အခန်း ၄၂

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၄၂

သူမတို့ လူအုပ်ကြီးကို နောက်တွင် ထားရစ်ခဲ့သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စက်ဘီးသည် အရှိန်တင်သွားခဲ့သည်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် သူတို့သည် အခြား ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူများနှင့် တိုတောင်းသော နှုတ်ခွန်းဆက်စကားများကို အပြန်အလှန် ဖလှယ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ အများသုံး အဆောက်အအုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက်မှသာ အခြေအနေများမှာ နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

လီဟုန်ရှားသည် စင်္ကြံ အဝင်ဝဆီသို့ စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းကြည့်နေရင်း ငါးအကြေးခွံများကို ခြစ်ထုတ်နေခဲ့သည်။ ရှုယွမ်၏ မိသားစု သုံးဦး ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။

ရှောင်မန်၏ ဖခင်မှာ အလွန် ဆိုးရွားမည်ဟု သူမ တွေးထင်ထားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသားသည် အရပ်ရှည်ပြီး မတ်မတ်ရပ်နေကာ ကြည့်ကောင်းသော မျက်နှာအသွင်အပြင်များနှင့် တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးသော ဟန်ပန် ရှိသည်။ သူမ ထင်ထားခဲ့သော ယုံကြည်စိတ်ချရမှုမရှိသည့် သူတစ်ဦးနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။

စိတ်သက်သာရာရမှုများက သူမကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ငါးကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ကြွေဇလုံထဲတွင် သူမ၏ လက်များကို သန့်စင်အောင် ဆေးကြောကာ တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် မိသားစုထံသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ "မင်းက ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေ ဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့ မင်းကို မျှော်နေတာ။ လာ၊ အထဲ ဝင်ခဲ့ကြ။"

ချန်ကျိုက်ကို သဘောကျနေသူမှာ လီဟုန်ရှား တစ်ဦးတည်း မဟုတ်ပေ။ ရှုဖျင်နှင့် ရှုဟယ်တို့သည်လည်း သူ့အပေါ် အလွန် ကျေနပ်အားရမှု ရှိနေကြသည်။ ရှုယွမ်၏ အိမ်ထောင်ဘက်နှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များမှာ အလွန်အမင်း နိမ့်ကျနေခဲ့ပြီး သူသည် လူကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်နေသရွေ့ အဆင်ပြေသည်။

သို့သော် ချန်ကျိုက်တွင် သင့်တော်သော အလုပ်အကိုင် တစ်ခု ရှိပြီး ယဉ်ကျေးကာ စကားပြော ကောင်းမွန်ပြီး သူတို့ မျှော်မှန်းထားခဲ့သည်ထက် များစွာ သာလွန်နေခဲ့သည်။

အခန်းထဲတွင် လူများစွာ ရှိနေသဖြင့် ကျဉ်းကျပ်နေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ၎င်းမှာ စည်ကားသက်ဝင်နေခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် ကလေး သုံးဦးအတွက် ဆိုဒါများ ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ သူတို့ အချိုရည်များ ရရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် ငြိမ်သက်သွားကြပြီး အိပ်ခန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ သောက်နေကြသည်။

မော့မော့သည် သူမ၏ ဖန်ခွက်ထဲရှိ ဆိုဒါကို မွှေရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်၊ အခု နင့်မှာ အဖေတစ်ယောက် ရှိပြီဆိုတာကို တခြား ကလေးတွေကို နင် ပြောပြလို့ ရပြီ။"

ရှောင်မန်သည် သူ့မျက်နှာလေးကို ဂုဏ်ယူစွာ မော့လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ငါ့မှာ အဖေတစ်ယောက် ရှိပြီ။"

မော့မော့သည် အစ်မကြီး တစ်ယောက်လို ပြုမူလိုက်သည်။ "အိမ်ရာဝင်းထဲက ကလေးတွေကို သွားပြောပြဖို့ ငါ နင်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးမယ်။"

ရှောင်မန်သည် မော့မော့၏ ကြင်နာမှုမှ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အစ်မမော့မော့။"

