အခန်း ၂၀

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂၀

ကလေးငယ်၏ နူးညံ့ပြီး ချိုသာသော အသံလေးက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ လီဟုန်ရှား၏ ဒေါသမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်သလို နောက်ဆုံးတွင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှောင်မန်သည် သိတတ်ပြီး ယဉ်ကျေးသည် ကလေးလိမ္မာလေး ဖြစ်သည်။

ရှောင်မန်မှာ အဝတ်အစားသစ် တစ်စုံတည်းနှင့် မလုံလောက်ပေ။ နောက်ထပ် ချုပ်ပေးရန် လိုအပ်သည်။ ရှုယွမ် အဝတ်အစားများ ဝယ်ယူရန် ကုန်တိုက်သို့ ပြေးသွားခြင်းမှ သူမ တားဆီးရမည် ဖြစ်သည်။

ညစာမှာ ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် ပဲပြား ဟင်းရည်ပင် ဖြစ်သေးသည်။ လီဟုန်ရှားသည် စကားမပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "ရှုယွမ်၊ နင့်မှာ ရှက်စိတ်လေး နည်းနည်းတောင် မရှိဘူးလား။ တခြားသူတွေက လျှို့ဝှက်ထားကြပေမယ့် နင်ကတော့ ကိုယ့်ကိစ္စတွေကို အပြင်မှာ လိုက်ထုတ်ပြောနေတယ်။ အဲ့ဒီ အတင်းအဖျင်းပြောတဲ့ အလုပ်ရှုပ်သူတွေက တော်တော်ဆိုးတဲ့ စကားတွေ ပြောနေကြတာ၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒါတွေအားလုံး ငါ့နားထဲကို ရောက်လာတယ်။ နင် မကြားဘူးလား။"

ရှုယွမ်က ဂရုမစိုက်ပေ။ "ဈေးရောင်းပြီး ပိုက်ဆံရှာဖို့က အရေးအကြီးဆုံးပဲ။ သမီးတို့သားအမိ ထင်းရှူးစေ့ အလေးချိန် ကျင်း နှစ်ဆယ် (၁၀ ကီလိုဂရမ်) ကျော် ရောင်းလိုက်ရတာကို အမေ မမြင်ဘူးလား။ လူတွေ ပြောနေတာကို သမီး မတားနိုင်ဘူး။ သူတို့ပြောတာ အရမ်းမဆိုးဘူးဆိုရင် သမီး လျစ်လျူရှုထားလိုက်တယ်။ အရမ်းဆိုးလာပြီဆိုရင်တော့ သမီး သူတို့ကို ပြန်ဆဲပစ်လိုက်မှာပေါ့။ သမီးက ရန်ဖြစ်ရမှာကို ကြောက်နေတယ်လို့ အမေ ထင်လို့လား။"

ရှုဟယ် သဘောတူလိုက်သည်။ "အစ်မလတ်မှာ တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ စိတ်ထား ရှိတယ်။ တကယ်လို့ သူတောင် ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင် အမေက ဘာလို့ ဒီလောက် စိုးရိမ်နေရတာလဲ။"

လီဟုန်ရှား သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါသာ နင့်နေရာမှာဆိုရင် အပြင်ထွက်ဖို့တောင် အရမ်း ရှက်နေမိမှာ။ ဒါပေမယ့် နင်က ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ။"

အိမ်မှာပဲနေပြီး အပြင်မထွက်ဘူးဟုတ်လား။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ရရှိလာသော အာရုံစိုက်မှု လှိုင်းလုံးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ငွေအနည်းငယ် ရှာဖွေခြင်းကသာ အမှန်တကယ် အရေးပါသော အရာ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ရှုယွမ်သည် ချိန်ခွင်ကို ပြန်ပေးရန် စားသောက်ခန်းမသို့ သွားခဲ့ပြီး သတင်းစာများကို ကြည့်ရှုရန် စက်ရုံ၏ ကြော်ငြာသင်ပုန်းအနီးတွင် ရပ်တန့်ခဲ့သည်။

"ရှောင်မန်၊ မင်း စာဖတ်တတ်လား" ဟု ရှုယွမ်က သူ့ကို ပင့်မြှောက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ရှောင်မန်သည် ပုရွက်ဆိတ်အုံ တစ်အုံနှင့်တူသော ပြည့်နှက်နေသည့် စာလုံးများကို မျက်လုံးပြူး၍ ကြည့်ကာ အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အများကြီးတော့ မတတ်ပါဘူး။"

