အခန်း ၁၄၆

အခန်း (၁၄၆) မင်း ပြန်လာတာ ကောင်းပါတယ်လေ

ချွေးမဖြစ်သူ၏ ရှက်ရွံ့နေသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း အန်တီယန်ယွန်းသည် တိတ်တခိုး ရယ်မော ခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူမသည် ဆက်လက်၍ နောက်ပြောင်မနေတော့ဘဲ အမေကျိုး၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ကာ ပြုံးလိုက် လေသည်။ ချွေးမကြီးနှစ်ဦးသည် ခြံဝင်းထဲသို့ ချစ်ခင်ရင်းနှီးစွာ လျှောက်သွားခဲ့ကြရာ ယင်းက ချွေးမဖြစ် သူအား အနေရခက်သော အခြေအနေမှ လွတ်မြောက်သွားစေခဲ့ပေသည်။

ဤသို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုက်မှုကြောင့် အနည်းငယ် အနေရခက်နေသော လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါ့ပါးသွားခဲ့လေ၏။

တံခါးဝတွင် ရပ်နေကြသော တောင့်တင်းခိုင်မာသည့် အမျိုးသားများမှာ အချင်းချင်း ပြုံးပြလိုက်ကြပြီး နောက် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြလေသည်။

အနောက်ဘက်မှ လျှောက်လာသော ကျိုးချန်ဟွမ်သည် ပါးပြင်များ နီရဲနေသည့် ဘေးနားရှိ ဇနီးဖြစ်သူ အား ကြည့်ကာ သူမ၏ လက်ကို တိတ်တဆိတ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြန်လွှတ်ပေး လိုက်လေသည်။

သူမလက်၏ နူးညံ့မှုက သူ၏ ရင်ကို ချက်ချင်း နွေးထွေးသွားစေခဲ့ပေသည်။

သူသည် သူ၏ ရယ်မောမှုကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော လေသံ ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"အထဲဝင်ကြရအောင်..."

————————————

သူတို့တစ်စု အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသောအခါ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အဘိုးအိုကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

အဖေကျိုးသည် အဘိုးအို ငယ်ရွယ်စဉ်က ဓာတ်ပုံများကို ယခင်ကတည်းက မြင်ဖူးခဲ့လေသည်၊ ယင်းတို့ မှာ သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူက ဂရုတစိုက် မြတ်နိုးစွာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော ဓာတ်ပုံများပင် ဖြစ်လေတော့ သည်။

ယခုအခါတွင် အဘိုးအိုမှာ အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်ကာ ဆံပင်များ ဖြူဖွေးနေပြီး မျက်နှာပေါ် တွင် အရစ်အကြောင်းများ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာ အသွင်အပြင်များမှာမူ ဓာတ်ပုံထဲကအတိုင်း လုံးဝကို တူညီနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ စိတ်အစဉ်ထဲ၌ မရေမတွက်နိုင်သော အတွေးများ လိမ့်တက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ နှာခေါင်းမှာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အနည်းငယ် ကျိန်းစပ်လာကာ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာလည်း မသိ စိတ်မှ နှေးကွေးသွားခဲ့တော့သည်။

အဘိုးအိုက ဝင်လာကြသော လူအုပ်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များမှာ အဖေကျိုး အပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားခဲ့လေ၏။

ထိုမျက်ခုံးများ၊ ထိုအမူအရာများမှာ ထိုစဉ်က နင်ယောင်နှင့် တစ်ထပ်တည်းကျနေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ကွဲလွဲမှု မရှိခဲ့ချေ။

အဘိုးအိုသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားခဲ့လေသည်။

အဖေကျိုး၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း နီရဲနေနှင့်ပြီးဖြစ်ကာ သူသည် ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်းခန့် တိုးသွားလိုက် ပြီး သူ၏ လေသံမှာ အက်ကွဲကာ ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေခဲ့လေတော့သည်....။

"အဖေ..."

