အခန်း ၅၇

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၅၇

နံနက်ခင်း အိပ်ရာမှ ထပြီးနောက် ရှောင်မန်သည် သေတ္တာကို သွားကြည့်ရန် စင်္ကြံလမ်းသို့ ထွက်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ သေတ္တာပေါ်က ဆေးတွေ ခြောက်သွားပြီ။ အခု သုံးလို့ ရပြီလား။"

ချန်ကျိုက်သည် သေတ္တာကို အထဲသို့ ယူလာခဲ့သည်။ ရှောင်မန်သည် သူ့ဖခင်ကိုယ်စား အသိအမှတ်ပြုမှု ရယူပေးရန် အဆက်မပြတ် ကြိုးစားနေခဲ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ အဖေ လုပ်ပေးထားတဲ့ သေတ္တာကို ကြည့်ပါဦး။ အရမ်း ကောင်းတယ် မဟုတ်လား။"

အဖြူရောင် သေတ္တာမှာ အထူး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပုံ ရသည်။ ရှုယွမ်က သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပါပဲ ဒေါက်တာချန်။ ကျွန်မ ဟုန်ရှင်း အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံ ဝန်ထမ်း အိမ်ရာဝင်း ဂိတ်တံခါးကို သွားပြီး ရောင်းစရာ ဘာရှိလဲ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးရင် ရှင့်အတွက် အရသာရှိတာ တစ်ခုခု ချက်ပေးမယ်လေ။"

ကင်မရာ၊ အဝတ်အစားများနှင့် ဆံပင် အလှဆင်ပစ္စည်းများနှင့် သစ်သားသေတ္တာ အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကာလာ ဖလင်များကို ဓာတ်ပုံတိုက်သို့ ပစ္စည်းများ ပို့ဆောင်ပေးသော ကုန်သည်ထံမှ ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်ကား စျေးနှုန်းဖြင့် တစ်လိပ်လျှင် ၁၁ ယွမ် ကျသင့်သည်။ ဖောက်သည်များကို ပြသရန်အတွက် နမူနာ ဓာတ်ပုံများလည်း လိုအပ်ပြီး ရှုယွမ်သည် မော်ဒယ် တစ်ဦးကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရွေးချယ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သဘာဝကျကျပင် ၎င်းမှာ ရှုဟယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်သည် တနင်္ဂနွေနေ့တွင် အားလပ်ရက် ရသဖြင့် သောကြာနေ့နှင့် စနေနေ့တို့တွင် သူမ၏ အလုပ်များ အားလုံးကို ပြီးစီးအောင် ကြိုးစား လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် တနင်္ဂနွေနေ့တွင် တပည့် နှစ်ဦးသည် ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းကိုသာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တနင်္ဂနွေနေ့ နံနက် ရှစ်နာရီခန့်တွင် ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်နှင့် ကြီးမားသော သေတ္တာကြီးကို သယ်ဆောင်ကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် သေတ္တာကို စက်ဘီး၏ နောက်ခုံပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ သေတ္တာတွင် ချိတ် နှစ်ခု ပါရှိပြီး ၎င်းတို့မှာ နောက်ခုံနှင့် ကွက်တိ ချိတ်ဆက်သွားကာ ငြိမ်သက်နေစေသည်။ ချန်ကျိုက်သည် အသေးစိတ် ဂရုစိုက်တတ်ပြီး လက်မှုပညာတွင်လည်း ကျွမ်းကျင်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

သေချာသည်မှာ စက်ဘီးသည် ချန်ကျိုက်ပိုင် ဖြစ်သည်။ ရှုယွမ်သည် ၎င်းကို စီးကာ သူမ မိခင်အိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး ရှုဟယ်အား ပြောလိုက်သည်။ "နင် မိတ်ကပ် ပါးပါးလေး လိမ်းဖို့ လိုတယ်။ မိတ်ကပ်နဲ့ဆိုရင် နင် ပိုပြီး ကျက်သရေရှိသွားမှာပါ။"

