အခန်း ၁၃၈

အခန်း (၁၃၈) နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ကျူးဇီသည် တပ်မဟာခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရရန် အခွင့်အရေးကောင်း ရှိနေသလား

လျူအာကျူးသည် လူကြိုက်များသောသူဟူသည့် နာမည်ဂုဏ်သတင်းဆိုသည်ကို ထိုမျှလောက် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ယခုအခါ သူ၏နံရံတွင် ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပြီး ပြဇာတ်ရုံကလည်း သူ့အတွက် ဝါဒဖြန့်ပြဇာတ်များ စီစဉ်ပေးနေလေပြီ။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် ခရိုင် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုကဲ့သို့သော ခေါင်းဆောင်များကပင် သူ၏ မြေရှင်ကြီးများ အဆင့်အတန်းမှ လုံးဝကင်းလွတ်သွားကြောင်း သက်သေပြနိုင်သည်။

သေချာသည်မှာ ပြည်သူလူထုကို ဂရုစိုက်သည်ဟူသော ဤနာမည်ကောင်းမျိုး များများရလေ ပိုကောင်းလေပင်ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးက နှိမ့်ချဟန်မဆောင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"အရိုးမှုန့်အစာဆိုတာ ဘယ်သူမှဂရုမစိုက်တဲ့ အရိုးကြီးတွေကို ကြိတ်ချေပြီး ဖွဲနုနဲ့ တောဟင်းရွက်တွေ မြက်တွေ ရောထည့်ရတာ... ဝက်တွေအတွက် အာဟာရအများကြီးရအောင် အချိုးကျရောစပ်ရတယ်..."

သူ၏အရင်ဘဝတွင် လျူအာကျူးသည် ပေကျင်းမြို့ရှိ အသားထုတ်လုပ်ရေးစက်ရုံများမှ လူအချို့နှင့် ဆုံတွေ့ဖူးသည်။ အရက်သောက်နေစဉ် အချို့သည် အရိုးများနှင့် အခြားအရာများကို ဝယ်ယူကာ အိမ်သို့ပြန်၍ အစာအဖြစ် ပြုပြင်ဖန်တီးကြကြောင်း သူကြားဖူးခဲ့ရာ ၎င်းမှာ ကုန်ကျစရိတ်သက်သာသော အစာကျွေးသည့် နည်းလမ်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

အရိုးများ လိုအပ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လျူဟိုင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တွေဝေသွားသော အမူအရာ ပေါ်လာလေသည်။

"ဖွဲနုကတော့ လွယ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ တောင်ပေါ်မှာ တောဟင်းရွက်တွေ သိပ်မကျန်တော့သလို အရိုးတွေရဖို့ကလည်း မလွယ်ဘူး..."

"ပြဿနာမရှိပါဘူး... လူတွေမစားတဲ့ တောဟင်းရွက်အချို့ကို ကျွန်တော်သိတယ်... ရွာသားတွေကို ဘယ်လိုရှာပြီး တူးရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော်ပြောပြမယ်..."

"အရိုးတွေကတော့ တကယ့်ကို အဆင်ပြေပါတယ်... ကျွန်တော် ခရိုင်မြို့ကိုသွားပြီး သားသတ်ရုံကလူတွေကို မေးကြည့်လို့ရတယ်... အဲဒါတွေက သိပ်မဈေးကြီးလောက်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ပိုက်ဆံစိုက်ထုတ်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး..."

လျူအာကျူးသည် ငွေကုန်မည်ကို ကြောက်၍မဟုတ်ပေ။ အမှန်တော့ ၎င်းမှာ သူ့အတွက် ပင်လယ်ထဲမှ ရေတစ်စက်မျှသာ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် အများနှင့်ဆိုင်သော အကျိုးစီးပွားကိစ္စများတွင် သူသည် လုပ်အားကိုသာ ပါဝင်ကူညီနိုင်ပြီး ငွေကြေးထည့်ဝင်ပါက သံသယဖြစ်ဖွယ် ဖြစ်လာနိုင်သည်။

အတိတ်ကာလက ရှန်ဝမ်ဆန်းသည် ကျူးယွမ်ကျန်းအား မည်သို့ သတိထားမိစေခဲ့ပြီး ဖယ်ရှားခံခဲ့ရသနည်း။

