အခန်း ၁၃၇

အခန်း (၁၃၇) မွေးမြူရေး ကျွမ်းကျင်သူလေး

ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့အား အဘိုးဖြစ်သူနှင့် အမြဲနှိုင်းယှဉ်နေသည်ကို ကြားရသောအခါ လျူအာကျူးသည် သူ၏ဖခင်ရင်ထဲ၌ ဖြေမဆည်နိုင်သော အပူမီးတစ်ခု ရှိနေသေးကြောင်း သိလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အဘိုးဖြစ်သူက သူ့အား နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ခြေဗလာနှင့် ရွှံ့ပေနေသောလယ်သမားတစ်ဦးအဖြစ်သာ အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်။

လယ်သမားများကို အထင်သေး၍တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ပိုမိုမြင့်မားသော နေရာသို့ တက်လှမ်းရန်နှင့် အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာများကို ခံစားခွင့်ရှိပါလျက်နှင့် မည်သူက မျက်နှာကို မြေကြီးဆီသို့မူကာ ကျောကို ကောင်းကင်ဘက်သို့လှည့်၍ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်ချင်ပါမည်နည်း။

ထို့အပြင် အဘိုးကြီးသည် ထိုစဉ်က အခြေအနေများ ပြောင်းလဲလာမည်ကို ကြိုတင်ရိပ်မိခဲ့သောကြောင့် သူ့အဘိုးကို နိုင်ငံခြားသို့ ပညာသင်လွှတ်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် အစီအစဉ်များသည် အပြောင်းအလဲများကို မမီနိုင်ခဲ့ပေ။

ပြည်တွင်းအခြေအနေများ ဤမျှလျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု အဘိုးကြီးက မမျှော်လင့်ထားခဲ့သလို သူချစ်ရသော မိသားစုက သူ၏သားအရင်းကို ဒုက္ခပေးလိမ့်မည်ဟုလည်း ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ လျူအာကျူးက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"အဖေ... အရင်တုန်းက ကျွန်တော်တို့မိသားစုမှာ အဲဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ရှိခဲ့တာလေ... အဘိုးက အဖေ့အတွက် နောက်ချန်အစီအစဉ် ဘာမှမထားခဲ့ဘူးလား... ဒါမှမဟုတ် အဘိုးတို့ကပဲ အကုန်လုံးကို လုယူသွားကြတာလား..."

ထိုအကြောင်းကို ပြောလာသောအခါ လျူဖူရှန့်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အထီးကျန်ဆန်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"မင်းရဲ့အဘိုးကြီးက တော်တော်လေး လက်မြန်တယ်... သူက ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို စောစောစီးစီးကတည်းက စပြီးရောင်းထုတ်ခဲ့တာ... သူ မဆုံးခင်မှာ ငါတို့ကို နိုင်ငံခြားကို အမြန်ဆုံးထွက်သွားဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့တယ်... အဲဒီတုန်းက ငါတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့တာ... ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ နောက်ချန်အစီအစဉ်ဆိုတာ မလိုပါဘူး... ငါတို့ နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားဖို့ပဲ လိုတာ..."

"ဒါပေမဲ့ သူက အပြင်လူတွေကို ဘယ်လောက်ပဲ ကာကွယ်ခဲ့ပါစေ ငါ့အဖေနဲ့ တခြားလူတွေက အဲဒီလောက်အထိ ရက်စက်ပြီး ငါ့ကို အရမ်းမုန်းတီးကြလိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

လျူအာကျူးသည် ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ နှုတ်ခမ်းကိုသာ သပ်နေမိတော့သည်။

ဤကိစ္စမှာ အလွန်ထူးဆန်းသည်ဟုသာ သူ ပြောနိုင်ပေသည်။

မည်သူက မျက်နှာသာပေးခံရသော မိမိ၏သားအရင်းကို မုန်းတီးနိုင်မည်နည်း။ သို့မဟုတ် မိမိထက် ပို၍အရည်အချင်းရှိသော သားကို မနာလိုဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