အလှပြင်ပစ္စည်းများနှင့် ကိရိယာများ အားလုံးမှာ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ အရာများ ဖြစ်ကြသည်။ ရှုယွမ်ကိုယ်တိုင်ကတော့ စနိုးခရင်မ်ကိုသာ အသုံးပြုသည်။

ရှုဟယ်မှာ အလွန် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုစိတ် ရှိသော်လည်း ယုံကြည်မှု နည်းပါးနေခဲ့သည်။ "ငါ့ရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ဆိုရင် ဓာတ်ပုံတွေက လူတွေကို တကယ် ဆွဲဆောင်နိုင်မယ်လို့ နင် ထင်လို့လား။"

သူမ၏ မျက်ခုံးများကို ပုံဖော်ပေးနေစဉ် ရှုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ "မော်ဒယ် တစ်ယောက်က လွန်လွန်ကဲကဲ ကြည့်ကောင်းနေဖို့ မလိုပါဘူး။"

မိတ်ကပ် လိမ်းခြယ်မှုမှာလည်း ရှုပ်ထွေးမည် မဟုတ်ပေ။ မျက်ခုံးများကို ဖြည့်ဆွဲခြင်း နှုတ်ခမ်းနီ အနည်းငယ် ဆိုးခြင်း မျက်နှာသနပ်ခါးနှင့် ပါးနီ အနည်းငယ် လိမ်းခြယ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရှုဟယ်က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ "နင် ငါ့ကို ချီးကျူးမယ့်အချိန်ကို ငါ ထိုင်စောင့်နေတာ။ 'နင် ကြည့်ကောင်းပါတယ်' ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။"

ရှုယွမ်က အမြန် ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ရှုဟယ်က အလှဆုံးပဲ ဟုတ်ပြီလား။ နင်သာ မလှရင် ငါ နင့်ကို မော်ဒယ် လုပ်ခိုင်းပါ့မလား။"

မိတ်ကပ် လိမ်းခြယ်ပြီးနောက် သူတို့သည် တုကျုံး ပန်းခြံ သို့ သွားခဲ့ကြသည်။ တုကျုံး ပန်းခြံသည် အနီးအနားတွင် ရှိပြီး မှတ်တိုင် နှစ်ခုသာ ကွာဝေးကာ ရှေးဟောင်း မြို့ပြ၏ ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ရှိသော ရိုးရာ ပုံစံ မဏ္ဍပ်များနှင့် စင်္ကြံများ ရှိသည်။

သူတို့သည် နမူနာ ဓာတ်ပုံ စုစုပေါင်း လေးပုံ ရိုက်ကူးခဲ့ပြီး စတိုင် နှစ်မျိုး ခွဲခြားထားသည်: တစ်ခုမှာ ဆံပင်တု ဆောင်းထားပြီး အခြားတစ်ခုမှာ ဆံထုံး အတုများ၊ ဆံပင်တု အပိုင်းအစများနှင့် ဆံထုံးများကို ရိုးရာ ပုံစံအဖြစ် ပုံဖော်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ပုံ နှစ်ပုံနှင့်ကိုယ်လုံးပြည့်ပုံ နှစ်ပုံ ပါဝင်သည်။

ရှုယွမ်မှာ အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိနေခဲ့သည်။ "ဓာတ်ပုံတွေက သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း ထွက်လာမှာပါ။ ငါ လေးပုံ ယူထားပြီး နင့်ကို လေးပုံ ပေးမယ်။ ဒါကို နင့်ရဲ့ လုပ်အားခလို့ သတ်မှတ်လိုက်ပေါ့။"

ရှုဟယ်သည် ၎င်းကို အလွန်ကောင်းမွန်သော သဘောတူညီချက်တစ်ခုဟု ထင်ကာ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြုံးရွှင်သွားခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီလေ။"