၎င်းမှာ သူသည် ဗိုက်ဝနေပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်ကာ ကျူးယွမ်ကျန်းအတွက် မြို့ရိုးများနှင့် နန်းတော်များ တည်ဆောက်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သည့်အပြင် တပ်မတော်ကိုပင် ဆုချီးမြှင့်ရန် ရဲတင်းခဲ့သောကြောင့် မဟုတ်ပါလော။

သူက သူ့တွင် အခြားရည်ရွယ်ချက်မရှိပါဟု ဆိုလျှင်ပင် မည်သူက ယုံကြည်မည်နည်း။

လျူဟိုင်သည်လည်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ်ညိတ်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... အများနဲ့ဆိုင်တဲ့ကိစ္စကို မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ပိုက်ဆံပေးခိုင်းလို့ဖြစ်မလဲ... တပ်မဟာမှာက ယွမ်တစ်ထောင်ပဲရှိတာ... ဝက်တွေနဲ့ ဝက်စာဝယ်ဖို့ လောက်ပါ့မလားလို့ စဉ်းစားနေတာ..."

"လောက်ပါတယ်... နောက်ပြီး အစပိုင်းမှာ ဝက်ကလေးတွေ အများကြီးဝယ်ဖို့လည်း မသင့်တော်ဘူး... ပြီးတော့ ဒီငွေက ဝက်ဝယ်ဖို့ချည်းပဲ မဟုတ်ဘူး... ဝက်တွေအတွက် နေထိုင်စရာပတ်ဝန်းကျင်ကောင်းရအောင် ဝက်ခြံတွေဆောက်ဖို့လည်းပါတယ်..."

လျူအာကျူးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

နောင်လာနောက်သားများသာ ဝက်များတွင် နေထိုင်ရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကောင်း လိုအပ်သည်ဟု ကြားပါက လူများသည် ဝက်များထက်ပင် ဆိုးရွားနေသည်ဟု သက်ပြင်းချကာ ကျိန်ဆဲကြမည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ဤကာလ၌ ၎င်းမှာ အလွန်သာမန်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

မွေးမြူရေးတိရစ္ဆာန်များက လူများထက်ပင် ပို၍အဖိုးတန်လှသည်။

အခြားအရာများကို မဆိုထားနှင့်၊ ထိုနွားတင်းကုပ်များသည် သာမန်ပြည်သူအများစု၏ အိမ်များထက်ပင် ပိုကောင်းမွန်ပေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော လူများစွာသည် ဝက်များ သို့မဟုတ် နွားများကို မွေးမြူပြီး နွားတင်းကုပ်များတွင် နေထိုင်ရသူများကို အလွန်အားကျနေကြသည်။

လျူဟိုင်သည် သီးခြားမွေးမြူရေးဆိုင်ရာ အသေးစိတ်အချက်အလက်အချို့ကို လျူအာကျူးနှင့် အလျင်စလို ဆွေးနွေးလိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ခေါင်းထဲမှ အကြံဉာဏ်များကို ဖြစ်သလို လျှောက်ပြောနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ တကယ့်အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်၏။

"နောက်မှ ရွာသားတွေအားလုံးကို အဲ့အကြောင်း အသိပေးဖို့ ရွာသားအစည်းအဝေး ခေါ်လိုက်မယ်... နောက်ပြီး ဝက်ဝယ်ယူခွင့်ခွဲတမ်းအတွက်လည်း စိတ်မပူနဲ့... မကြာသေးခင်က ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က လူတွေနဲ့ အဆင်ပြေနေတော့ ခွဲတမ်းနည်းနည်းရဖို့က ပြဿနာမရှိပါဘူး... အရိုးတွေရှာဖို့နဲ့ ဝက်စာပြင်ဆင်ဖို့ကိစ္စကပဲ ကျူးဇီ မင်းဆီက အားစိုက်ထုတ်မှု ပိုလိုလိမ့်မယ်..."

"ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

လျူအာကျူးက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဘေးပေါက်လုပ်ငန်းတွေကိုလည်း စလုပ်သင့်တယ်... မဟုတ်ရင် ဝက်တစ်ကောင် ဈေးကွက်ဝင်တဲ့အလေးချိန်ရောက်ဖို့ အနည်းဆုံး လအနည်းငယ် ကြာတတ်တယ်... အချို့လူတွေ အဲဒီလောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ စိုးရိမ်မိတယ်..."

လျူဟိုင်က သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ်ညိတ်လိုက်သည်။

ထိုသူနှစ်ယောက်သည် ကိစ္စရပ်များကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့် လျူကျေးရွာအတွက် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးမူဝါဒကို အခြေခံအားဖြင့် သတ်မှတ်နိုင်ခဲ့ရာ လျူဟိုင်အား အလွန်ပျော်ရွှင်စေပြီး မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်ဝသွားစေသည်။

ဆွေးနွေးမှု ပြီးဆုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လျူအာကျူးက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးဟိုင်... နောက်ကျရင် ဒီဝံပုလွေအသေကောင်တွေကို စုပေါင်းထမင်းစားဆောင်ဆီ ယူသွားလိုက်ပါ... လူတိုင်းရဲ့ အစားအသောက်တွေ ပိုကောင်းလာအောင် ဝံပုလွေသားကို စတူးချက်လိုက်... ဝံပုလွေသားရေတွေကိုတော့ ကျွန်တော့်ဘာသာ သိမ်းထားလိုက်မယ်..."

လျူဟိုင်သည် လျူအာကျူး ဤသို့ပြောမည်ကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီးဖြစ်ရာ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့... မင်းက ရွာကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ပြီးပြီပဲ... ဒီဝံပုလွေသားကို ငါတို့ အလကားယူလို့ မဖြစ်ဘူး..."

"ဝံပုလွေသားက နည်းနည်းချဉ်တယ်... ကျွန်တော် မကြိုက်ဘူး... ဦးလေးပဲ ယူသွားလိုက်ပါ... အဝတ်အစား ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ဝံပုလွေသားရေတွေ ရလိုက်တာနဲ့တင် ကျွန်တော့်အတွက် လုံလောက်ပါတယ်..."

လျူအာကျူးက အမြန်ပြောလိုက်သည်။

လျူဟိုင်မှာ ဆွံ့အသွားလေသည်။

လျူအာကျူးက သူ့အား ဖျောင်းဖျလိမ့်မည်ဟု သူထင်ထားခဲ့သော်လည်း ဤသို့ပြောလာမည်ကို သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဝံပုလွေသားမှာ အရသာမရှိကြောင်း သူသိလေသည်။

သို့သော်... မကြိုက်ဘူး ဟုတ်လား။

ဘုရားရေ... ရွာထဲတွင် အသားပင် မစားရသော လူများစွာ ရှိနေသေးသော်လည်း ဤနေရာ၌မူ သူက ရွေးချယ်စရာများကို ဂျီးများနေသည်။

သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် လျူဟိုင်မှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ဆုံးမလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်းက တကယ့်ကို လွန်လာပြီ... ငါ သတိပေးထားမယ်... ငါ့ကို ခုလိုပြောတာက ကိစ္စမရှိပေမယ့် အပြင်မှာတော့ ခုလိုစကားမျိုး သွားမပြောနဲ့..."

လျူအာကျူးသည် လျူဟိုင်က သူ့အပေါ် စေတနာထားမှန်း သိလေသည်။ သူသည် လျူဟိုင်အား စီးကရက်တစ်လိပ် ကမ်းပေးကာ မီးညှိပေးလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဦးလေးဟိုင်... ကျွန်တော် မတုံးပါဘူး... ဘယ်သူ့ကို ဘာပြောရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်..."

"မင်းက တည်ငြိမ်မှန်း ငါသိပါတယ် ကောင်လေးရာ... မင်းက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အရည်အချင်းရှိလွန်းတော့ တစ်ခဏလောက်များ စိတ်လွတ်သွားမလားဆိုပြီး စိုးရိမ်လို့ပါ... မင်းလို သားကောင်းတစ်ယောက်ရှိတဲ့ မင်းအဖေကို ငါတကယ် အားကျတယ်... ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ့်ကောင်တွေကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့... ဟူး..."