ယခုအခါ လီဟုန်ရှားသည် သူမ၏ သမက်ကို ယောက္ခမ တစ်ဦး၏ မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုနေပြီး ပိုကြည့်လေ ပိုသဘောကျလေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ချန်ကျိုက်မှာ စကားများများ ပြောရသည်ကို မနှစ်သက်ကြောင်း ရှုယွမ်၏ သတိပေးချက်ကို သူမ ကြာမြင့်စွာကပင် မေ့လျော့နေခဲ့ပြီး အလုပ်မှစ၍ မိသားစုအထိ အရာအားလုံးကို သူ့အား စတင် မေးမြန်းခဲ့သည်။ ချန်ကျိုက်မှာ အနည်းငယ်မျှ စိတ်မရှည်ခြင်း မရှိဘဲ မေးခွန်းတိုင်းကို တစ်ခုချင်းစီ ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။

ရှုမိသားစု ပြင်ဆင်နိုင်သလောက် ခမ်းနားသော ဤအစားအသောက်မှာ စေတနာ အပြည့်အဝ ပြသမှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။ မှိုနှင့် ကြက်သားဟင်း ငါးပေါင်း ဝက်သည်းကြော်၊ မူရှူး ဝက်သားနှင့် ဝက်ခြေထောက်ဖြင့် ချက်ထားသော မုန်လာဥဖြူ ဟင်းရည်တို့ ရှိပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ကျန်းကျန့်ရှယ်သည် ထုံးစံအတိုင်းပင် အစားအစာအတွက် အချိန်ကိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အေးဆေးစွာ လမ်းလျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။ ချန်ကျိုက်ကို မြင်သောအခါ သူ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ယုံကြည်စိတ်ချရမှု မရှိသော ရှုယွမ်သည် ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အိမ်ထောင်ဘက်နှင့် အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူ ကျေးလက်ကို စေလွှတ်ခံရစဉ်က သူမ သူ့ကို အခွင့်ကောင်းယူခဲ့တာ ဖြစ်ရမည်။

ပါးနပ်တဲ့ ကောင်မလေး။

ကျန်းကျန့်ရှယ်က သူ့ကို ပေးသော သနားကြင်နာသည့် အကြည့်ကို ချန်ကျိုက် သတိပြုမိသွားပြီး ၎င်းမှာ လုံးဝ နားလည်ရခက်သည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

မိသားစု တစ်ခုလုံး စားပွဲဝိုင်းတွင် ပြည့်ကျပ်စွာ ထိုင်နေကြသဖြင့် လေထုမှာ စည်ကားသက်ဝင်နေခဲ့သည်။ ရှုဟယ်သည် ပြုံးလျက် အကြံပြုလိုက်သည်။ "ဒုတိယအစ်မ၊ ကျေးလက်က အစ်မတို့ရဲ့ ဘဝအကြောင်း ကျွန်မတို့ကို ပြောပြပါဦး။"

လီဟုန်ရှား ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ပြောပြ။ ငါ့ကို အမြဲတမ်း လာမေးနေတဲ့ အတင်းအဖျင်းပြောချင်တဲ့ အဘွားကြီးတွေ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ဘာပြောရမလဲ ဆိုတာကို ငါ ဘယ်တော့မှ မသိဘူး။"

ရှုယွမ်သည် မသက်မသာဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူမသည် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များနှင့် ချောမွေ့စွာ ချိတ်ဆက်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ အတိတ်နှင့် ပတ်သက်၍ များများစားစား မမှတ်မိနိုင်ပေ။ သို့သော် ၎င်းက လူတိုင်း၏ သိချင်စိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်းမှ သူမကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် အရာရာကို ဖန်တီးပြောဆိုနိုင်သည်။

ကျောက်တုံးကြီးများ တူးဖော်ရန် တောင်ပေါ်တက်ခြင်း နှင်းထူထပ်စွာ ကျနေချိန် သစ်ခုတ်ခြင်း ရေမြောင်းများ တူးခြင်း သူမသည် ၎င်းတို့အားလုံးကို ချန်ကျိုက်နှင့် မျှဝေခံစားခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများအဖြစ် ပုံဖော်ပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် တက်ကြွစွာ ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

သေချာသည်မှာ သူတို့သည် ၎င်းကို နားထောင်ရသည်ကို နှစ်သက်ကြပြီး အလွန် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် နားထောင်ကာ ရံဖန်ရံခါ မှတ်ချက်များဖြင့် ဝင်ရောက်ပြောဆိုနေကြသည်။

သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ စားသောက်ရင်း နားထောင်နေသော ချန်ကျိုက် - "...”