_ _

စနေနေ့ ညတွင် ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်နှင့် ချန်ကျိုက်တို့ကို သူမ မိခင်အိမ်သို့ ညစာစားရန် ခေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့ အလကား လာစားနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ငွေ၊ ခွဲတမ်းကူပွန်များနှင့် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အစားအစာများကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့သည် အစားအစာများ ပိုကောင်းမွန်စေရန် ဟင်းလျာ အချို့ကိုပင် ဝယ်ယူလာလေ့ ရှိသည်။ လီဟုန်ရှားသည် သူတို့ လာရောက်လည်ပတ်သည်ကို အတော်လေး ဝမ်းသာနေခဲ့သည်။

ညစာစားပြီးနောက် သူတို့ အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် မျက်နှာချင်းသာ အဆင်ပြေအောင် နေကြသော မိထွေးနှင့် လင်ပါသမီး နှစ်ဦးတို့ဖြစ်သည့် ထန်စုဖုန်းနှင့် ရှုဟုန်ကော်တို့ တံခါးဝတွင် ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။ လီဟုန်ရှားသည် ထိုနှစ်ဦးကို ကြိုဆိုပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ညကြီးမိုးချုပ် အပြင်ထွက်လာကြတာပဲ ဘယ်လေနှင်လို့ ဒီဘက် ရောက်လာကြတာလဲ။"

ထန်စုဖုန်းသည် သူမ၏ ခေါင်းကို လှည့်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုပြီး သူမ၏ အကြည့်များကို ချန်ကျိုက်အပေါ်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူမက အတင်းအကျပ် ပြုံးထားသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မကြီးက ကျွန်မကို ထပ်ပြီး မဖိတ်ဘူးဆိုတော့။ လာလည်ရတာတောင် အားနာသလို ဖြစ်နေပြီ။ အိုး... ဒါက သမက်အသစ်လေးလား။ ရှုယွမ်က ငါတို့ကို မင်္ဂလာဆောင် မဖိတ်ခဲ့ဘူးလေ။ ဒီနေ့သာ ဒီမှာ မတွေ့ခဲ့ရရင် လမ်းပေါ်မှာ တွေ့ရင်တောင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မှတ်မိကြမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူမ၏ စကားများကို အပြုံးဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ညည်းညူမှု လေသံမှာ အထင်အရှားပင် ဖြစ်သည်။ လီဟုန်ရှားသည် သူမ၏ သမီးနှင့် သမက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။

ဤနှစ်ဦးသည် ရှုယွမ်၏ မိသားစု ညစာစားရန် လာမည်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားခဲ့ပြီး ပေါ်လာရန် ဤအချိန်ကို တမင်တကာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ စကားပြောဆိုပုံကို ကြည့်ရုံဖြင့် ပြဿနာ ဖန်တီးရန် လာရောက်ခဲ့ကြကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

သားအမိနှစ်ဦးစလုံးသည် ချန်ကျိုက်ကို ပွင့်လင်းစွာပင် အကဲခတ်နေကြသည်။ ရှုယွမ်၏ အိမ်ထောင်ဘက်မှာ အတော်လေး ထူးခြားသူဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ကြာမြင့်စွာကပင် ကြားသိထားခဲ့သော်လည်း ယခု သူ့ကို လူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါမှသာ ထိုကောလာဟလများမှာ မှန်ကန်ကြောင်း သူတို့ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်တွင် ရုပ်ရည် အရပ်အမောင်းတို့ရှိပြီး အပြစ်အနာအဆာဟူ၍ ရှာတွေ့ရန်ပင် ခဲယဉ်းလှသည်။ ရှုယွမ်သည် ကျေးလက်တွင် ဤမျှ ကောင်းမွန်သော သူတစ်ဦးနှင့် အဆုံးသတ်သွားရန် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကံကောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု သားအမိနှစ်ဦးစလုံး စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိကြသည်။

