အခန်း ၁၃၄
Vol. 14 Ch. 134
အခန်း (၁၃၄) ကျွန်တော်က ဘာမဆိုရနိုင်တယ်
တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် လျူအာကျူးနှင့် အခြားအမျိုးသားသည် အပြင်ထွက်ကာ သီးသန့်စကားပြောရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားကြသည်။
ချန်ဟုန်ယွင်သည် ခြံဝင်းကို အလွန်ရင်းနှီးနေပေသည်။ သူသည် တိတ်ဆိတ်သော ထောင့်တစ်နေရာကို ရှာကာ လျူအာကျူးကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းက တကယ့်လူပဲ... အဲ့ရိက္ခာတွေ အားလုံးကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ…”
လျူအာကျူးက ပြုံးလိုက်သည်။
"အစ်ကိုယွင်... ခင်ဗျားရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်ကရလာလဲလို့ တစ်ယောက်ယောက်က မေးရင်ရော ခင်ဗျား ပြောပြမှာလား..."
"မင်းက တော်တော် နှုတ်လုံတာပဲ... ဒါပေမဲ့ မပြောလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး..."
"ဘယ်လိုပဲဖြစ်စေ မင်းမှာ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသင့်ဘူး... စဉ်းစားကြည့်လေ... ရဲစခန်းကို စစ်ကြောရေးပစ္စည်းတွေ ထောက်ပံ့ပေးမယ့် လူဆိုးဆိုတာ ဘယ်မှာရှိမှာလဲ..."
"ဒါ့အပြင် ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာကို မပေးခင်ကတည်းက ဝါရင့်ပြည်သူ့လုံခြုံရေးအရာရှိတွေက မင်းကို သေချာစုံစမ်းပြီးသားပါ... မင်းရဲ့ နောက်ခံက သိပ်မကောင်းပေမယ့် မင်းကိုယ်တိုင်ကတော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး..."
ချန်ဟုန်ယွင်သည် လျူအာကျူးအပေါ် အတော်လေး ယုံကြည်မှုရှိသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူသည် မိမိ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ထုတ်ဖော်ရန် ဤမျှရဲတင်းမည် မဟုတ်ပေ။
ယင်းကိုမြင်သောအခါ လျူအာကျူးက အခွင့်အရေးကို ယူကာ အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။
"အစ်ကိုယွင်မှာ ပစ္စည်းကောင်းတွေ ရှိရမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်... ခဏနေရင် ကျွန်တော်တို့ အရောင်းအဝယ်တစ်ခုလောက် လုပ်ကြမလား..."
"မင်းက ဆန်းသစ်တဲ့ပစ္စည်းတွေကို သဘောကျတယ်လို့ ငါကြားတယ်... လိုက်ကာ ကင်မရာအကြောင်း ကြားဖူးလား..."
ချန်ဟုန်ယွင်က ပြုံးလျက် မေးလေသည်။
"လိုက်ကာကင်မရာ... ခင်ဗျားမှာ အဲဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းမျိုး ရှိတယ်ပေါ့..."
လျူအာကျူးက အလွန်အံ့အားသင့်သွားလေသည်။
"စီးပွားရေးဗျူရိုရဲ့ ဌာနမှူးပီသပါပေတယ်... ကျွန်တော် ကြည့်ရအောင် ထုတ်ပြလို့ရမလား..."
ချန်ဟုန်ယွင်က ချီးမွမ်းစကားကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"မရသေးဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းလိုကောင်လေးက လိုက်ကာကင်မရာလို နိုင်ငံခြားဖြစ် ပစ္စည်းတွေအကြောင်းကို တကယ်သိနေတာပဲ... ဒါပေမယ့် ငါ့မှာတော့ အဲဒါ မရှိဘူး..."
"..."
လျူအာကျူးက ကျိန်ဆဲတော့မလို ပင်ဖြစ်သွားသည်။
ဤသည်မှာ သူ့ကို နောက်ပြောင်နေသည့် ဂန္ထဝင်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု မဟုတ်ပါလော။
လျူအာကျူး၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ဟုန်ယွင်က အမြန်ရှင်းပြလေသည်။
"ငါဆိုလိုတာက အခုလောလောဆယ် ငါ့မှာ မရှိသေးဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်း လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ရအောင်ယူပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ငါ့မှာ ရှိတယ်..."