သို့သော် ထပ်မံတွေးတောကြည့်သောအခါ အကြောင်းရင်းများကို နားလည်နိုင်ပေသည်။

သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သော ထိုအဘိုးဖြစ်သူသည် တစ်သက်လုံး ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်ခဲ့သော်လည်း အဘိုးကြီး၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို မရရှိခဲ့ပေ။ ယင်းအစား အဘိုးကြီးက သူ၏မြေးကိုသာ တန်ဖိုးထားခဲ့သည်။ မည်သူမဆို စိတ်ပျက်အားငယ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး မျိုးဆက်ပွားရန်အတွက် ကိရိယာတစ်ခုအဖြစ်သာ ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အဘိုးကြီးသည် သူ့အပေါ် အကဲဖြတ်မှားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ မိမိ၏သားအရင်းကိုပင် မနာလိုဖြစ်ပြီး ဒုက္ခပေးနိုင်သူတစ်ယောက်မှာ ကြီးမားသော တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရန် မထိုက်တန်သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

သားအဖနှစ်ယောက် စကားပြောနေစဉ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ လျူဟိုင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ကျူးဇီ... မင်း ငါ့ကို ရှာနေတာလား..."

လျူဟိုင်က တံခါးကိုတွန်းကာ ဝင်လာလေသည်။

လျူအာကျူး ကြည့်လိုက်သောအခါ လျူဟိုင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏မျက်လုံးအောက်တွင် အမည်းရောင်စက်ဝိုင်းများ ရှိနေလေရာ သူ ညဉ့်နက်သည်အထိ မအိပ်ဘဲ နေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလေသည်။

လျူအာကျူးက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးဟိုင်... ထိုင်ပါဦး..."

"ထိုင်ပါမယ်ကွာ... အဲဒီလောက် အခမ်းအနားတွေ လုပ်စရာမလိုပါဘူး... ချွန်းအာက မင်း ငါ့ကို ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိလို့ဆိုလို့... မြန်မြန်ပြောပါကွာ... ဟိုဘက်မှာ ငါ လုပ်စရာတွေ တစ်ပုံကြီး ရှိသေးတယ်..."

လျူဟိုင်သည် လက်လိပ်ဆေးလိပ်ကို သောက်ရင်း တိုးတိတ်သော အသံဖြင့် ပြောလေသည်။

"ဦးလေးဟိုင်က မိုင်ယာရဲ့ အခြေအနေအတွက် စိတ်ပူနေတာလား..."

လျူအာကျူးက မေးလိုက်သည်။

လျူဟိုင်သည် သူ့အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း မျိုသိပ်ထားလိုက်သည့်ပုံစံ ပေါက်နေလေသည်။

လျူအာကျူးမှာ အံ့သြသွားလေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ပြောလို့မရတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိလို့လား..."

လျူဟိုင်က ခါးသီးစွာ ပြုံးရင်း ပြောလေသည်။

"ငါ ပြောလို့မရတာ မဟုတ်ပါဘူးကွာ... မင်းက အရမ်းသဘောကောင်းလွန်းနေတာ... ငါသာ ဒီကိစ္စတွေကို မင်းကို ပြောပြလိုက်ရင် မင်းကို ပိုက်ဆံပေးဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းနေသလိုမျိုး ဖြစ်သွားမှာပေါ့... အဲဒါကြောင့် ငါ ပြောသင့် မပြောသင့် မသိတော့ဘူး ဖြစ်နေတာ..."

ဤစကားတစ်ခွန်းဖြင့်ပင် လျူအာကျူး၏ ရင်ထဲတွင် လျူဟိုင်အပေါ်ထားရှိသော အမြင်မှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်သွားလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုဝံပုလွေငါးကောင်မှာ အပြင်ဘက်တွင် ထိုင်နေကြသည်ဖြစ်ရာ လျူဟိုင်သည် ၎င်းတို့ကို မြင်ခဲ့မည်မှာ သေချာလေသည်။

တခြားသော တပ်မဟာခေါင်းဆောင်များသာဆိုလျှင် ထိုအကောင်များကို ယူသွားရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် အကြံအစည်ထုတ်နေကြမည် ဖြစ်သည်။ လျူဟိုင်က သူ့အား အသားများ ပေးပစ်လိုက်မည်ကို စိုးရိမ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

လျူဟိုင်သည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ လျူအာကျူး၏ မျက်နှာအမူအရာကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မှောင်မိုက်သွားလေသည်။

"မင်းက ဘာအချိုးနဲ့ ကြည့်နေတာလဲ ကောင်လေး... မင်း စိတ်ထဲကနေ ငါ့ကို ဆဲနေသလိုပဲ ခံစားနေရတယ်နော်..."