"အဖေ" ဟူသော ထိုစကားတစ်ခွန်းက အဘိုးအို၏ နှလုံးသားကို တူဖြင့် ထုနှက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား စေခဲ့ပြီး သူ၏ ထိန်းချုပ်ထားမှု အားလုံးကို ချက်ချင်းပင် ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေတော့သည်။

အဘိုးအို၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ယင်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားတစ်ခွန်းမျှ မထွက် နိုင်ခဲ့ချေ။ သူသည် တုန်ယင်နေသော လက်ကို ဆန့်တန်းကာ အဖေကျိုး၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။

ဘဝတစ်ဝက်စာမျှ စုပုံလာခဲ့သော လွမ်းဆွတ်တောင့်တမှုများ အားလုံးမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လိမ့် တက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာခဲ့လေတော့သည်။

သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ငိုကြွေးနေခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် စကားလုံး အနည်းငယ်ကို အနိုင်နိုင် ညှစ်ထုတ်လိုက်နိုင်လေသည်...။

"မင်း ပြန်လာတာ ကောင်းပါတယ်လေ... မင်း ပြန်လာတာ ကောင်းပါတယ်..."

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ဦးလေးကျိုးသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တက်ကာ အဘိုးအိုကို ညင်သာစွာ ထိန်းကိုင်ပေးလိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်...။

"အဖေ... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယညီ အခု ပြန်ရောက်လာပြီပဲ... နောက်ကျရင် ကျွန်တော် တို့အတွက် အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်..."

"အင်း... ဟုတ်တယ်..."

အဘိုးကျိုးက ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ယင်နေခဲ့သော်လည်း မျက်ရည်များကမူ ပုတီးစေ့များ ပြတ်ကျသွားသကဲ့သို့ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စီးကျနေဆဲပင် ဖြစ်လေ သည်။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် နွေးထွေးမှုတို့ ရောယှက်နေပြီး အဖေကျိုး၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ လွှတ်မပေးချင်တော့ချေ။

ဘဝတစ်ဝက်စာမျှ ရှာဖွေနေခဲ့ရသော သူမှာ ယခုအခါတွင် သူ၏ မျက်မှောက်၌ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤ အရာအားလုံးမှာ အိပ်မက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိလေသည်။

————————————

သူတို့တစ်စုမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားကြပြီးနောက် ဆိုဖာတွင် ဝိုင်းထိုင်ကာ သူတို့၏ လတ်တ လော ဘဝအခြေအနေများအကြောင်းကို စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြလေ၏။

အဖေကျိုး၏ ရင်ထဲရှိ အဖုအထစ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ့အား ဖိစီးနေခဲ့သော ကျောက်တုံးကြီးမှာလည်း နောက်ဆုံး၌ အောက်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ပေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဝမ်းကွဲအစ်ကိုအကြီးဆုံး၏ ဇနီးဖြစ်သူ ဖုန်းမင်ယွီက မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်... ။

"အဘိုး... အဖေ... အမေ... ဒုတိယဦးလေး... ဒုတိယအန်တီ... ဟင်းတွေ ကျက်ပြီမို့လို့ စားလို့ရပါပြီ..."

လူတိုင်းမှာ မတ်တတ်ထကာ ထမင်းစားစားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြလေသည်။

အမေကျိုးသည် ယန်ယွန်းက ဟင်းများခူးရန် ထလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တက် သွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်....။

"အစ်မ... ကျွန်မကို လုပ်ခိုင်းပါ... အစ်မအတွက် ကျွန်မ ခူးပေးပါ့မယ်..."

အန်တီယန်ယွန်းက အလျင်အမြန် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမအား ပြန်တားလိုက်လေသည်...။

"မလိုပါဘူး... မလိုပါဘူး... ညီမလေးတို့က ခရီးဝေးကနေ လာရတာဆိုတော့ အိမ်ကို ခုမှ ရောက်တာ လေ... ငါက ညီမလေးကို ဘယ်လိုလုပ် အလုပ်လုပ်ခိုင်းရက်မှာလဲ... ထိုင်နေပါဦး..."

အမေကျိုးမှာ စားရန်သက်သက် ထိုင်စောင့်နေရသည်ကို အားနာသဖြင့် ကူညီပေးရန် အတင်းတောင်း ဆိုလိုက်လေသည်...။

"ကျွန်မတို့က မိသားစုတွေပဲလေ... ဒီလောက်ကြီး အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မလည်း ထိုင်နေတာပဲဆိုတော့ အမြန်လုပ်လိုက်ကြတာပေါ့..."

ယန်ယွန်းမှာ သူမအား မငြင်းဆန်နိုင်တော့သဖြင့် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်...။

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... အတူတူ လုပ်ကြတာပေါ့..."

