အခန်း ၁၃၅

အခန်း (၁၃၅) ဤကလေးက နောက်ခံအင်အား အလွန်တောင့်တင်းသည်ပါလား

အရက်တစ်ပတ်လောက် သောက်ပြီးနောက်တွင် အိမ်ရှင်ရော ဧည့်သည်ပါ အလွန်ကျေနပ်သွားကြသည်။

အဓိကအားဖြင့် လျူအာကျူးသည် ချန်ဟုန်ယွင်ကို အရက်မူး၍ မှောက်သွားသည်အထိ တိုက်ပြီးနောက် အခြားလူများကိုပါ နောက်ထပ်နှစ်ခွက်တိတိ အဖော်ပြု၍ သောက်ပေးခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

မြောက်ပိုင်းသားများသည် အရက်အလွန်သောက်နိုင်သူများကို သဘောကျကြပြီး မြောက်ဘက်သို့ရောက်လေလေ ပို၍သဘောကျလေလေ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လျူအာကျူးသည် သူ၏ဆေးပညာစွမ်းရည်ဖြင့် ချန်မိသားစု၏ လေးစားမှုကို ရရှိခဲ့ရုံသာမက သူ၏အရက်သောက်နိုင်စွမ်းဖြင့်ပါ သူတို့၏အထင်ကြီးမှုကို ရရှိခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ချန်ဟုန်ယွင်၏ဇနီးက လျူအာကျူး၏လက်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွဲကိုင်ကာ ပြောလေသည်။

"မင်းသာ ငါတို့ဒေသမှာ မွေးခဲ့ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ... ငါ့အဖေက မင်းကို သေချာပေါက် သဘောကျမှာ... ပြီးတော့ ငါ့ညီမလေးနှစ်ယောက်ထဲက ကြိုက်တဲ့တစ်ယောက်ကို မင်း ရွေးလို့ရတယ်..."

လျူအာကျူးမှာ ချန်ဟုန်ယွင်၏ဇနီး၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဤခေတ်မှလူများသည် အဘယ်ကြောင့် အောင်သွယ်ပေးရန် ဤမျှဝါသနာပါကြသနည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် လျူအာကျူးနှင့် အခြားနှစ်ယောက်တို့က ချန်အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူနှင့် တာ့ရွှယ်ထိုတို့ နှစ်ယောက်စလုံးသည် အရက်အတော်လေး သောက်ထားကြ၏။ သူတို့၏မျက်နှာများမှာ နီရဲနေပြီး စက်ဘီးပေါ်တွင် ယိမ်းထိုးနေကြသော်လည်း သူတို့အားလုံးမှာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေကြကာ လမ်းတစ်လျှောက် သီချင်းများ ညည်းတွားလာကြသည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူမှာ သူ၏တောက်ပသော အနာဂတ်အတွက် ပျော်ရွှင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

တာ့ရွှယ်ထိုမှာမူ သူ့တပည့်သည် အလွန်တော်လွန်းသဖြင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးကိုယ်တိုင်ကပင် သူကဲ့သို့ တောင်သူအိုကြီးတစ်ယောက်ကို အရက်ငှဲ့တိုက်ရသည်အထိ ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ပျော်ရွှင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် သူတို့အား ပစ်ထားခဲ့ရန် စိတ်မချသဖြင့် သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာရုံးများသို့ အရင်လိုက်ပို့ပေးပြီးမှသာ သူ၏အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူသည် အမဲလိုက်ရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်မည်ဖြစ်၏။

သူ၏ယခင် အမဲလိုက်ခရီးစဉ်များမှာ အတိုင်းအတာငယ်များသာဖြစ်သည်။ အမဲလိုက်၍ရသော ပစ္စည်းများကို ထိုဌာနများသို့ တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်မျှ ရောင်းချခြင်းမှာ ပြဿနာမရှိသော်လည်း အများကြီးရောင်းချပါက မည်သူမဆို ဤပစ္စည်းများ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာသနည်းဟု သံသယဝင်ကြမည်ဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူ၌ ချန်ဟုန်ယွင်၏ နောက်ခံအထောက်အပံ့ ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် ထပ်မံစိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

