အခန်း ၁၄၅

အခန်း (၁၄၅) ဒါက မင်းရဲ့ ချွေးမလေးလား

"အဖေ... အမေ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် မိဘများကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အလျင်စလို လျှောက်သွားကာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ထဲမှ လေးလံသော အဝတ်အိတ်ကို လှမ်းယူလိုက်လေ၏။

သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် ရပ်နေကြသော ကျိုးညီအစ်ကို နှစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျိုးချန်ဟွမ်နှင့် ကျိုးချန်ယီ တို့သည်လည်း အလျင်အမြန် လျှောက်လာခဲ့ကြလေသည်။

၎င်းတို့သည် အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့အား ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြပြီး ပြိုင်တူ ပြောလိုက်ကြလေသည်....။

"ဒုတိယဦးလေး... ဒုတိယအန်တီ... ခရီးပန်းလာလို့ ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ..."

အဖေကျိုးသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးအား ကြည့်ကာ အနည်းငယ် မသေချာသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်...။

"မင်းတို့က... ငါ့အစ်ကိုကြီးရဲ့ သားတွေလား..."

"ဟုတ်ပါတယ် ဒုတိယဦးလေး... ကျွန်တော့်နာမည်က ကျိုးချန်ဟွမ်ပါ..."

ကျိုးချန်ဟွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ကျိုးချန်ယီကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဆက်ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒါကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယညီ ကျိုးချန်ယီပါ..."

သူသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ထပ်မံ၍ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒုတိယဦးလေး... အဘိုးနဲ့ အဖေက အိမ်မှာ စောင့်နေကြတယ်... ကျွန်တော်တို့ အရင်ဆုံး အိမ်ပြန် ကြမလား..."

ပီကင်းသို့ မလာရောက်မီကတည်းက အဖေကျိုးသည် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ သူသည် ဆက်လက် ၍ စိုးရိမ်ပူပန်မနေတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြန်ထူးလိုက် လေသည်...။

"အင်း..."

ထိုသို့ ပြောဆိုနေကြစဉ် သူတို့တစ်စုသည် ဘူတာရုံထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြပြီး လမ်းဘေး၌ ရပ်ထားသော စစ်သုံးဂျစ်ကားရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေသည်။

အစိမ်းပုပ်ရောင် ကားကြီးမှာ လမ်းဘေး၌ တည့်မတ်စွာ ရပ်ထားလျက်ရှိရာ ပီကင်းလမ်းမများပေါ်တွင် ပင် အတော်လေး မျက်စိကျစရာ ကောင်းနေခဲ့ပေသည်။

ကျိုးချန်ဟွမ်သည် မြန်ဆန်သွက်လက်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဘေးဘက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရွှေ့ကာ နောက်ဘက် တံခါးကို ချောမွေ့စွာ ဖွင့်ပေးလိုက်လေ၏။

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို စောင်းလိုက်ပြီး ကားတံခါးဘောင်ကို ကိုင်ထားလျက် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်...။

"ဒုတိယဦးလေးနဲ့ ဒုတိယအန်တီ... အရင် ဝင်ကြပါ..."

မိမိရှေ့ရှိ ဂျစ်ကားကို ကြည့်ရင်း အဖေကျိုးက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိလေသည်...။

*ဒီခေတ်ကာလမှာ စစ်သုံးဂျစ်ကားတွေကို မောင်းနှင်နိုင်သူ သိပ်မရှိလှဘူး... ငါ့တူက သာမန်လူတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး...*

"ကျေးဇူးပါပဲ..."

