အခန်း ၁၃၆

အခန်း (၁၃၆) မင်းမှာ မင်းအဘိုးရဲ့ စိတ်ဓာတ် တကယ်ရှိတာပဲ

ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ပိန်ချုံးနေသော တောကြက်အချို့ ပြေးလာကြသည်။

ဒရယ်တစ်ကောင်လည်း အလွန်မြန်ဆန်စွာ ပြေးလာလေသည်။

ထိုအကောင်များအားလုံးသည် အနံ့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံခဲ့ရပြီး ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့သည် အချိန်အတော်ကြာ ဆာလောင်နေခဲ့ပုံရလးသည်။

ယခုအချိန်သည် ဆောင်းရာသီဖြစ်သောကြောင့် ဤတိရစ္ဆာန်များအတွက် စားစရာဘာမျှမရှိပေ။

အတိတ်ကာလ၌ တောဝက်များသည် အစာရှာဖွေရန် တောင်ပေါ်မှဆင်းလာပြီး ရွာသူရွာသားများ၏ အိမ်များထဲသို့ ဝင်ရောက်ဖောက်ထွင်းလေ့ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဤကဲ့သို့သောအရာများ ဖြစ်ပွားခဲလှသည်။ အမဲလိုက်ခံရပြီးနောက် တောဝက်များ နည်းပါးသွားသောကြောင့်လား သို့မဟုတ် အစာရှာရန် တောင်အနက်ပိုင်းသို့ ဝင်သွားကြသောကြောင့်လားဆိုသည်မှာ မသေချာလှပေ။

လျူအာကျူးသည် တောကြက်များနှင့် ဒရယ်တို့ အစာစားနေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း သေနတ်မပစ်ခဲ့ပေ။ ထို့အစား သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

သူက ဆုကြီးကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းဖြစ်၏။

ထိုအကောင်ငယ်လေးများသည် သတိထားရမည်ကို လုံးဝမသိကြပေ။ သူတို့သည် အစာပန်းကန်နံဘေးတွင် ဆယ်မိနစ်ကျော်ကြာသည်အထိ မထွက်ခွာဘဲ စားသောက်နေကြသည်။

ခပ်လှမ်းလှမ်း၌ လျူအာကျူး စောင့်ဆိုင်းနေသော လှုပ်ရှားမှုက နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်ထွက်လာလေပြီ။

အမည်းရောင် အရိပ်အချိုက ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ သူတို့၏ မီးခိုးရောင် အမွေးအမှင်များသည် သစ်ပင်များကြားတွင် သိပ်မသိသာလှသော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် လျူအာကျူးသည် အမြင့်တွင် ရပ်နေသောကြောင့် သူတို့ကို ကောင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

၎င်းတို့မှာ ဝံပုလွေ ငါးကောင်ဖြစ်လေသည်။

တောင်ပေါ်တွင် တကယ်ပင် ဝံပုလွေများ ရှိနေသည်။

လျူအာကျူး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသော အမူအရာပေါ်လာသည်။

သူသည် ဝံပုလွေသားကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားပေ။ ဤသတ္တဝါများသည် ကာလကြာရှည်စွာ အသားများကို စားသောက်ကြသောကြောင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ထူးခြားသော ဓာတုဒြပ်စင်များ ဖြစ်ပေါ်စေပြီး အသားအရသာကို ချဉ်စေကာ ဖယ်ရှားရန် အလွန်ခက်ခဲကြောင်း သူ ကြားဖူးထားသည်။

သို့သော် ဝံပုလွေသားရေမှာမူ အလွန်ကောင်းမွန်သောအရာ ဖြစ်သည်။ အဝတ်အစား သို့မဟုတ် ဦးထုပ်လုပ်ပါက အလွန်နွေးထွေးမည်ဖြစ်၏။

လျူအာကျူးသည် ဝံပုလွေများ အသားပန်းကန်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေမိသည်။

ဝံပုလွေအားလုံးကို ပစ်ခတ်ရန် အချိန်လုံလောက်ပြီဟု သေချာသွားသောအခါ သူသည် အမဲလိုက်သေနတ်ကို အမျိုးအစား ၁၁ အပေါ့စားစက်သေနတ်ဖြင့် လဲလှယ်ကာ ပစ်ခတ်လိုက်လေသည်။

“ဒိုင်း…ဒိုင်း…ဒိုင်း….”

