အခန်း ၁၁

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၁

လင်တာ့ဟူသည် မူလက ဘာပြောပြော လုံးဝ လက်မခံမည့် လူမိုက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အသွင်အပြင် ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူ့မျက်လုံးများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများကြောင့် ပြူးထွက်နေခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် ဒေသခံပင် မဟုတ်ပါဘဲ သူမက ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေနိုင်မှာလဲ။

သူသည် တင်တောင်းငွေ ကိစ္စကို လူတစ်ဦးနှင့် တိတ်တဆိတ် ညှိနှိုင်းခဲ့ပြီး ရှောင်ယာကို မင်္ဂလာခန်းတွင်းသို့ အတင်းအကျပ် သွင်းရန် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အလုပ်ကိစ္စ ပြီးစီးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မည်သည့်အရာကိုမျှ တားဆီးရန် အချိန်နှောင်းသွားမည် ဖြစ်သည်။ ရှုယွမ်က ပြည်သူ့လုံခြုံရေး အရာရှိများ၏ ရှေ့တွင်ပင် သူ့ကို ဖော်ထုတ်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အရာရှိများမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားကြပြီး လင်ရှောင်ယာအား နှစ်သိမ့်စကား ပြောကြားခဲ့သည်။ "မကြောက်ပါနဲ့။ မင်း အိမ်ထောင်မပြုချင်ရင် ငါတို့ ဝင်ပါပြီး ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်။"

လင်တာ့ဟူသည် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဖားယားသော ပုံစံသို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ခွေးဝဲစားတစ်ကောင်အလား အရာရှိများအား ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်တို့၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့ မိသားစု ကိစ္စပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်မပါပါနဲ့။ အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်က အိမ်ထောင်ဦးစီးပါ။ ကျွန်တော့်ညီမကို အိမ်ထောင်ချပေးပြီး တင်တောင်းငွေ လက်ခံတာက ပုံမှန်ကိစ္စပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"

လင်ရှောင်ယာမှာ အသက်ရှူပင် မဝနိုင်လောက်အောင် အကြီးအကျယ် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။ "ရဲဘော်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မဘက်က ရပ်တည်ပေးပါ။ အသက် ငါးဆယ်ကျော် လူကြီး တစ်ယောက်နဲ့ ကျွန်မ အိမ်ထောင်မပြုချင်ပါဘူး..."

သူတို့၏ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှု ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ရှုယွမ်တို့သားအမိသည် လေကောင်းလေသန့် ရှူရှိုက်ရန် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ဆေးရုံမှ သူတို့ ပထမဆုံး ပြန်ရောက်လာချိန်က ဖရိုဖရဲ အခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယခုအခါ ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဗျူရို တစ်ခုလုံးသည် စနစ်တကျ လည်ပတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လင်ရှောင်ယာ၏ အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်လျှင် ဤသည်မှာ ရှုယွမ် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သည့် အများဆုံး အရာပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ဝမ်ချွန်းဟွာအား ကျေးဇူးဆပ်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူနိုင်သည်။

ယခုအချိန်မှစ၍ ပြည်သူ့လုံခြုံရေး အရာရှိများက ဆက်၍တာဝန်ယူသွားမည် ဖြစ်သည်။ လင်တာ့ဟူသည် ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ခဲ့ခြင်း ရှိမရှိ ဆိုသည်ကို၊ သူတို့ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချမှတ်ကြမည် ဖြစ်သည်။

"အမေ၊ အန်တီရှောင်ယာ အရောင်းစားခံရဦးမှာလားဟင်။ ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဦးလေးတွေက တစ်ခုခု လုပ်ပေးမှာလား။" ရှောင်မန်သည် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကြင်နာတတ်သော ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ လက်မှ အခုလေးတင် လွတ်မြောက်လာခဲ့သော်လည်း အခြားသူတစ်ဦးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်က ခိုင်မာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ပြည်သူ့လုံခြုံရေး အရာရှိတွေက သူ့ကို သေချာပေါက် ကူညီပေးမှာပါ။ သတင်းကို အမေတို့ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။ လူကုန်ကူးသူကို ဖမ်းမိအောင် ကူညီပေးတဲ့အတွက် သူတို့က အမေတို့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြတယ်၊ ပြီးတော့ မနက်ဖြန်ကျရင် အမေတို့ လုချန်မြို့ကို ပြန်လို့ရပြီတဲ့။"