လျူအာကျူးက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ဘာလုပ်စရာမရှိလို့ ဦးလေးကို ဆဲရမှာလဲ... ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ဦးလေးကို ချီးကျူးနေတာပါ..."

လျူဟိုင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလေသည်။

"ချီးကျူးတာပဲ လာလုပ်မနေနဲ့... မင်း ငါ့ကို ဆဲလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးကွာ... ရွာသားတွေ ဆဲတာကို ခံရလွန်းလို့ ငါ သေတော့မယ်... သူတို့အားလုံးက ငါ ရွာကို ကောင်းကောင်း မအုပ်ချုပ်နိုင်ဘူးဆိုပြီး အပြစ်တင်နေကြတာ..."

"မိုင်ယာရဲ့ အခြေအနေကိုပဲကြည့်လေ... မိုင်ယာတို့ မိသားစု နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်လောက် တောင့်ခံနိုင်ဖို့အတွက် အဲဒီဝက်ကလေးနှစ်ကောင်ကို မတော်တဆဖြစ်သွားအောင်လုပ်ဖို့ ငါ့ကို ဘယ်နှယောက်တောင် တိုက်တွန်းနေကြလဲဆိုတာ ငါပဲသိတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဖြစ်နိုင်လို့လား..."

"ငါတို့ရွာမှာ တစ်နှစ်လုံးလုံး မွေးမြူထားပြီးမှ ဒီဝက်ကလေးနှစ်ကောင်ပဲ ကျန်တော့တာကို ဖယ်ထားလိုက်ဦး... ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး အထက်လူကြီးတွေက မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြတာ... မင်းရဲ့ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုခံရမှုကသာ ငါတို့ကို မကာကွယ်ပေးထားဘူးဆိုရင် ဆူပူခံရတာက ငါ့အတွက် အသေးအဖွဲကိစ္စလေးပဲ ဖြစ်နေမှာ... ဒါကြောင့် မတော်တဆတစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင်တောင် ရွာက အသားဘယ်လောက် ချန်ထားနိုင်မလဲဆိုတာ မသေချာဘူး... အများစုကို ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ဆီကို သေချာပေါက် အပ်ရမှာပဲ..."

လျူဟိုင်၏ မရပ်မနား ညည်းတွားသံများကို နားထောင်ရင်း လျူအာကျူးသည် သူ မကြာသေးမီက ဖိအားများစွာ ခံစားနေရကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူက ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်၏။

"ဦးလေးဟိုင်... ကျွန်တော် ဒီနေ့ ဦးလေးကို ခေါ်လိုက်တာကလည်း ဒီကိစ္စကြောင့်ပဲ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးအနေနဲ့ စီးပွားရေး တိုးတက်လာအောင် လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်... အနည်းဆုံးတော့ အားလုံး ဗိုက်မဆာရတော့အောင်ပေါ့..."

လျူဟိုင်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားပြီး လျူအာကျူးအား ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းမှာ နည်းလမ်းရှိလို့လား..."

"ကျွန်တော့်မှာ ဦးလေးနဲ့ ဆွေးနွေးချင်တဲ့ အကြမ်းဖျင်း အကြံဉာဏ်တချို့တော့ ရှိတယ်..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တုံ့ဆိုင်းသွားသူမှာ လျူအာကျူး ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လျူဟိုင်မှာမူ စိတ်မရှည်နိုင်တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကောင်လေး၌ အကြံဉာဏ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန်အရည်အချင်းရှိကြောင်း သူ သိထားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ရွာထဲတွင် နေ့စဉ် ဝိုက်ဝိုက်ဝဝစားနိုင်ပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားသောက်နိုင်သော လူအနည်းစုထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်လေသည်။ သူ့ထံတွင် ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ်များ ရှိရမည်သာဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးက သူ၏အတွေးများကို စုစည်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ အကြံသုံးခု ရှိတယ်... မွေးမြူရေးရယ်၊ စိုက်ပျိုးရေးရယ်၊ ပြီးတော့ ဘေးပေါက်လုပ်ငန်းတစ်ခု စလုပ်ဖို့ရယ်ပဲ..."

