အခန်း ၁၂

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၂

လုချန်မြို့ရှိ ရှုမိသားစုမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကြောင်းကို ရှုယွမ်တို့သားအမိတို့ လုံးဝ မသိရှိခဲ့ကြပေ။ ကန်စွန်းဥ ဆန်ပြုတ်နှင့် အရသာရှိသော အသားပေါက်စီများကို စားသောက်ပြီးစီးပြီးနောက် ရက်အတော်ကြာ ခရီးသွားလာခဲ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများက သူတို့ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။ နှောင့်နှေးခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို အိပ်စက်ရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်မန်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်နိုင်စွမ်း အလွန် ကောင်းမွန်သည်။ သူသည် သူ၏ ဆောင်းရာသီ ကုတ်အင်္ကျီကို ကိုယ်တိုင် ချွတ်လိုက်ပြီး သပ်ရပ်စွာ ခေါက်ကာ ကုတင်ဘေးတွင် ထားရှိလိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သတိထားမှု အပြည့်ရှိပြီး ကုတ်အင်္ကျီကို သူ မည်မျှ တန်ဖိုးထားကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ၏ ဂွမ်းဂျာကင်နှင့် တစ်ထပ်တည်းရှိသော ဘောင်းဘီကို ချွတ်လိုက်ပြီး စောင်ကို ခါထုတ်ကာ ဖြန့်လိုက်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်မန်၏ အဝတ်အစားအားလုံးမှာ ဟောင်းနွမ်း၊ ညစ်ပတ်ပြီး အညစ်အကြေးများ ထူထပ်စွာ ကပ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ဘောင်းဘီများမှာ အပေါက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အချို့မှာ သူ၏ တင်ပါးကိုပင် ပေါ်လွင်နေစေသည်။ သူ၌ ခြေအိတ် မရှိဘဲ ဖိနပ်ကို ခြေဗလာဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။ အနက်ရောင် အဝတ်ဖိနပ်များမှာ ခြေချောင်းနေရာများတွင် ပေါက်ပြဲနေပြီး သူ၏ ခြေထောက်ပေါ်တွင် ကပ်နေရုံမျှသာ ရှိတော့သည်။

သူ၏ အသားအရေပေါ်တွင် ပုရွက်ဆိတ်များပင် တွားသွားနေခဲ့သည်။ သူ ရေချိုးရန် လိုအပ်နေကြောင်းမှာ ရှင်းလင်းနေသည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ အေးစက်သော အခန်းထဲတွင် ရှုယွမ်သည် သူ့ကို ရေချိုးပေးရန် အစီအစဉ် မရှိခဲ့ပေ။ သူမတို့ လုချန်မြို့သို့ ပြန်ရောက်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရမည် ဖြစ်သည်။

အခန်းထဲရှိ မီးဖိုကို ဖယ်ရှားပြီးဖြစ်ရာ ညဘက် အပူချိန်မှာ အတော်လေး နိမ့်ကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရှုယွမ်သည် တာဝန်ကျဝန်ထမ်းထံမှ နောက်ထပ် စောင်တစ်ထည်ကို တောင်းယူလိုက်ပြီး ရှောင်မန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။

"အမေ၊ သား ဆေးသောက်ရဦးမယ်" ဟု ရှောင်မန်က သူမကို သတိပေးလိုက်သည်။

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည်။ "ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို အမေ ဘယ်လိုလုပ် မေ့သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားရတာလဲ။ ရှောင်မန်က အမေ့ကို သတိပေးလို့ တော်သေးတာပေါ့။"

တစ်နေ့တာ၏ အချိန်အများစုကို အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးနောက်တွင်ပင် ရှုယွမ်သည် မိခင်တစ်ဦး၏ အခန်းကဏ္ဍနှင့် အပြည့်အဝ အသားမကျသေးပေ။ ရှောင်မန်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်းအား ကလေးပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း ဂိမ်းတစ်ခု ကစားနေရသကဲ့သို့ သဘောထားခဲ့ပြီး ၎င်းက တစ်နည်းနည်းဖြင့် လက်ခံနိုင်ရန် ပိုလွယ်ကူစေခဲ့သည်။