လျူအာကျူး အိမ်သို့ပြန်ရောက်သွားချိန်တွင်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် ယိမ်းထိုးကာ သူ၏ရုံးခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ ဝင်သွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သူ၏အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ အလောတကြီးဖြင့် ပြောလာသည်။

"ဪ... ဌာနမှူး... ဘာလို့ အခုမှ ပြန်ရောက်လာရတာလဲ... ဘယ်သွားပြီး အရက်သောက်လာတာလဲ... အရက်နံ့တွေလည်း နံဟောင်နေတာပဲ... မြန်မြန်... အနံ့ပျောက်သွားအောင် လက်ဖက်ခြောက်လေး ဘာလေး ဝါးလိုက်ဦး... ဒုတိယဆေးရုံအုပ်က မနက်ကတည်းက ရှာနေတာ အခုထိ မတွေ့ရသေးလို့ ဒေါသထွက်နေလောက်ပြီ..."

"ငါ့ကို... ငါ့ကို ရှာနေတာ..."

တာ့ရွှယ်ထို၏ စကားသံများမှာ အရက်သောက်ထားသောကြောင့် ပို၍ ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်နေသော်လည်း မည်သူက အထက်လူကြီးဖြစ်သည်ကိုမူ သူ သိနိုင်သေးလေသည်။

သူသည် သူ့အား တွဲပေးထားသော ဝန်ထမ်းကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ယိမ်းထိုးကာ ထွက်သွားသည်။ အရက်နံ့များ ထောင်းထောင်းထနေဆဲဖြင့် ဒုတိယဆေးရုံအုပ်၏ ရုံးခန်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်လာပြီး တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ..."

ဒုတိယဆေးရုံအုပ်က အထဲမှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ယိမ်းထိုး၍ ဝင်သွားလေသည်။

"ဆေးရုံအုပ်... ဆေးရုံအုပ်ကြီး... ကျွန်တော့်ကို ရှာနေတာလား..."

ဒုတိယဆေးရုံအုပ်သည် ခေါင်းမော့ကာ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အရက်နံ့များက သူ့ဆီသို့ လှိုင်တက်လာသည်။ ဌာနမှူးလျူ၏ နီရဲနေသောမျက်နှာနှင့် မှိုင်းဝေနေသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အရက်မူးနေမှန်း သိသာလှသောကြောင့် သူ၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်။

"ဌာနမှူးလျူ... ခင်ဗျားကို ဝေဖန်ချင်လို့တော့ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ ပထမဆုံး အလုပ်ဆင်းတဲ့နေ့လေ... ဘယ်လိုလုပ် အပြင်ထွက်ပြီး အရက်သောက်ရတာလဲ... ဒီပုံစံနဲ့ဆို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူတွေရဲ့လေးစားမှုကို ရတော့မှာလဲ..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် ငြိမ်ငြိမ်မရပ်နိုင်ဘဲ ယိမ်းထိုးနေသော်လည်း အရက်မူးနေသောကြောင့် ဒုတိယဆေးရုံအုပ်၏ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေမှုကို သတိမထားမိပေ။ သူက ဝင်းလက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလေသည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးကို ဆေးသွားကုပေးတာ... သူ့ရဲ့... သူ့ရဲ့မိသားစုက ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့တပည့်ကို အရက်တိုက်ပါရစေလို့ အတင်းခေါ်တာလေ... ညွှန်ကြားရေးမှူးချန်ရဲ့ သားနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပညာသင်တပည့်က ဆက်ဆံရေး အရမ်းကောင်းတာ... သူက အရမ်းမူးသွားလို့... ထတောင် မထနိုင်တော့ဘူး..."

ဒုတိယဆေးရုံအုပ်၏ မျက်နှာပေါ်မှ မည်းမှောင်နေမှုများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အံ့သြမှုများက နေရာယူသွားသည်။

"ခင်ဗျားက ညွှန်ကြားရေးမှူးချန်အိမ်ကို သွားပြီး အရက်သောက်ခဲ့တာလား..."

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့တပည့်ရဲ့ ဆေးပညာက တကယ့်ကို ထိပ်တန်းပဲ..."