လျူဟိုင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။

"အဲဒီသုံးခုကိုတော့ ငါလည်း တွေးမိသားပဲ... ဒါပေမဲ့ မွေးမြူရေးလုပ်ဖို့က အစာလိုတယ်... စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ဖို့က ရေလိုတယ်... ဘေးပေါက်လုပ်ငန်းကတော့... ငါတို့မှာ အချိတ်အဆက်တွေမှ မရှိတာ..."

"မွေးမြူရေးအစာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ အကြံဉာဏ်တချို့ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ကနဦး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု နည်းနည်းတော့ လိုအပ်လိမ့်မယ်..."

"စိုက်ပျိုးရေးနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ရေမရှိတာက တကယ့်ကို ကိုင်တွယ်ရခက်တဲ့ ကိစ္စပဲ... ရေသယ်ရမယ်ဆိုရင် ရွာသားတွေ သေလောက်အောင် ပင်ပန်းကြလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က ရေသိပ်မလိုတဲ့ အပင်တွေကို စိုက်လို့ရတယ်လေ..."

"ဘေးပေါက်လုပ်ငန်း အတွက်ကျတော့ အားလုံး ခေါင်းချင်းရိုက်ပြီး အကြံထုတ်ဖို့ လိုတယ်... အမဲလိုက်တာ၊ ရှာဖွေစုဆောင်းတာ၊ ဒါမှမဟုတ် လက်မှုပညာ အလုပ်မျိုးတွေပေါ့..."

"ဒါတွေကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရှိ အကြံပြုချက်တွေပါပဲ... ဘယ်ဟာက ပိုပြီး ဖြစ်နိုင်ချေရှိမယ်လို့ ဦးလေး ထင်လဲ..."

လျူဟိုင်သည် ရွေးချယ်စရာများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ချိန်ဆရင်း တွေးတောခြင်းထဲသို့ နစ်မျောသွားလေသည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူတို့၏ အခြေအနေကို တိုးတက်စေချင်ပါက မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းမှာ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။

စိုက်ပျိုးရေးလုပ်မည်ဆိုပါက စိုက်ပျိုးမြေများကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်မည်ဖြစ်ပြီး ရွာ၏ဝင်ငွေကို တိုးစေနိုင်မည်ဆိုလျှင်တောင် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က ယင်းကို ဘယ်သောအခါမှ သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကောက်နှံရိက္ခာမှာ ရွာတစ်ရွာတည်း စားသုံးရန်အတွက် မဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံတော်အတွက် လုံလောက်သော ကောက်နှံရိက္ခာ ထောက်ပံ့မှုရှိစေရန် သေချာစေရေးအတွက် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် ငွေရှာရန်သက်သက်အတွက် အခြားအရာတစ်ခုခုကို ပြောင်းလဲစိုက်ပျိုးကာ ကောက်နှံများ စိုက်ပျိုးခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပါက အခြားကျေးရွာများကလည်း အတုယူလိုက်နာကြမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအခါတွင် စားစရာရိက္ခာ အမှန်တကယ်ပင် ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို မေးမြန်းနေရန်ပင် မလိုအပ်တော့ချေ။ လျူဟိုင်က ချက်ချင်းပင် ပယ်ချလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဘေးပေါက်လုပ်ငန်းဖြစ်လေသည်။

သူတို့သည် တောင်ကြီး၏ဘေးတွင် ရှိနေသောကြောင့် ရှာဖွေစုဆောင်းခြင်း၊ အမဲလိုက်ခြင်းနှင့် လက်မှုပညာလုပ်ငန်းများ အားလုံးမှာ ယုံကြည်စိတ်ချရပုံ ပေါ်လေသည်။

သို့သော် ထိုတောင်ကြီးသည် လျူကျေးရွာ တစ်ခုတည်းက ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အခြားရွာများမှ လူများလည်း ထိုတောင်ပေါ်သို့ တက်နိုင်ကြသည်။

အချိန်တန်၍ အားလုံးက တောင်ပေါ်သို့တက်ကာ ရှာဖွေစုဆောင်းကြသောအခါ တောဟင်းရွက်များ၏ ကံကြမ္မာမှာ နီးပါးအားလုံး ခူးဆွတ်ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပြီး ယင်းမှာ သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ တောင်ကြီးတစ်ခုလုံး ပြောင်သလင်းခါသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

