အခန်း ၁၀၀၆

အခန်း (၁၀၀၆) - အချိန် နိယာမ စည်းမျဉ်းများ

မလှမ်းမကမ်း တွင် ရှိနေသော ကျောက်ယွီကျွင်း ၏ လှပသော မျက်နှာလေး ပေါ်တွင်... အထင်အမြင် သေးသော အရိပ်အယောင် အချို့ ဖြတ်ပြေးသွား၏။

ကုန်းထျန်းတောက် နှင့် အခြားသူများ ၏ လုပ်ရပ်များကို သူမ က အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသလို ပင်။

သူမ ၏ ကွပ်ကဲမှု အောက်ရှိ ကျင့်ကြံသူ အများစု မှာလည်း ထိုနည်းတူ ပင် ဖြစ်ကြ၏။

ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး နှင့် သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီး တို့ နှစ်ဦး စလုံး မှာ တောင်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ခမ်းနား ထည်ဝါလှသော ပုံရိပ်ကြီး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို စောင့်ကြည့် နေကြသည်။

နင်ချီ လည်း အနောက် သို့ လှည့်ကာ ကြည့်လိုက်၏။

တောင်ဘိုးဘေးကြီး က နောက်ဆုံး တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေပြီ။ သူ၏ ခမ်းနား ထည်ဝါလှသော အရှိန်အဝါများကို ကြည့်ခြင်း အားဖြင့်... ၎င်းမှာ သူ၏ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ် သေချာပေါက် ဖြစ်ရမည်။

တောင်ဘိုးဘေးကြီး က ဘာဖြစ်လို့ ဤအချိန် ကို ရွေးချယ်ပြီး ပေါ်ထွက်လာရသနည်း ဆိုသည်ကို မသိရှိခဲ့ သော်ငြားလည်း... တစ်ဖက်လူ ပေါ်ထွက်လာပြီ ဆိုမှတော့ သူ၏ အခွင့်အရေး က ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ပြီ ပင်။

စစ်မြေပြင်နယ်မြေ အတွင်းသို့ တောင်ဘိုးဘေးကြီး ရောက်ရှိလာခြင်း က... တောင်နှင့် ပင်လယ် ကမ္ဘာ တွင် ဘိုးဘေးကြီး အဆင့် ရှိသော သတ္တဝါ များ နောက်ထပ် မရှိတော့ဟု ဆိုလိုတာ မဟုတ်သည်ကိုး။

နင်ချီ ပင်မ ခန္ဓာကိုယ် နှင့် တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်လိုက်ပြီး... တောင်နှင့် ပင်လယ် ကမ္ဘာ သို့သွားရောက် ကာ တည်နေရာ ကို စုံစမ်း ထောက်လှမ်း ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့၏။

သူ၏ ဝင်စား ခန္ဓာကိုယ် မှာ ဖော်ထုတ် ရန် မလွယ်ကူ သဖြင့်... ဤနေရာ တွင်သာ ဆက်လက် နေထိုင် ရမည် ဖြစ်သည်။ သူ က ရေဒါ ထောက်လှမ်းရေး လူသား ကင်မရာ တစ်လုံး အဖြစ် လှုပ်ရှား နေရုံသာ ရှိတော့၏။

ကြီးမား ထွားကျိုင်းလှသော ပုံရိပ်ကြီး သည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အရှိန်အဟုန် ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာနေသည်။ ထိုသူ သည် ပျံသန်း နေခြင်း လည်း မဟုတ်၊ ပြေးလွှား နေခြင်း လည်း မဟုတ်ဘဲ... တည်ငြိမ်သော အရှိန်အဟုန် ဖြင့် ဆက်လက် ရွေ့လျားလာနေလေ၏။

သို့သော် ဤ ခြေလှမ်း များကြောင့်ပင် သူ၏ အရှိန် မှာ ပို၍ ပို၍ မြန်ဆန်လာပြီး... လူအုပ်ကြီး နှင့် ပို၍ ပို၍ နီးကပ်လာစေတော့သည်။

"ကမ္ဘာမြေကြီးကို လက်တစ်ဆုပ်စာ အဖြစ် ကျုံ့ဝင်သွားစေတာလား"

ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာပြီးနောက်... အထူးသဖြင့် ဓား ကို စီးနင်းကာ ပျံသန်းနိုင်သော စွမ်းရည်ကို ရရှိပြီး နောက်ပိုင်း တွင် ခြေလျင် ခရီးသွားလာသော ကျင့်ကြံသူ များမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလွန်းလှ၏။

ထို ကြီးမား ထွားကျိုင်းသော အမျိုးသားကြီးမှာ တကယ့်ကို ထူးခြား ဆန်းပြားလွန်းလှသည်။

သူ က ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး... နောက်ဆုံး တွင် ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး နှင့် ငါးမိုင် ခန့် အကွာအဝေး တွင် ရပ်တန့်လိုက်တော့၏။

လက်များကို နောက်ပစ်ထားလျက်... တောင်ဘိုးဘေးကြီး သည် မြေကြီး ပေါ်တွင် ရပ်နေသော်ငြားလည်း တောင်တန်းကြီး တစ်ခု ၏ ထိပ်တွင် ရပ်နေသလို ထင်မှတ်ရပြီး... သူ၏ အကြည့်များ တွင် အထက်စီး မှ ငုံ့ကြည့် နေသော ခံစားချက် တစ်ခု ပါဝင် နေတော့သည်။

"ငါ က တောင်ထိပ် မှာ ရပ်နေတယ်... တောင်ထိပ် က ငါ့အပိုင်ပဲ"

ဤ စကားစုလေးက တောင်ဘိုးဘေးကြီး ၏ စိတ်ဓာတ် ကို အပြည့်အဝ ပုံဖော် ဖော်ပြ နေသည်။

"လာစမ်းပါ"

သူ၏ အသံ မှာ ခေါင်းလောင်း ကြီး တစ်လုံး အလား ကျယ်လောင် ပြတ်သား လှ၏။

သူ သည် အချိန်ဆွဲ နေရန် မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက် မျှ မရှိဘဲ... သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီး ကို ထက်ရှ စူးရှသော အကြည့် များဖြင့် တည့်မတ်စွာ စူးစိုက် ကြည့်လိုက်တော့၏။

"ဟောင်ရှန်း"

သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီး စကား မပြောနိုင်ခင် မှာပင်... ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး က အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"နင် အခု အချိန် ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ ဆိုတာကို သိလား... နင့်ကို တွေ့ဖို့ ငါ ဒီကို ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို သိလား"

ဟောင်ရှန်း သည် တောင်ဘိုးဘေးကြီး ၏ နာမည် ဖြစ်ပြီး... ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်း တူညီသည့် အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦး သာလျှင် သူ့ကို ဤကဲ့သို့ ခေါ်ဆို ရဲမည် ဖြစ်၏။

ထိုစကား ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ... တောင်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ရင်ဘတ် မှာ နိမ့်ချည် မြင့်ချည် ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာ ပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေး ဝေဝါး နေသော ပဋိပက္ခ အရိပ်အယောင် အချို့ ပေါ်ထွက်လာသော်ငြားလည်း... ၎င်းကို အလျင်အမြန် ပင် ဖုံးကွယ်လိုက်၏။

"မင်း က ငါ့ကို အမြဲတမ်း အဲဒီ စကား တွေချည်းပဲ ပြောနေတာ... မင်း က အမြဲတမ်း..."