အခန်း ၁၄၇

အခန်း (၁၄၇) ချိုးဟုန်ပင် ဖြစ်လေ၏

ကျိုးမိသားစု၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ဖြစ်လေသည်။

ယောက္ခမများ ပီကင်းသို့ လာမည်ဟု ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထျန်ရှောင်ယာသည် အိမ်ကို သေသပ်စွာ ရှင်းလင်းထားခဲ့လေ၏။

ယနေ့တွင် ရာသီဥတု သာယာပြီး နေရောင်ခြည် တောက်ပလျက်ရှိနေပေသည်။

ယောက္ခမများ ညဘက် ခြုံသည့်အခါ ပို၍ နွေးထွေးစေရန်အတွက် အိပ်ရာခင်းနှင့် စောင်များကို အပြင်သို့ ထုတ်ကာ နေလှန်းရန် သူမက ရည်ရွယ်ထားခဲ့လေသည်။

ထိုသို့ အလုပ်များနေစဉ် ခြံဝင်းတံခါးမှာ အပြင်ဘက်မှ ဂျိန်းကနဲ ပွင့်လာခဲ့ပြီးနောက် ထျဲ့တန်လေး၏ ကြည်လင်သော အသံလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်...။

"အန်တီ... ကျောက်ခဲလေး..."

ဆူညံသံကို ကြားသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာသည် အရှေ့ဘက်ဆောင်မှ ပြုံးလျက် အလျင်စလို ထွက်လာ ခဲ့ရာ လက်ထဲတွင် သစ်သားမြင်းရုပ်လေးကို ကိုင်ကာ ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားဝင်ရောက်လာသော ထျဲ့တန် လေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူမက စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ အသံက ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်...။

"ဟဲ့... ကောင်ဆိုးလေး... ဖြည်းဖြည်းသွားစမ်းပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် လက်မောင်းတွင် ဝါးခြင်းတောင်းတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲလျက် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။ ထျန်ရှောင်ယာကို မြင်သောအခါ သူမက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက် လိုက်လေသည်...။

"ရှောင်ယာ... အလုပ်များနေတာလား..."

သူမက ထျဲ့တန်လေးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်...

"ဒီကလေးက အိမ်မှာ နေ့တိုင်း သူ့ညီ ကျောက်ခဲလေး အကြောင်းကိုပဲ ပြောနေတာလေ... ဒီနေ့က စနေတနင်္ဂနွေ ပိတ်ရက်ဆိုတော့ ကျောင်းသွားစရာ မလိုတာနဲ့ ဒီကို တန်းပြေးလာတော့တာပဲ... ငါတို့ လည်း တားလို့မရဘူးအေ..."

ထျဲ့တန်လေးမှာ လူကြီးများ ဘာပြောနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ဝိုင်းစက်နေသော သူ၏ မျက်လုံးဝိုင်း ကြီးများက အခန်းထဲသို့သာ အဆက်မပြတ် လှမ်းကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာလေးကို မော့ကာ အသံ ကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်...။

"အန်တီ... ကျောက်ခဲလေးရော ဘယ်မှာလဲ... သား သူနဲ့ သွားဆော့ချင်လို့..."

ထျန်ရှောင်ယာမှာ ထျဲ့တန်လေးကြောင့် သဘောကျသွားကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ခါးကိုကိုင်း၍ သူ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်...။

"ဟားဟားဟား... ကျောက်ခဲလေးက အရှေ့ဘက်ဆောင်မှာ ဆော့နေတယ်... သွားရှာလိုက်လေ..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

ထျဲ့တန်လေးက သွက်လက်စွာ ပြန်ထူးလိုက်ပြီး သစ်သားမြင်းရုပ်လေးကို ဖက်ကာ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့ရာ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပို၍ပင် ရွှင်လန်းနေခဲ့လေတော့သည်။