အမဲလိုက်ခြင်းမှာလည်း ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်သည်။ တိရစ္ဆာန်များအားလုံး အဖမ်းခံရမည့် နေ့တစ်နေ့ ရောက်လာပေလိမ့်မည်။

တောင်ပေါ်တွင် နေထိုင်သူများ၌ ရေးသားမထားသော ရှေးဟောင်း စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိလေသည်။ တောင်ကြီးကို ပြောင်သလင်းခါသွားအောင် မလုပ်ရပေ။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက တောင်ပိုင်နတ်က အပြစ်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

လက်မှုပညာလုပ်ငန်းကရော မည်သို့နည်း။

လျူဟိုင်ကမူ လျူအာကျူးသည် သူ၏အချိတ်အဆက်များကို ထပ်မံအသုံးပြုကာ စက်ရုံများနှင့် အခြားနေရာများမှ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများ တောင်းခံခြင်း ပါဝင်လိမ့်မည်ဟု တွေးမိလေသည်။

မိမိ၏ အချိတ်အဆက်များကို တစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် နှစ်ကြိမ် အသုံးပြုခြင်းမှာ ပြဿနာမရှိသော်လည်း အမြဲတမ်း ပြုလုပ်နေပါက မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းရာ ကျပေလိမ့်မည်။

သူသည် ရွာအတွက်နှင့် လျူအာကျူး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အနစ်နာခံ၍ မရနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ချိန်ဆပြီးနောက် လျူဟိုင်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... ငါ တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ... ငါတို့က မွေးမြူရေးလုပ်မယ်ဆိုရင် မင်း ဘာမွေးဖို့ စီစဉ်ထားလဲ... ဘယ်လိုအစာမျိုးကို သုံးမှာလဲ... ပြီးတော့ အဲဒါက ရဖို့ခက်ခဲလား..."

လျူဟိုင်က ထိုကဲ့သို့သော ဆုံးဖြတ်ချက်ချမည်ကို လျူအာကျူး ကြိုသိနေခဲ့ပြီး အဆင်သင့်ဖြစ်နေသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစာစပ်ဖို့က မခက်ပါဘူး... အဲဒီထဲမှာ မလိုချင်တော့တဲ့ အရိုးမှုန့်တချို့နဲ့ တောမြက်တွေ၊ တောဟင်းရွက်တွေကို ရောစပ်ပြီး သုံးရမှာပါ... ဖော်စပ်ထားတဲ့အစာက ဝက်တွေရဲ့ ကြီးထွားမှုကို မြန်ဆန်စေပြီး ဈေးကွက်တင်နိုင်မယ့်အချိန်ကို သိသိသာသာ တိုတောင်းသွားစေနိုင်တယ်... ဒါ့အပြင် ဝက်တွေက သာမန်အစာကျွေးထားတဲ့ ဝက်တွေထက် ပိုပြီး ဆူဖြိုးလာမှာဖြစ်သလို အစာကျွေးရတဲ့ ကုန်ကျစရိတ်ကလည်း အများကြီး ပိုသက်သာလိမ့်မယ်..."

လျူဟိုင်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားလေသည်။

"အို... မင်းကတော့ကွာ... မင်းဆီမှာ ဒီလိုအရည်အချင်းမျိုး ရှိနေမှတော့ ဘာလို့ စောစောစီးစီးကတည်းက မပြောခဲ့ရတာလဲ... မြန်မြန်လုပ်... အဲဒီအစာကို ဘယ်လိုစပ်ရမလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြစမ်းပါ... မင်းကို ငါ စွမ်းဆောင်ရည်ဆုတစ်ခု ချီးမြှင့်မယ်... အဲ... မဟုတ်ဘူး... ကြီးမားတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ဆုကြီး ပေးမယ်... အချိန်တန်ရင် မင်းက မွေးမြူရေး ကျွမ်းကျင်သူလေးဖြစ်လာပြီး ငါတို့ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ဒါမှမဟုတ် ခရိုင်တစ်ခုလုံးမှာတောင် နာမည်ကြီးတဲ့သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."