ယခင်က ကျန်းလောင်ချိုက်သည် သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ကျောင်းသွားခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့ပြီး ပညာသင်ကြားရန် အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ပေ။ ယခုအခါ သူ့အမေနှင့်အတူ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူသည် အခြား ကလေးများနည်းတူ ကျောင်းသွားနိုင်မည်မှာ သေချာလှသည်။

ရှုယွမ်သည် အတန်ကြာအောင် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သတင်းစာများထဲတွင် အလုပ်ခေါ်စာ အချက်အလက် တစ်ခုမျှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ အလုပ်တစ်ခု မည်သို့ ရှာဖွေရမည်ကို သူမ အဖြေမရှာနိုင်သေးဘဲ ၎င်းမှာ ခက်ခဲမည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။ သို့တိုင်အောင် သူမသည် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် ရှောင်မန်ကို အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်လာပြီး အနားယူကာ စွမ်းအင်များ ပြန်ဖြည့်တင်းစေခဲ့ပြီး ညနေပိုင်း ရောက်လာပါက နေ့လယ်စာဘူးများ သွားရောက် ရောင်းချနိုင်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

တစ်နေကုန် အနားယူပြီးနောက် လေးနာရီခန့် အချိန်တွင် သူတို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြပြီး အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံ၏ အရှေ့ဘက် ဂိတ်တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။ ရှောင်မန်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး သူက ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ သားက အမေ့သားလို့ လူတွေကို မပြောပါနဲ့။ အမေ သားကို ကောက်ရလာတယ်လို့ပဲ ပြောပါ။ အဲ့ဒါဆိုရင် ဘယ်သူမှ မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။"

အဘွား၏ သဘောထားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ ရှိနေခြင်းက သူ့အမေထံသို့ အတင်းအဖျင်းများစွာကို ယူဆောင်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

သူမအတွက် ပြဿနာများ ဖြစ်စေခြင်းက သူ့ကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားရစေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းများသည် လှပသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် လက်လှမ်းကာ သူမ၏ လက်ညှိုးဖြင့် ရှောင်မန်၏ ညာဘက် ရင်ဘတ်ကို ထိုးလိုက်သည်။ "မင်းက ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ အဲ့ဒီကိစ္စတွေကို စိတ်ပူနေပြီပဲ။ ရှောင်မန်၊ အမေတို့မှာ ခိုင်မာတဲ့ စိတ်နှလုံးတွေ ရှိဖို့ လိုတယ်၊ ပြီးတော့ တခြားသူတွေ ဘယ်လိုတွေးလဲဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ဖို့ လိုတယ်။"

ရှောင်မန်သည် ရှုယွမ်၏ စကားများကို နားလည်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ အမေ။ သားလည်း အမေ့လိုပဲ ခိုင်မာတဲ့ စိတ်နှလုံး ရှိချင်ပါတယ်။"

ယန်ရှန်းလီသည် နေ့လယ်စာဘူးများ တင်ထားသော သူ၏ ဘီးနှစ်ဘီးတပ် လက်တွန်းလှည်းဖြင့် စောစောရောက်ရှိနေပြီး အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံ ဂိတ်တံခါးအပြင်ဘက်တွင် နေရာယူထားပြီး ဖြစ်သည်။ ရှုယွမ် ရောက်မလာမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့သော်လည်း ရှုယွမ်တို့သားအမိနှစ်ဦး သူ့ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ချက်ချင်း သူတို့ကို လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ နေ့လယ်စာဘူး ဘယ်နှစ်ဘူး ယူလာလဲ" ဟု ရှုယွမ်က မေးလိုက်သည်။

ယန်ရှန်းလီသည် သူ၏ လက်တွန်းလှည်းပေါ်ရှိ သစ်သားသေတ္တာကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "လေးရာကျော်တယ်။ အစ်မ၊ ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် အများကြီး ရောင်းနိုင်ပါ့မလား။"