ရှောင်မန်၏ ရုပ်ရည်ချောမောသော မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ အမေက သူ့ကို မြို့ဆီ ပြန်ခေါ်သွားတော့မယ်။

ဤသည်မှာ သူ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဆုတောင်းခဲ့ဖူးသော အရာ နေ့ရောညပါ သူ အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသော အရာပင် ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးတွင် နွေဦးရာသီ ပန်းများ ဖူးပွင့်လာသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက် သူ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ သား ထင်းရှူးစေ့တွေ အများကြီး ကောက်ပြီး တောင်ပေါ်မှာ ဖွက်ထားတယ်။ အဲ့ဒါတွေကို သားတို့ မြို့ကို ယူသွားပြီး ရောင်းလို့ရတယ်။ သားတို့ အဲ့ဒါတွေ ယူသွားလို့ ရမလားဟင်။"

အမေ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူးဆိုတာကို သူ သိထားပြီး သူ့အမေ့ရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ကူညီလျှော့ချပေးချင်ခဲ့သည်။

ရှောင်မန်၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ရှုယွမ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရတာပေါ့။"

ထို့နောက် သူမသည် သူတို့ကို တောင်ပေါ်သို့ လိုက်ပို့ပေးရန် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို သွားရောက် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ တောရိုင်း ဆီးသီးပင် ချုံပုတ်များကြားထဲမှနေ၍ သူသည် ရက်လုပ်ထားသော အိတ်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ အတွင်းတွင် အလေးချိန် ကျင်း နှစ်ဆယ် (၁၀ ကီလိုဂရမ်) အပြည့်ရှိသော ထင်းရှူးစေ့များ ပါရှိသည်။

"ရှောင်မန်၊ ဒီထင်းရှူးစေ့တွေ အားလုံးကို မင်း ကောက်ခဲ့တာလား" ရှုယွမ်က မေးလိုက်သည်။

ဆောင်းတွင်းအတွက် အစားအစာများ သိုလှောင်နေသော ရှဉ့်ငယ်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် သေးငယ်ပြီး ခွန်အားများများစားစား မရှိလှသော ရှောင်မန်သည် ဤမျှများပြားသော ထင်းရှူးစေ့များကို စုဆောင်းရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူခဲ့ရမည်မှာ သေချာသည်။

ရက်လုပ်ထားသော အိတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားရင်း ရှောင်မန်သည် ၎င်းကို မလွှတ်ချင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများမှာ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် အပေါ်သို့ ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။ "သားက ထင်းခုတ်ဖို့ တောင်ပေါ်ကို သွားရတယ်လေ၊ ဒါကြောင့် ထင်းကောက်ရင်းနဲ့ ထင်းရှူးစေ့တွေကိုပါ ကောက်ခဲ့တာပါ။"

ဤအရာများသည် ထင်းရှူးစေ့သက်သက် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များ ဖြစ်သည်။ မူလက သူသည် အမေ့ကို ရှာဖွေရန် မြို့သို့ သွားနိုင်ရေးအတွက် ခရီးစရိတ် ရရှိရန် ယင်းတို့ကို ရောင်းချဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူ့အမေကို ရရှိထားပြီဖြစ်ရာ တစ်ချိန်က မျှော်လင့်ချက်၏ သင်္ကေတ ဖြစ်ခဲ့သော ထင်းရှူးစေ့များကို သူ မထားရစ်ခဲ့ချင်ပေ။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့ကို ရောင်းချပြီး အမေ့ကို ကူညီရန် အသုံးပြုနိုင်သေးသည်။

သူတို့၏ ဘေးတွင် နောက်ထပ် ရက်လုပ်ထားသော အိတ်တစ်လုံး ရှိနေသေးသည်။ ရှုယွမ်က "ဒါက ဘာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်မန်၏ မျက်လုံးများထဲမှ အလင်းရောင်မှာ အနည်းငယ် မှိန်ကျသွားခဲ့သည်။ "ဒါက တျဲ့လိုင် ကောက်ထားတဲ့ ထင်းရှူးစေ့တွေပါ။"

ကံကြမ္မာတူ ကလေးနှစ်ဦးသည် ထင်းရှူးစေ့များကို အတူတကွ စုဆောင်းခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်မည့် အစီအစဉ်ကို အတူတကွ ရေးဆွဲခဲ့ကြသည်။