သူမ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုမျှ တစ်ခါမှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးပေ။

ချန်ကျိုက်၏ သူမ ဘက်သို့လှမ်းကြည့်လိုက်သော မှောင်မိုက်ပြီး လေးလံသည့် အကြည့်ကို ခံစားသိရှိလိုက်ရသဖြင့် ရှုယွမ်သည် ရွှင်လန်းသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ကျိုက်၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးအရ သူသည် လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် သူမကို လုံးဝ ဖွင့်ချမည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက် မျက်လုံးလွှဲလိုက်သော်လည်း ဘေးသို့ လှည့်လိုက်ရာ ကျန်းကျန့်ရှယ်၏ သနားကြင်နာသော အကြည့်နှင့် ထပ်၍ ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။ သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားရပြန်သည်။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ရှုယွမ်တို့မိသားစု သုံးဦးသည် ချန်ကျိုက်၏ အိမ်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ သူမတို့ ထွက်သွားပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီဟုန်ရှားသည် သူမ၏ သမီး နှစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။ "ရှုယွမ်အတွက် ငါ ထပ်ပြီး စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူးလို့ နင်တို့ ထင်လား။"

ရှုဟယ် ပြောလိုက်သည်။ "နည်းနည်းလောက် လျှော့ပြီး စိတ်ပူကြည့်ပါ။ အမေ အချိန်တိုင်း စိတ်ပူနေတာကို ကြည့်နေရတာကပဲ သမီးကို ပင်ပန်းစေတယ်။"

ရှုဖျင်သည် ပြုံးလျက် သူမတို့၏ မိခင်ကို ချော့မော့လိုက်သည်။ "သူတို့ သေချာပေါက် ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ရှင်သန်နိုင်မှာပါ။"

လီဟုန်ရှားသည် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူမ၌ သံသယအချို့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရှုယွမ်၏ အိမ်ထောင်ရေးမှာ အလွန် ချောမွေ့နေသဖြင့် သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင်ပင် ဖြစ်နေသည်။

စုံတွဲလေးသည် ရှောင်မန်ကို ပန်းခြံသို့ ဦးစွာ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ညစာစားရန် စောသေးသဖြင့် အိမ်သို့ အလျင်စလို ပြန်ရန် မလိုအပ်ပေ။

ရှုယွမ်သည် လာမည့် အလည်အပတ်ခရီးအတွက် အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်နေပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှင်က ကျွန်မဆီကို အဝတ်အထည်တွေ အများကြီး ယူလာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါ ရှင်တို့ မိသားစုက ရှင့်ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အရာတွေလား။ ကျွန်မက မုန့်တွေ၊ သစ်သီးတွေလောက်နဲ့ ဒီအတိုင်း သွားလို့ မရဘူးလေ။ ဆေးလိပ်နဲ့ အရက်တွေရော ဝယ်သွားသင့်လား။ အဘိုးက ဘယ်တံဆိပ်တွေ ကြိုက်လဲ။"

ချန်ကျိုက် ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုးရဲ့ အိမ်မှာ ဆေးလိပ်နဲ့ အရက်တွေ အများကြီး ရှိပြီးသားပါ။ ထပ်ဝယ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါ့ဆီမှာ သက်တမ်း နှစ်သုံးရာ ရှိပြီဖြစ်တဲ့ ဂျင်ဆင်းမြစ် တစ်ခု ရှိတယ်၊ အရှေ့မြောက်ဒေသက တောနက်ထဲကနေ တူးထားတာ။ အဲ့ဒါကို နောက်မှ အိမ်ပြန်ပြီး သွားယူလိုက်မယ်။ မင်းဆီက လက်ဆောင်ဆိုပြီး သူ့ကို ပေးလိုက်ပါ။ သူ အဲ့ဒါကို သဘောကျမှာပါ။"

ရှုယွမ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "...ဂျင်ဆင်း ဘယ်လို တူးရတယ်ဆိုတာတောင် ကျွန်မ မသိဘူး။ အဲ့ဒါက သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းမနေဘူးလား။"

ချန်ကျိုက်မှာ ယုံကြည်မှု ရှိနေခဲ့သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ မဖြစ်ပါဘူး။ သူ မေးရင် ငါ ဝင်ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်။"