"နောက်ပြီး ရုပ်မြင်သံကြားစက်တွေ... ရေဒီယိုတွေ... မော်တော်ဆိုင်ကယ်တွေနဲ့ ကားတွေတောင်မှ မင်းသာ ပိုက်ဆံအလုံအလောက် ပေးနိုင်ရင် မင်းအတွက် ငါရအောင်ယူပေးနိုင်ပြီး တရားဝင်ဖြစ်အောင်ပါ ကူညီပေးနိုင်တယ်..."
"ငါ့အဖေရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကို အထင်မသေးနဲ့... သူက အဲဒီပစ္စည်းတွေကို အမြဲတမ်း တန်ဖိုးကြီးတယ်လို့ထင်ပြီး အလွယ်တကူ မသုံးသင့်ဘူးလို့ ယူဆပေမယ့် ငါ့အမြင်ကတော့ သူ နားမလည်တာပါ... ကျေးဇူးဆိုတာ လူတွေ ပိုရင်းနှီးလာအောင် မကြာခဏ ဖလှယ်ရမယ့်အရာပဲ..."
လျူအာကျူး၏ မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် တောက်ပသွားသည်။
"နေပါဦး... အစ်ကိုယွင်... ခင်ဗျား နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား... ရုပ်မြင်သံကြားစက်တွေက ရဖို့အရမ်းခက်တယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်... စက်ရုံကြီးတွေ အများကြီးတောင် တစ်လုံးမှ မဝယ်နိုင်ကြဘူးလေ... အဲဒါကို ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အတွက် ရအောင်ယူပေးနိုင်ပြီး တရားဝင်ဖြစ်အောင်ပါ လုပ်ပေးနိုင်တယ်ပေါ့..."
"ငါ မင်းကို ပြောခဲ့တယ်မလား... ငါ့မိသားစုမှာ ကျယ်ပြန့်တဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိတယ်လို့..."
"စစ်တပ်က ရဲဘော်ဟောင်းတွေကြားထဲက ရဲဘော်ရဲဘက်စိတ်ဓာတ်ရဲ့ နက်ရှိုင်းမှုကို မင်း စိတ်ကူးကြည့်လို့တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး..."
"ဒါပေမဲ့ ပြန်တွေးကြည့်ရင် တစ်စုံတစ်ယောက်ဆီက အကူအညီတောင်းတာက လူမှုရေးအရင်းအနှီးကို သေချာပေါက် ကုန်ဆုံးစေတယ်... တချို့ကျေးဇူးတွေက ပိုက်ဆံပေးရုံနဲ့ ဖြေရှင်းလို့မရဘူးလေ..."
"စက်ရုံကြီးတွေတောင် ရုပ်မြင်သံကြားစက် မရနိုင်ဘူးဆိုတာ မင်းသိတယ်မလား... မင်းအတွက်သာ ငါ တစ်လုံးရအောင် ယူပေးခဲ့ရင် အဲဒါက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးဖြစ်မလဲဆိုတာ စိတ်ကူးကြည့်လိုက်..."
ချန်ဟုန်ယွင်သည် လျူအာကျူးတွင် ငွေမရှားကြောင်း သိထားသဖြင့် ဤကိစ္စကို အလွယ်တကူ သဘောမထားရန် သူ့ကို သတိပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
လျူအာကျူးသည်လည်း အလွန်သဘောတူစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
ဤနေရာလေးတွင် အသားနှင့် သစ်သီးများကို ရောင်းချကာ မည်မျှပင် အဆင်ပြေနေစေကာမူ အထက်လူကြီးများ၏ အမြင်တွင် လျူအာကျူးမှာ သေနတ်ဖြင့် ပစ်သတ်ခံရသင့်သည့် ဈေးကစားပြီး အမြတ်ထုတ်သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် လူများက သူ့ကို အလေးအနက်ထားလာစေရန် သူ၌ အစစ်အမှန် စွမ်းရည်များ လိုအပ်ပေသည်။
ဥပမာအားဖြင့် ဆေးပညာစွမ်းရည်များပင် ဖြစ်သည်။
လျူအာကျူး သဘောပေါက်သွားသည်။
"အစ်ကိုယွင်... အဲဒီလူတွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်တွေကို အသုံးပြုစေချင်တာလား..."
