အခန်း ၂၆

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂၆

စုစုပေါင်း နေ့လယ်စာဘူး ၁,၄၀၀ ရောင်းချခဲ့ရပြီး ကော်မရှင်အဖြစ် ယွမ် ၂၁၀ ကျော် ရရှိခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး ရရှိသော ကော်မရှင်မှာ လေးဆယ့်ခုနစ်ယွမ် ဖြစ်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် နေ့လယ်စာဘူး ရောင်းရတာ တကယ်ကို အဆင်ပြေတယ်။ အပိုမရှိတော့တာ နှမြောစရာပဲ" ယန်ရှန်းလီက ရွှင်လန်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုနေ့လယ်စာဘူးများ အားလုံး ရောင်းထွက်သွားရခြင်းမှာ ရှုယွမ်နှင့် ရှောင်မန်တို့၏ လူကြိုက်များမှုကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ နေ့လယ်စာဘူးများ ပိုရှိနေသေးလျှင်ပင် အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံ ဂိတ်တံခါးတွင် ရောင်းထွက်မည် မဟုတ်တော့ပေ။ သူတို့ ပိုရောင်းချနိုင်ရန်အတွက် နေရာပြောင်းရန် လိုအပ်လိမ့်မည်။ အကယ်၍ ထိုသို့ပြုလုပ်ပါက သားအမိနှစ်ဦးတွင် အလားတူ ဆွဲဆောင်နိုင်မှု ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအသုတ်မှ ရရှိသော ကော်မရှင်ခသည် ရှုယွမ်၏ လတ်တလော ငွေကြေး ဖိအားကို ပြေလျော့သွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှုယွမ်သည် အတော်လေး ကျေနပ်နေခဲ့သည်။ "ဒါ အတော်လေး ကောင်းတာပဲ။ အခွင့်အရေးရရင် ကျွန်မတို့ ထပ်ပြီး အတူတူ အလုပ်လုပ်ကြတာပေါ့။"

လီဟုန်ရှားသည် ကလေး၏ ဖခင်နှင့် ရှုယွမ် တွေ့ဆုံမည့် ကိစ္စအတွက် စိတ်ပူနေခဲ့သည်။ အလုပ်ဆင်းချိန် ရောက်သောအခါ သူမသည် သားအမိနှစ်ဦးကို စောင့်ရန် စက်ရုံ ဂိတ်တံခါးသို့ ချက်ချင်း သွားခဲ့သည်။ လမ်းပေါ်တွင် လူများလွန်းသဖြင့် စကားပြောရန် အဆင်မပြေသောကြောင့် အိမ်ရောက်သည်အထိ သူမ အောင့်အည်းထားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ စကားပြောတာ ဘယ်လိုနေလဲ။"

ရှုယွမ်သည် တည်ငြိမ်ပြီး ဂရုမစိုက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဆင်မပြေဘူး။"

လီဟုန်ရှားမှာ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူမ၏ အသံမှာ အသံအမြင့်များစွာ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။ "သူက ရှောင်မန်ကို အသိအမှတ်ပြုဖို့ ငြင်းနေတာလား ဒါမှမဟုတ် ကလေး ထောက်ပံ့ကြေး မပေးချင်တာလား။ အဲ့ဒီအဖေက လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်တာ သေချာတယ်။ ဘယ်လို လူကောင်းမျိုးက ကလေး ထောက်ပံ့ကြေး ပေးဖို့ ငြင်းဆိုမှာလဲ။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒါ နင့်အမှားလည်း ပါတာပဲ။ ယွမ် နှစ်ထောင့်လေးရာ တောင်းဖို့ နင့်ကို ဘယ်သူက ပြောလို့လဲ။ နင်က ဆက်တိုက် တောင်းနေတာပဲ။ ငါသာဆိုရင်လည်း ငါ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူမ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ "နင်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ယောက်မှ မကောင်းဘူး။"

အကောင်းဆုံးပဲ။ သူမက သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်၏ မျက်နှာသေနှင့် တုန်လှုပ်မှု မရှိသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လီဟုန်ရှားသည် စကားဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းကသာ ရှုယွမ်ကို သူမ၏ ထင်မြင်ချက်အား အလေးအနက်ထားလာစေနိုင်မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"နင် အခု လုပ်နေတာက အကောင်းပြောရရင်တော့ ကလေး ထောက်ပံ့ကြေး တောင်းနေတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် အဲ့ဒါ ငွေညှစ်နေတာပဲ။ နင် နားလည်လား။ ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေက နင့်ကို တရားစွဲလို့ ရတယ်။"

ရှုယွမ် - "......”