ရှုယွမ်သည် မည်သည့် အာမခံချက်မျှ မပေးနိုင်သော်လည်း သူမသည် ယန်ရှန်းလီနှင့် ရှောင်မန်တို့ နှစ်ဦးစလုံးကို အားပေးစကား ပြောလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် ရောင်းနိုင်တာပေါ့။ အချိန်ကျလာရင် လူအုပ်ကြီးကို ငါ ဆွဲခေါ်လိုက်မယ်။ နင်က ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ထား။"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်ကျိုက်သည် လုချန်မြို့သို့ သွားမည့် ရထားလက်မှတ်ကို ရရှိပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည့် အလုပ်များစွာ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း မနက်ဖြန် ရထားပေါ်တွင် ရှောင်မန်နှင့် ပတ်သက်သည့် ကြီးမားသော ပြဿနာကို စဉ်းစားတွေးတောရန် သူ နောက်ဆုံးတွင် အချိန်ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ချဉ်းကပ်မှုမှာ မှန်ကန်သည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။ ပထမဆုံး ရှောင်မန်သည် သူ့ကလေး ဟုတ်မဟုတ်ကို အတည်ပြုရန်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ရှုယွမ်နှင့် သူ အပြတ် လမ်းခွဲရန်ပင် ဖြစ်သည်။

အလုပ်ဆင်းချိန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လူအုပ်ကြီးသည် စက်ရုံဂိတ်တံခါးဆီသို့ စတင် စီးဝင်လာကြသည်။ ရှောင်မန်၏ ကလေးဆန်သော အသံလေးက ပထမဆုံး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "နေ့လယ်စာဘူးတွေ ရောင်းဖို့ ရှိပါတယ်။ အလူမီနီယမ် နေ့လယ်စာဘူးတွေကို အထူးလျော့စျေးနဲ့ တစ်ဘူးကို တစ်ယွမ် သုံးမော့ (၁.၃ ယွမ်) တည်းပါ။"

ထို့နောက် ရှုယွမ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "အန်တီ၊ ဒီနေ့လယ်စာဘူးတွေကို လာကြည့်ပါဦး။ ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ စျေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမမှာ ရောင်းတာထက် ငါးမော့ (၀.၅ ယွမ်) ပိုသက်သာပြီးတော့ ရိက္ခာကူပွန်တွေတောင် မလိုဘူးနော်။"

လူအုပ်ကြီးက သားအမိနှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ အတင်းအဖျင်း စကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့ကြသူများသည် မေးခွန်းများ မေးမြန်းရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြပြန်သည်။

ထိုကိစ္စ၏ အခြေအမြစ်ကို မသိရမချင်း သူတို့မှာ သည်းခံနိုင်ဖွယ်မရှိအောင် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ကြသည်။

"ရှုယွမ်၊ ရှောင်မန်က တကယ်ပဲ နင့်သားလား။ ဒါဆို ဘာလို့ သူက နင့်ကို အန်တီလို့ ခေါ်ရတာလဲ။"

ရှောင်မန်သည် သူ၏ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေးကို အပြုံးဖြင့် မော့ကာ ရှုယွမ်အား လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အန်တီ၊ နေ့လယ်စာဘူးတွေ အားလုံးကို သား ခင်းကျင်းပြီးပြီ။"

ရှုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အစ်မကြီး၊ နေ့လယ်စာဘူးတွေကို လာကြည့်ပါဦး။ တစ်ဘူးလောက် ဝယ်တာက တကယ် တန်တယ်၊ မဝယ်ရင်တော့ နစ်နာလိမ့်မယ်။"

သေချာသည်မှာ သူတို့ကို အမှန်တရား သိခွင့်မပေးနိုင်ပေ။ သူတို့ အမှန်တရားကို သိရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် စိတ်ကျေနပ်စွာ ထွက်ခွာသွားကြမည်ဖြစ်ပြီး အဆိုပါ လူအုပ်ကြီး မရှိဘဲ သူမနှင့် ရှောင်မန်တို့၏ လူကြိုက်များမှုကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆက်ထိန်းထားနိုင်ပါ့မည်နည်း။

"နင် အိမ်ထောင်ကျနေပြီလား။"

ရှုယွမ်က မေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။ "အန်တီ၊ အိမ်ထောင်ကျသည်ဖြစ်စေ မကျသည်ဖြစ်စေ၊ ကလေးတစ်ယောက်တော့ ရနိုင်တာပါပဲ။ ဒီနေ့လယ်စာဘူးတွေရဲ့ အရည်အသွေးကိုသာ ကြည့်ပါဦး၊ ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ စျေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမမှာ ရောင်းတာတွေနဲ့ အတူတူလောက်ပဲ။"