သူမသည် ဆေးကို ရှာဖွေရန် သူမ၏ လွယ်အိတ်ထဲတွင် အမြန် မွှေနှောက်လိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မန် ဆေးသောက်နိုင်ရန် ကူညီပေးဖို့ သူမ ကိုယ်ပိုင် ရေဘူးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူ ဆေးမြိုချပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် သူ့ကို စောင်အောက်သို့ ပြန်လည်သွင်းပေးလိုက်ပြီး စောင်အနားများကို သပ်ရပ်စွာ ဖြန့်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အခု စောင် နှစ်ထည်ဆိုတော့ မင်း မချမ်းတော့ဘူး မဟုတ်လား။"

"တကယ်ကို နွေးတယ်၊ နည်းနည်းလေးမှ မချမ်းတော့ဘူး။" စောင် နှစ်ထည်မှာ အနည်းငယ် လေးလံနေပြီး ရှောင်မန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အောက်ဘက်တွင် လုံးဝ နစ်မြုပ်နေကာ သူ့ခေါင်းကိုသာ ဖော်ထားနိုင်သည်။ သူက ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကလေးသည် ညစ်ပတ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာလေးမှာ အတော်လေး ချောသည်။ သူ့ကို သန့်ရှင်းအောင် ဆေးကြောပြီးပါက သူသည် ယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ပင် ချစ်စရာကောင်းနေမည်မှာ သေချာသည်။

"ဒါဆိုရင် အိပ်တော့ ရှောင်မန်။ မနက်ဖြန် အမေတို့ စောစောထစရာ မလိုဘူး။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အိပ်စက်ခြင်းက ခရီးစဉ်အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ ရထားပေါ်မှာဆိုရင် မင်း သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း အိပ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။" ရှုယွမ်သည် သူမ၏ တစ်ယောက်အိပ် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး စကားပြောနေစဉ် သူမ၏ ဖိနပ်များကို ချွတ်လိုက်သည်။

ရှုယွမ်သည် လှဲလျောင်းပြီး မကြာမီမှာပင် အိပ်မောကျသွားခဲ့သော်လည်း ရှောင်မန်မှာမူ ထိုမျှ လျင်မြန်စွာ အိပ်ပျော်မသွားခဲ့ပေ။

ကလေးငယ်လေးသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကျေနပ်နေခဲ့သည်။ အတိတ်ကာလက သူသည် ညဘက်တွင် ရေနံဆီမီးအိမ်အောက်၌ ထိုင်ကာ ပီလောပီနံဆန်ထဲမှ ကျောက်ခဲများကို ရွေးထုတ်ပေးခဲ့ရသည်။ အခန်းမှာ အရက်နံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေမည်ဖြစ်ပြီး ကျန်းလောင်ချိုက်က သူ့ကို တံမြက်စည်းဖြင့် မကြာခဏ ရိုက်နှက်လေ့ရှိသည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ပျော့ပျောင်းပြီး နွေးထွေးသော ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေရပြီး သူ့အမေသည်လည်း အခန်းထဲတွင် ရှိနေသည်။

ရှောင်မန်သည် ရှုယွမ်ဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက် ဘေးစောင်းလှဲနေပြီး အနည်းငယ် လေးလံနေသော သူမ၏ အသက်ရှူသံကို ဂရုတစိုက် နားထောင်နေခဲ့သည်။ သူ အမှောင်ကို ကြောက်မည် စိုးရိမ်သဖြင့် ရှုယွမ်သည် ပြတင်းပေါက် လိုက်ကာများတွင် အပေါက်တစ်ခုကို တမင်တကာ ချန်ထားခဲ့သည်။

အက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသော အလင်းရောင်သည် သူ၏ မျက်လုံးများပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်လာပြီး စပျစ်သီးကဲ့သို့သော သူ၏ အနက်ရောင် မျက်လုံးများကို တောက်ပသွားစေခဲ့သည်။

ဤခံစားချက် ဤလုံခြုံမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှု ခံစားချက်ကို သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ရေးထွင်းမှတ်သားထားချင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဒါတွေအားလုံးဟာ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး သူ အိပ်မက်မှ နိုးလာခဲ့ပါက ခါးသီးသော ဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းနိုင်ရန်အတွက် ဤလှပသော မှတ်ဉာဏ်ကို သူ အားကိုးနိုင်ရန်အတွက်ပင်။