လျူဟိုင်သည် စီးကရက်ကို တစ်ချက်ပြင်းပြင်း ဖွာရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် လျူဖူရှန့်အား အားကျစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လျူဖူရှန့်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟိုင်ဇီ... ငါပြောတာကို နားထောင်စမ်း... ငါ့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံအရဆိုရင် ကလေးတွေကိစ္စနဲ့ပတ်သက်လာရင် မနှိုင်းယှဉ်ပါနဲ့... ဟိုလိုလို ဒီလိုလို နှိုင်းယှဉ်နေတာက မင်းကို ဒေါသထွက်စေရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်..."

"ဟေး... နည်းနည်းလေး ချီးမွမ်းလိုက်တာနဲ့ မင်းက ဘဝင်မြင့်သွားပြီပဲ... အဲဒါက ကျူးဇီကိုယ်တိုင် အရည်အချင်းရှိလို့ မဟုတ်ဘူးလား... မင်းက ဘာလို့ အဲဒီလောက်တောင် ဂုဏ်ယူနေရတာလဲ..."

လျူဟိုင်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

လျူဖူရှန့်က စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ထူးချွန်မှုက ငါ့ရဲ့မျိုးစေ့ ကောင်းလို့ မဟုတ်ဘူးလား..."

လျူဟိုင်မှာ ဤတုံ့ပြန်မှုကြောင့် စကားပြောစရာမဲ့သွားသည်။ သူသည် ရိုးရှင်းစွာပင် ထိုင်ရာမှထကာ ဝံပုလွေသားများကို သယ်ယူရန် လူများကို သွားခေါ်လိုက်တော့သည်။

မိုင်ယာ၏ မိသားစုကိစ္စကိုလည်း သူဖြေရှင်းရမည် ဖြစ်သည်။

ဤဝံပုလွေသားနှင့်ဆိုလျှင် မိုင်ယာ၏ မိသားစုသည် အချိန်အနည်းငယ်ကြာအောင် ဆက်လက်တောင့်ခံထားနိုင်မည်ဖြစ်၍ သူတို့၏ ကလေးကို ရောင်းချရန် အလျင်လိုမည်မဟုတ်ပေ။

မကြာမီမှာပင် ရွာမှခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လျူကျေးရွာမှ လူများသည် ၎င်းမှာ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးမှ ကြေညာစရာတစ်ခုခုရှိသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရကြောင်း သိကြသဖြင့် အိမ်ထောင်စုတိုင်းမှ လူတစ်ယောက်စီ စေလွှတ်လိုက်ကြသည်။

လာမည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း စုပေါင်းထမင်းစားဆောင်မှ ဝံပုလွေသားဟင်းလျာကို ကျွေးမွေးမည်ဟု ကြားသိရသောအခါ ရွာသားများမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားကြလေသည်။

လျူဟိုင်ကလည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားပေ။ ထိုပျော်ရွှင်နေသော ရွာသားများကို ဝံပုလွေသားမှာ လျူအာကျူး အမဲလိုက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့ပြီး သူ့ကျေးဇူးကို မှတ်ထားသင့်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

၎င်းမှာ လျူအာကျူး၏ နောက်ထပ် အလှူဒါနတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရွာသားများသည် သူ့အား အသံကျယ်လောင်စွာဖြင့် ချီးကျူးလိုက်ကြသည်။

ပညာရေးများစွာ ချို့တဲ့သော ဤလူများသည် လျူအာကျူးအား အလွန်ရိုးရှင်းသော စကားလုံးများနှင့် အလွန်ရိုးသားသော ခံစားချက်များကို အသုံးပြု၍ ချီးကျူးခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ မည်သည့် မြင့်မားသော စကားအလင်္ကာများထက်မဆို နားထောင်ရပိုကောင်းပြီး သူ့ကို ပို၍ပျော်ရွှင်စေသည်။

ရွာသားများနှင့်အတူ တောင်များနှင့် လယ်ကွင်းများတွင် တောဟင်းရွက်များကို လိုက်လံရှာဖွေနေသော နျူဟုန်ဟွာသည် သူမတို့မိသားစု၏ အသားများကို မျှဝေရမည်ဟု ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကနဦး၌ မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် လူတိုင်းက လျူအာကျူးအား ချီးကျူးနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ ရင်တွင်းအနက်ရှိုင်းဆုံးမှနေ၍ အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။