အရမ်းကောင်းတယ်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ သူမက ငွေညှစ်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

ပညာတတ် မိခင်တစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ မလွယ်ကူပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူမ မိခင်သည် လွန်ခဲ့သော အနှစ် နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်ခန့်က အထက်တန်း ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်လော။

ရှုယွမ်သည် သူမ မိခင်၏ စကားဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုများကို နားထဲသို့ လေဝင်လာသကဲ့သို့ သဘောထားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ အမေ ကျွန်မကို တကယ် လန့်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။ ကိုယ့်မိသားစုကို ပြန်ပြီး ဒုက္ခမပေးပါနဲ့။ အမေ့ရဲ့ ခွန်အားတွေကို ချွေတာပြီး အဲ့ဒီ ဒေါသတွေကို အပြင်လူတွေဆီကိုပဲ လှည့်လိုက်ပါ။"

လီဟုန်ရှားမှာ ခဏတာမျှ ဆွံ့အသွားပြီး သူမ၏ စကားလုံးများ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်က ညင်သာစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "သူက ရှောင်မန်ကို အနောက်မြောက်ဒေသကို ခေါ်သွားချင်နေတာ။"

လီဟုန်ရှားသည် သူမ၏ ဒုတိယသမီးကို မျက်ခုံးပင့်ပြီး တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် အဲ့ဒါ အကောင်းဆုံးပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ရှောင်မန်ကို သူ့ဆီ လွှဲပေးလိုက်ရုံပေါ့။ ဘာဖြစ်လို့ နင်က သဘောမတူရတာလဲ။"

သူမသည် ရှောင်မန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "အဘွား ဒီလို ပြောတဲ့အတွက် မင်း အဘွားကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ အဘွားက မင်းကို သဘောမကျလို့ မဟုတ်ဘူး၊ အဘွားက မင်းအမေကို မယုံဘူး။ သူ့ထက်စာရင် မင်းအဖေနဲ့ နေတာက ပိုကောင်းနေလိမ့်မယ်။"

ရှုယွမ်သည် လုံးဝ တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ သမီး အသက် တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်လောက် အရွယ်တုန်းက အဘွားက ယောကျ်ားလေး လိုချင်လို့ သမီးကို ဆွေမျိုးတွေဆီ ပေးပစ်ချင်ခဲ့တာကို အမေ မှတ်မိသေးလား။ ဘာဖြစ်လို့ အမေ အဲ့ဒီအတိုင်း အဖြစ်ခံပြီး သမီးကိုပါ ပေးမပစ်ခဲ့တာလဲ။ သမီးကို ပြန်ခေါ်လာဖို့ ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက် ဒုက္ခခံခဲ့ရတာလဲ။"

လီဟုန်ရှား သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ "အဲ့ဒါကို ဥပမာအနေနဲ့ မပြောပါနဲ့။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တူနိုင်မှာလဲ။"

ရှုယွမ် သူမကို စိတ်ရှည်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အနှစ်သာရအားဖြင့်တော့ အတူတူပါပဲ။ သမီးလည်း ရှောင်မန်ကို စွန့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုချိန်ကစပြီး အဲ့ဒီလို စကားမျိုး ထပ်မပြောကြရအောင်။ ရှောင်မန်က ဒီမှာ ရှိနေတယ်။ စကားတွေ အများကြီး ပြောရင် သူ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ထိခိုက်လိမ့်မယ်။"

ရှောင်မန်၏ နှလုံးသားလေးမှာ ရုတ်တရက် နွေးထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လုံခြုံပြီး အခြေခိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ အပြေးသွားကာ ကုလားထိုင် တစ်လုံးကို ဆွဲယူပြီး ရှုယွမ်၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ လက်မောင်းကို သူ၏ လက်သေးသေးလေးဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

လီဟုန်ရှားသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကာ နောက်ထပ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ "မေ့လိုက်ပါတော့။ နင့်ကို ငါ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး။ အခုချိန်ကစပြီး နင့်ကိစ္စတွေမှာ ငါ ဝင်မစွက်ဖက်တော့ဘူး။"

