၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

ရှုယွမ်သည် ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များဆီသို့ ကြင်ဖက်ရှာနေသည့် အချိန်အပိုင်းအခြား အလယ်တည့်တည့်၌ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အောင်သွယ်တော်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တံတွေးများစင်ထွက်မတတ် မိတ်ဆက်ပေးနေသည်။ "သူမကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါ၊ အရမ်းကို လှပတဲ့ မျက်နှာလေး၊ ကျေးလက်ဒေသကနေ ပြန်ရောက်လာတာ၊ အရင်က တစ်ခါမှ ရည်းစား မထားဖူးဘူး" ဒါကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဟု ရှုယွမ် တွေးလိုက်မိသည်။ မူလကိုယ်သည် ရည်းစားထားဖူးရုံသာမက ကလေးတစ်ယောက်ပင် မွေးဖွားခဲ့ဖူးသည်။ မူလကိုယ်သည် ကျေးလက်ဒေသတွင် ရှိနေစဉ်အတွင်း ဆရာဝန်တစ်ဦးနှင့် ချစ်ကြိုက်ခဲ့ပြီး မတော်တဆ ကိုယ်ဝန်ရသွားကာ ကလေးကို တိတ်တဆိတ် မွေးဖွားခဲ့ပြီးနောက် ထိုကလေးငယ်ကို လယ်သမားမိသားစု တစ်စုထံတွင် မွေးစားရန် အပ်နှံထားခဲ့သည်။ မြို့သို့ မပြန်လာမီ နှစ်အနည်းငယ်အလိုတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် လမ်းခွဲခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည်။ ရောင်းစားခံလိုက်ရသည့် ထိုကလေးကို ရှာဖွေရန် ရှုယွမ် အလျင်စလို ထွက်လာခဲ့သည်။ ပိန်လှီနေသော ထိုကောင်လေးသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ မီးမွှေးနေပြီး သူ့ရှေ့တွင်တော့ သိပ်ပြီး ထက်မြက်ပုံမရသည့် နှပ်ချေးတွဲလွဲနှင့် ကောင်မလေးတစ်ယောက် ရှိနေသည်။ ရှုယွမ် အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ ဒါက ဘယ်လိုခေတ်ကြီးလဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကလေးသတို့သားတွေ ရှိနေနိုင်သေးတာလဲ။ ထိုကောင်လေးသည် ဝတ္ထုထဲမှ ဇာတ်ပို့ဇာတ်ကောင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရိုက်နှက်ခံရခြင်း၊ တောင်းရမ်းစားသောက်ရခြင်း စသည့် ဆိုးရွားလှသော ကံကြမ္မာကို ခံစားခဲ့ရကာ သူ့မိဘအရင်းများက သူ့ကို ဘာကြောင့် စွန့်ပစ်ခဲ့လဲဟု မေးမြန်းနိုင်ရန်အတွက် ထိုမိဘများကို တစ်ဘဝလုံး အချိန်ပေး ရှာဖွေသွားမည့် အနာဂတ်၏ စာပေလောကမှ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာမည့်သူဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ရှုယွမ်သည် ထိုဇာတ်ပို့ဇာတ်ကောင်လေး၏ မိခင်အရင်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ အမည်ခံ အချစ်စစ်ဆိုသည်ကို လိုက်လံရှာဖွေရင်း စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် စောစီးစွာ သေဆုံးသွားမည့်သူ ဖြစ်သည်။ အနာဂတ် ဆေးပညာလောက၏ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်လာမည့် ကောင်လေး၏ ဖခင်ဖြစ်သူသည် သူ၏ ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံး နီးပါး ထိုကလေးကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ရှုယွမ်သည် ကြိုးစားပမ်းစား ရှာဖွေပြီးနောက်တွင် ထိုကလေးကို အဆုံးသတ်၌ ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီး ချန်ကျိုက်ထံသို့ ဖုန်းဆက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင့်မိန်းမနဲ့ ကလေးကို လာခေါ်လှည့်ပါ" တစ်ဖက်မှ အပြည့်အဝ စက္ကန့်သုံးဆယ်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အမျိုးသားက တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် "ကောင်းပါပြီ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး အိမ်ထောင်ရေး မှတ်ပုံတင်ကြသောအခါ ချန်ကျိုက်သည် သူ့ကိုယ်သူ သတိပေးထားသည်မှာ သူနှင့် ရှုယွမ်ကြားတွင် ငွေကြေးအကြောင်းကိုသာ ပြောဆိုမည်ဖြစ်ပြီး ခံစားချက်များကို မပြောဆိုသလို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့မှုမျိုး လုံးဝ မရှိစေရ ဟူ၍ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယောက်ျားများကို မည်သို့မျှ စိတ်ဝင်စားမှုမရှိပါဟု ဆိုထားသော ရှုယွမ်သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် စည်းကျော်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏ ကလေးက တောင်းဆိုသည့်အခါတွင် သူမသည် သူ့ကို နမ်းရှိုက်တတ်သည်။ အလုပ်တွင် စိတ်ညစ်ရသည့်အခါတွင်လည်း သူမသည် ဖက်ထားပေးရန် တောင်းဆိုတတ်သည်။ ချန်ကျိုက်၏ ကန့်သတ်ချက်စည်းမျဉ်းများသည် တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ဆုတ်ခွာပေးခဲ့ရသည်။ ဝိုင်နှစ်ခွက် သောက်ပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်လာကာ သူမ၏ မျက်နှာဖြင့် ပွတ်သီးပွတ်သပ်လုပ်ပြီး တိုးဝင်နေတော့သည်။ သတိပေးချက်များသည် အသုံးမဝင်တော့ပေ။ သူ၏ နောက်ဆုံးခံစစ်စည်းသည် သူမ၏ ဖောက်ဖျက်ကျူးကျော်ခြင်းကို အလုံးစုံ ခံရတော့မည်ဆိုသည်ကို ဒေါက်တာချန်အနေဖြင့် မည်သို့မျှ သံသယဝင်စရာ မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူမကို ဆေးသွင်းသည့်ပိုက်ဖြင့် ကုလားထိုင်တွင် တုပ်နှောင်ထားလိုက်သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ရှုယွမ်သည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ အနီရောင်အရာများကို ကြည့်ကာ စဉ်းစားခန်းဝင်သွားပြီး မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။ တစ်ညလုံး နှိပ်စက်ခံထားရသော ချန်ကျိုက်က ဩရှရှအသံဖြင့် "မင်းက အရက်နဲ့ ဓာတ်မတည့်လို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။