တာ့ရွှယ်ထိုက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

"အဲဒီကလေး အပေါ်တက်သွားပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် လှုပ်ရှားမှု နည်းနည်းလုပ်လိုက်တာနဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးချန်ရဲ့ ခြေထောက်ကို ကုပေးလိုက်နိုင်တာ... ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးက အရမ်းဝမ်းသာသွားပြီး ပျော်လွန်းလို့တောင် ခုန်ပေါက်နေတာ..."

ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးချန်၏ ခြေထောက်တွင် ပြဿနာရှိနေသည်ကို ဒုတိယဆေးရုံအုပ်လည်း သိထားသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုရောဂါတစ်ခုတည်းအတွက် ဆရာဝန်မည်မျှနှင့် တိုင်ပင်ကုသခဲ့ရသည်ကို မည်သူကမျှ မသိနိုင်ပေ။

သို့သော် သူတို့သည် ရောဂါကို အဖြေရှာ၍မရနိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် သူတို့တွင် စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်းမရှိဘဲ သက်သာရုံသာ ကုသပေးနိုင်မည်ဟု ပြောခဲ့ကြခြင်းသာဖြစ်သည်။

အချို့ကမူ ညွှန်ကြားရေးမှူးအိုကြီးကို နိုင်ငံခြားသို့သွား၍ စစ်ဆေးမှုခံယူရန်ပင် အကြံပြုခဲ့ကြသည်။

ယခုမူ ၎င်းကို တာ့ရွှယ်ထို၏တပည့်က တကယ်ပင် ကုသပေးလိုက်နိုင်သည်ပါလား။

မူလက ဒုတိယဆေးရုံအုပ်သည် ယနေ့ လျူအာကျူးက ဝက်တစ်ကောင်နှင့် ပန်းသီးကျင်း တစ်ရာကျော် လာပို့သည်ဟု ကြားသိရချိန်တွင် ထိုကလေးက ဤအဆက်အသွယ်များကို မည်သည့်နေရာမှ ရလာသနည်းဟု တွေးတောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုအကြောင်းကို တာ့ရွှယ်ထိုထံမှ မေးမြန်းရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုသို့လုပ်ရန် မလိုအပ်တော့ဟု ထင်ရလေသည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးအိုကြီးချန်သည် ရဲဘော်ဟောင်းများစွာဖြင့် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ကြီးမားသူတစ်ဦးဖြစ်သည်ကို ပြောနေရန်ပင် မလိုအပ်တော့ပေ။ သူသည် ခရိုင်ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို၏ ထိပ်တန်းရာထူးကို ရယူရန် ရုတ်တရက်ရောက်လာခဲ့ပြီး ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူး၊ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် အခြားသူများက မူလက စီစဉ်ထားသော လက်ပါးစေများကို တိုက်ရိုက်ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

သူ့သားဖြစ်သူ ချန်ဟုန်ယွင်သည်လည်း စီးပွားရေးဗျူရို၊ စီးပွားရေးဌာန၏ ဌာနမှူးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဝယ်ယူရေးကိစ္စများကို တာဝန်ယူထားသူဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ခရိုင်၏ အဆင့်မြင့်အသိုင်းအဝိုင်းကြားတွင် ခရိုင်၏ မှောင်ခိုဈေးကွက်သည် သူနှင့် ကြီးမားသော ဆက်စပ်မှုရှိသည်ဟု အမြဲတမ်း ကောလာဟလများ ရှိနေခဲ့သည်။

မည်သူ့တွင်မျှ သက်သေအထောက်အထား မရှိသော်လည်း အထက်အလွှာများကြားတွင် အချို့သောအရာများ ပျံ့နှံ့သွားရန်အတွက် အမှန်တကယ်ပင် လုံလောက်သော သက်သေရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သာမန်အတင်းအဖျင်းစကားများသည် ခရိုင်၏ အဆင့်မြင့်အရာရှိများ၏ နားထဲသို့ မည်သို့လုပ်၍ ရောက်ရှိနိုင်မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ချန်မိသားစု၏ အထောက်အပံ့ဖြင့် လျူအာကျူးက ဤပါဝင်ပစ္စည်းများကို ရရှိခြင်းမှာ တကယ်တော့ ကြီးကျယ်သောကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