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးသည် သားဖြစ်သူ၏ တက်ကြွနေသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ဘာမှမတတ် နိုင်မှုနှင့် သဘောကျမှုတို့ ရောယှက်နေကာ လက်ထဲရှိ ဝါးခြင်းတောင်းကို ထျန်ရှောင်ယာထံသို့ ကမ်း ပေးလိုက်လေသည်...။

"ရှောင်ယာ... အစ်မ အခုလေးတင် ငရုတ်သီး အသားဆော့စ် နည်းနည်း လုပ်ထားတာ... မွှေးနေတာပဲ လေ... နင် မြည်းကြည့်လို့ရအောင် ယူလာခဲ့တာ..."

ထျန်ရှောင်ယာက အလျင်အမြန် ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်...။

"မရီးကလည်း... အရမ်း အားနာစရာ ကောင်းတာပဲ... ဒီအတိုင်း အလည်လာရင် ရနေတာကို ဘာလို့ ပစ္စည်းတွေ ယူလာရတာလဲ..."

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... အားလုံးက အိမ်လုပ်တွေချည်းပဲလေ..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးက လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲ၌ လှန်းထားသော စောင်များကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"စောင်တွေ လှန်းနေတာလား... ဒီနေ့ ရာသီဥတု သာယာတော့ စောင်လှန်းဖို့ တကယ့်ကို အဆင်ပြေ တာပဲ..."

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်မ ယောက္ခမတွေ ပီကင်းကို လာကြတာလေ... ယနေ့ ရာသီဥတု သာယာတုန်းလေး စောင်တွေကို အပြင်ထုတ်လှန်းထားရင် ညဘက် ခြုံတဲ့အခါ ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားမှာပေါ့လို့ စဉ်းစားမိတာနဲ့ပါ..."

ဟု ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"အို... အန်တီတို့ ရောက်နေတာလား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးသည် ခြံဝင်းထဲသို့ ချက်ချင်း ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သော် လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မမြင်ရသဖြင့် ထပ်မေးလိုက်လေသည်...။

"အန်တီက အိမ်မှာ မရှိဘူးလား..."

"သူတို့က ဒီမနက် ပီကင်းမှာ လုပ်စရာ ကိစ္စလေးတွေ ရှိနေလို့လေ... မကြာခင် ပြန်ရောက်လာလောက် မှာပါ..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်ပြီး စောင်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ညင်သာစွာ ခါချလိုက်လေ၏။

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ပြီးသွားပြီလား... မပြီးသေးရင် အစ်မ ကူညီပေးမယ်လေ..."

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း သူမသည် လက်စွပ်များကို ခေါက်တင်ကာ ကူညီပေးရန် ပြင်လိုက်လေ၏။

"မလိုပါဘူး မရီးရယ်... ဒါတွေ အားလုံးက ကျွန်မ လှန်းပြီးသွားတဲ့ အိပ်ရာခင်းတွေပါ..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် သူမအား တားလိုက်ရာ သူမ၏ လေသံတွင် ကျေးဇူးတင်မှုများ ပြည့်နှက် လျက်ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးသည် ဆက်လက်၍ အတင်းအကျပ် မလုပ်တော့ဘဲ ပြုံးလျက် အကြံပြုစကား ဆိုလိုက်လေသည်...။

"ကောင်းပါပြီလေ... ငါတို့က အနီးအနားမှာပဲ နေတာဆိုတော့ အကူအညီ လိုရင်သာ ပြောလိုက်ပါ... နင်က အခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတော့ ဂရုစိုက်ပါဦး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းကြီး အပင်ပန်းမခံနဲ့နော်..."