အဖေကျိုးသည် အခမ်းအနားများကို ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ သူသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အမေကျိုးအား နောက်ခန်း၌ ဝင်ထိုင်နိုင်ရန် အရင်ဦးဆုံး ကူညီပေးလိုက်ပြီးမှသာ သူကိုယ်တိုင် ခါးကို ကိုင်းကာ ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျိုးချန်ယဲ့သည် အခြားတစ်ဖက် တံခါးမှနေ၍ ကားထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်လိုက်ပြီး ကျိုးညီအစ်ကို နှစ်ဦးကမူ အရှေ့ခန်း၌ ထိုင်လိုက်ကြလေ၏။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မည်သူကမျှ စကားမပြောကြဘဲ ကားထဲ၌ အသက်ရှူသံများကိုသာ ကြားရ လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပေသည်။

ကျိုးချန်ဟွမ်သည် စတီယာရင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ လီဗာနှင့် အရှေ့မှ လမ်းမပေါ်တွင်သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားကာ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့လေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယီမှာမူ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေပြီး စကားမှားသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် ယာဉ် မောင်းဘေးခုံ၌ တိတ်ဆိတ်စွာသာ ထိုင်နေကာ အသံပင် မထွက်ရဲခဲ့ချေ။

အဖေကျိုးသည် အရှေ့ခန်းမှ တူဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘေးနားရှိ ဇနီးဖြစ်သူကို လည်း လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ လေးလံနေသော အရာတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် သဘာဝ ကျကျပင် စကားပြောလိုစိတ် မရှိခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ကားကြီးမှာ စက်မှုစက်ရုံ၏ လူနေဝင်းတံခါးပေါက်ဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ မောင်းနှင်ဝင်ရောက် သွားခဲ့လေတော့သည်။

ကားမှာ ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းတစ်ခု၏ အရှေ့တွင် ချောမွေ့စွာ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။ အထဲရှိ လူများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း သက်ပြင်းချလိုက်မိပုံရကာ သူတို့၏ တင်းမာနေသော အာရုံကြောများမှာလည်း နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားခဲ့ပေသည်။

ယုတ္တိတန်တန် စဉ်းစားကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဦးလေးကျိုး၏ ရာထူးအရ သူ့အတွက် တိုက်ခန်းတစ်ခန်း ခွဲဝေ ချထားပေးခြင်းမှာ လုံးဝကို အဓိပ္ပာယ်ရှိလှပေသည်။

သို့ရာတွင် အဘိုးကျိုးမှာ အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာပြီဖြစ်ရာ ထိုတိုက်ခန်း အဆောက်အအုံများတွင် နေထိုင်ရန် အသားမကျနိုင်ခဲ့ချေ။

ထို့ကြောင့် ဦးလေးကျိုးသည် မိသားစု ဝင်းထဲရှိ ခြံဝင်းပါသော တစ်ထပ်အိမ်တစ်လုံးကို ရိုးရှင်းစွာပင် ရွေးချယ်ခဲ့လေ၏။ ယင်းမှာ တောက်ပပြီး ကျယ်ဝန်းလှသည့်အပြင် သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦးအတွက် လှုပ်ရှားသွားလာရန်လည်း ပို၍ အဆင်ပြေစေလေသည်။

————————————

စက်မှုစက်ရုံ၏ အလုပ်သမား အဆောင်ဝင်းအတွင်း၌ ဖြစ်လေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးမိသားစု၏ ဧည့်ခန်းထဲ၌ ကျိုးမိသားစု၏ အဘိုးအိုဖြစ်သော ကျိုးထင်ဟွေ့ သည် အနက်ရောင် ကျုံးရှန်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် သူ၏ ကျောပြင်ကို မတ်မတ်ထားကာ ထိုင် နေခဲ့လေသည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ အမြဲတမ်းလိုလို လေးနက်တည်ကြည်နေပြီး ဧည့်ခန်း၏ အလယ်ရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် မတ်မတ် ထိုင်နေခဲ့လေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် တံခါးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေတတ်သော သူ၏ မျက်ဝန်းများကသာလျှင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ ဖုံးကွယ်ထားသော တင်းမာမှုနှင့် မျှော်လင့်တောင့်တမှုတို့ကို သိမ်မွေ့စွာ ဖော်ပြနေခဲ့ပေသည်။