"ဟုတ်တယ်... မင်းက ချက်ချင်း သဘောပေါက်တာပဲ..."
ချန်ဟုန်ယွင်က သူ့ကို ချီးကျူးလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ငါ ဒါကို စီစဉ်ဖို့တော့ လိုသေးတယ်... အသေးစိတ် ဆွေးနွေးဖို့ နောက်မှ မင်းအိမ်ကို ငါ လာခဲ့မယ်..."
"ရပါတယ်... ကျွန်တော် လျူကျေးရွာမှာ နေတယ်... အဲဒီကိုရောက်ရင် တစ်ချက်လောက် စုံစမ်းမေးမြန်းလိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော့်အိမ်ကို ရှာတွေ့နိုင်ပါတယ်..."
လျူအာကျူးသည် ချန်ဟုန်ယွင်က စီစဉ်မည်ဟု ပြောသောအခါ တကယ်တမ်း၌ မိမိကို အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ စောင့်ကြည့်ချင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို နားလည်လိုက်သည်။
သူ၏ လုပ်ရပ်များမှာ အခြေခံအားဖြင့် လျူအာကျူးကို သူ့ဖခင်ဖြစ်သူ၏ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
ပြည်သူ့လုံခြုံရေးအရာရှိများက သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး သူ၏ နောက်ခံမှာ သန့်ရှင်းနေသော်လည်း သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာနှင့် သူ့ကိုယ်သူ မည်သို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတတ်သည်ကိုမူ အကဲဖြတ်ရန် လိုအပ်နေဆဲဖြစ်သည်။
သူ့ဖခင်၏ ရဲဘော်ဟောင်းများအားလုံးမှာ အလွန်ဖြောင့်မတ်ပြီး လေးနက်သူများ ဖြစ်ကြပေသည်။ အကယ်၍ သူက လူရှုပ်တစ်ယောက်ကို သူတို့နှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့လျှင် လျူအာကျူး ဒုက္ခရောက်မည်သာမက သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအသိုင်းအဝိုင်းမှ နှင်ထုတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။
ဆိုလိုသည်မှာ သူ့ကို လူတစ်စုက ဝိုင်းဝန်းကာ ရူးသွပ်နေသည့်အလား ကန်ကျောက်ကြမည်ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသောအခါ အစားအသောက်များ ပြင်ဆင်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဟင်းလျာများဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ မြောက်ပိုင်းဒေသ၏ သီးသန့်စတူးဟင်း ဖြစ်၏။
ယင်းမှာ ဝက်သားသတ်ပွဲစတူးထက်ပင် ပို၍ ရိုးရှင်းသေးသည်။ အသားနှင့် မုန်ညင်းဖြူ အချို့ကို ဆီ၊ ဆား၊ ပဲငံပြာရည်၊ ရှာလကာရည်တို့နှင့် အတူရော၍ နှပ်ထားခြင်းသာဖြစ်သည်။
တတ်နိုင်သူများကမူ ခေါက်ဆွဲအချို့ကို ထည့်ကြပေမည်။
ဆောင်းဦးရာသီတွင် ဤသည်မှာ ရှားပါးသော ဟင်းလျာတစ်ခွက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်။
ညွှန်ကြားရေးမှူးအိုကြီးသည် နောက်ပိုင်းတွင် ဆေးသောက်ရန်ရှိသဖြင့် အရက်သောက်၍မရသော်လည်း သူသည် အထူးထုတ် နာမည်ကြီး တရုတ်ရိုးရာအရက် တစ်ပုလင်းကို ဖွင့်ကာ လျူအာကျူးနှင့် တာ့ရွှယ်ထိုတို့ကို ကောင်းစွာ ဧည့်ခံရန် ချန်ဟုန်ယွင်နှင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူတို့အား မှာကြားလေသည်။
ချန်ဟုန်ယွင်၏ ဇနီးပင်လျှင် ရိုးရိုးအရက်ဖြူ တစ်ပန်းကန်ကို ကိုယ်တိုင်ငဲ့ကာ လျူအာကျူးကို ဂုဏ်ပြုလိုကြောင်း ပြောလေသည်။