နောက်နေ့ နံနက် ငါးနာရီတွင် ရှောင်မန် နိုးလာခဲ့သည်။ ဝက်စာကျိုရန် ဤအချိန်တွင် ထလေ့ရှိသောကြောင့် သူ အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင်လည်း သူ ချက်ချင်း ပြန်အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ရှုယွမ် အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ထပြီး သူ့မိခင်ကို မနှောင့်ယှက်ချင်ခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် သူ နိုးနေပြီးနောက်တွင် သူ လုပ်စရာ ဘာမျှမရှိသဖြင့် သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင်သာ ဆက်နေခဲ့ပြီး မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် အိပ်မောကျသွားခဲ့ပြန်သည်။

ရှုယွမ်သည် ရှစ်နာရီကျော်သည်အထိ တစ်ဆက်တည်း အိပ်မောကျနေခဲ့သည်။ သူမ နိုးလာသောအခါ မျက်နှာကြက်ကို ငေးကြည့်ရင်း "ငါက ဘယ်သူလဲ" နှင့် "ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ" ကဲ့သို့သော မေးခွန်းများကြောင့် ခဏတာမျှ လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အတူတကွ ဆက်စပ်တွေးတောနိုင်ရန် သူမ အချိန်အနည်းငယ် ယူခဲ့ရသည်။ သူမသည် ရှောင်မန်ကို ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်ရာ ကလေးငယ်သည် ဘေးစောင်းလျက် လိမ္မာစွာ လှဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ မျက်နှာလေးမှာ ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် မှီတင်ထားကာ စောင်အောက်တွင် အဖုအထစ်လေး တစ်ခုကဲ့သို့ လုံးထွေးနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှုယွမ် သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို သူ မြင်သောအခါ သူက ရွှင်လန်းသော အသံဖြင့် သူမကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အမေ၊ နိုးပြီလား။"

စောင်အောက်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော ရှုယွမ်သည် ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်လိုက်ရာ သူမ၏ အသံမှာ သက်တောင့်သက်သာရှိသော အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ "ငါ နည်းနည်းလောက် ထပ်အိပ်ချင်သေးတယ်။"

ရှောင်မန်သည် အလွန် နားလည်မှုရှိပြီး လိမ္မာရေးခြားရှိသည်။ "အမေ၊ ဆက်အိပ်လေ။ သားတို့ ပင်းချန်ကို ၁၁ နာရီမှ သွားမှာလေ။ ဆယ်နာရီကျရင် သား အမေ့ကို နှိုးမယ်နော်၊ ရမလား။ အချိန်သွားကြည့်ဖို့ သား အောက်ထပ်ကို သွားလို့ရပါတယ်။"

ရှုယွမ်သည် အိပ်ရာထဲတွင် ဆက်နေချင်ခဲ့သော်လည်း ထို့နောက် ရှောင်မန်၏ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများအကြောင်းကို သူမ တွေးမိသွားသည်။

ဝတ်ဆင်လွန်းသဖြင့် ညစ်ပေပြီး တောင့်တင်းနေကာ သူ၏ ဘောင်းဘီများမှာ အပေါက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ လေများ ဝင်ရောက်နေသည်။ ၎င်းတစ်ခုတည်းဆိုလျှင် သည်းခံနိုင်သေးသော်လည်း ဖိနပ်များမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် သည်းခံနိုင်ဖွယ် မရှိပေ။ ၎င်းတို့သည် လုံးဝ မတော်ပေ။

ထို့အပြင် သူ၏ အဆစ်ရောင်ရောဂါကြောင့် လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ အလိုအပ်ဆုံးအရာမှာ သင့်တော်သော ဖိနပ်များပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ကိုးနာရီပေါ့၊ ရှောင်မန်" ဟု ရှုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

ကလေးတစ်ယောက် ရှိရခြင်းက ထင်သလောက် မဆိုးလှဘူးဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။ မနက်ပိုင်းတွင် သူမကို နှိုးပေးရန်ပင် ကူညီပေးနိုင်သည်။

သူမ ပြန်လည်အိပ်မောကျတော့မည့် အချိန်လေးမှာပင် ရှောင်မန် ဆေးမသောက်ရသေးကြောင်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခိုက်အတန့်များသည် မိခင်တစ်ဦး ဖြစ်ရခြင်းမှာ မလွယ်ကူကြောင်း သူမကို နားလည်သွားစေခဲ့သည်။ ကလေးနှင့် ပတ်သက်သည့် အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတိုင်းကို ဂရုစိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် အစာအိမ် အလွတ်ဖြင့် ဆေးမသောက်နိုင်သဖြင့် ရှုယွမ်သည် အမြန် အဝတ်အစား လဲလှယ်လိုက်သည်။ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် သူမသည် နံနက်စာ ကျန်ခြင်း ရှိမရှိ ကြည့်ရန် ပထမထပ်ရှိ စားသောက်ခန်းမသို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။

