတဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေရဲ့ မိသားစုတွေကို ထောက်ပံ့ဖို့ ပို့ပေးကြတယ် ဒါကြောင့် သူတို့က အရမ်းချွေတာပြီး နေထိုင်ကြတယ် အဲဒီပစ္စည်းတွေကသာ နိုင်ငံတော်က ချီးမြှင့်တဲ့ ဆုတွေ မဟုတ်ရင် ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးက အိမ်မှာ သိမ်းထားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

လျူအာကျူးမှာ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။ သူသည် ညွှန်ကြားရေးမှူးအိုကြီးက ဤမျှ တရားမျှတလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သို့ပေမဲ့ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရဲတင်းသော အကြံတစ်ခု အမှန်တကယ် ရှိနေခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီး၏ မိသားစုနာမည်မှာ ချန်ဖြစ်ပြီး သူ စောစောက တွေ့ဆုံခဲ့သော မှောင်ခိုဈေးကွက် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်၏ နာမည်မှာလည်း ချန် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ထိုမှောင်ခိုဈေးကွက်ကို ချန်မိသားစုက ဖွင့်လှစ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်မည်လား။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရဲစခန်းမှ ဝင်ရောက်စီးနင်းပြီးနောက် ပြန်ဖွင့်ရဲသော မှောင်ခိုဈေးကွက်တစ်ခုတွင် ချန် မျိုးရိုးရှိသော သူဌေးတစ်ဦးရှိနေခြင်းသည် မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ အနည်းငယ် သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းနေလေသည်။

သူသည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဟင်းချက်နေစဉ် ခေတ္တအနားယူသည့် အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ လျူအာကျူးသည် ချန်ဟုန်ယွင်အား စီးကရက်တစ်လိပ် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုယွင် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုမှာ ဘာရာထူးလုပ်တာလဲ..."

"ငါ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုမှာ မဟုတ်ဘူး ငါက စီးပွားရေးဗျူရိုက ဌာနမှူး အသေးစားလေးပါ..."

ချန်ဟုန်ယွင်က ပြုံးလျက်ပြန်ဖြေလေသည်။

"စီးပွားရေးဗျူရို ဟုတ်လား အဲဒါ နေရာကောင်းပဲ ခင်ဗျားက ပစ္စည်းကောင်းတွေအားလုံးကို အရင်ဆုံး ရနိုင်တာပေါ့..."

လျူအာကျူးက မနာလိုဟန်ဖြင့် ပြောလေသည်။

"အဟက် ပြည်သူ့အကျိုးဆောင်ရန်ပါကွာ ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် အခွင့်အရေးယူဖို့ တွေးရဲမှာလဲ..."

ချန်ဟုန်ယွင်သည် စီးကရက်ကို တစ်ချက် ပြင်းပြင်းရှိုက်လိုက်သည်။ လျူအာကျူးထက် များစွာ အရပ်ရှည်သောကြောင့် သူက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ကျုံးဟွာ စီးကရက်တွေကို ဝေငှပေးနိုင်ပြီး ဒီလောက် အရည်အချင်းရှိနေတော့ မင်းမိသားစုက ဘာမှ လိုတိုရှင်း မရှိလောက်ဘူး မဟုတ်လား စကားမစပ် စောစောက မင်းနာမည်က လျူလို့ ပြောခဲ့တယ်နော်..."

လျူအာကျူး၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ခုန်သွားသည်။ ချန်ဟုန်ယွင်၏ မေးခွန်းထဲမှ ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာတစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး သူသည်လည်း အဆက်အသွယ်များ ပြုလုပ်နေကြောင်း သိလိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် နောက်ဆုတ်မသွားပေ။ ယင်းအစား သူသည် ချန်ဟုန်ယွင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုယွင်ရဲ့ နာမည်က ချန်လား..."

အနီးနားတွင် လက်ဖက်ရည်သောက်နေသော ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဖြတ်ပြောလေသည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးရဲ့သားက ချန် မဟုတ်ဘဲ ဘာမျိုးရိုးနာမည်ဖြစ်ရမှာလဲ အဲဒါက ဘယ်လိုမေးခွန်းမျိုးလဲ..."

ချန်ဟုန်ယွင်မှာ ဒေါသမထွက်ဘဲ လျူအာကျူးကို ကြည့်ကာ ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ် ငါ့ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ချန်ပဲ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူကို လျစ်လျူရှုကာ လျူအာကျူးသည် သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် အတည်ပြုလိုက်ပြီး သူ၏လက်များကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်..."

တရားဝင် ဝန်ထမ်းများသည် များသောအားဖြင့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လေ့ရှိကြသည်။

လက်များကိုယှက်ကာ အရိုအသေပေးခြင်းသည် ကျန်းဟူမှ လူများ အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်ကြသော နည်းလမ်းပင်ဖြစ်သည်။

မှောင်ခိုဈေးကွက် ဖွင့်လှစ်ခြင်းသည်လည်း ကျန်းဟူမှ လူများသာ လုပ်ဆောင်မည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။

ချန်ဟုန်ယွင်သည် ဖခင်ဖြစ်သူကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး အာရုံစိုက်မနေကြောင်း သေချာသွားမှသာ သူ၏လက်များကို ပြန်လည်ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ညီလေးလျူ..."

အမျိုးသားနှစ်ဦးစလုံးမှာ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ဦးစီ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို နားလည်သွားကြပြီဖြစ်ကာ မိမိတို့ကိုယ်တိုင်ကိုလည်း အတည်ပြုပြီးဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ကြပြီး နှုတ်ဆိတ်သော နားလည်မှုတစ်ခုကို ဝေမျှလိုက်ကြသည်။