ရှုယွမ် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သူတို့သည် မင်္ဂလာဆောင် မဖိတ်ခံရခြင်းအပေါ် ရန်ငြိုးထားနေဆဲဖြစ်ပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ မျိုသိပ်ထားပြီးနောက် သူတို့၏ မကျေနပ်ချက်များကို ဖွင့်ထုတ်ရန် လာရောက်ခြင်းကို နောက်ဆုံးတွင် မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤအရာသည် အစောမဟုတ်လျှင် အနှောင်း တစ်ချိန်ချိန်တွင် ဖြစ်လာမည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူမကိုယ်တိုင်ပင် သူတို့နှင့် စာရင်းရှင်းရန် ဆန္ဒရှိနေခဲ့သော်လည်း အချိန်မရခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယခု သူတို့ကိုယ်တိုင် အစပြု၍ ပေါ်လာပြီဖြစ်ရာ သူမအတွက် ဒုက္ခသက်သာသွားစေသည်။

သူမသည် လှည့်ကာ ရှောင်မန်၏ လက်သေးသေးလေးကိုကိုင်ပြီး သူမ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချန်ကျိုက်အား ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ရှောင်မန်ကို အိမ်အရင် ပြန်ခေါ်သွားလိုက်။ ကျွန်မ ဒီမှာ ခဏလောက် နေခဲ့ဦးမယ်။"

ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည့် ရှုပ်ထွေးမှုများတွင် ချန်ကျိုက်နှင့် ရှောင်မန်တို့ ပါဝင်ပတ်သက်ရန် မလိုအပ်ဟု သူမ ထင်သည်။

ချန်ကျိုက်သည် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ရှောင်မန်ကို အင်္ကျီကော်လာမှ ဆွဲကိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်၊ သွားကြစို့။"

ရှောင်မန်သည် ရှုယွမ်ကို ကြည့်ပြီးနောက် အသစ်ရောက်လာသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ လေထုထဲရှိ တင်းမာမှုများကို သူ အနံ့ခံနိုင်ပြီး သူ့မိခင်သည် သူတို့နှင့် စကားများတော့မည်ကို သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူ အမှန်တကယ် နေခဲ့ပြီး ကူညီချင်ခဲ့သော်လည်း သူ နေခွင့်တောင်းရန်ပင် မတတ်နိုင်မီမှာ သူ့ဖခင်က သူ့ကို ရှပ်အင်္ကျီ နောက်ဘက်မှ ဆွဲမကာ အပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဖြစ်သည်။

သူတို့ နှစ်ဦး ထွက်သွားပြီးနောက် ရှုဟယ်သည် သူမ၏ မကျေနပ်မှုကို ပထမဆုံး ဖော်ပြသူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ "ရှုဟုန်ကော်၊ သူတို့ သွားပြီလေ နင်က ကြည့်နေတုန်းပဲ။ ငါ့ရဲ့ ဒုတိယခဲအိုက ကြည့်ကောင်းတယ်လို့ နင် ထင်နေတာ မဟုတ်လား။ နင် ဘယ်လောက်တောင် မနာလို ဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး။ မနာလိုဖြစ်နေတဲ့ အနံ့တွေတောင် ရနေပြီ။ နင်သာ ကျေးလက်ကို သွားခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ ဒုတိယခဲအိုလို လူမျိုးကို နင်လည်း ရှာတွေ့နိုင်မယ်လို့ နင် ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ပညာတတ်လူငယ်တွေ အားလုံးက မြို့ကို ပြန်လာဖို့ သေမလောက် ဖြစ်နေကြတာ။ နင့်လိုမျိုး ကျေးလက်ကို မသွားခဲ့ရတာကို နောင်တရနေတဲ့ သူမျိုး ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။"

ရှုဟုန်ကော်သည် လက်ပူးလက်ကြပ် မိသွားသော သူခိုးတစ်ယောက်အလား တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး အမြန် ချေပလိုက်သည်။ "နင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာပဲ။"