ရှောင်မန်၏ ဝမ်းနည်းမှုကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ရှုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ "တျဲ့လိုင်ကိုလည်း အဲ့ဒီ ကျန်းလောင်ချိုက်က လုချန်မြို့က ခေါ်လာခဲ့တာလေ။ သူ့ရဲ့ မိဘတွေကို ရှာဖို့ လုချန်မြို့မှာ အမေတို့ ကူညီပြီး စုံစမ်းပေးလို့ ရပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မိဘအရင်းတွေကို မရှာတွေ့ခင်အထိတော့ သူ့ကို လူမှုဖူလုံရေး ဂေဟာမှာ စောင့်ရှောက်ထားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါက သူစိမ်းတွေဆီကနေ မွေးစားခံရတာထက် ပိုကောင်းပါတယ်။"

ရှောင်မန် အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် သူ့မိခင်နှင့်အတူ ဖြတ်သန်းရမည့် ဘဝအတွက် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လုချန်မြို့သို့ သွားရောက်ရန် မျှော်လင့်စောင့်စားနေခဲ့သည်။

သူ၏ သူငယ်ချင်းလေးမှာလည်း သူကဲ့သို့ပင် ကံကောင်းပြီး သူမ၏ မိခင်အရင်းကို ရှာတွေ့နိုင်ပါစေဟု သူ ဆုတောင်းနေမိသည်။

ညနေပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ ရှုယွမ်တို့သားအမိသည် ပြည်သူ့လုံခြုံရေး အရာရှိများ၏ ဘီးသုံးဘီးတပ် ဆိုင်ကယ်ဖြင့် ခရိုင်မြို့သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ အေးစိမ့်သော လေပြင်းများက သူတို့၏ မျက်နှာကို တိုက်ခတ်နေသော်လည်း သားအမိနှစ်ဦးစလုံးသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုနှင့် အောင်ပွဲခံမှုတို့ကိုသာ ခံစားနေခဲ့ရသည်။

စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကျန်းလောင်ချိုက်သည် လူကုန်ကူးသူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ အပြင်းထန်ဆုံး ပြစ်ဒဏ် ချမှတ်ရန် လုံလောက်ပေသည်။ ထိုအမှုကို နောက်တစ်နေ့တွင် ခရိုင်၏ ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဗျူရိုသို့ ဆက်ကိုင်တွယ်ရန် တရားဝင် လွှဲပြောင်းပေးမည် ဖြစ်သည်။

လင်တာ့ဟူသည် ရှောင်မန်၏ ကျန်ရှိနေသော ခြောက်လစာ မွေးစားစရိတ်ဖြစ်သည့် စုစုပေါင်း ယွမ် ရှစ်ဆယ်ကို ပြန်လည်ပေးအပ်ရန် သဘောတူခဲ့သည်။ ပြည်သူ့လုံခြုံရေး အရာရှိများက ၎င်းကို ပြန်လည်ရယူပြီး ရှုယွမ်ထံသို့ ပေးပို့မည် ဖြစ်သည်။

ဤနေ့ရက်သည် ရပ်နားခြင်းမရှိဘဲ လည်ပတ်နေသော မီးအိမ်တစ်ခုပေါ်မှ ဖြတ်သန်းသွားသည့် မြင်ကွင်းများအလား အနားယူရန် အခိုက်အတန့်လေးမျှပင် မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် အရာအားလုံး၏ ရလဒ်မှာ ကောင်းမွန်ခဲ့သဖြင့် ရှုယွမ်အား ကြီးမားလှသော အောင်မြင်မှု ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ရဲကားက သူတို့ကို ရထားလက်မှတ် အရောင်းဌာနသို့ တိုက်ရိုက် မောင်းနှင်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပြည်သူ့လုံခြုံရေး အရာရှိများက သားအမိနှစ်ဦးကို လက်မှတ်ဝယ်ယူရန် ကူညီပေးခဲ့ကြသည်။

ရက်အတော်ကြာ ပြေးလွှားလှုပ်ရှားခဲ့ရပြီးနောက် အထူးသဖြင့် အမှိုက်ကောင် အမျိုးမျိုးနှင့် တစ်နေကုန် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီးနောက် ရှုယွမ်မှာ လုံးဝ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ မူလက လက်မှတ် နှစ်စောင် ဝယ်ယူရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း သူတို့၏ ငွေအားလုံး ကုန်သွားမည်ကိုနှင့် အရေးပေါ် အခြေအနေမျိုး ကြုံလာပါက ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု မရှိဘဲ ဖြစ်သွားမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် လက်မှတ် တစ်စောင်သာ ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ရှောင်မန်မှာ အရပ် တစ်မီတာအောက်သာ ရှိသေးပြီး ထိုင်ခုံ နေရာမယူသဖြင့် သူ့အတွက် လက်မှတ် မလိုအပ်ပေ။ သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင်သာ ထိုင်လိုက်နိုင်သည်။