ဘေးဘက်၌ ထိုင်နေသော ကျိုးပေါက်ကျားသည် အဘိုးအို၏ လေးနက်သော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း မသိစိတ်မှ သူ၏ ခါးအောက်ပိုင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်မိလေ၏။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဖခင်ဖြစ်သူအား သူ၏ ဒုတိယညီ ပီကင်းသို့ လာမည်ဖြစ်ကြောင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောပြခဲ့ပုံကို သူ ပြန်လည် အမှတ်ရသွားခဲ့လေသည်။

သူသည် အဘိုးအိုထံမှ မရေမတွက်နိုင်သော တုံ့ပြန်မှုများကို မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ဤသတင်းကို ကြားပြီးနောက် အဘိုးအိုက ဘေးနားရှိ တောင်ဝှေးကို ဆွဲယူကာ သူ့အား ရိုက်နှက်လိမ့်မည်ဟုကား လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

အဘိုးအိုမှာ အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်ရာ သူသည် မရှောင်တိမ်းရဲဘဲ အံကြိတ်ခံခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ ခါးပေါ်သို့ ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်နှစ်ချက် ကျရောက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ရှောင်ဟွမ်နှင့် အခြားသူများ ပြန်မရောက်လာခဲ့ပါက သူသည် နောက်ထပ် အကြိမ် အနည်းငယ်မျှ အရိုက်ခံရနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

"ဟွန်း..."

အဘိုးအိုက ဟိုဟိုဒီဒီ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ သားအကြီးဆုံးမှာ ခါးအောက်ပိုင်းကို ပွတ်သပ်နေသည် ကို တိုက်ဆိုင်စွာ မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။ သူက ချက်ချင်းပင် သားဖြစ်သူအား စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက် လေသည်။

*ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စကို အစပိုင်းမှာ သူတို့က ငါ့ ဖုံးကွယ်ထားရဲကြသေးတယ်... ငါ့ကို တကယ် ပဲ အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေပြီလို့ ထင်နေကြတာလား...*

*ငါ ရိုက်လိုက်တာ နည်းတောင်နည်းသေးတယ်...*

ရှောင်ဟွမ်နှင့် သူ၏ ညီဖြစ်သူတို့ အရွယ်ရောက်နေပြီ ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဖခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ၎င်း၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားရ၍သာ မဟုတ်ပါက သူသည် သားအကြီးဆုံးအား နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တောင်ဝှေးဖြင့် ဆုံးမပဲ့ပြင်နေမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"လာပြီ... လာပြီ... ဒုတိယအစ်ကိုတို့ ရောက်လာပြီ..."

အန်တီယန်ယွန်း၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ ဒုတိယအစ်ကို၏ မိသားစု ယနေ့ လာလည်မည်ကို သိရှိပြီးကတည်းက သူမနှင့် ချွေးမကြီးဖြစ်သူ ဖုန်းမင်ယွီတို့သည် မီးဖိုချောင်ထဲ၌ အလုပ်များနေခဲ့ကြပေသည်။

ထိုအချိန်၌ သစ်သီးပန်းကန် တစ်ချပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာစဉ် ခြံဝင်းအပြင် ဘက်မှ ကားသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမက အလျင်အမြန် လှမ်းအော်လိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အဘိုးကျိုးသည် ချွေးမကြီး၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်တက်သွားပြီး ဆိုဖာပေါ်မှ ခုန်ထကာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်ဝက်ခန့် တိုးသွားခဲ့လေ၏။

သူသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ကျောပြင်ကို မတ်လိုက်ကာ အနေရခက်စွာဖြင့် နေရာ၌ ပြန် ထိုင်လိုက်လေသည်။

"အဟမ်း... အဟမ်း..."

သူသည် မသိစိတ်မှ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ တိုးညှင်းစွာ ချောင်းဟန့်လိုက်ကာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ အရေးတကြီး ဖြစ်နေမှုများကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖိနှိပ်ထား လျက် တည်ငြိမ်အေးဆေးသည့် ပုံစံမျိုး ဟန်ဆောင်နေခဲ့လေ၏။

ဘေးဘက်၌ ရပ်နေသော ဦးလေးကြီးကျိုးမှာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အနေရခက်နေသော အမူအရာလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တိတ်တဆိတ် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်မိသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ အပြုံးကိုမူ မဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့ချေ။