လူအများအပြား စုရုံးလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ယန်ရှန်းလီမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ သူသည် နေ့လယ်စာဘူး၏ အဖုံးကို ဇွန်းတစ်ချောင်းဖြင့် ခေါက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ခိုင်ခံ့တယ်၊ မြင်လား။ အလွယ်တကူ ချိုင့်မဝင်သွားဘူး။"

လူစည်ကားသော နေရာများတွင် လူများသည် အများနောက်သို့ လိုက်ပါရန် လွယ်ကူသည်။ ပထမဆုံး လူအနည်းငယ်က ငွေပေးချေပြီး နေ့လယ်စာဘူးများကို ဝယ်ယူလိုက်သည်နှင့် အရောင်းအဝယ်မှာ လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

လူများသည် အခွင့်အရေးကောင်းကို လက်လွတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တန်းစီလာကြသည်။ အချို့က နေ့လယ်စာဘူးကို အမြန်ဆုံး ရရှိနိုင်ရန် မျှော်လင့်လျက် လက်ထဲတွင် ငွေများ ကိုင်ကာ လက်ဆန့်တန်းနေကြသည်။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အလုပ်များနေပြီး ငွေများ လက်ခံကာ နေ့လယ်စာဘူးများကို အဆက်မပြတ် ကမ်းပေးနေခဲ့ရသည်။ ရှုယွမ်မှာမူ သေချာပေါက်ပင် လူအုပ်ကြီးကို ဆွဲဆောင်ရန် တာဝန်ယူရပြီး ရံဖန်ရံခါ မေးခွန်းများကို ဖြေဆိုကာ လူများကို ဆက်စဉ်းစားနေစေရန် ဝေဝါးသော စကားများကို ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေနဲ့ ငါတို့ကို ဘယ်တော့ မိတ်ဆက်ပေးမှာလဲ။"

ရှုယွမ်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူက ဒီမိသားစု လူနေအိမ်ရာဝင်းထဲမှာပဲ နေတာပါ။ ရှင်တို့ သူ့ကို သေချာပေါက် ဆုံတွေ့ရမှာပါ။"

ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူအုပ်ကြီးမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းသည် ရှောင်မန်၏ ဖခင်အစစ်အမှန် မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ရှုယွမ်သည် လူများကို ဆွဲဆောင်ရန်ပင် မလိုအပ်တော့ပေ။ အလုပ်သမားများသည် နေ့လယ်စာဘူးများကို လုယက်ဝယ်ယူရန် အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လူအုပ်ကြီးသည် လျင်မြန်စွာ လူစုကွဲသွားလေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ၎င်းသည် နောက်ထပ် မိနစ်သုံးဆယ် အချိန်ပိုကြာအောင် ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။

လီဟုန်ရှားသည် ရှုယွမ်တို့ သားအမိနှစ်ဦးစလုံးကို အထဲသို့ ပြန်လည်ဆွဲသွင်းလိုခဲ့သော်လည်း သူမသည် လူအုပ်ကြီးထဲ တိုးဝင်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။ အခြေအနေများ ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်လျက် သူမသည် အကူအညီမဲ့ပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ထိုနေရာတွင်သာ ရပ်နေခဲ့ရသည်။

ဖောက်သည် အနည်းငယ်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ရှုယွမ်နှင့် အခြား နှစ်ဦးတို့၏ လွယ်အိတ်များမှာ ငွေစက္ကူအကြွေများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူတို့ နှစ်ဦးသည် ငွေများကို စတင် ရေတွက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ရောင်းချရသော နေ့လယ်စာဘူး စုစုပေါင်း ၃၀၂ ဘူးနှင့် ငွေပမာဏ ကွက်တိ ကိုက်ညီနေကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

ယန်ရှန်းလီသည် လေးဆယ့်ခြောက်ယွမ်ကို ရေတွက်ကာ ရှုယွမ်အား လိုလိုလားလားကမ်းပေးပြီး ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အရောင်းအဝယ် ဒီလောက်အထိ ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ အစ်မ၊ ကျွန်တော် အစ်မကို တကယ် လေးစားသွားပြီ။"

ရှုယွမ်သည် ငွေများကို ယူပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "စီးပွားရေး အတူတူ တွဲလုပ်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ မနက်ဖြန်လည်း ဆက်ရောင်းကြတာပေါ့။"

လက်ထဲတွင် ငွေရှိနေခြင်းက သူမကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ရဖူးသော လုံခြုံမှု ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

