အခန်း ၁၄၉

အခန်း (၁၄၉) 'သုညယွမ်ဖြင့် ဝယ်ယူခြင်း' ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ခြင်း။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမေကျိုးသည် နားလည်သဘောပေါက်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ခေါင်း ညိတ်လိုက်လေသည်...။

"တာ့ကျွမ်းရဲ့ ဇနီးက ရိုးသားဖြောင့်မတ်တဲ့သူ ဖြစ်ပြီး နင်နဲ့လည်း ရင်းနှီးတယ်လေ... သူမက မန်နေဂျာ ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် အတော်ပဲပေါ့... အဲ့ဒါဆိုရင် ပုံမှန်ရက်တွေမှာ နင့်အတွက် အများကြီး သက်သာသွား မှာလေ..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမသည် ရုတ်တရက် အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်သွားခဲ့လေသည်...

"အိုကွယ်... ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို ကြည့်စမ်းပါဦး... အရေးကြီးတဲ့ တစ်ခုခုကို မေ့နေတယ်လို့ အမြဲတမ်း ခံစားနေရတာ..."

သူမသည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်နေရင်း အဖေကျိုး အလုပ်သွားရာတွင် ပုံမှန် အသုံးပြုလေ့ရှိသော ကေဒါအိတ်ကို အပူပေးအုတ်ကုတင်ပေါ်မှ ကျွမ်းကျင်စွာ ကောက်ယူလိုက်လေ၏။

သူမက ဇစ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အထဲတွင် ခေတ္တမျှ မွှေနှောက်ရှာဖွေလိုက်ကာ သပ်ရပ်စွာ ခေါက်ထားသော ငွေလွှဲပြေစာ တစ်ရွက်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

အမေကျိုးသည် ငွေလွှဲပြေစာကို ချွေးမဖြစ်သူထံသို့ ဂရုတစိုက် ကမ်းပေးလိုက်ရာ သူမ၏ လေသံမှာ ပေါ့ပါးရွှင်လန်းနေခဲ့လေသည်...။

"ရှောင်ယာ... ဒါကို အမြန်ယူထားလိုက်... ဒါက နင့်ရဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့လက လစာနဲ့ ဒီဇိုင်းခတွေလေ... အကုန်လုံး ဒီထဲမှာ ပါတယ်..."

"စက်ရုံက ခေါင်းဆောင်တွေက ငါနဲ့ နင့်အဖေ ပီကင်းကို လာမယ်ဆိုတာ သိသွားတော့ ဘဏ္ဍာရေးဌာနကို ငွေလွှဲပြေစာ ငါ့ဆီ တိုက်ရိုက် ပေးခိုင်းလိုက်တာလေ..."

"နှေးကွေးပြီး ဒုက္ခများတဲ့ စာတိုက်ကနေ ပို့စရာမလိုအောင်လို့ နင့်ဆီ ယူသွားပေးဖို့ သူတို့က သေချာကို မှာလိုက်တာ..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် ပြုံးလျက် လှမ်းယူလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ညင်သာစွာ ဖြန့်၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက် လေ၏။ ပမာဏမှာ သူမ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုများနေသဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အနည်းငယ် မသိမသာ မြင့်တက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူမက ယောက္ခမဖြစ်သူအား မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး ပြော လိုက်လေသည်...။

"အမေ... ဒါကို ဒီနေရာအထိ ယူလာပေးတဲ့အတွက် အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... စာတိုက်ကနေသာ ပို့မယ်ဆိုရင် ရောက်ဖို့ ရက်အတော်ကြာလောက်တယ်လေ..."

အမေကျိုးမှာ သူမ၏ ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုကြောင့် သဘောကျသွားကာ သူမ၏ လက်ဖမိုးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်လေ၏။

"ကလေးမိုက်လေး... အမေ့ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တရားဝင် စကားတွေ ပြောနေရတာလဲ... ငါတို့က မိသားစုတွေပဲလေ... နင့်အတွက် ပစ္စည်းလေးတစ်ခု ယူလာပေးရတာက ဘာမှ ဒုက္ခမများ ပါဘူး..."

ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အမေကျိုး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးကွယ်၍မရသော ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု များ လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး သူမက ဆက်ပြောလိုက်လေသည်...။

"နင် မသိပါဘူး... နင် ဖန်တီးထားတဲ့ အဝတ်အစား ဒီဇိုင်းတွေက ထုတ်လုပ်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အရမ်းကို လူကြိုက်များသွားတာလေ... စက်ရုံက ခေါင်းဆောင်တွေက နင့်ကို နေ့တိုင်း ချီးကျူးနေကြ တာ..."

"အခုဆိုရင် နင့်အမေက စက်ရုံမှာ တကယ်ကို မျက်နှာပန်းလှနေတာလေ..."

အဖေကျိုးသည် ဘေးနား၌ ထိုင်နေရင်း ရယ်မောကာ ဝင်ပြောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးကွယ် ၍မရသော ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမေကျိုးက အလွန်တရာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"သေချာတာပေါ့... ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ချွေးမလေး ရှိနေလို့ ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့..."

ချီးကျူးစကားများကြောင့် ထျန်ရှောင်ယာ၏ ပါးပြင်များမှာ နီရဲသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ နားရွက်လေးများပင် ရဲတက်သွားခဲ့လေ၏။ သူမသည် ညင်သာစွာသာ ပြုံးနေနိုင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နွေးထွေးသော ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဘေးနား၌ ထိုင်နေရင်း ဤနွေးထွေးသော မြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့ရာ သူ၏ နှလုံးသားမှာ လုံးဝကို အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့လေတော့သည်။

————————————

ညနေခင်းအချိန်တွင် မိဘများ ပီကင်းသို့ နောက်ဆုံး၌ ရောက်ရှိလာကြပြီး တစ်မိသားစုလုံး အသားကင် မစားရသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း ကျိုးချန်ယဲ့ တွေးမိသွားခဲ့လေ၏။

သူသည် အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်၌ နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ ပြီး အကြံပြုလိုက်လေသည်...။

"ဒီနေ့ ရာသီဥတုက သိပ်မအေးဘူး... ပြီးတော့ အပြင်မှာလည်း လေမတိုက်ဘူးလေ... ငါတို့တွေ မီးဖို ချပြီး အသားကင် စားကြရင် မကောင်းဘူးလား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမေကျိုးက ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အသားကင်က အရမ်းကောင်းတာပေါ့... ငါ စားချင်နေတာ ကြာလှပြီ..."

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က နင်တို့ဆီမှာ စားပြီးကတည်းက ရှန်ဟိုင်းကို ပြန်ရောက်တော့ အိမ်မှာတောင် ကိုယ်တိုင် စမ်းလုပ်ကြည့်သေးတယ်လေ..."

"ဒါပေမဲ့ ကင်တဲ့အချိန်နဲ့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေက နည်းနည်း လွဲနေသလို အမြဲတမ်း ခံစားနေရ တယ်... နင်တို့ လုပ်သလောက် အရသာ သိပ်မတူဘူးလေ..."

အဖေကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်၌ အပြုံးတစ်ခု ကစားနေခဲ့လေသည်...။

"ကောင်းပြီလေ... အဲ့ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ည အသားကင် စားကြတာပေါ့... စည်စည်ကားကားလေး ဖြစ်သွား တာပေါ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ အင်္ကျီစွန်းကို ပုတ်လိုက်လေသည်...။

"အမေ သဘောကျရင် ပြီးတာပါပဲ... ဒီနေ့ ကျွန်တော် လက်စွမ်းပြလိုက်မယ်... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ထက် ပိုပြီး အရသာရှိစေရမယ်လို့ အာမခံတယ်..."

ထိုသို့ပြောနေစဉ် သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး မိသားစုဝင်များအား အလုပ်တာဝန်များကို အလျင်အမြန် ခွဲဝေပေးလိုက်လေသည်...။

"ကျွန်တော် အပြင်ခဏထွက်ပြီး လတ်ဆတ်တဲ့ အသားနည်းနည်းနဲ့ အသားကင်ဖို့ သင့်တော်တဲ့ ဟင်းခတ် အမွှေးအကြိုင်တွေ သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်... ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်..."

"ရှောင်ယာ... မင်းက အမေ့ကို ဟင်းသီးဟင်းရွက် နည်းနည်းလောက် ကူညီပြီး ပြင်ဆင်ပေးလိုက် ပါလား..."