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာ စကားပြောဆိုနေကြရင်း ဟင်းများကို မြန်ဆန်သွက်လက်စွာ ခူးထည့် ကာ ပန်းကန်များ ပြင်ဆင်နေကြရာ နွေးထွေးပြီး သဟဇာတဖြစ်သော အငွေ့အသက်များကို ဖန်တီးပေး နေလျက်ရှိခဲ့ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် စားပွဲဝိုင်းကြီးမှာ ဟင်းလျာများဖြင့် ပြည့်လျှံသွားခဲ့လေတော့၏။

တောက်ပသော အနီရောင်နှင့် ဆီပြန်နေသော ပုစွန်ဆီပြန်ဟင်း၊ လတ်ဆတ်ပြီး အရသာရှိသော ကဏန်း ပေါင်းနှင့် ဘေးဘက်၌ ဂျင်းနှင့် ရှာလကာရည်ဆော့စ် ပန်းကန်လုံးလေးတို့ ရှိနေခဲ့လေသည်။

ဝက်သားနီချက်နှင့် ငါးဟင်းတို့မှာ ၎င်းတို့၏ အရသာရှိပြီး မည်းနက်နေသော ဆော့စ်များဖြင့် ပို၍ပင် မျက်စိကျစရာ ကောင်းနေကာ ၎င်းတို့၏ တောက်ပသော အရောင်အသွေးများက ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်း သဖြင့် အနံ့ရလိုက်ရုံဖြင့်ပင် ဗိုက်ဆာလာစေနိုင်ပေသည်။

လူတိုင်း ဆီများသော အစားအစာများကို အများကြီး စားမိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အန်တီယန်ယွန်းနှင့် ဝမ်းကွဲချွေးမ ဖုန်းမင်ယွီတို့သည် ပေါ့ပါးပြီး လတ်ဆတ်ကာ အဆီများကို ချေဖျက်ရန် အနေတော်ဖြစ် သည့် အာလူးမျှင်ကြော် ချဉ်စပ်နှင့် မုန်ညင်းဖြူ မှိုကြော်တို့ကို သေချာစွာ ချက်ပြုတ်ထားကြလေသည်။

အဓိက ဟင်းလျာမှာမူ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ချက်ပြုတ်ထားသော ထမင်းဖြူဖြစ်ပြီး ယင်းကို ပန်းကန် လုံးကြီး တစ်လုံးဖြင့် တည်ခင်းထားလျက်ရှိလေ၏။

"အစ်မ... ဒါတွေက... အရမ်းကို ခမ်းနားလွန်းနေပြီ..." ဟု အဖေကျိုးက အာမေဍိတ်မပြုဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ ချေ။

အန်တီယန်ယွန်းက ပြုံးလျက် လက်ယမ်းပြလိုက်လေသည်...။

"ဒုတိယမောင်လေး... ဒီနေ့က ဝမ်းသာစရာ ကောင်းတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပဲလေ... ငါတို့တွေ ကောင်းကောင်း ကျင်းပကြရမှာပေါ့..."

"ချွေးမကြီး ပြောတာ မှန်တယ်... ယနေ့က အောင်ပွဲခံရမယ့် နေ့ပဲလေ..." ဟု အဘိုးအိုက ချက်ချင်းပင် သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ အကြည့်များက စားပွဲဝိုင်းတွင် စုရုံးနေကြသော မိသားစုဝင်များအပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကျ ရောက်သွားပြီး သူ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်...။

"နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ငါတို့ မိသားစုက... နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ဆုံစည်းခွင့် ရခဲ့ပြီ ပေါ့..."

ဦးလေးကျိုးသည် အဘိုးအိုမှာ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး မျက်ရည်များ ထပ်မံ ကျဆင်းလာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်...။

"အဖေ... ဒီနေ့က ပျော်စရာကောင်းတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပဲလေ... ဝမ်းနည်းစရာတွေ အကြောင်း မပြောကြ ရအောင်... အားလုံးပဲ တူကို ကိုင်ပြီး ကောင်းကောင်း စားသောက်ကြပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဟင်းခူးသောတူကို ကောက်ကိုင်ကာ အကြီးဆုံး ပုစွန်ကို အဘိုးအို၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"အဖေ... မြည်းကြည့်ပါဦး... ဒီပုစွန်က အရမ်းကို လတ်ဆတ်တယ်... ပူနေတုန်း စားရင် အကောင်းဆုံး ပဲလေ..."