ဗျူရိုဌာနမှူးကိုယ်တိုင်က အထူး သတိပြုထားသော ဖောက်သည်များကို ဝန်ထမ်းများက ထူးထူးခြားခြား ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်။ နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် စားပွဲထိုးက သူမတို့သားအမိအတွက် နံနက်စာကို သိမ်းဆည်းထားပေးကြောင်း သူမကို ပြောပြခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် ချက်ချင်း အိပ်ချင်ပြေသွားခဲ့သည်။ သူမသည် အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ပြီးဖြစ်သော ရှောင်မန်ကို သွားခေါ်ရန် အခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး စားသောက်ရန် အောက်ထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာလေးမှာ မည်မျှ အက်ကွဲနေကြောင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူမသည် မျက်နှာလိမ်းစနိုးခရင်မ် အနည်းငယ် လိမ်းပေးရန် သူ့ကို အခန်းသို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး ခြောက်သွေ့နေခဲ့သည်။ မျက်နှာလိမ်းစနိုးခရင်မ်ကို တစ်စစီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွတ်လိမ်းပေးပြီးနောက်မှသာ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များအောက်ရှိ အသားအရေမှာ နူးညံ့ပြီး စိုပြည်လာခဲ့သည်။

"အရမ်း မွှေးတာပဲ" ဟု ရှောင်မန်က ပြောလိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

နံနက်စာမှာ အီကြာကွေးနှင့် ပဲနို့ပူပူလေး ဖြစ်သည်။ သူတို့ စားသောက်ပြီးနောက် ရှုယွမ် ရှောင်မန်ကို ဆေးတိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တာဝန်ကျဝန်ထမ်းထံမှ လမ်းညွှန်မှုများ တောင်းခံပြီးနောက် သူတို့သည် ကုန်တိုက်သို့ ခြေလျင်ဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

နံနက်ပိုင်းတွင် ကုန်တိုက်မှာ ဖောက်သည် သိပ်မရှိသဖြင့် ထိုနေရာမှာ သူတို့နှစ်ဦးအတွက် သီးသန့် ဖယ်ထားပေးသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းအား ကလေးပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း ဂိမ်းတစ်ခု ကစားနေရသကဲ့သို့ သဘောထားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ကလေးအတွက် အဝတ်အစားများ ဝယ်ယူရန် အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် သူ့အတွက် အပူပေး အောက်ခံအင်္ကျီ တစ်စုံနှင့်အတူ အတွင်းခံဘောင်းဘီ အချို့နှင့် ခြေအိတ်များကို ဦးစွာ ဝယ်ယူခဲ့သည်။ အဝတ်လဲခန်းမှာ ကောင်တာနောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ကောင်တာနောက်ဘက်သို့ သွားကာ တံခါးငယ်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ကုန်ပစ္စည်းများ စုပုံထားသော အခန်းတစ်ခန်းအတွင်းသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ အပူပေး အောက်ခံအင်္ကျီအသစ်နှင့် ခြေအိတ်များကို ဝတ်ဆင်ရန် သူမက ကူညီပေးခဲ့သည်။

ရှောင်မန်၏ မျက်နှာမှာ ရဲရဲနီသွားခဲ့သည်။ ပုရွက်ဆိတ်တွေ အပြည့်ရှိနေတဲ့ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အမေ မြင်သွားတာလား။ သို့သော် သူမသည် ဤညစ်ပတ်နေသော ကောင်လေးအပေါ် အနည်းငယ်မျှပင် ရွံရှာသည့် အရိပ်အယောင် မပြခဲ့ပေ။

ထို့နောက် သူမသည် သူ၏အတွက် အပြာနှင့် အဖြူ အကွက်ကျား ဆွယ်တာအင်္ကျီတစ်ထည်ကို ဝယ်ယူခဲ့ရာ။ ၎င်းက သူ့ကို စမတ်ကျပြီး တက်ကြွမှုများ ပြည့်နှက်နေပုံ ပေါ်စေခဲ့သည်။