"အဖေ... အဖေက အိမ်ထဲက အသားကင်တဲ့ မီးဖိုကို ရှာပေးပါဦး... ပြီးရင် အဲ့ဒါကို သန့်ရှင်းအောင် သုတ်လိုက်... အဲ့ဒါဆိုရင် ငါတို့ ခြံဝင်းထဲမှာ ချထားလို့ ရပြီလေ..."

အဖေကျိုးက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်....။

"ကောင်းပြီ... ဒီကိစ္စကို အဖေ့ကိုသာ လွှဲထားလိုက်... ပြောင်စင်သွားအောင်ကို သေချာ သန့်ရှင်းရေး

လုပ်ပေးမယ်..."

အမေကျိုးက ပြုံးလျက် လက်ယမ်းပြလိုက်လေသည်...။

"စိတ်မပူပါနဲ့... နင် ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါကျရင် အရာအားလုံးက အဆင်သင့် ဖြစ်နေစေရမယ်..."

————————————

အစီအစဉ်များ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကျိုးချန်ယဲ့သည် စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့လေ၏။

အကွာအဝေးတစ်ခုအထိ လျှောက်သွားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်၌ မည်သူမျှ မရှိကြောင်း သေချာသွား သောအခါ သူသည် လူသူကင်းမဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်သော လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲသို့ ကွေ့ဝင်သွားခဲ့ကာ လက်တစ်ခတ်စာအတွင်းမှာပင် စနစ်နေရာလွတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

စနစ်နေရာလွတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အသက်ရှူရသည်မှာပင် ပို၍ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သွားသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ယခုအချိန်မှာ (၁၉၇၀) ပြည့်လွန်နှစ်များဖြစ်ကာ အပြင်ဘက်ရှိ အခြေအနေများ မည်မျှပင် ကောင်းမွန် နေပါစေ အတွင်းဘက်ရှိ ခေတ်သစ် အဆောက်အအုံများ၏ အဆင်ပြေချောမွေ့မှုများနှင့်တော့ လုံးဝကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရေကောင်းကောင်း မချိုးရသေးကြောင်းကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် ကုန်တိုက်ကြီး၏ ပဉ္စမထပ်ရှိ အိမ်အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများ ရောင်းချရာ အပိုင်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားခဲ့လေ၏။

သူသည် ဤနေရာရှိ စံပြအခန်းတစ်ခန်းကို စနစ်နေရာလွတ်အတွင်း၌ သူ၏ ယာယီအနားယူရာ နေရာ အဖြစ် အထူးတလည် ရွေးချယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မူလ ပရိဘောဂများနှင့် အသုံးအဆောင်များအပြင် သူက အဆင်ပြေစေမည့် ပစ္စည်းများစွာကို ထပ်မံ ထည့်သွင်းထားခဲ့သဖြင့် နေထိုင်ရသည်မှာ အလွန်တရာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

"တင်..." ဟူသော တိုးညှင်းသည့် အသံလေးနှင့်အတူ ဓာတ်လှေကားမှာ ပဉ္စမထပ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး ထိုရင်းနှီးနေသော အခန်းဆီသို့ မသိစိတ်မှ ဦးတည်လျှောက် သွားခဲ့လေသည်။

"ကလစ်..."

သူသည် အပြင်ဘက်မှ သော့ကို ညင်သာစွာ လှည့်လိုက်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင် နက် အခန်းတစ်ခုလုံး၏ ခေတ်သစ် အပြင်အဆင်များက မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

ကြွေပြားခင်းထားသော ကြမ်းပြင်၊ အဖြူရောင်သုတ်ထားသော နံရံများနှင့် ရိုးရှင်းသည့် ပရိဘောဂများ စသည့် အရာအားလုံးမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသော်လည်း တစ်မူထူးခြားစွာ ရင်းနှီးနေခဲ့ပေသည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ရင်ထဲ၌ ဟာတာတာ ဖြစ်သွားကာ သူသည် ခေတ်သစ်လောကတွင်သာ ရှိနေသေးပြီး ဤနေရာသို့ လုံးဝ အချိန်ခရီးသွားလာခဲ့ခြင်း မရှိကြောင်း ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိသွားခဲ့လေသည်။