မိမိတို့၏သားကို ရွာထဲတွင် ဂုဏ်သတင်းကြီးပြီး လူကြိုက်များသူတစ်ယောက် မဖြစ်စေချင်သူဟူ၍ မရှိနိုင်ပေ။

အထူးသဖြင့် သူမသည် မိုင်ယာ့မိသားစုကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဖြစ်၏။ ဝံပုလွေသားက သူတို့ကို အချိန်အနည်းငယ်ကြာအောင် တောင့်ခံထားနိုင်စေမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏သမီးကို ရောင်းစရာ မလိုတော့ပေ။ မိသားစုတစ်စုလုံးသည် နျူဟုန်ဟွာ၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ကျေးဇူးတင်လွန်းသဖြင့် အဆက်မပြတ် ငိုကြွေးမြည်တမ်းနေကြသည်။

မိုင်ယာ၏ မိခင်မှာ သိပ်ဉာဏ်မကောင်းသော်လည်း ကျေးဇူးသိတတ်ပုံကိုမူ သိလေသည်။ သူမသည် ငိုကြွေးကာ သူမ၏ နဖူးမှာ ပွန်းပဲ့ညိုမည်းသွားသည်အထိ ဦးညွှတ်ကန်တော့နေသည်။ နျူဟုန်ဟွာသာ သူမကို မထူမပေးခဲ့ပါက သူမသည် သတိလစ်သွားသည်အထိ ဦးညွှတ်ကန်တော့မိမည် ဖြစ်ပေသည်။

ရွာသားများထံမှ ကျေးဇူးတင်နေသော အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ နျူဟုန်ဟွာမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ တွေးတောမိသည်။ နောက်တစ်ကြိမ် လျူကျေးရွာမှ တပ်မဟာခေါင်းဆောင် ရွေးချယ်သည့်အခါ သူမ၏ ကျူးဇီအတွက် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ရှိလာနိုင်မည်မဟုတ်ပါလော။

ထို့နောက် မိသားစုထဲတွင် ရွာအရာရှိတစ်ဦးရှိနေခြင်းက ဘိုးဘေးများအတွက် ဂုဏ်ယူစရာကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာပေမည်။ သူမတို့၏ မိသားစုနောက်ခံမှာ ဆိုးရွားသည်ဟု မည်သူကများ ပြောရဲပါတော့မည်နည်း။

သို့သော် လျူအာကျူးမှာမူ ဤကိစ္စကို သိပ်မတွေးခဲ့ပေ။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဝက်စာဖော်စပ်နည်းကိစ္စဖြင့်သာ လုံးလုံးလျားလျား အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

သူသည် ၎င်းနှင့်ပတ်သက်၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ မွေးမြူရေးအသိပညာနှင့် ပတ်သက်၍ အတော်လေး အားနည်းနေသေးသည်။

ပို၍လုံခြုံစိတ်ချရစေရန်အတွက် လျူအာကျူးသည် လေ့လာရန် မွေးမြူရေးဆိုင်ရာ စာအုပ်အချို့ရယူရန် မနက်ဖြန် ခရိုင်မြို့သို့သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် မြန်မြန်ဆန်ဆန် သင်ယူတတ်ပေသည်။ စာအုပ်များကို သူ၏ စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ရုံဖြင့် မကြာမီတွင် သူ ကျွမ်းကျင်သွားမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအစီအစဉ်ကို သတ်မှတ်ပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် ထပ်မံစဉ်းစားနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နျီဇီနှင့် ရှောင်ဟုတို့အား သွားကြည့်ရန် အိမ်နီးချင်းခြံဝင်းသို့ သွားလိုက်သည်။

သူရောက်သွားချိန်တွင် ကလေးနှစ်ယောက်မှာ လျှောစောက်ပေါ်၌ ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အခြားကလေး ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်ခန့်မှာ ဘေးတွင် ကြောက်ရွံ့စွာ ရပ်နေကြပြီး ဆော့ကစားချင်သော်လည်း မဆော့ရဲဘဲ အားကျစွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။