ဒုတိယဆေးရုံအုပ်၏ ယခင်က ကြံစည်ထားသော အကြံအစည်ငယ်များမှာ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူက ဟန်ဆောင်ပြစ်တင်သော အမူအရာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလေသည်။

"ဌာနမှူးလျူ... ခင်ဗျားကို ဝေဖန်ချင်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား အရက်တွေ အများကြီးသောက်ထားရင် ပြန်ပြီး အနားယူသင့်တယ်လေ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အလုပ်ကြိုးစားပြနေရတာလဲ... ခင်ဗျားသာ ချော်လဲပြီး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားရင် ကျွန်တော်တို့ ဆေးရုံအတွက် ဆုံးရှုံးမှု မဟုတ်ဘူးလား..."

တာ့ရွှယ်ထိုမှာ အရက်ကြောင့် တကယ်ပင် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေပြီး လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဆေးရုံအုပ်ကြီးရယ်... ကျွန်တော် ရုံးခန်းထဲမှာ ခဏလောက် သွားအိပ်လိုက်ပါ့မယ်..."

ဒုတိယဆေးရုံအုပ်က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်လေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... ခင်ဗျားအတွက် သီးသန့်လူနာခန်းတစ်ခု ဖွင့်ပေးဖို့ လူတစ်ယောက်ကို ခိုင်းလိုက်မယ်... လူနာခန်းထဲမှာ ခဏလောက် သွားလှဲနေလိုက်ပါ..."

ထို့နောက် ဒုတိယဆေးရုံအုပ်သည် တာ့ရွှယ်ထိုကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အပြင်သို့ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူနာပြုတစ်ဦးကို ခေါ်ကာ လူနာခန်းတစ်ခု ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်ပြီး အမူးပြေဆေးအချို့ကိုပါ မှာကြားလိုက်သည်။

သူနာပြုများအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ ပုံမှန်အားဖြင့် အပြောရခက်သော ဒုတိယဆေးရုံအုပ်သည် ယနေ့တွင် စကားပြောရ အလွန်လွယ်ကူနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူတို့အားလုံးမှာ အလိုအလျောက်ပင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိကြသည်။

နေမင်းကြီးက အနောက်ဘက်ကများ ထွက်လာသလား။

ဒုတိယဆေးရုံအုပ်သည် တာ့ရွှယ်ထိုကို နေရာချထားပေးပြီးနောက် သူ၏ရုံးခန်းသို့ ပြန်သွားကာ ခဏမျှ တွေးတောနေပြီးနောက် မကျေနပ်သော အမူအရာဖြင့် အထည်အလိပ်စက်ရုံသို့ သွားကာ လွီရှန့်လီကို ရှာဖွေလေတော့သည်။

သူတို့ကိုယ်သူတို့ အတူတူကြီးပြင်းလာတဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းတွေလို့ ခေါ်ကြသေးသည်လား။ တာ့ရွှယ်ထိုနှင့် သူ၏တပည့်တို့တွင် ဤမျှကြီးမားသော နောက်ခံရှိနေသည်ကို အဘယ်ကြောင့် သူ့အား စောစောက မပြောခဲ့ရသနည်း။

သို့သော် သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် လွီရှန့်လီကို ရှာတွေ့ပြီး ပြောပြလိုက်သောအခါ လွီရှန့်လီမှာလည်း အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

တကယ်တမ်းတွင် သူသည်လည်း လျူအာကျူးကဲ့သို့ လူငယ်တစ်ယောက်က ဤမျှကောင်းမွန်သောအရာများကို မည်သို့ရရှိနိုင်သနည်းဟု ယခင်က စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်မိခဲ့သည်။