ရှုယွမ်တွင် အလုပ်မရှိသလို နေ့လယ်စာဘူးများလည်း ရောင်းကုန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ဘယ်နေရာကနေ ငွေရှာမည်နည်း။ ရှောင်မန်ကို သူမ ဘယ်လိုများ ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်မည်နည်း။

ရှုယွမ် အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "အမေ ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာနော်။ အမေ တကယ် ဝင်မစွက်ဖက်တော့ရင် အကောင်းဆုံးပဲ။"

ရှုဟယ် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာသောအခါ လီဟုန်ရှား၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး သူမ စကားပြောတော့မည့် အချိန်လေးမှာပင် ရှုဟယ်က လူတိုင်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ကာ သူမ၏ ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ချွတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အစ်မလတ်၊ ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေနဲ့ စကားပြောရတာ ဘယ်လိုနေလဲ။ အမေ၊ ညီမ ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေကို မြင်ခဲ့တယ်။"

လီဟုန်ရှား၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ခေတ္တမျှ လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားခဲ့သည်။ "သူက ဘယ်လို လူစားမျိုးလဲ။"

ရှုဟယ်က မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး နောက်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူက တကယ်ကို စမတ်ကျတဲ့ ပုံပေါက်တယ်။ လူကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ပုံပဲ။"

ရှုဟယ်၏ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး အလေးအနက် မရှိသော မျက်နှာကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် လီဟုန်ရှားကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။ သူမ သမီး သုံးယောက်အနက် မည်သူ့ကိုမျှ သူမ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ရှုဟယ် သူမကို လိမ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်သွားကာ ကြက်မွေးတံမြက်စည်းကို ဆွဲယူပြီး သူမထံသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

"နင့်ကို အတန်းလစ်ဖို့ ဘယ်သူက ပြောလို့လဲ။ ကျောင်းစာကို အလေးအနက် မထားဘူးဆိုရင် ငါ နင့်ကို သေတဲ့အထိ ရိုက်ပစ်မယ်။"

ရှုဟယ်သည် အော်ဟစ်သံတစ်ချက် ပြုလုပ်ကာ တံခါးအပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး လီဟုန်ရှားက ကြက်မွေးတံမြက်စည်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် သူမ၏ အနောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ထူးထူးခြားခြားပင် အိမ်လေးမှာ ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

_ _

ညစာစားပြီးနောက် ထန်စုဖုန်းတို့သားအမိ ထပ်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် အိမ်ထဲသို့ မဝင်ဘဲ တံခါးဝတွင်သာ ရပ်ကာ စကားပြောနေကြပြီး ရှုမိသားစုကို အရှက်ခွဲရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။ ထန်စုဖုန်းသည် အသံကို မြှင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်မန် ဘယ်မှာလဲ။ မြန်မြန်လုပ်ပြီး ဒုတိယ အဘွားကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး။ ရှုယွမ်၊ ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေက ဘယ်မှာလဲ။ ကျေးလက်မှာ ကျန်နေခဲ့တုန်းပဲလား။ သူ့ကို ဒီခေါ်လာပြီး လူတိုင်းကို ပြလိုက်ပါလား။ အစ်မကြီး၊ အစ်မ ဘယ်လောက် ကံကောင်းလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး။ အစ်မ ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး၊ မြေးတစ်ယောက်နဲ့ သမက်တစ်ယောက် တစ်ခါတည်း ရပြီးသားပဲ။"

သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ရှုဟုန်ကော်က သူ့မိထွေးစကားကို ထောက်ခံလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ အဲ့ဒီလို မပြောပါနဲ့။ အစ်မလတ်က သူ့ခင်ပွန်းကို အိမ်ခေါ်လာဖို့ အဆင်မပြေလို့ နေမှာပေါ့။ ဒုတိယခဲအိုက ကျေးလက်မှာ လယ်လုပ်နေရလို့ မြို့ကို ပြန်မလာနိုင်တာ ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။"

ရှုယွမ်သည် သူတို့သားအမိနှစ်ဦးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အပြင်လူများထံမှ တိုက်ခိုက်မှုများသည် ထိုမျှလောက် အားမကောင်းလှပေ။ အမှန်တကယ် နာကျင်စေမှုမှာ မိသားစုနှင့် သူငယ်ချင်းများဟု ခေါ်ဆိုသော ရင်းနှီးသူများထံမှ မကြာခဏ ထွက်ပေါ်လာလေ့ ရှိသည်။