ထိုသို့ စကားပြောနေကြစဉ် ခြံဝင်းတံခါးဝမှ ကားဟွန်းသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အစိမ်း ပုပ်ရောင် စစ်သုံးဂျစ်ကားတစ်စီးမှာ ကျိုးမိသားစု၏ ခြံဝင်းရှေ့၌ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

ထိုအသံကို ကြားသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာသည် စောင်ခါနေခြင်းကို ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်...။

"သူတို့ ပြန်ရောက်လာပြီ ထင်တယ်..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးသည်လည်း တံခါးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဝရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက် ရသောအခါ သူမမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့တော့သည်။

အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့မှာ အစိမ်းပုပ်ရောင် စစ်သုံးဂျစ်ကားပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါနေခဲ့ပေသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ဒိန်းကနဲ ခုန်သွားခဲ့ပြီး စိတ်ထဲမှ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိလေသည်...။

*ဘုရားရေ... ကျိုးညီအစ်ကိုတွေကတော့ တကယ့်ကို သာမန်မဟုတ်ဘူးပဲ...*

သူမ တုံ့ပြန်မှု မလုပ်နိုင်မီမှာပင် ထျန်ရှောင်ယာက တံခါးရှိရာဆီသို့ အလိုအလျောက် ပြေးသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးမှာ အလွန်အမင်း လန့်ဖျပ်သွားသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ လိပ်ပြာ လွင့်မတတ်ပင် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ သူမက အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တိုးသွားပြီး ထျန်ရှောင်ယာ၏ လက် မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ရင်း အလောတကြီး ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဟဲ့... ညီမလေးရဲ့... ဖြည်းဖြည်းသွားပါ... နင့်မှာ ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့လေ... ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီလို ပြေးသွား ရတာလဲ... တစ်ခုခုနဲ့ တိုက်မိပြီး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ထျန်ရှောင်ယာမှာ သူမ၏ ဆွဲကိုင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသောအခါမှ မိမိကိုယ်မိမိ အရမ်းလောသွားမိကြောင်း သတိပြုမိသွားခဲ့လေ၏။ သူမက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ရာ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားပြီး တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်...။

"ကျွန်မကို ကြည့်ပါဦး... အဖေနဲ့ အမေ ရောက်လာပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ အရမ်းဝမ်းသာသွားပြီး ဒီကိစ္စကို မေ့သွားတာ... မရီး သတိပေးလိုက်လို့ တော်သေးတာပေါ့..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ပြီး သူမအား တံခါးရှိရာဆီသို့ ဖြည်းညင်း စွာ လျှောက်သွားရန် ကူညီပေးလိုက်ရင်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆက်ပြောနေခဲ့လေသည်...။

"နင့်ရဲ့ ကိုယ်ဝန်က နုသေးတယ်လေ... အဲ့ဒါကြောင့် သေချာ ဂရုစိုက်ရမယ်... ဘယ်လောက်ပဲ အရေး ကြီးတဲ့ ကိစ္စဖြစ်နေပါစေ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ သွားရမယ်... လောစရာ မလိုပါဘူး..."

ထိုသို့ ပြောဆိုနေကြစဉ် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ ဂျစ်ကားထဲရှိ လူများမှာလည်း ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကြပြီ ဖြစ်လေသည်။

ထိုဆူညံသံကြောင့် လမ်းကြားထဲမှ လူအုပ်ကြီးကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့ပြီး လူကြီးလူငယ်မရွေး အားလုံးက လည်တဆန့်ဆန့်ဖြင့် လာရောက် ကြည့်ရှုနေကြလေ၏။

ထိုခေတ်ကာလတွင် စစ်သုံးဂျစ်ကားများမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှပေသည်။ လမ်းကြားထဲသို့ ဂျစ်ကား တစ်စီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာပါက မည်သူကများ ထွက်မကြည့်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ထိုအချိန်မှာပင် အန်တီကျူမှာ လူအုပ်ကြီး၏ အရှေ့ဆုံး၌ တိုးဝှေ့နေခဲ့လေ၏။ သူမက အမေကျိုးကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တိုးသွားကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ချိုးဟုန် မဟုတ်လား... နင်တို့တွေ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ ဒီကို ရောက်လာကြတာလဲ..."