ဝံပုလွေ ငါးကောင်စလုံးသည် အသားကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံထားရပြီး သစ်ပင်ပေါ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော လျူအာကျူးကို သတိမထားမိကြပေ။ သူတို့ အငမ်းမရ စားသောက်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သုံးကောင်မှာ ပစ်သတ်ခံလိုက်ရသည်။

ကျန်နှစ်ကောင်သည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ပြီး ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း လျူအာကျူးသည် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး သူတို့ကို အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ပေ။ သူသည် သေနတ်အချက်ပေါင်းများစွာ ပစ်ခတ်လိုက်ပြီး ကျန်နှစ်ကောင်ကိုပါ အလွယ်တကူ ရှင်းလင်းလိုက်၏။

သို့သော်လည်း ထိုဆူညံသံကြောင့် တောကြက်များနှင့် ဒရယ်တို့မှာ လန့်ဖြတ်ကာ ထွက်ပြေးသွားကြလေပြီ။

လျူအာကျူးသည် အလျင်စလို မဖြစ်ပေ။ သူသည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ဝံပုလွေများကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် နေရာပြောင်းလိုက်သည်။

ဤတောင်ပေါ်ရှိ တိရစ္ဆာန်များသည် တကယ်ပင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေကြသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

တောင်ပေါ်တွင် နှစ်နာရီခန့်သာ ရှိသေးပြီး ညနေစောင်းအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ လျူအာကျူးသည် ဝံပုလွေ ငါးကောင်၊ တောကြက် ခုနစ်ကောင်၊ တောဝက်ကြီး တစ်ကောင်နှင့် ဒရယ်သုံးကောင်တို့ကို ဖမ်းမိခဲ့သည်။

လျူအာကျူးသည် အရာအားလုံးကို သူ၏ နေရာလွတ်ထဲသို့ ဦးစွာထည့်လိုက်သည်။ တောင်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ သွေးဖောက်ထုတ်ထားသော ဝံပုလွေ သုံးကောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လွယ်ကူစေရန် လျူအာကျူးသည် တောင်ပေါ်မှ သစ်သားအချို့ကို စုဆောင်းကာ သူ၏ စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ထဲတွင် လှည်းငယ်တစ်စီး ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

လှည်း၏ ဘီးများနှင့် ဝင်ရိုးများသည် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အသုံးပြုရန် သိပ်မလွယ်ကူသော်လည်း ခရီးတိုအတွက် အသုံးပြုခြင်းက လူတစ်ယောက်တည်း ဝံပုလွေ ငါးကောင်ကို သယ်ဆောင်ခြင်းထက် ပိုကောင်းနေသေးသည်။

မှောင်နေပြီဖြစ်ပြီး လူတိုင်း အိမ်ပြန်ရောက်နေကြပြီဖြစ်ရာ လျူအာကျူးကို မည်သူမျှ သတိမထားမိကြပေ။

တကယ်တော့ သူတို့ သတိထားမိလျှင်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။ လျူအာကျူးသည် ဝံပုလွေသားကို သူတစ်ယောက်တည်းအတွက် ထားရှိရန် အစီအစဉ်မရှိဘဲ ရွာအတွက်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားလေသည်။

ဝံပုလွေသားသည် အရသာမရှိသောကြောင့် သူ၏မိသားစုကိုပေးရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ ရွာရှိ စုပေါင်းထမင်းအိုးအတွက် အသုံးပြုပါက ရွာသူရွာသားများသည် ဂျီးများမည် မဟုတ်ပေ။

အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

"ချွန်းအာ... လာပြီး ငါ့ကို ခဏလောက် ကူညီပါဦး..."

ချွန်းအာသည် အိမ်ထဲမှ ကပျာကယာ ပြေးထွက်လာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေကာ သေချာပေါက် ငိုထားခဲ့ပုံရသည်။

လျူအာကျူးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ချွန်းအာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘယ်သူက မင်းကို အနိုင်ကျင့်လို့လဲ..."

"ဘယ်သူမှ ကျွန်မကို အနိုင်မကျင့်ပါဘူး... အဲဒါ... အဲဒါက မိုင်ယာ သိပ်သနားစရာကောင်းလို့ပါ... သူက ဘေးရွာက လူပျိုကြီးဆီကို ရောင်းစားခံရတော့မယ်..."