သူမတို့သားအမိသည် ယခုအခါ အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံတွင် လူပြောအများဆုံး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မနက်ဖြန်တွင်လည်း ထိုအာရုံစိုက်မှုများကို ဆက်ရရှိနိုင်ရန် မျှော်လင့်ရသည်။

သူတို့ သုံးဦး မိသားစု လူနေအိမ်ရာဝင်းဘက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားချိန်တွင် ကောင်းကင်မှာ မှောင်မိုက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှုယွမ်တစ်ယောက် အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီဟု လီဟုန်ရှား ခံစားမိသည်။ သူမသည် အရင်က မိသားစုမှာ အလကား ထိုင်စားနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ငွေရှာရန် တက်တက်ကြွကြွ လုပ်ဆောင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၌ ဤမျှ အချိန်တိုလေးအတွင်း ယွမ် လေးဆယ်ကျော် ရှာဖွေနိုင်သည့် စွမ်းရည် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမတွင် ယခုအခါကလေးတစ်ယောက် ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန်အတွက် ငွေရှာရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။

ညစာမှာ ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် ပဲပြား ဟင်းရည်ပင် ဖြစ်သေးသည်။ သူတို့ စားသောက်နေစဉ် လီဟုန်ရှားက ဂုဏ်ယူသော လေသံဖြင့် ရှုဟယ်အား ပြောပြလိုက်သည်။ "နင့်ရဲ့ အစ်မလတ် နောက်ဆုံးတော့ ပိုက်ဆံရှာဖို့ အပြင်ထွက်ခဲ့ပြီ။ သူ နေ့လယ်စာဘူးတွေ ရောင်းပြီး ယွမ် လေးဆယ်ကျော်တောင် ရှာနိုင်ခဲ့တယ်။"

ရှုဟယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "အစ်မလတ်၊ အဲ့ဒါ တကယ် အထင်ကြီးစရာပဲ။"

ရှုယွမ်၏ အသံမှာလည်း ဂုဏ်ယူနေပုံ ပေါ်သည်။ "ရှောင်မန်ကလည်း ကူညီပေးခဲ့တယ်။ ငွေလက်ခံတာနဲ့ အကြွေအမ်းတာကို သူက မြန်မြန်ဆန်ဆန် လုပ်ပေးတယ်။ ရှောင်မန်လည်း တော်တယ်မလား။"

ထိုချီးကျူးမှုကြောင့် ရှောင်မန်မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ ရှုယွမ်ကို ကူညီခွင့်ရသည့်အတွက် သူ အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ သူ့အမေထံမှ လမ်းဘေး ဈေးဆိုင် မည်သို့ ဖွင့်ရမည်ကို သင်ယူထားခြင်းဖြင့် မကြာမီ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထောက်ပံ့နိုင်လာမည် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေမည်။

ကလေးမှာ အတော်လေး တော်သည်ဟု လီဟုန်ရှားလည်း ထင်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် ရှောင်မန်ကို ဆက်ထားရှိရန် မလိုလားသေးပေ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက် ရှစ်နာရီခန့် အချိန်တွင် ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို ထောက်ပံ့ရေးနှင့် စျေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမသို့ ခေါ်သွားပြီး သူ၏အတွက် အပူပေး အောက်ခံအင်္ကျီ တစ်စုံ၊ အတွင်းခံဘောင်းဘီများ၊ ခြေအိတ်များ၊ ယုန်ဖြူလေးကလေးသွားတိုက်ဆေး၊ ယွီမေကျင်း ကလေးလိမ်းခရင်မ်၊ သွားတိုက်တံ တစ်ချောင်းနှင့် ကြွေခွက် နှစ်ခွက် - တစ်ခွက်က သွားတိုက်ရန်၊ အခြားတစ်ခွက်က ရေသောက်ရန်အတွက် ဝယ်ယူပေးခဲ့သည်။

ရှောင်မန်သည် ပစ္စည်းများ အပြည့်ပါသော ပိုက်ကွန်အိတ်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ရာ ကုန်ပစ္စည်းများ သယ်ဆောင်နေသော တိရစ္ဆာန်လေး တစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။

သွားတိုက်ဆေးဘူးပေါ်တွင် ရိုက်နှိပ်ထားသော ယုန်လေးကို မြင်သောအခါ သူ့အမေ၏ ငွေများကို သုံးစွဲရခြင်းအတွက် သူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ "အမေ၊ အမေ သားအတွက် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်ပေးလိုက်တာလား။"