အရာရှိက ရထားလက်မှတ်ကို ရှုယွမ်အား ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် သူတို့ကို ပြည်သူ့လုံခြုံရေး တည်းခိုခန်းသို့ တည်းခိုရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ မထွက်ခွာမီ သူက ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။

"ရဲဘော်ရှု၊ လူကုန်ကူးသူတွေကို ဖမ်းဆီးတဲ့ ဒီစစ်ဆင်ရေးမှာ ခင်ဗျားတို့သားအမိက သဲလွန်စတွေ အများကြီး ပေးခဲ့ရုံသာမက သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကို ဖမ်းမိအောင်တောင် ကူညီပေးခဲ့တယ်။ ဗျူရိုမှူးက အခု အမှုကို သုံးသပ်နေပြီး လူချန်မြို့ရဲ့ ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဗျူရို ကိုယ်စား ခင်ဗျားကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဖို့ ကျွန်တော့်ကို ညွှန်ကြားလိုက်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ မထွက်ခွာခင် အကူအညီ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ကျွန်တော့်ဆီ လာခဲ့ပါ။"

ရှုယွမ်က ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရန် မလိုအပ်ကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ သူမတို့သားအမိသည် အကူအညီ အထောက်အပံ့ အမျိုးမျိုးကို ရရှိခဲ့သည်။

ကားကြုံလိုက်ခွင့် အခမဲ့ တည်းခိုခွင့် ထို့အပြင် ညစာကိုပင် သူတို့အတွက် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ သူတို့၏ စိတ်ရင်းမှန်ကို သူမ ခံစားသိရှိနိုင်ခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ တာဝန်ရှိသူများနှင့် ပြည်သူလူထုကြား ထို့အပြင် ရဲတပ်ဖွဲ့နှင့် အရပ်သားများကြား ညီညွတ်မျှတမှုဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ် မည်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်ကို ပြသနေခြင်းပင်။

ထင်းရှူးစေ့များကို သူတို့၏ အခန်းထဲတွင် ထားရှိပြီးနောက် သားအမိနှစ်ဦးသည် ထမင်းစားရန် ပထမထပ်ရှိ စားသောက်ခန်းမသို့ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့အတွက် အခမဲ့ ညစာမှာ ပြောင်းဖူးနှင့် ကန်စွန်းဥ ဆန်ပြုတ်တို့နှင့်အတူ အချဉ်ဖတ်နှင့် ဝက်သား အစာသွတ် ပေါက်စီများ ဖြစ်သည်။

ပေါက်စီများကို ပန်းကန်ပြားကြီး တစ်ချပ်ပေါ်တွင် အပုံလိုက် တင်ထားပြီး ရေနွေးငွေ့များ ထောင်းထောင်းထနေကာ အရသာရှိသော ရနံ့များက လေထုထဲတွင် ရဲဝံ့စွာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

စားပွဲထိုးသည် အလွန် နွေးထွေးပြီး ဖော်ရွေစွာဖြင့် တကယ်လို့ မလောက်ပါက ထပ်ယူနိုင်ကြောင်း သူတို့ကို ပြောပြခဲ့သည်။

"လာ၊ ပေါက်စီ စား၊ ရှောင်မန်။ ဒါက ဂျုံမှုန့် အဖြူစစ်စစ်နဲ့ လုပ်ထားတာ" ရှုယွမ်က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုနေ့တွင် သူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အား နှစ်မျိုးစလုံး ကုန်ခန်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နေ့လယ်စာကို ဗိုက်အပြည့် စားခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါတွင် သူတို့၏ ဗိုက်များမှာ ကျောနှင့် ကပ်သွားလုမတတ် ဆာလောင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤပေါက်စီပန်းကန်ကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် အချိန်ကိုက် ရောက်ရှိလာသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာ တစ်ခုပင်။

ရှောင်မန်သည် ပေါက်စီတစ်လုံးကို အမြန် ကောက်ယူလိုက်ပြီး ရှုယွမ်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "အမေ စားပါ။"