ရှုယွမ်၏ နာမည်ကောင်းကို ဖျက်ဆီးရန် ထန်စုဖုန်းက ပိုဆိုးရွားသော စကားများ ပြောဆိုမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေပြီး လီဟုန်ရှား၏ မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် ရဲတက်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ရှက်တတ်ပြီး ကြင်နာကာ မွေးရာပါ ရိုးသားသူ ဖြစ်ပြီး အခြားသူများနှင့် ဘယ်သောအခါမျှ အငြင်းပွားလေ့ မရှိပေ။ သို့သော် သူမ၏ ခင်ပွန်း ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက်ပိုင်း မုဆိုးမ တစ်ဦး၏ တံခါးဝသည် အဆုံးအစမရှိသော အတင်းအဖျင်းများကို ဆွဲဆောင်တတ်ကြောင်း သူမ သင်ယူခဲ့ရသည်။ ကောလာဟလများနှင့် စော်ကားမှုများကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်ရန်အတွက် သူမသည် ပိုပွင့်လင်းစွာ ပြောဆိုတတ်လာပြီး ကြမ်းတမ်းကာ ရဲတင်းလာခဲ့သည်။

၎င်းကို စိတ်ကူးကြည့်ရန် မခက်ခဲပေ။ အနီးအနားရှိ အိမ်ထောင်စုတိုင်းသည် တံခါးများ ဖွင့်ထားကြပြီး သူမ၏ အိမ်တွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေလဲ ဆိုတာကို ခိုးနားထောင်နေကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် သူမ သမီးရှေ့တွင် မားမားမတ် ရပ်တည်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှုယွမ်သည်လည်း လွယ်လွယ်နှင့် လွှမ်းမိုး၍ရသူ မဟုတ်ပေ။ ဟာသတစ်ခုကို ကြည့်ရန်သက်သက် ရောက်လာသော ထန်စုဖုန်းကဲ့သို့သော သူတစ်ဦးကို ကိုင်တွယ်ရန်အတွက် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် နည်းဗျူဟာများကိုပင် သူမအပေါ် ပြန်လည် အသုံးပြုလိုက်သည်။ ရှုယွမ်က ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယအဒေါ်၊ ဒေါ်လေးက ကျွန်မတို့ မိသားစု ကိစ္စတွေမှာ ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ ခွန်အားတွေ ရှိနေသေးတယ်လား။ ဒေါ်လေးရဲ့ သားအရင်း ချောင်လဲ့ အတွက် စိတ်ပူပေးတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်နော်။ သူက တင်းမိသားစုရဲ့ ချွေးမနဲ့ ရှုပ်နေတာလေ။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက အိမ်ထောင်သည်နော်၊ ဒေါ်လေး သိလား။ ဒီအရှုပ်တော်ပုံက စက်ရုံထဲမှာ ပျံ့နေတာ အတော်ကြာနေပြီ၊ ဒေါ်လေး တစ်ယောက်တည်းပဲ ဒီသတင်းကို မကြားသေးတာ ထင်တယ်။"

သူမ၏ အသံမှာ ထန်စုဖုန်း၏ အသံကဲ့သို့ပင် ကျယ်လောင်နေခဲ့သည်။ မိသားစု အရှုပ်တော်ပုံများကို အများပြည်သူရှေ့တွင် ဖွင့်ချမပြောဆိုသင့်ဟု လူတိုင်းက ဆိုကြသော်လည်း ထန်စုဖုန်းက ထိုအခြေအနေကို ဦးစွာ ဖန်တီးခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ဖြစ်ချင်တာ ဖြစ်ပါစေတော့။ အပြန်အလှန် ဖျက်ဆီးခြင်းတာက အကောင်းဆုံးပင်။

ထန်စုဖုန်း၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ချက်ထားသော ဝက်သည်း အရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ သားက အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ရစ်ပတ်ရှုပ်ထွေးနေတယ်တဲ့လား။ သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မသိရတာလဲ။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် အရှက်မရှိတဲ့ အလုပ်မျိုး လုပ်နိုင်ရတာလဲ။

ရှုယွမ်သည် သူမကို အရှက်ခွဲရန်အတွက် တမင်တကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောဆိုခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