ထန်စုဖုန်းသည် စကားလမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း လွှဲယူလိုက်သည်။ "ရှုယွမ်က ကျေးလက်ကို သွားခဲ့လို့သာ ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ အိမ်ထောင်ဘက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ သူ့ကို စာရင်းသွင်းပေးခဲ့တာက ငါလေ။ သူက ကျေးဇူးမကန်းတဲ့အပြင် နင်တို့ အားလုံးက ငါတို့နဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ချင်နေကြတာလား။ သူ ငါတို့ကို မင်္ဂလာဆောင်တောင် မဖိတ်ခဲ့ဘူး။ ဒါဆို အခု နင်တို့ လူမှုအဆင့်အတန်း မြင့်သွားပြီဆိုတော့ နင်တို့ရဲ့ ဆင်းရဲတဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို အဆက်အသွယ် ဖြတ်တော့မယ်ပေါ့။ နင်တို့ မိသားစု တစ်ခုလုံးက ဂုဏ်ကျက်သရေတွေကို ခံစားနေရချိန်မှာ ငါတို့ကတော့ ဝန်ထမ်း အိမ်ရာဝင်းမှာ လှောင်ပြောင်ခံနေရတယ်။ မင်္ဂလာဆောင်ကို ဘာလို့ မတက်တာလဲ ဆိုပြီး လူတွေက ငါတို့ကို အဆက်မပြတ် မေးနေကြတယ်။ ငါ အခုချက်ချင်း ရှင်းပြချက် တစ်ခု လိုချင်တယ်။ နင်တို့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောပါ၊ လူတွေကို လိုက်စော်ကားမနေနဲ့။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီဟုန်ရှား၏ သွေးပေါင်ချိန်များ ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ထန်စုဖုန်းနှင့် ရန်ဖြစ်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသော်လည်း ရှုယွမ်က သူမကို တားလိုက်သည်။ သူမသည် လီဟုန်ရှား၏ ရှေ့တွင် ရပ်လျက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယ အဒေါ်၊ ကျွန်မကို ကျေးလက်ကို သွားမယ့် အစီအစဉ်မှာ စာရင်းသွင်းပေးတဲ့ အကြောင်း အဒေါ် စကားစလာပြီဆိုတော့ ဘယ်အခွင့်အရေးနဲ့ အဒေါ်က ကျွန်မကို စာရင်းသွင်းပေးခဲ့တာလဲ။ အဒေါ်က အပြင်လူ တစ်ယောက်လေ။ အဒေါ့်ကို ဘယ်သူက အခွင့်အာဏာ ပေးထားလို့လဲ။ အဒေါ် လုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းက ရပ်ကွက်ရုံးမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ အဒေါ့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲနဲ့ အချိတ်အဆက် လုပ်ခဲ့လို့ပဲ။"

စာရင်းသွင်းပြီးနောက် ရပ်ကွက်ရုံးမှ သူမကို ထွက်ခွာရန် စတင် ဖိအားပေးလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က အခြေအနေအရ ရှုယွမ်သည် သူမ၏ ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးကာ ကျေးလက်သို့ အမြန်ဆုံး သွားရောက်ရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။

မေးခွန်းထုတ်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ထန်စုဖုန်းသည် အကြောင်းပြချက် မရှိ ပြုမူလာခဲ့သည်။ "အပြင်လူ ဟုတ်လား။ ငါက နင့်ရဲ့ ဒုတိယ အဒေါ် အရင်းလေ၊ ပြီးတော့ နင်က ငါ့ကို အပြင်လူလို့ ခေါ်တယ်ပေါ့။ ငါသာ နင့်ကို စာရင်းမသွင်းပေးခဲ့ရင် နင် ချန်ကျိုက်ကို လက်ထပ်နိုင်ပါ့မလား။ အကောင်းဆုံး အနေအထား ဆိုရင်တောင် နင် စက်ရုံ အလုပ်သမား တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားမှာပေါ့။ နင့်ဆီက 'ကျေးဇူးတင်ပါတယ်' ဆိုတဲ့ စကား တစ်ခွန်းများ ငါ ကြားခဲ့ရဖူးလို့လား။"