အမေကျိုးသည် အန်တီကျူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးမှုများဖြင့် တောက်ပနေခဲ့လေသည်...။

"အစ်မကြီး... ကျွန်မတို့ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်... နေကောင်းရဲ့လား..."

အန်တီကျူက အလျင်အမြန် ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်...။

"ကောင်းပါတယ်... ကောင်းပါတယ်... အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်..."

သူမသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ထပ်မံ၍ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒီတစ်ခေါက်တော့ နင် ကြာကြာနေမှာဆိုတော့ ငါတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက် ကောင်းကောင်း စကား ပြောလို့ ရတာပေါ့..."

"ဟားဟား... ပြဿနာမရှိပါဘူး... အစ်မကြီးနဲ့ စကားပြောဖို့ အချိန်သေချာပေါက် ပေးပါ့မယ်..."

အမေကျိုးက ပြုံးလျက် သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ လက်ကို နွေးထွေးစွာ ကိုင်ထားရင်း မိနစ်အနည်းငယ်မျှ စကားစမြည် ပြောဆိုနေခဲ့ကြလေသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ အနောက်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ကျိုးချန်ယဲ့သည် တံခါးဝ၌ ရပ်နေသည့် ဇနီးဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

သူသည် အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ထျန်ရှောင်ယာ၏ ဘေးနားရှိ ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်...။

"မရီး..."

"အစ်ကိုကျိုး ပြန်ရောက်ပြီပေါ့..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးက ပြုံးလျက် ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"တာ့ကျွမ်းရဲ့ ဇနီးလား..."

ထိုအချိန်မှာပင် သူမအား ဝိုင်းအုံနေကြသော အိမ်နီးနားချင်းများကို လွှတ်လိုက်ပြီးဖြစ်သည့် အမေကျိုး သည်လည်း လျှောက်လာခဲ့လေသည်။

"အန်တီ..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"အိုကွယ်... တာ့ကျွမ်းရဲ့ ဇနီးလေး... နင်က အရမ်းကို ပြောင်းလဲသွားတာပဲ..."

အမေကျိုးသည် သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ထားကာ အထက်အောက် စုန်ဆန်ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးသည် အမေကျိုး၏ စကားနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘာဝကျကျပင် နားလည် နေခဲ့ပေသည်။ သူမက ထျန်ရှောင်ယာကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လေသံတွင် ကျေးဇူး တင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်...။

"ဒါတွေအားလုံးက ရှောင်ယာ့ ကျေးဇူးတွေချည်းပါပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမေကျိုးသည် ချွေးမဖြစ်သူအား နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ သိချင်စိတ်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ယခင်က ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးမှာ ယခုကဲ့သို့ တက်ကြွမှု၊ ယုံကြည်မှုနှင့် တောက်ပမှုတို့ လုံးဝ မရှိခဲ့ ကြောင်းကို သူမ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေခဲ့ပေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒါတွေ အားလုံးက မရီး ကိုယ်တိုင်က ကြိုးစားအားထုတ်ချင်စိတ် ရှိလို့ပါ..."

ထျန်ရှောင်ယာ ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးမှာ ကျေးဇူးတင်နေဆဲပင် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်မှာ ဤကိစ္စကို အသေးစိတ် ပြောဆိုရမည့် အချိန်မဟုတ်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိနေခဲ့လေသည်။

ယခုအချိန်မှာ ကျိုးမိသားစု ပြန်လည်ဆုံစည်းရမည့် အချိန်ဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိထားသဖြင့် သူမသည် ဆက်လက်၍ အချိန်မဆွဲချင်တော့ဘဲ အလျင်အမြန် ပြုံးလျက် လက်ယမ်းပြလိုက်လေသည်...။

"ဒါဆိုရင် အန်တီ... ရှောင်ယာ... မိသားစု စကားပြောနေတာကို ဆက်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ဘူးနော်... နောက်နေ့မှပဲ လာပြီး စကားပြောတော့မယ်..."