လျူအာကျူးသည် မာနမထောင်လွှားရဲပေ။ သူသည် သူတို့နှင့်အတူ အကြိမ်ကြိမ် သောက်ခဲ့ပြီး သူ၏ ပန်းကန်အစွန်းကို အမြဲတမ်း အနည်းငယ် နိမ့်ထားသည်။
သူ၏ နှိမ့်ချသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ချန်မိသားစုက လျူအာကျူးကို ပို၍ပင် သဘောကျသွားကြသည်။
သူတို့၏ မိသားစုမှာ ရဲရင့်သော အမျိုးသားများကို သဘောကျသည့် ပွင့်လင်းမြင်သာသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးသော ကလေးတစ်ယောက်ကို မည်သူက သဘောမကျဘဲ နေမည်နည်း။
သို့သော်လည်း အရက်သောက်ခြင်းသည် ကျေးဇူးတင်ခြင်း အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် စတင်ခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အခြေအနေမှာ စတင်ပြောင်းလဲလာသည်။
လျူအာကျူးသည် အရက်တစ်ဝက်ခန့် သောက်ပြီးနောက်တွင် လုံးဝပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်ကို ချန်ဟုန်ယွင် သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ၌ အရက်ခံနိုင်ရည်ကောင်းကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ အကန့်အသတ်မှာ မည်မျှအထိ နက်ရှိုင်းကြောင်းကို သိချင်လာသည်။
အရက်တစ်ဝက်ကို သုံးငုံဖြင့် မော့သောက်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
လျူအာကျူးသည် အလိုက်တသိ ပါဝင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် အကျင့်ပါနေသဖြင့် အရက်များကို သူ၏ နေရာလွတ်ထဲသို့ လောင်းချကာ လိမ်လည်ခဲ့သည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် ချန်ဟုန်ယွင်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲလာပြီး လျူအာကျူးမှာမူ အနည်းငယ်မျှသာ မူးယစ်နေသည်။
ယခုအခါတွင် ချန်ဟုန်ယွင်သည် အရှုံးပေးရန် တကယ့်ကို ဆန္ဒမရှိတော့ပေ။
သို့သော် နာမည်ကြီး တရုတ်ရိုးရာအရက်ကို ထိုသို့ အလဟဿ မဖြုန်းတီးသင့်သောကြောင့် သူသည် ရိုးရိုးအရက်ဖြူအချို့ကို ယူလာကာ မေးလိုက်သည်။
"ကျူးဇီ... ငါတို့က အတော်လေး အဆင်ပြေတယ်... ဒီနေ့ ဒါကို သောက်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ... မမူးမချင်း အိမ်မပြန်ကြေး…”
ချန်ဟုန်ယွင် အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စားပွဲဝိုင်းမှ လူများက ဝင်ရောက်တားဆီးချင်လာကြသည်။
အထူးသဖြင့် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူက သူ့ကို ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက်ကန်လိုက်သည်။
"ကျူးဇီက ငါတို့အဖေရဲ့ ကျေးဇူးရှင်လေ... ရှင်က ဘာလို့ သူ့ကို အများကြီးသောက်အောင် လုပ်နေရတာလဲ..."
လျူအာကျူးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။
"ရပါတယ်... ကျွန်တော် အစ်ကိုယွင်နဲ့အတူ သောက်ပါ့မယ်... ပန်းကန်တစ်ဝက်ကို သုံးငုံပဲလား..."
"အဲဒါက မပျော်ရဘူးလေ... တစ်ပန်းကန်ကို တစ်ငုံတည်း..."
"ဒီနေ့ မင်း အရမ်းသောက်မိသွားရင်လည်း ငါ့အိမ်မှာပဲ အိပ်လိုက်... ဘာမှမဖြစ်ဘူး..."