ဖခင်ဖြစ်သူ မြင်သွားမည်ကို မရဲသဖြင့် သူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး တံခါးရှိရာဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

သူက စိတ်ထဲမှ တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်...။

*မာနကြီးလိုက်တဲ့ အဘိုးကြီး... ကောင်းပြီလေ... ငါကပဲ ဒုတိယညီကို အရင်သွားကြိုလိုက်ပါ့မယ်...*

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ခြံဝင်းတံခါးပေါက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ ထိုနေ ရာ၌ စောင့်ဆိုင်းနေကြသော အမျိုးသမီး နှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသား တစ်ဦးတို့ကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရ လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုအကြီးဆုံးမှာ ဤနှစ်အစပိုင်းကမှ အိမ်ထောင်ကျထားကြောင်းကို သိရှိထားရာ သူ၏ရှေ့မှ လူများမှာ သူ၏ ဦးလေးကြီးနှင့် အန်တီကြီးတို့အပြင် ဝမ်းကွဲအစ်ကိုအကြီးဆုံး ၏ ဇနီးသစ်ပင် ဖြစ်ရမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိနေခဲ့ပေသည်။

"ဒုတိယညီ... မင်းတို့ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့... ခရီးပန်းလာလို့ ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ..."

ဦးလေးကျိုးပေါက်ကျားက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး အဖေကျိုး၏ လက်မောင်းကို ချစ်ခင်ရင်းနှီးစွာ ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အထဲဝင်ပြီး နားကြပါဦး... အဖေက အထဲမှာ စောင့်နေတယ်..."

အန်တီယန်ယွန်းသည်လည်း သူတို့အား နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး အမေကျိုး၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ပြုံးလျက် စကားစလိုက်လေသည်...။

"ညီမလေး... ငါတို့က မင်းတို့ကို စောင့်နေကြတာ... ခရီးပန်းလာလို့ ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ... အထဲဝင်ပြီး နားပါဦး..."

"မင်းတို့ လာမယ်ဆိုတာ သိလို့ ငါ့ရဲ့ လက်ရာဟင်းလျာတွေကို အထူးတလည် ပြင်ဆင်ထားတယ်... ခဏ နေကျရင် မြည်းကြည့်ရမယ်နော်..."

ဘေးဘက်၌ ရပ်နေသော ဖုန်းမင်ယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ရက်ရောစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ သည်...။

"ဒုတိယဦးလေးနဲ့ ဒုတိယအန်တီ... ခရီးပန်းလာလို့ ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ..."

"အစ်ကို... အစ်ကိုကြီး..."

အဖေကျိုးသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း သူ၏ လည်ချောင်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာက ဆို့ပိတ်နေသ ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး စကားပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့လေ၏။

ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရင်း အမေကျိုးက ပြုံးလိုက်ပြီး ယန်ယွန်း၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်....။

"အစ်မ... ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်နော်..."

သူမသည် ဘေးဘက်၌ ရပ်နေသော ဖုန်းမင်ယွီကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ချီးကျူးလိုက်လေ သည်...။

"ဒီကလေးမလေးက အစ်မရဲ့ ချွေးမလေး ဖြစ်ရမယ်... သူက အရမ်းကို လှပပြီး လိမ္မာရေးခြားရှိတဲ့ မိန်းကလေးပုံစံပါပဲ... အစ်မကတော့ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ..."

"ဟားဟား... ဒီကလေးမက ရှောင်ဟွမ်ရဲ့ ဇနီးလေ... သူတို့က ဒီနှစ်အစပိုင်းကမှ အိမ်ထောင်ကျ ထားတာ..." ဟု အန်တီယန်ယွန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

ဘေးဘက်၌ ရပ်နေသော ဖုန်းမင်ယွီမှာ ချီးကျူးခံလိုက်ရသဖြင့် ပါးပြင်များ အနည်းငယ် နီရဲသွားခဲ့လေ ၏။ သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အကြည့်နှင့် မရည်ရွယ်ဘဲ ဆုံတွေ့သွားသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ပူထူသွားခဲ့လေတော့သည်။