သူမ သမီး၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန် ပြောင်မြောက်သည်ဟု လီဟုန်ရှား ထင်မှတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အားနည်းချက်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယ ယောက်မ၊ အဲ့ဒီကိစ္စက ငါ့ကို အရမ်း ရှက်စေလွန်းလို့ နင့်ကိုတောင် မပြောပြခဲ့တာ။ နင့်သားအငယ်ကို သေချာ စောင့်ကြည့်ထားတာ ပိုကောင်းမယ်နော်။ သူ့အတွက် မိန်းမ တစ်ယောက် မြန်မြန် ရှာပေးပြီး အိမ်ထောင်ပြုပေးလိုက်တော့။ သူ ဒီလို ဆက်ပြီး ရှုပ်နေမယ်ဆိုရင် နင်တို့မိသားစု နာမည်ပျက်သွားလိမ့်မယ်။"

ထန်စုဖုန်းသည် အနားပတ်ဝန်းကျင်မှ အကြည့်များက ဂျုံဆူးထောင်ပေါင်းများစွာကဲ့သို့ သူမ၏ အသားအရေကို စူးဝင်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှုယွမ်နှင့် ပတ်သက်ပြီး နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ဘဲ သူမ ဒေါသတကြီးဖြင့် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ကာ မုန်တိုင်းဆင်သကဲ့သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူတို့သားအမိနှစ်ဦး ထွက်သွားပြီးနောက် ရှုယွမ် ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့နဲ့ လိုက်ပြီး အဆင့်ချင်း ညှိမနေနဲ့။"

သူမ အချိန်ရသောအခါ ထိုမိသားစုကို သူမ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမည် ဖြစ်သည်။

လီဟုန်ရှားသည် ဒေါသတကြီး လေမှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ "ငါ စက်ရုံမှာ လိုက်မေးကြည့်ဦးမယ်။ သူတို့ မိသားစု တစ်ခါလောက်တော့ ဟာသ ဖြစ်သွားတာကို ငါ ကြည့်ချင်တယ်။"

အိမ်လေးမှာ နောက်ဆုံးတော့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ လီဟုန်ရှားသည် ဖိနပ်အောက်ခံများကို ချုပ်လုပ်နေပြီး ရှောင်မန်အတွက် ဒုတိယမြောက် အဝတ်ဖိနပ် တစ်ရံကို ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။ ရှုဟယ်သည် သူမ၏ အိမ်စာများကို လုပ်နေခဲ့သည်။ ရှုယွမ်နှင့် ရှောင်မန်တို့သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ ငွေရေတွက်ပြီး စာရင်းမှတ်နေကြသည်။

ငွေစက္ကူရွက်များကို ကုတင်ပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းထားခဲ့သည်။ ငွေစက္ကူအကြွေများ အားလုံးကို တန်ဖိုးအလိုက် ခွဲခြားထားပြီး ရှောင်မန်က စီတန်းကာ ရေတွက်နေခဲ့သည်။

အရာအားလုံးကို ပေါင်းပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှောင်မန်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ပက်လက်လှဲနေသော ရှုယွမ်အား သတင်းပို့လိုက်သည်။ "အမေ၊ အားလုံးပေါင်းလိုက်ရင် ၁၇၄ ယွမ် ရှိတယ်။"

ဤကလေးသည် ထက်မြက်သော ဉာဏ်ရည် ရှိသည်။ သူ့အား ဂဏန်းသင်္ချာ မည်သူကမျှ မသင်ပေးခဲ့သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ ထင်းကောက်ပြီးနောက် သူသည် စာသင်ခန်း ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ ခိုးနားထောင်လေ့ ရှိသည်။ ထိုနည်းဖြင့် သူ သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှုဟယ် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဒုတိယအစ်မ၊ မဆိုးဘူးပဲ။ ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပဲ ဒီလောက် အများကြီး ရှာနိုင်ခဲ့တယ်။ အမေ့ရဲ့ စုဆောင်းငွေတောင် အဲ့လောက် မရှိလောက်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်။"

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ နားထင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ အဲ့ဒါက အဓိက အချက်ပဲ။

နေ့လယ်စာဘူးများ ရောင်းချခြင်းမှ ရရှိသော ကော်မရှင်ခမှာ အမှန်တကယ်ပင် များပြားသော်လည်း သူမ သုံးစွဲခဲ့သည်မှာလည်း များပြားလှသည်။