သူမသည် အပူပေး အောက်ခံအင်္ကျီပေါ်မှ ထပ်ဝတ်ရန်အတွက် ထူထဲသော ကော်ဒူရွိုင်း ဘောင်းဘီတစ်ထည်ကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ယခုလောလောဆယ်အတွက်တော့ ဒါက အဆင်ပြေလိမ့်မည်။

ဖိနပ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ မည်သည့်အမျိုးအစားကို ဝယ်ရမည်ကို သူမ သေချာမသိသဖြင့် သူ၏အတွက် အဖြူရောင် အားကစားဖိနပ် အသေးလေး တစ်ရံကို ရရှိရန်အတွက် သုံးယွမ်တိတိ သုံးစွဲခဲ့သည်။

"အမေ၊ အဖြူရောင် ဖိနပ်တွေက အလွယ်တကူ ညစ်ပတ်တတ်တယ်" ဟု ရှောင်မန်က ပြောလိုက်သည်။ အဖြူရောင် အားကစားဖိနပ်လေးများကို သူ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း သူသည် ၎င်းတို့ကို ဝတ်ဆင်ရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ "ဝတ်လိုက်ပါ။ ကလေးတော်တော်များများမှာ အဖြူရောင် ဖိနပ်တွေ ရှိကြတယ်။ ရှောင်မန်မှာလည်း တစ်ရံ ရှိသင့်တာပေါ့။"

နောက်ဆုံးတော့လည်း အဖြူရောင် အားကစားဖိနပ်လေး တစ်ရံမှ မရှိခဲ့လျှင် မည်သည့် ကလေးဘဝက ပြီးပြည့်စုံနိုင်မည်နည်း။

ရှောင်မန်သည် အဖြူရောင် အားကစားဖိနပ်လေးများကို လိမ္မာစွာ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ဤဖိနပ်များမှာ တကယ်ကို ကောင်းမွန်သည်။ သန့်ရှင်းပြီး ပျော့ပျောင်းကာ ရုန်းကန်နိုင်စွမ်းရှိသော ဖိနပ်အောက်ခံပြားများက သူ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ မြေပြင်ကို မာကျောမှု လျော့နည်းသွားစေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

ကျန်းလောင်ချိုက် ဆွေမျိုးတစ်ဦး၏ ကလေးတွင် တစ်ခါက အဖြူရောင် ဖိနပ်တစ်ရံ ရှိခဲ့ပြီး ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ ကလေးများအားလုံးက မနာလို ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ရှောင်မန် တစ်ယောက်သာ သူ့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ ဆွေမျိုးများထံ အလည်အပတ်လာရောက်သော မြို့မှ ထိုကလေးသည် သူ့ကို အခြားသူများကဲ့သို့ပင် မည်သူမျှ မလိုချင်သော လမ်းဘေးခွေး တစ်ကောင်ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။

သူ၏ ဖိနပ်များ ညစ်ပတ်သွားသောအခါ သူသည် ရှောင်မန်ကို သူ့ကိုယ်စား ပွတ်တိုက်ဆေးကြောရန်ပင် ခိုင်းစေခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင် ရှောင်မန်မှာ ကိုယ်ပိုင် အဖြူရောင် အားကစားဖိနပ်လေး တစ်ရံ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူ့အမေက ဝယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘယ်သူမှ မလိုချင်တဲ့ လမ်းဘေးခွေးလေး တစ်ကောင် မဟုတ်ဘူး။

ဤအဝတ်အစား အနည်းငယ်နှင့် ဖိနပ်များအတွက် စုစုပေါင်း ဆယ်ယွမ် ကျသင့်ခဲ့သည်။

ကလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရသည်မှာ တကယ်ပင် စရိတ်ကြီးလှသည်။