ချွန်းအာက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမက လျူအာကျူးကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

အကယ်၍ လျူအာကျူးသာ သူမ၏ မိသားစုကို မကူညီခဲ့ပါက သူမ၏ ဖခင်သည် တကယ်ပင် ငတ်မွတ်ပြီး သေဆုံးသွားမည်ဖြစ်ကာ သူမသည်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ကံကြမ္မာမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ပြီး သူမ၏ ညီငယ်ညီမငယ်များကို ကျွေးမွေးရန်အတွက် လူပျိုကြီးတစ်ဦးထံ ဇနီးအဖြစ် ရောင်းစားခံရမည် ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"မိုင်ယာ... အဲဒါ ဆဋ္ဌမအဒေါ်ရဲ့ သမီးမဟုတ်လား... ငါမှတ်မိသလောက် သူက ဆယ့်လေးနှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်လေ... ဘာလို့ ကလေးကို ရောင်းစားရတာလဲ..."

"ဟုတ်တယ်... သူ့မိသားစုက ဆက်ပြီး အသက်မရှင်နိုင်တော့လို့ပါ..."

ချွန်းအာက လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်ရင်း ရှင်းပြလေသည်။

“မိုင်ယာရဲ့ မိသားစုမှာ ကလေးသုံးယောက်ရှိတယ်... သူ့အဖေက ငယ်ငယ်ကတည်းက နေမကောင်းဖြစ်နေပြီး သူ့အမေကလည်း သိပ်မထက်မြက်ဘူး... ကံကောင်းတာက သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားအလုပ်လုပ်ကြပြီး ရွာသားတွေကလည်း တစ်ခါတလေ ကူညီပေးကြလို့ သူတို့ အနိုင်နိုင် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်း ရွာမှာ အငတ်ဘေးကြုံရတော့ ပိုပိုပြီး ခက်ခဲလာတယ်လေ... ရွာသားတွေ ကိုယ်တိုင်တောင် စားစရာ မလုံလောက်တော့ သူတို့ကို မကူညီနိုင်ကြတော့ဘူး..."

"သူ့မိသားစုမှာ စားစရာပြတ်သွားတာ နှစ်ရက်ရှိပြီလို့ မိုင်ယာဆီက ကျွန်မ ကြားတယ်... သူတို့ ဘယ်ကမှ စားစရာ သွားချေးလို့မရတော့ သူ့ကို အိမ်ထောင်ချပေးဖို့ စဉ်းစားနေကြတာ..."

"တကယ်တော့ မိုင်ယာက အိမ်က အငတ်ဒဏ်ကို ဆက်ပြီး မခံနိုင်တော့လို့ လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူထားတာပါ..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူပျိုကြီးက အရမ်းကြမ်းတမ်းတယ်လို့ ကြားတယ်... သူက အရက်သောက်ပြီး လူရိုက်ရတာကို နှစ်သက်တယ်တဲ့... သူက ဇနီးနှစ်ယောက်ကိုတောင် မောင်းထုတ်ခဲ့ပြီးပြီ... မိုင်ယာက အရမ်းပိန်တော့ သူ့အရိုက်ခံရပြီး သေသွားမှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်တယ်..."

လျူအာကျူးသည်လည်း ထိုမိသားစုမှာ တကယ်ပင် သနားစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲပင်။

"သူတို့ ငါတို့အိမ်ကို စားစရာလာချေးတာကို ငါ ဘာလို့ မမှတ်မိရတာလဲ..."

"အစ်ကို အိမ်မှာမရှိတုန်းက သူတို့ တစ်ခါလာချေးဖူးတယ်... အဒေါ်ဟွာက သူတို့ကို ပြောင်းဖူးမှုန့် နှစ်ကျင်း ပေးလိုက်ပေမဲ့ အဲဒါက ကုန်သွားပြီလေ... သူတို့လည်း ထပ်ပြီး လာမချေးရဲတော့ဘူး..."

ချွန်းအာက တိုးညှင်းစွာ ပြောလေသည်။

လျူအာကျူးသည် သဘောပေါက်သွားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်လေသည်။

“မင်း ငါ့ကို ဒီအကြောင်းတွေ အကုန်ပြောပြနေတာက ငါ့ကို မိုင်ယာ့အတွက် ကူညီပေးစေချင်လို့လား..."