"ကောင်းပြီလေ" ရှုယွမ် ပြောလိုက်သည်။

၎င်းသည် သတို့သား၏ အရင်းအမြစ်များကို သတို့သမီး၏ လက်ဆောင်များအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့တိုင်အောင် သူမသည် ချန်ကျိုက်အပေါ် အနည်းငယ် ပို၍ သဘောကျသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အဘိုးက သူမနှင့် ရှောင်မန်ကို လက်ခံလာစေရန် ကူညီပေးဖို့ သူ အမှန်တကယ် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

ညနေ ၃ နာရီခန့်တွင် သူတို့ လူစုခွဲလိုက်ကြသည်။ ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို ခေါ်၍ မုန့်များနှင့် သစ်သီးများ ဝယ်ရန် သွားခဲ့ပြီး ချန်ကျိုက်က ဂျင်ဆင်း ယူရန် အိမ်သို့ သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမတို့ ပြန်ဆုံခဲ့ကြပြီး လေးနာရီကျော်၌တွင် ချန်အိမ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းဟောင်းကြီးသည် ဂန္ထဝင် ကျက်သရေ ရှိလှသည်။ စန္ဒကူးနှင့် နှင်းဆီသစ်သားတို့၏ ရနံ့သည် လေထုထဲတွင် သင်းပျံ့နေပြီး ကြွယ်ဝပြီး ချိုမြိန်နေသော်လည်း သူတို့ ပတ်လည်တွင် ဖိစီးနေသော အိုမင်းခြင်းနှင့် ချုပ်တည်းခြင်း၏ လေးလံသော ခံစားချက်တစ်ခုလည်း ရှိနေခဲ့သည်။

မင်္ဂလာဆောင်ပြီးနောက် ချန်ကျိုက် ဤနေရာတွင် ဘာကြောင့် မနေချင်ရသနည်း ဆိုသည်ကို ရှုယွမ် ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အပြင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းက သူ့အတွက် လွတ်လပ်မှုကို ဆိုလိုခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အမေက သူ့ကို အဖေ့ထံသို့ အောင်မြင်စွာ "ရောင်းချ" ခဲ့ပြီး ယခုအခါ အဖေနှင့် အမေ ပူးပေါင်းကာ သူ့ကို အဘိုးထံသို့ "ရောင်းချ" ရန် ကြိုးစားနေကြသည်ဟု ရှောင်မန် တွေးတောနေခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ အောင်မြင်မည် မအောင်မြင်မည်ကို သူ သေချာ မသိခဲ့ပေ။

အဘိုးက ရှောင်မန်ကို လက်ခံပါ့မလား။

အကယ်၍ လက်မခံလျှင်လည်း အဆင်ပြေပါသည်။ သူ့တွင် အမေနှင့် အဖေ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ပင်မ အိမ်တော်သို့ မရောက်မီ တံခါး သုံးပေါက်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ အဘိုးအိုချန်သည် အိမ်ကြီးကဲ့သို့ပင် ရိုးရှင်းပြီး အလှဆင်ထားခြင်း မရှိသော အသွင်အပြင် ရှိသည်။ သို့သော် သူ၏ မြစ်ဖြစ်သူနှင့် မြေးချွေးမကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ပိန်ပါးသော မျက်နှာသည် စွမ်းအင်များနှင့် တောက်ပမှုတို့ဖြင့် ချက်ချင်း လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

"အဘိုး၊ ရှုယွမ်က ကျွန်တော် ကျေးလက်မှာ ရှိနေတုန်း အခက်ခဲဆုံး အချိန်တွေမှာ ကျွန်တော်နဲ့ အတူရှိနေပေးခဲ့တာပါ။ ရှောင်မန်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားပါ" ချန်ကျိုက် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ချန်ကျိုက်က သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ပိုကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ရှုယွမ် ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အဘိုးအို၏ ရှေ့တွင် သူတို့၏ အတိတ်ကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ပုံဖော်ပြသရန် အမှန်တကယ်ပင် ကြိုးပမ်းနေခဲ့သည်။