၎င်းမှာ နေ့လယ်စာဘူး အများအပြား ရောင်းရခြင်းမှ ရရှိလာသော ငွေများဖြစ်ပြီး တစ်ခါတည်းနှင့် အများအပြား သုံးစွဲလိုက်ရခြင်းက ရှောင်မန်ကို အပြစ်ရှိစိတ်ဖြင့် နာကျင်စေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဒါတွေအားလုံးက လိုအပ်တဲ့ အရာတွေချည်းပဲ။"

ကလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရခြင်းမှာ တကယ်ပင် စရိတ်ကြီးလှသည်။ ပြီးတော့ အစားအစာ၊ အဝတ်အစားနှင့် နေထိုင်စရာတို့အတွက် သီးသန့် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ပညာရေးအတွက်ပါ သူမက ထောက်ပံ့ရမည် ဖြစ်သည်။

ဤပစ္စည်း အနည်းငယ်အတွက်ပင် ငါးယွမ်ကျော် ကုန်ကျခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ ငွေသုံးစွဲမှုတွင် ရက်ရောလှသည်။ ထို့အပြင် သူမသည် မုန့်ကြွပ် လေးကျင်း (၂ ကီလိုဂရမ်) ကို ရဲဝံ့စွာ ဝယ်ယူခဲ့ပြီး နောက်ထပ် လေးယွမ် ရှစ်မော့ (၄.၈ ယွမ်) ထပ်၍ သုံးစွဲခဲ့သေးသည်။

ငွေများမှာ ရေများအလား တကယ်ပင် စီးထွက်နေခဲ့သည်။

အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် အမျိုးသမီး လစဉ်သုံး ခါးပတ်ကြိုး သုံးခုနှင့် အိမ်သာသုံး စက္ကူ နှစ်ထုပ်ကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ဤတစ်ကိုယ်ရည် သန့်ရှင်းရေး သုံးပစ္စည်းများမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး အရည်အသွေး ညံ့ဖျင်းကာ ၎င်းတို့အကြောင်း တွေးတောမိရုံဖြင့်ပင် သူမကို ခေါင်းကိုက်စေခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူမ၏ မူလကမ္ဘာသို့သာ ပြန်သွားနိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမ ရှောင်မန်ကို သူမနှင့်အတူ ပြန်ခေါ်သွားနိုင်လောက်မလား။

ရှုယွမ်သည် လစဉ်သုံး ခါးပတ်ကြိုးများကို သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မုန့်ကြွပ် နှစ်ထုပ်နှင့် အိမ်သာသုံး စက္ကူကို ပိုက်ကွန်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ "ဒီနှစ်ထုပ်က ငါတို့ စားဖို့။ ကျန်တဲ့ နှစ်ထုပ်က အန်တီ့အတွက်။"

ပိုက်ကွန်အိတ်မှာ ယခုအခါ ပို၍ပင် လေးလံနေပြီ ဖြစ်သည်။ အရောင်ရင့်ပြီး ကြီးမားသော ထိုအိတ်ကို ကလေးငယ်လေး ဆွဲသယ်လာပုံမှာ လုံးဝကို ချစ်စရာကောင်းနေခဲ့သည်။

ထောက်ပံ့ရေးနှင့် စျေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သားအမိနှစ်ဦးသည် အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံ၏ စားသောက်ခန်းမဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။ နံနက် ကိုးနာရီ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး စားသောက်ခန်းမမှာ နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်သည် ရှုဖျင်ကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်လိုက်ပြီး ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော လေးဆယ့်သုံးယွမ်ကို သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ကာ ရှုဖျင်အားကမ်းပေးလိုက်သည်။ "အခု ညီမ ပိုက်ဆံ ရှာနိုင်နေပြီ။ ဒါကို အစ်မရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေဆီ မြန်မြန် ပြန်ပေးလိုက်တော့။"

အကြွေးဆပ်ရန်မှာ စောင့်ဆိုင်း၍ မရနိုင်ပေ။

ရှုယွမ်သည် အခြားသူများအား ငွေအကြွေးတင်နေခြင်းကို မနှစ်သက်သလို ကျေးဇူးတင်နေရန်လည်း မလိုလားခဲ့ပေ။