ရှုယွမ်ကို ကျေးလက်သို့ စေလွှတ်ခြင်းက နောက်ဆုံးတွင် သူမအတွက် အကျိုးရှိသွားလိမ့်မည်၊ အခြေခံအားဖြင့် သူမကို ကောင်းမွန်သော အိမ်ထောင်ဘက် တစ်ဦး ရရှိရန် ကူညီပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထိုအတွေးက သူမကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နာကြည်းသွားစေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် လှောင်ပြောင်သည့် ရယ်မောသံ တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ "ဆောင်းရာသီ အလယ်မှာ ကျွန်မ ထင်းခုတ်နေရတုန်းက လက်တွေ ခြေထောက်တွေ နှင်းကိုက်ခံရတုန်းက အဒေါ်တို့ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို ကျွန်မ တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ခဲ့သင့်တာ။ ဒုတိယ ဦးလေး ဘယ်မှာလဲ။ သူ ဒီမှာ ရှိနေသင့်တယ်။ ကျွန်မတို့ သေချာ ဆွေးနွေးကြရအောင်။ အဒေါ်တို့ မိသားစု ကျွန်မကို တစ်ခုခု အကြွေးတင်နေတယ် မဟုတ်ဘူးလား။"

ထန်စုဖုန်း စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "နင့်ကို ဘာအကြွေးတင်နေလို့လဲ။"

ရှုယွမ်၏ လေသံမှာ ပို၍စူးရှလာခဲ့သည်။ "ကျွန်မ ဘာကို ဆိုလိုလဲ ဆိုတာကို အတိအကျ သိနေလျက်နဲ့ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်လေ"

အလုပ်အကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှုဟယ်သည် ရှုဟုန်ကော်ကို နှာခေါင်းရှုံ့ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒုတိယ ဦးလေးကို ငါ အခုချက်ချင်း သွားရှာလိုက်မယ်။"

ရှုယွမ် မည်မျှ စကားပြော ပြတ်သားပြီး ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုနိုင်သည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီဟုန်ရှား အလွန်အမင်း ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။ ရှုတာ့ကျင်း ကွယ်လွန်သွားကတည်းက သူမနှင့် သူမ၏ သမီးများသည် ကောလာဟလ အမျိုးမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုအခါ တိုက်ပွဲများ အားလုံးကို သူမကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်နေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ ရှုယွမ်သည် သူမကိုယ်တိုင် ရပ်တည်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ် အလုပ်အကြောင်း စကားစလာသောအခါ ထန်စုဖုန်းသည် ခဏတာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူမသည် ချက်ချင်း ပိုတင်းမာလာပြီး အဆုံးအထိ အကြောင်းပြချက် မရှိအောင် ပြုမူရန် အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ဒေါသများဖြင့် စကားပြောဆိုလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါ နင့်အဖေရဲ့ အလုပ် မဟုတ်ဘူးလား။ နင့်ရဲ့ ဒုတိယ ဦးလေးက သူ့ရဲ့ ညီအရင်းလေ၊ ပြီးတော့ နင်က သူ့ရဲ့ သမီးအရင်းပဲ။ ညီဖြစ်သူက အလုပ်ကို ဘာလို့ မယူသင့်ရတာလဲ။ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အရင်းနှီးဆုံးပဲ။ နင့်အဖေ အဂရုစိုက်ဆုံး လူက နင့်ရဲ့ ဒုတိယ ဦးလေးပဲ။"

လီဟုန်ရှားမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ သွားများပင် ယားယံလာခဲ့သည်။ သူမ ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး သေတမ်းစကားက အဲ့ဒီအလုပ်ကို ရှုယွမ် ဆက်ခံဖို့လေ။ သူ့ညီကို အဲ့ဒီအလုပ် လုပ်စေချင်တယ်လို့ သူ တစ်ခါလေးတောင် ပြောခဲ့ဖူးလို့လား။"