ချန်ဖူမီ၏ လေးလံသော သံသယများ တစ်ဝက်ခန့် အရည်ပျော်သွားခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်ပြုရန် တိုက်တွန်းနေစရာ မလိုတော့ပေ။ မြစ်တစ်ယောက် ကောင်းကင်မှ ကျလာခဲ့ပြီ။ ထိုရုပ်ရည်ချောမောသော မျက်နှာလေးသည် ချန်ကျိုက် ကလေးဘဝက အတိုင်းပင် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေခဲ့သည်။

မြေးချွေးမမှာ အလွန် ငယ်ရွယ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော အသွင်အပြင် ရှိသည်။ သူမသည် အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီး သို့မဟုတ် မုဆိုးမ တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည် ဟူသော သူ၏ အစောပိုင်း သံသယများမှာ အခြေအမြစ်မရှိကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ သူမသည် ချန်ကျိုက်၏ သင့်တော်သော အိမ်ထောင်ဘက်နှင့် တူပြီး သူတို့ နှစ်ဦးသည် လိုက်ဖက်ညီပုံ ရသည်။

သူတို့ သုံးဦး ဝင်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အခန်းထဲ၌ တောက်ပပြီး ရှင်သန်တက်ကြွသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်ဟု ချန်ဖူမီ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သေချာသည်မှာ ထိုလတ်ဆတ်သော စွမ်းအင်မှာ အဓိကအားဖြင့် ရှုယွမ်ထံမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များမှာ မူလက ဖုန်မှုန့်များထဲတွင် မြှုပ်နှံခံထားရသဖြင့် သဘာဝကျကျပင် ရှုယွမ်ကို အလွန် ကျေနပ်အားရနေခဲ့သည်။

ယခု သူမ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ရှန်းကျီယီနှင့် ထောင်လဲ့ရှန်းတို့နှင့် ပတ်သက်သည့် အတွေးအားလုံးမှာ သူ့စိတ်အာရုံ၏ အနောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သင့်တော်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက အကောင်းဆုံးပဲ။

"ရှောင်မန်၊ ဒီကို လာခဲ့၊ အဘိုးကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး" ချန်ဖူမီ လှမ်းခေါ်ရင်း သူ့ကို အနားသို့ လာရန် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

ရှောင်မန်သည် သူ့ရှေ့ရှိ အဘိုး အပါအဝင် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို အကဲခတ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့အားခေါ်သည်ကို ကြားသောအခါ သူသည် သူ၏ ခြေထောက်တိုတိုလေးများဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းသွားခဲ့သည်။

ချန်ဖူမီသည် ရှောင်မန်၏ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးပြီး သူ့ကို သေချာစွာ လေ့လာကြည့်လိုက်သည်။ ဤကလေးသည် ချန်ကျိုက် ငယ်စဉ်က ပုံစံနှင့် အမှန်တကယ်ပင် တူညီနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ထိုအသက်အရွယ်က မြေးဖြစ်သူထက် ပို၍ လိမ္မာရေးခြားရှိပုံ ရသည်။

အဘိုးအိုသည် ကောင်းကင်မှ ကျလာသကဲ့သို့ ပေါ်လာခဲ့သော ဤမြစ်ဖြစ်သူကို အလွန် သဘောကျနေကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

ရှောင်မန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အက်ကွဲနေသော အသားအရေမှာ ကြာမြင့်စွာကပင် ပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ အသားအရေမှာ ဖြူဝင်းပြီး ချောမွေ့နေခဲ့သည်။ သူ့အဘိုးရှေ့တွင် သူသည် ရွဲ့နေသော ပါးစပ်၊ နှာခေါင်း ပွစိပွစိဖြစ်သော အာရုံကြော လှုပ်ရှားမှု ကမောက်ကမဖြစ်သည့် လက္ခဏာ တစ်ခုကိုမျှ မပြသခဲ့ပေ။ သူသည် ရုပ်ချောပြီး ချစ်စရာကောင်းနေခဲ့သည်။

ချန်ဖူမီသည် ရှောင်မန်ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းပြီး သူ၏ ညာဘက်လက်ဖြင့် ဘေးရှိ စားပွဲကို ခေါက်လိုက်သည်။ "ချန်ကျိုက် ဒီလက်ကောက်ကို မင်းဇနီးကို ဝတ်ပေးလိုက်ပါ။"