ချွန်းအာက ကပျာကယာ ရှင်းပြလေသည်။

"အစ်ကိုကျူးဇီ... ကျေးဇူးပြုပြီး အထင်မလွဲပါနဲ့... ကျွန်မမှာ အဲဒီလို ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး... အဒေါ်ဟွာက ပြောင်းဖူးမှုန့် နှစ်ကျင်း ပေးနိုင်ခဲ့တာကလောက်ကိုပဲ လုံလောက်အောင် ကြင်နာလွန်းနေပါပြီ... အစ်ကိုက ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာနိုင်တာနဲ့ပဲ ကျွန်မတို့က လောဘတကြီးနဲ့ အစ်ကို့ဆီက အမြတ်မထုတ်နိုင်ပါဘူး..."

"ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အရမ်းမွန်းကျပ်နေလို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရင်ဖွင့်ချင်ရုံပါ... အစ်ကိုကလည်း မေးလာတာနဲ့ ကျွန်မ... တောင်းပန်ပါတယ် အစ်ကိုကျူးဇီ... နောက်ဆိုရင် ကျွန်မ အများကြီး မပြောတော့ပါဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို မနှင်ထုတ်ပါနဲ့နော်..."

ချွန်းအာခမျာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် အထပ်ထပ် တောင်းပန်ကာ ကရုဏာသက်ရန် တောင်းဆိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးသည် သူမခေါင်းကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်။

"မကြောက်ပါနဲ့... ငါ မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး..."

လျူအာကျူး တကယ် ဒေါသမထွက်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ ချွန်းအာက အနည်းငယ် ပို၍ စိတ်အေးသွားလေသည်။ သူမသည် လျူအာကျူးအား ဝံပုလွေများကို အရေခွံခွာရာတွင် ကူညီရန် ကြိုးစားရင်း ပို၍ပင် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်နေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူမကို တားလိုက်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားကာ ချွန်းအာအား ပြောလိုက်သည်။

"လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ယူပြီး တပ်မဟာခေါင်းဆောင်လျူကို သွားခေါ်ချေ..."

ချွန်းအာသည် လက်ကို အမြန်ဆေးကြောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လက်နှိပ်ဓာတ်မီး မလိုပါဘူး... လမ်းကို ကျွန်မ မြင်ရပါတယ် အစ်ကို..."

"ယူသွားပါ... ခလုတ်မတိုက်စေနဲ့..."

လျူအာကျူးသည် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို သူမ၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ကိစ္စရပ်များကို တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရန် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

အိမ်ထဲတွင် လျူဖူရှန့်သည် သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားခဲ့လေပြီ။ သူက မေးလေသည်။

“ကျူးဇီ... မင်း လျူဟိုင်ကို ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ... မိုင်ယာ့ကို ကူညီဖို့ အစီအစဉ်ရှိနေတာလား..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ဆွေမျိုးတွေ ရွာသားတွေပဲလေ... ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ပေးနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့... ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်သည်းကြားက ပြုတ်ကျလာတာလေးနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ရတဲ့ ကိစ္စသေးသေးလေးပဲလေ... မိုင်ယာ မီးတွင်းထဲ ခုန်ဆင်းသွားတာကို ကျွန်တော်တို့ ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်မနေနိုင်ပါဘူး..."

လျူအာကျူးက သူ၏ အတွေးများကို ဝေမျှရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း သေချာစဉ်းစားတာ ပိုကောင်းမယ်... ရှေးလူကြီးတွေ စကားရှိတယ်လေ... အရေးပေါ်ကိစ္စကိုသာ ကူညီပါ ဆင်းရဲမွဲတေမှုကို မကူညီပါနဲ့တဲ့... မိုင်ယာ့ မိသားစုရဲ့ အခြေအနေက မင်း ထမင်းတစ်နပ် နှစ်နပ်လောက် ကျွေးရုံနဲ့ ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ဘူး..."

လျူဖူရှန့်က သတိပေးလိုက်သည်။

"အဲဒါကြောင့်ပဲ ရွာသားတွေ ငတ်မွတ်မှုကနေ ရပ်တန့်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိမလားဆိုတာကြည့်ဖို့ လျူဟိုင်ကို ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်တာပါ..."

"တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်တာပဲဖြစ်ဖြစ် မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းတချို့ စတင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ရှာရမယ်..."

လျူအာကျူးသည် ရွာ၏ စီးပွားရေးကို တိုးတက်စေမည့် နည်းလမ်းများကို တွေးတောရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်။

လျူဖူရှန့်သည် လျူအာကျူးအား မျက်လုံးများထဲတွင် ကျေနပ်မှုများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းကောင်လေး... မင်းမှာ မင်းအဘိုးရဲ့ စိတ်ဓာတ် တကယ်ရှိတာပဲ..."