လျူအာကျူးက တောင်ပေါ်တွင် ဖမ်းမိခဲ့သည်ဟု ပြောသော်လည်း မည်သူက ယုံကြည်မည်နည်း။

အထည်အလိပ်စက်ရုံတွင်လည်း သေနတ်များနှင့် လုံခြုံရေးဌာနရှိပြီး တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်ရန် လူများကို မကြာခဏ စေလွှတ်လေ့ရှိသော်လည်း သူတို့သည် များသောအားဖြင့် တောကြက်အချို့ သို့မဟုတ် ငှက်အချို့ကိုသာ ဖမ်းမိတတ်ကြသည်။

သူတို့သာ ဒရယ်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိခဲ့ပါက လူများသည် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားကြပြီး အောင်ပွဲခံရန်အတွက် ဗြောက်အိုးများပင် ဖောက်ချင်ကြမည်ဖြစ်သည်။

လာပို့စရာ အသားများ အဆုံးအစမရှိရှိနေသော လျူအာကျူးကဲ့သို့ မည်သူက ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ဤမျှအချိန်ကြာပြီးနောက်တွင် လျူအာကျူးသည် ချန်မိသားစု၏ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်လား။

လွီရှန့်လီနှင့် ဒုတိယဆေးရုံအုပ်တို့သည် အနာဂတ်တွင် လျူအာကျူးနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်အောင် ထိန်းသိမ်းထားရမည်ဟု ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ခဲ့ကြသည်။

အစားအသောက်က ဒုတိယနေရာတွင်သာရှိသည်။ ချန်မိသားစုမှာ မှီခိုအားထားရမည့် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့အပြင် ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးဘက်ကလည်း လျူအာကျူးကို အလွန်အထင်ကြီးလေးစားလေသည်။

ထိုသူနှစ်ယောက်သည် တွက်ဆကြည့်ပြီးနောက် တွေးလိုက်မိကြသည်။

"ဘုရားရေ... အဲ့လျူအာကျူးက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်သော နောက်ခံတစ်ခု ရှိနေပါလား..."

လျူအာကျူးသည် လျူကျေးရွာသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး သူ၏သေနတ်ကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားလေသည်။

ယခုအခါ ဆောင်းရာသီသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ကြီးမှာ အချိန်မရွေး နှင်းကျလာနိုင်သည့်အလား အမြဲတမ်း မှုန်မှိုင်းနေ၏။

ဤသည်က တောင်ပေါ်တွင် နဂိုကတည်းက ရှားပါးနေသော သားကောင်များကို ပို၍ပင် ရှားပါးသွားစေသည်။

ဆောင်းခိုနိုင်သော တိရစ္ဆာန်များက ဆောင်းခိုရန် ဝင်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

သတ္တဝါငယ်လေးများပင်လျှင် ရွှေ့ပြောင်းလာကြပြီး အစာရှာဖွေနိုင်မည့် နေရာများသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြသည်။

လျူအာကျူးသည် တောင်တန်းများ၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ပြီး အလွန်နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ရောက်မှသာ ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ကြသော သတ္တဝါငယ်လေးများ၏ အရိပ်အယောင်အချို့ကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့ရလေသည်။

ယခင်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်းပင် ဆန်ပြုတ်ပြုတ်လေသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လျူအာကျူးက အခြားနည်းဗျူဟာတစ်ခုကို ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်သည်။ သူသည် အသားများကို စတင်၍ စတူးချက်လေသည်။

ဤတောင်များပေါ်တွင် ဝံပုလွေများ ရှိသည်ဟု လူများပြောကြသည်ကို သူ ယခင်က ကြားဖူးခဲ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အူသံတစ်ချက် နှစ်ချက်ကိုလည်း ကြားရတတ်သည်။

အရေအတွက် များများစားစား မရှိနိုင်သော်လည်း သူတို့ တကယ်ရှိနေနိုင်သေးသောကြောင့် လျူအာကျူးသည် အသားနံ့ဖြင့် ထိုဝံပုလွေများကို မျှားခေါ်နိုင်မည်လားဆိုသည်ကို စမ်းသပ်ရန် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

အစားအစာများကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် အနီးအနားရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေ၏။

ဤအမဲလိုက်သည့်နည်းလမ်းသည် တကယ်ပင် အလွန်ထိရောက်မှုရှိသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ မကြာမီမှာပင် အဝေးဆီမှ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။