သူသည် ထိုလက်တွေ့မဆန်သော ခံစားချက်ကို ဖိနှိပ်ရန်အတွက် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက် ပြီးနောက် အိပ်ခန်းရှိရာသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ရေချိုးနေသော တဖျန်းဖျန်း အသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

နွေးထွေးသော ရေက သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ဆေးကြောဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီး ထိုခဏတာ တွေဝေသွားမှုများကို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့ပေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ရင်းနှီးနေသော နွေးထွေးမှုကို ခံစားရင်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် စိတ်အေးသက်သာ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

ခေတ်သစ်အချိန်တွင်ဖြစ်စေ၊ ဤနေရာတွင်ဖြစ်စေ ယခုအခါ၌ သူ့တွင် မိဘများ၊ ဇနီး၊ သားသမီးများနှင့် တည်ငြိမ်သော ဘဝတစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤမျှဆိုလျှင်ပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဆယ်မိနစ်ကျော်ခန့် ကြာပြီးနောက် ကျိုးချန်ယဲ့သည် မီးခိုးရောင် ညအိပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ အိပ်ခန်း ထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေ၏။ ရေချိုးထားသဖြင့် အနည်းငယ် စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်ကာ လန်းဆန်းပြီး သက်တောင့် သက်သာ ရှိနေပုံရလေသည်။

သူ ဤနေရာသို့ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းဝင်စားလာကတည်းက သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ယူထုတ်သည့်အခါတိုင်း ကုန်တိုက်ကြီး၏ မြေအောက် ဒုတိယထပ်သို့သာ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားပြီး ယူငင်ကာ ထွက်ခွာလေ့ရှိလေသည်။ သူသည် ပထမထပ်ရှိ စူပါမားကတ်ကြီးကို သေချာစွာ လေ့လာစူး စမ်းခြင်း မပြုဖူးခဲ့ချေ။

ယခုအခါတွင် သူသည် အချိန်အား အနည်းငယ် ရရှိနေပြီဖြစ်ရာ အထဲသို့ ဝင်ရောက်လေ့လာကာ "သုည ယွမ်ဖြင့် ဝယ်ယူခြင်း" ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားကြည့်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

ထိုအတွေးဖြင့် သူသည် အခန်းထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

တိုးညှင်းသော ကလစ်ကနဲ အသံလေးနှင့်အတူ တံခါးမှာ ညင်သာစွာ ပိတ်သွားခဲ့ပြီး အခန်းမှာ တိတ်ဆိတ် မှုဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

ရေချိုးခန်းထဲရှိ အဝတ်လျှော်စက်၏ တဝီဝီ မြည်သံနှင့် ၎င်း၏ လည်ပတ်နေသော အသံတို့ကသာလျှင် လူသူကင်းမဲ့နေသော အခန်းထဲ၌ တိုးညှင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တော့သည်။

————————————

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ကုန်တိုက်ကြီး၏ ပထမထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ကြမ်းပြင်၏ တစ်ဝက်ခန့် နီးပါးကို နေရာယူထားသော စူပါမားကတ်ကြီးက သူ့အား ဆီးကြိုနေခဲ့လေ၏။

သူသည် အဝင်ဝမှ ဈေးဝယ်လှည်းတစ်စီးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တွန်းလာခဲ့ပြီး ချောမွေ့သော ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ဘီးများကို ညင်သာစွာ လိမ့်စေလျက် စူပါမားကတ်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ဝင်သွားခဲ့လေသည်။

စူပါမားကတ်ကြီးမှာ မီးရောင်များဖြင့် တောက်ပနေပြီး ကုန်ပစ္စည်းစင်များကို သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားကာ မျက်စိတစ်ဆုံးတိုင်အောင် ရှည်လျားစွာ တည်ရှိနေခဲ့ပေသည်။

အဝင်ဝ ဧရိယာတွင် နေ့စဉ်သုံး ဓာတုပစ္စည်းများ၊ တစ်ကိုယ်ရည် သန့်ရှင်းရေးသုံး ပစ္စည်းများနှင့် အထွေ ထွေ ကုန်ပစ္စည်းများ ပါရှိပြီး အတွင်းဘက်သို့ ထပ်ဝင်သွားပါက သရေစာများနှင့် ဆန်၊ ဆီ၊ ဟင်းခတ် အမွှေးအကြိုင် အပိုင်းများ ရှိလေသည်။