ကန်စွန်းဥ ဆန်ပြုတ်မှာ ပျစ်နှစ်ပြီး ချောမွေ့ကာ သဘာဝ အချိုအရသာ ရှိသည်။ ပေါက်စီတွင် ပွယောင်းပြီး နူးညံ့သော အခွံ ရှိသည်။ အချဉ်ဖတ်၏ ချဉ်သော အရသာသည် အရသာရှိသော ဝက်သားနှင့် ရောနှောနေပြီး ကိုက်လိုက်တိုင်း အရည်များ ယိုထွက်လာသည်။ အရသာရှိပြီး လုံးဝ အီစိမ့်နေခြင်း မရှိပေ။

ကလေးငယ်သည် ထူထဲသော ပေါက်စီအခွံကို ညင်သာစွာ ကိုက်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ဝါးကာ တစ်လုတ်ချင်းစီ၏ အရသာကို ခံစားနေခဲ့သည်။

သူသည် ဤမွှေးကြိုင်သော ပေါက်စီ၏ အရသာကို ခိုင်မြဲစွာ မှတ်သားထားချင်ခဲ့သည်။ သို့မှသာ နောက်တစ်ကြိမ် ပဲပုပ်ဖတ် သို့မဟုတ် သစ်ရွက်များကို စားရသည့်အခါ ၎င်းတို့ကို ပေါက်စီများအဖြစ် ဟန်ဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဖရိုဖရဲနှင့် ဆူညံသော နေ့တစ်နေ့အပြီးတွင် သားအမိနှစ်ဦးသည် ယခုအခါ ငြိမ်းချမ်းစွာဖြင့် သူတို့၏ အစားအစာကို စားသုံးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုချန်မြို့ရှိ ရှု မိသားစု၏ အိမ်တွင်မူ ရှုယွမ် အရှေ့မြောက်ဒေသသို့ သွားရောက်ခဲ့သည့် သတင်းကို ဆက်၍ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ အိမ်ထောင်စု တစ်ခုလုံးမှာ ယခုအခါ ဖရိုဖရဲဖြစ်လုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ် လုချန်မြို့မှ ထွက်ခွာသွားသော ညတွင် ရှုဖျင်သည် သူမ၏ မိဘများ၏ အိမ်သို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး ရှုယွမ်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူမ၏ အိမ်တွင် နေထိုင်နေခဲ့ကြောင်း လီဟုန်ရှားအား ပြောပြခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ပါးနပ်သော ဆင်ခြေတစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း လီဟုန်ရှားသည် တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ သံသယ မဝင်ခဲ့ပေ။ ပြဿနာမှာ ရှုယွမ်၏ ဒုတိယ အဒေါ်ဖြစ်သူ ထန်စုဖုန်းထံမှ စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ် အရှေ့မြောက်ဒေသသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြောင်း ရပ်ကွက်ရုံးမှ သတင်းရရှိပြီးနောက် ထန်စုဖုန်းသည် ငါးစိမ်းနံ့ရသော ကြောင်တစ်ကောင်အလား သူမ အစ်မဝမ်းကွဲအကြီးဆုံး၏ အိမ်သို့ သတင်းမေးမြန်းရန် ချက်ချင်းပင် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ၎င်းက ကိစ္စပြီးသွားစေခဲ့သည်။

လီဟုန်ရှား၏ နှလုံးသားသည် သတိပေးခေါင်းလောင်းသံကို ချက်ချင်းပင် မြည်ဟည်းစေခဲ့သည်။ ထန်စုဖုန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူမသည် ရှုဖျင်၏ အိမ်သို့ ဒေါသတကြီးဖြင့် မုန်တိုင်းဆင်သကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လီဟုန်ရှား၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အခြေအနေများ မှားယွင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရှုဖျင် သိရှိလိုက်သည်။

လီဟုန်ရှားက တင်းမာစွာဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "ရှုဖျင် နင် ငါ့ကို ဘယ်လိုများ လိမ်ရဲရတာလဲ။ ရှုယွမ် အရှေ့မြောက်ဒေသကို သွားတယ်ဟုတ်လား။ သူမ အဲ့ဒီကို ဘာသွားလုပ်တာလဲ။"

ရှုဖျင်သည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို အမြန် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ ပါးဖောင်းဖောင်းများက သူမကို ရွှင်လန်းတက်ကြွနေပုံ ပေါ်စေခဲ့သည်။