ရှုယွမ်ကို ကျေးလက်သို့ သွားမည့် အစီအစဉ်တွင် တိတ်တဆိတ် စာရင်းသွင်းခြင်းနှင့် အလုပ်နေရာကို ခိုးယူခြင်း ပြဿနာများသည် အတိတ်က ကိစ္စများဖြစ်ပြီး ကြာမြင့်စွာကပင် မြှုပ်နှံထားပြီးဖြစ်ကာ ထပ်၍ ဖော်ထုတ်ရန် မတန်တော့ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ဤမိသားစုက သူတို့ကို လာရောက် ရန်စနေပြီး ရှုယွမ်ကလည်း စတင်နေပြီဖြစ်ရာ အတိတ်က အကြွေးဟောင်းများကို ပြန်လည် ဖော်ထုတ်ခြင်းက ဘာမှ အဆိုးမရှိနိုင်ပေ။

ရှုယွမ်သည် လီဟုန်ရှား၏ လက်မောင်းကိုကိုင်ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ စကားပြောမနေနဲ့တော့။ ဒုတိယ ဦးလေး ရောက်လာမှ ကျွန်မတို့ စကားပြောကြတာပေါ့။ ချောင်ချန်ကိုလည်း ခေါ်သင့်တယ်။"

ထန်စုဖုန်းနှင့် သူမ၏ သမီးတို့မှာ အတော်လေး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် မင်္ဂလာဆောင်ကို မဖိတ်ကြားခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ရှင်းပြချက် တောင်းဆိုရန် လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခု အလုပ်အကြောင်း ဆွေးနွေးမှုတစ်ခုအဖြစ်သို့ မည်သို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားရသနည်း။

ရှု မိခင်နှင့် သမီးတို့သည် ယနေ့တွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပုံ ရသည်။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှု အင်အားမှာ ထူးထူးခြားခြား ပြင်းထန်နေခဲ့သည်။

ရှုဖျင်သည် ရှုအာ့ကျင်းကို အမြန် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထန်စုဖုန်းသည် သနားစရာကောင်းသော အမူအရာကို ချက်ချင်း ဖန်တီးပြီး ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တိုင်တန်းမှုများကို အဆက်မပြတ် စတင်သည်။

သို့သော် လီဟုန်ရှားသည် သူမကို အလိုလိုက်မည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။ ထို့နောက်တွင် အမျိုးသမီး နှစ်ဦးကြား ပြင်းထန်သော စကားများ ဖလှယ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူတို့၏ စကားလုံး တိုက်ပွဲမှာ ပြင်းထန်ပြီး အညှာအတာ ကင်းမဲ့လှသည်။

ရှုအာ့ကျင်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေပြီး အန္တရာယ်မရှိသော လူကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ပေ။ ရှုယွမ်သည် သူ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဒုတိယ ဦးလေး၊ ဦးလေးက ကျွန်မ အဖေရဲ့ အလုပ်ကို ယူခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီနောက် ဦးလေးက အဲ့ဒီအလုပ်ကို ချောင်ချန်ကို ပေးလိုက်တယ်။ ဦးလေး မိသားစုက ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ကို ခိုးပြီး သူ့ကို ပေးလိုက်တာ မဟုတ်လား။ ဦးလေးရဲ့ မယားပါသားက ကျွန်မ အဖေနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ သူ့အတွက် မှန်ကန်တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ခဲ့တယ်လို့ ဦးလေး ထင်နေလား။"

ရှုအာ့ကျင်းသည် ငုံးတစ်ကောင်အလား နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး သူ့ဇနီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အပြင်းအထန် မျက်တောင်ခတ်ပြမှုများနှင့် လက်ဟန်ခြေဟန်ပြမှုများအောက်တွင် နောက်ဆုံးတွင် သူ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ရှုယွမ်၊ ဦးလေးက သမီး အဖေရဲ့ ညီအရင်းလေ။ အလုပ်ကို သွေးသားတော်စပ်တဲ့ ညီအရင်းကို ပေးတာက အကျိုးသင့် အကြောင်းသင့် ရှိပါတယ်။"