အဘိုးအိုသည် ၎င်းနှင့် ပတ်သက်၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ သူ မြေးချွေးမကို မြင်သောအခါ သဘောကျပါက သူ လက်ကောက်ကို ပေးမည် ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ သူ သဘောမကျပါက သူ ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ကျိုက်သည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သစ်သား လက်ဝတ်ရတနာ သေတ္တာတစ်ခုကို ကောက်ကိုင်ပြီး ကောင်းမွန်ပြီး နွေးထွေးသော အဖြူရောင် သိုးဆီခဲ ကျောက်စိမ်း လက်ကောက် တစ်ကွင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ရှုယွမ်ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းလက်ကို ပေး။"

လက်ကောက်မှာ အရွယ်အစား ကြီးမားပြီး ထူထဲသည်။ ချန်ကျိုက်သည် ၎င်းကို သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး ရှုယွမ်၏ ဖြူဝင်းပြီး သွယ်လျသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ကြည့်ကာ ၎င်းကို မည်သို့ ဝတ်ဆင်ပေးရမည်ကို ရုတ်တရက် မသေချာဖြစ်သွားခဲ့သည်။

တုခန်းသည် သူမကိုယ်သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ အမြန် ပြန်လာခဲ့ပြီး ထိုကြီးမားလှသော လက်ကောက်ကို မြင်တွေ့ရန် အခန်းထဲသို့ အချိန်ကိုက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သာမန် နောက်ခံရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးအတွက် အလှအပမှာ သူမ၏ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ လုပ်ခဲ့သမျှမှာ အားနည်းနေသော အချိန်လေးကို အခွင့်ကောင်းယူကာ တရားဝင် လက်မထပ်ဘဲ ကလေးတစ်ယောက် ရယူခဲ့ပြီး ယခုအခါ ချန်မိသားစုထဲသို့ လက်ထပ်ဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ပထမဆုံး အလည်အပတ်မှာပင် ထိုအချိန်က သူမ ရရှိခဲ့သော လက်ကောက်ထက် ပိုကောင်းမွန်သော လက်ကောက်တစ်ကွင်းကို သူမ ရရှိခဲ့သည်။

အဘိုးအိုသည် ချန်ကျိုက်အပေါ် ဘက်လိုက်နေကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

ထို့အပြင် ချန်ကျိုက်၏ အိမ်ထောင်ရေးသည် ချန်ဟွေ့၏ အိမ်ထောင်ရေးထက်ပင် ပို၍ သင့်လျော်မှု မရှိပေ။ နှစ်ဦးစလုံးသည် ကျေးလက်တွင် နေထိုင်စဉ် သူတို့၏ ကလေးများကို ရရှိခဲ့ကြသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ချန်ဟွေ့သည် အရာအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဖြင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်နှင့် ရှုယွမ် လုပ်ခဲ့သောအရာမှာ လုံးဝကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းလှသည်။ ရှုယွမ်သည် ကလေးကို အားကိုးခြင်းအားဖြင့် ချန်မိသားစုထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ချန်ဟွေ့၏ ခင်ပွန်းမှာမူ ချန်မိသားစု အိမ်တော်သို့ ခြေချခွင့် ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိဘဲ ကျေးလက်တွင် လိမ္မာစွာဖြင့် ဆက်နေထိုင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့တိုင်အောင် အန်တီတုခန်းသည် နွေးထွေးပြီး သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားကာ ကြင်နာတတ်သော လူကြီးတစ်ဦး၏ ပုံပေါက်နေစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ သူမ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ မင်းဇနီးကို လက်ကောက် ဝတ်ပေးဖို့ အန်တီ ကူညီပေးမယ်လေ။"

ချန်ကျိုက် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

သူ ငယ်စဉ်က သူ့မိခင် လက်ကောက်များ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိပုံကို ပြန်တွေးပြီး သူသည် ရှုယွမ်အား သူမ၏ ညာဘက်လက်၏ အကျယ်ဆုံး အပိုင်းကို သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဆွဲညှစ်ထားရန် အလိုအလျောက် ညွှန်ကြားပြီး သူက လက်ကောက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ အထဲသို့ စွပ်သွင်းရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

သူသည် သူမ၏ လက်ကို လုံးဝ မထိချင်ကြောင်း ရှုယွမ် အမြန် နားလည်သွားခဲ့သည်။ အနည်းငယ်လေးတောင် မထိချင်ပေ။