အဘိုးအိုက တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ သူ၏ မျက်ထောင့်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်ဖယ်လိုက် ပြီး အနည်းငယ် ရှိုက်ငိုသံပါသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... ငါ စားပါ့မယ်..."

ဝမ်းကွဲအစ်ကိုအကြီးဆုံး ကျိုးချန်ဟွမ်သည်လည်း ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ မုန်ညင်းဖြူ တစ်ဖတ်ကို တိတ်တဆိတ် ထည့်ပေးလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒါလေး မြည်းကြည့်ပါဦး... အရမ်းချိုတယ်လေ..."

ဖုန်းမင်ယွီ၏ ပါးပြင်များမှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားပြီး သူမက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ ရင်ထဲတွင် ချိုမြိန်သော နွေးထွေးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"ညီမလေး... ဒါလေး မြည်းကြည့်ပါဦး... ဒီကဏန်းပေါင်းက ငါ့ဇာတိမြို့ရဲ့ နာမည်ကြီး ဟင်းလျာလေ..."

အန်တီယန်ယွန်းက အသားပြည့်နေသော ကဏန်းတစ်ကောင်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ရွေးချယ်ကာ အမေကျိုး၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ပေါင်းတာက ငါ့ရဲ့ အထူးကျွမ်းကျင်မှုပဲလေ... လုံးဝ မညှီဘူးဆိုတာ ငါ အာမခံတယ်..."

"ကျေးဇူးပါပဲ အစ်မ..."

အမေကျိုးက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ ယန်ယွန်း၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း သူမက တစ်လုပ် ကိုက်စားလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သွားခဲ့လေ၏။

"အရမ်း အရသာရှိတာပဲ... မညှီတဲ့အပြင် အရမ်းလည်း ချိုတယ်..."

ထမင်းစားပွဲဝိုင်းရှိ လေထုမှာ တက်ကြွနေပြီး လူတိုင်းက စကားပြောဆိုကာ ရယ်မောနေကြသဖြင့် အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ အစားအသောက် ရနံ့များနှင့် ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

မိသားစုမှာ ဤမျှလောက် သဟဇာတဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးအို၏ ခံတွင်းလိုက်မှုမှာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး အသား အနည်းငယ်ကို စားသုံးလိုက်ရာ သူ၏ အပြုံးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ် မသွားခဲ့ချေ။

အဖေကျိုးနှင့် ဦးလေးကျိုးတို့က မိသားစု ကိစ္စများနှင့် ပြီးခဲ့သော နှစ်များတစ်လျှောက် အခြားအရာများ အကြောင်းကို စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြစဉ် နှစ်ပေါင်းများစွာ စုပုံနေခဲ့သော စိမ်းကားမှုများမှာ အစား အသောက်စားနေစဉ်အတွင်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ပြင်းထန်ကာ ခိုင်မြဲသော ဆွေမျိုး တော်စပ်မှု သံယောဇဉ်ဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေတော့သည်။

အန်တီယန်ယွန်းနှင့် အမေကျိုးတို့သည် အချင်းချင်း ဟင်းများနှင့် ဟင်းရည်များကို ခူးပေးနေကြပြီး ညီအစ်မများကဲ့သို့ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာ စကားပြောဆိုနေခဲ့ကြလေသည်။

ကျိုးချန်ဟွမ်နှင့် ဖုန်းမင်ယွီတို့မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်စားနေကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တစ်ခါ တစ်ရံ ခိုးကြည့်နေတတ်ကြလေသည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် ချိုမြိန်သော နွေးထွေးမှုတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ထမင်းစားပွဲဝိုင်းမှာ လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေပြီး စုံတွဲများ၏ နွေးထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ လေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် ကျိုးချန်ယီ ဟူသော ကံဆိုးသည့် ညီအစ်ကို နှစ်ဦးတည်းကသာလျှင် အထီးကျန်စွာ စား သောက်နေကြပြီး ထမင်းပန်းကန်ထဲသို့ ခေါင်းငုံ့ကာ စားလေလေ ပို၍ ရင်နာရလေလေ ဖြစ်နေကြပေ သည်။

အထူးသဖြင့် ထိုမျှလောက် ချစ်ကြည်နူးနေကြသော သူတို့၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် မရီးဖြစ်သူတို့ကို ကြည့် လိုက်မိသောအခါ ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ အခြားတစ်ယောက်၏ တူညီသော အထီးကျန်ဆန်မှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေတော့သည်။