ချန်ဟုန်ယွင်သည် တကယ့်ကို မူးနေပြီး အသက်သုံးဆယ်အရွယ်တွင် ကလေးတစ်ယောက်ကို အရှုံးမပေးလိုသဖြင့် ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
"ရပါတယ်…”
လျူအာကျူးသည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် အရက်ငဲ့ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံတည်းဖြင့် မော့သောက်လိုက်သည်။ တိုက်ရိုက်ပင် သူ၏ နေရာလွတ်ထဲသို့ ဝင်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
သူသည် ရေထက်ပင် ပိုမိုလွယ်ကူစွာ သောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ဟုန်ယွင်မှာ ခဏတာမျှ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ထို့နောက် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ပန်းကန်ကို တစ်ငုံတည်းဖြင့် မော့သောက်လိုက်သည်။
ဤသည်မှာ အယ်လ်ကိုဟောပါဝင်မှု များပြားသော ရိုးရိုးအရက်ဖြူ ဖြစ်သည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် ပန်းကန်တစ်ဝက်ဖြင့်ပင် ပြီးဆုံးသွားမည်ဖြစ်ပြီး ချန်ဟုန်ယွင်၏ အရက်ခံနိုင်ရည် မြင့်မားမှုဖြင့်ပင် ဤကဲ့သို့ သောက်ခြင်းကို မခံနိုင်ပေ။
တစ်ပန်းကန်လုံးကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ နီရဲလာပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း အနည်းငယ် မှိုင်းဝေလာသည်။
လျူအာကျူးသည် နောက်ထပ်တစ်ပန်းကန် ငဲ့ကာ တစ်ငုံတည်းဖြင့် ထပ်မံမော့သောက်လိုက်ပြန်သည်။
ချန်ဟုန်ယွင်... "..."
*နေပါဦး... တစ်ငုံတည်းဆိုရင်တောင်မှ မင်း အရင်ဆုံး တစ်ခုခု ပြောလို့မရဘူးလား…*
*ထားလိုက်တော့... သောက်မယ်…*
ချန်ဟုန်ယွင်က နောက်ထပ်တစ်ပန်းကန်ကို တစ်ငုံတည်းဖြင့် မော့သောက်လိုက်ပြန်သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ၏ အရက်ခံနိုင်ရည်မှာ တကယ်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းပေသည်။ သူသည် သူ၏ တုတ်ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တကယ့်ကို လိုက်ဖက်လှပေသည်။
ပထမဆုံး နာမည်ကြီး တရုတ်ရိုးရာအရက် တစ်ပန်းကန်အပါအဝင် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ရိုးရိုးအရက်ဖြူ လေးပန်းကန်ကို ထပ်သောက်လိုက်ပြီးနောက် အိပ်မောကျကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေတော့သည်။
လျူအာကျူးသည် မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ချန်မိသားစုကို တောင်းပန်လိုက်သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော် နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အရမ်းမြန်မြန် သောက်မိသွားတယ်..."
ချန်မိသားစုသည် လျူအာကျူးကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ကြည့်နေကြသည်။
နှစ်များတစ်လျှောက်တွင် ချန်ဟုန်ယွင်သည် လူများစွာကို စားပွဲအောက်ရောက်သည်အထိ တိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး ငါးယောက်ကိုပင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မတုန်မလှုပ်ဘဲ ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့သည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးပေသည်။ သူသည် ဤအရက်ခံနိုင်ရည်ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူကို ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မကုန်ဘဲ လက်ထပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့တိုင်အောင် သူသည် လျူအာကျူးလို ကလေးတစ်ယောက်ကို တကယ်ပဲ ရှုံးသွားခဲ့သည်ပေါ့။
မလွှဲမရှောင်သာဘဲ ချန်မိသားစုတစ်ခုလုံးက လျူအာကျူးကို လက်မထောင်ပြလိုက်ကြသည်။
ချန်ဟုန်ယွင်အတွက်တော့…
ထိုအသုံးမကျသောအရာသည် ကလေးတစ်ယောက်ကိုပင် အရက်အနိုင်မသောက်နိုင်ပေ။ သူ အရမ်းသောက်ထားသောကြောင့် သူ့ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခဏလောက် အိပ်ခိုင်းထားလိုက်သည်။
မည်သူကမျှ သူ့အတွက် အချိန်မရှိကြပေ။ သူတို့သည် လျူအာကျူး၏ စားသောက်မှုအတွက် ဂရုစိုက်ပေးရဦးမည် ဖြစ်သည်။