တစ်လလျှင် ယွမ် ငါးဆယ်ကျော်မျှဖြင့် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရသည်မှာ လီဟုန်ရှားအတွက် မည်မျှ ခက်ခဲမည်ကို ယခုအခါ သူမ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ မိခင်က သူမအတွက် အဆက်မပြတ် စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

ရှုယွမ်သည် လှဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး သူဌေးတစ်ဦးအလား သူမ၏ အလုပ်သမားလေးအား အမိန့်များ ပေးနေခဲ့သည်။ "ငွေ ၁၂၀ ကို ရေတွက်ပြီး ဖယ်လိုက်၊ ပြီးရင် နောက်ထပ် ယွမ် ငါးဆယ် ထပ်ရေတွက်ပေးဦး။ အဲ့ဒီ နှစ်အုပ်စလုံးကို ကလစ်တွေနဲ့ ညှပ်ပြီးတော့ လွယ်အိတ်ထဲ ထည့်ထားလိုက်။ ကျန်တဲ့ လေးယွမ်ကို အမေ့ အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ပေးထား။"

ရှောင်မန်၏ နူးညံ့ပြီး ကလေးဆန်သော အသံလေးက ကြည်လင်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "နားလည်ပါပြီ၊ အမေ။"

_ _

လူသူကင်းဝေးသော ခြံဝင်းတစ်ခုတွင် ညအချိန်၌ တိတ်ဆိတ်ပြီး ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ လရောင်သည် သစ်မွှေးပင်၏ အခက်အလက်များကြောင့် အပိုင်းအစများအဖြစ် ကွဲအက်နေခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်သည် ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် သေသပ်စွာ ထွင်းထုထားသော ရုပ်တုတစ်ခုအလား၊ ကျက်သရေရှိပြီး ဂရုတစိုက် ပုံဖော်ထားသကဲ့သို့၊ အချိန်အတော်ကြာအောင် မတုန်မလှုပ် ရပ်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

ထို့နောက် သူ၏ ရှည်လျားသော ခြေထောက်များကို ကွေးကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူသည် စန္ဒကူးသစ်သား ဗီရို၏ အောက်ဆုံး အံဆွဲကို ဆွဲဖွင့်ပြီး ထူထဲသော သစ်သား ဓာတ်ပုံအယ်လ်ဘမ် တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အယ်လ်ဘမ်ထဲတွင် သူ မမြင်တွေ့လိုသော လူများ ရှိနေခဲ့သည်။ သူ၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများသည် စာမျက်နှာများကို လျင်မြန်စွာ လှန်လှောသွားခဲ့ပြီး သူ့အကြည့်များသည် ကလေးဘဝက သူ့အဖြူအမည်း ဓာတ်ပုံတစ်ပုံပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ယခု ရှောင်မန်နှင့် တစ်ထပ်တည်းနီးပါး တူညီနေခဲ့ပြီး ဆယ်ပုံ ကိုးပုံခန့် တူညီနေသည်။ ရှောင်မန်၏ ရွှင်လန်းတက်ကြွနေသော မျက်နှာလေးသည် မရည်ရွယ်ပါဘဲ သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုကလေးငယ်လေးသည် ရှုယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး သူမက ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးများဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားနေသော်လည်း သူသည် ချန်ကျိုက်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်လုံးများသည် မျက်တောင်မခတ်ခဲ့ဘဲ သူ ပြောချင်သော စကားများစွာ ရှိနေသည့်အလားပင်။

ရှောင်မန်၏ မျက်လုံးများမှတစ်ဆင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော မျှော်လင့်ချက် တစ်မျိုးကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူသည် အယ်လ်ဘမ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်ပြီး သူ အတွေးလွန်နေမိခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

ရှုယွမ်နှင့် သူ၏ ဆက်စပ်မှုကို သူ အထင်လွဲခဲ့သကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် ဖော်ရွေပြီး ရွှင်လန်းကာ ပွင့်လင်းသော စိတ်ထားရှိသူသာ ဖြစ်ပြီး သူ့အပေါ်တွင်သာ မဟုတ်ဘဲ လူတိုင်းအပေါ်တွင် ကြင်နာတတ်သူ ဖြစ်သည်။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ တစ်ချိန်က တည်ငြိမ်နေခဲ့သော သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ချဉ်စူးသွားခဲ့သည်။