"အမေ၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ သူမက အရှေ့မြောက်ဒေသကို သွားမယ်လို့ပဲ ပြောခဲ့တာ ဘာအတွက်လဲဆိုတာ သမီးလည်း မသိဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူမက အရွယ်ရောက်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ၊ သူမ လမ်းပျောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ရှောင်မန်ကို သွားခေါ်မည့် အကြောင်း မိသားစုကို ပြောပြရန်မှာ ရှုယွမ်၏ တာဝန်သာဖြစ်ပြီး သူမက ကြိုတင်ဖွင့်ချဖျက်ဆီးပစ်ရန် မဟုတ်ပေ။

လီဟုန်ရှား၏ လည်ချောင်းမှာ တင်းကျပ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူမ လမ်းပျောက်မည်၊ မပျောက်မည်ဆိုသည့် ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးခြင်းနှင့် ထိုကိစ္စအတွက် လိမ်ညာခြင်းဆိုသည်မှာ ကောင်းမွန်သည့် အဓိပ္ပာယ် လုံးဝ သက်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ရှုဖျင်သည် သူမ၏ မိခင်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။ သူမ ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။ "သူမက ကလေး မဟုတ်တော့ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် စိတ်ပူတာကို ရပ်လိုက်ပါတော့။ ကောင်းတဲ့ကိစ္စတစ်ခုခုလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။"

လီဟုန်ရှားသည် ၎င်းကို မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ ခင်ပွန်း အလုပ်ခွင် မတော်တဆမှုဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီးကတည်းက သူတို့ မိသားစုတွင် ကောင်းမွန်သော အရာဟူ၍ တစ်ခုမျှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဖူးပေ။

သို့သော် ရှုဖျင်၏ ကြည့်ကောင်းပြီး ဝိုင်းစက်သော မျက်နှာက သူမ၏ စကားများကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ယုံကြည်ချင်စရာ ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။ သူမ၏ အသိဉာဏ်က လက်မခံသော်လည်း လီဟုန်ရှားက မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လို ကောင်းတဲ့ကိစ္စလဲ။"

ရှုဖျင်သည် သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဤကဲ့သို့သော အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည့် စကားများကို တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ဖူးပေ။ သူမသည် တန်းပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် တွန်းတင်ခံရသော ဘဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တွန်းတင်ခံနေရပြီး လိမ်ညာမှုတစ်ခုပြီး နောက်တစ်ခု ဆက်တိုက် လိမ်ညာနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ "ဖြစ်နိုင်တာက သူမက အမေ့ရဲ့ ဆန္ဒတစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

"ဘာဆန္ဒလဲ" ဟု လီဟုန်ရှားက ဒေါသတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သေချာသည်မှာ၊ ၎င်းသည် ရှုယွမ်ကို အမြန်ဆုံး အိမ်ထောင်ပြုရန်နှင့် မြေးများ မွေးဖွားပေးရန် တွန်းအားပေးလိုသော ဆန္ဒပင် ဖြစ်သည်။

မည်သည့်နေရာမှန်းမသိ မြေးတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ရသောအခါ ၎င်းမှာလည်း သွေးသားအရင်း ဖြစ်နေပါက သူမတို့၏ မိခင်သည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။

ရှုဖျင်က နူးညံ့ပြီး ကြင်နာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ သူမ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကိုပဲ စောင့်နေလိုက်ပါ။ သိပ်မကြာခင် သူ ပြန်လာပါလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် အမေ အားလုံးကို နားလည်သွားပါလိမ့်မယ်။"

ပုံမှန်အားဖြင့် ရိုးသားသော ရှုဖျင်ထံမှ အများကြီး သိရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ၊ ထို့အပြင် သူမ၏ တည်ငြိမ်ပြီး ပြည့်ဖြိုးသော အသွင်အပြင်က တစ်နည်းနည်းဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနေခဲ့သည်။ လီဟုန်ရှားသည် ရှုဖျင်၏ အိမ်မှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် သူမ၏ ဒေါသအများစုမှာ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထန်စုဖုန်းသည် သူမကို ရန်စချင်ခဲ့သည် သူမ၏ မိသားစုကို ဟာသတစ်ခုအဖြစ် မြင်တွေ့ချင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်ပြီး သူမ၏ သမီးကို ပို၍ပင် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံသင့်သည်။