ရှုယွမ်သည် မူလက ယွမ် ခြောက်ဆယ် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ဘတ်စ်ကား လက်မှတ်ခက တစ်ယွမ် ကျသင့်ခဲ့ပြီး ရှောင်ဟယ်ရွာသို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သော ဦးလေးကြီးကို နှစ်ယွမ် ပေးခဲ့ကာ ရှောင်မန်၏ အဝတ်အစားများအတွက် ဆယ့်ရှစ်ယွမ်၊ ဆရာဝန်ပြရန် သုံးယွမ်နှင့် ရထားလက်မှတ်အတွက် ဆယ့်ခြောက်ယွမ် သုံးစွဲခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမထံတွင် ယွမ် နှစ်ဆယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ငွေများသည် ရေများကဲ့သို့ စီးထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ရှုဖျင်ကို ယွမ် လေးဆယ်ကျော် အကြွေးတင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မန်အတွက် အဝတ်အစား တစ်စုံဆိုသည်မှာ လုံးဝ မလုံလောက်ပေ။ အကယ်၍ သူမတွင် ငွေများများစားစား ရှိခဲ့ပါက ဒုက္ခကင်းဝေးစေရန်အတွက် တစ်ခါတည်းနှင့် အစုံများစွာ ဝယ်ယူခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် အရေးပေါ် အခြေအနေများအတွက် အချို့ကို အရန်ထားရှိရမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့ လူချန်မြို့သို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်ရှိရေးကို သေချာစေရမည် ဖြစ်သည်။

မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် အိမ်တွင် ဆန်ပိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလကားနေရင်း ထိုင်စားနေခဲ့ပြီး လီဟုန်ရှား၏ ကျွေးမွေးထောက်ပံ့မှုကို မှီခိုနေခဲ့ကာ လီဟုန်ရှားမှာမူ ရှုဟယ်၏ ကျောင်းလခကိုပါ ပေးဆောင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ မလွယ်ကူခဲ့ပေ။ မြို့သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် အလုပ်တစ်ခု ရှာဖွေပြီး ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူမ မည်မျှပင် ဆင်းရဲနေစေကာမူ ရှောင်မန်အတွက် သူမ ဝယ်ယူပေးခဲ့သော အဝတ်အစားအားလုံးမှာ တစ်ဆိုဒ် ကြီးနေခဲ့သည်။ သို့မှသာ ဆောင်းဦးရာသီ ရောက်လာလျှင် သူ ဆက်၍ဝတ်ဆင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အလွန်အမင်း ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသော်လည်း သူမသည် ထိုညစ်ပတ်ပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော အဝတ်အစားအားလုံးကို အမှိုက်ကောက်သည့် နေရာတွင် စွန့်ပစ်ခဲ့သေးသည်။

အဝတ်အစားသစ်များ လဲလှယ်ပြီးနောက် ရှောင်မန်သည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပုံပေါ်သည်။ ထူထဲသော ရေပြာရောင် ဆောင်းရာသီ ကုတ်အင်္ကျီ၊ အညိုရောင် ကော်ဒူရွိုင်း ဘောင်းဘီနှင့် အဖြူရောင် အားကစားဖိနပ်များ ကလေးငယ်လေးမှာ လုံးဝကို ချစ်စရာကောင်းနေခဲ့သည်။

ရှောင်မန်သည် သေချာပေါက် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သော်လည်း ဖိအားများစွာကိုလည်း ခံစားနေရသည်။ သူ့အမေတွင် ငွေများများစားစား မရှိကြောင်း ရှင်းလင်းနေပါလျက်နှင့် သူမသည် သူ၏ အဝတ်အစားများအတွက် ဤမျှလောက်များစွာ သုံးစွဲခဲ့သည်။

သူ့အမေ ကိုယ်တိုင်ကမူ အဝတ်အစားဟောင်းများကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

အသက် ငါးနှစ်အရွယ်တွင် သူသည် ထမင်းဖြူချည်း သက်သက် စားနေ၍ မရတော့ကြောင်းကို သူ သိရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့ လုချန်မြို့သို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ ကိုယ်တိုင် ငွေရှာရမည် ဖြစ်သည်။ မြို့ကြီးများတွင် ငွေရှာရန် အခွင့်အလမ်း ပိုများကြောင်းကို သူ ကြားဖူးထားခဲ့သည်။

သူသည် သူ့အမေအတွက် အဝတ်အစားသစ်များ ဝယ်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

ဤကလေးပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း ဂိမ်းတွင် အဝတ်အစား မစ်ရှင်မှာ အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီး အနည်းငယ် အနားယူပြီးနောက် ထမင်းဟင်းများ အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ သူတို့သည် ပထမဆုံး အုပ်စု၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် နေ့လယ်စာ စားခဲ့ကြသည်။

ရှုယွမ်က ရှောင်မန်ကို ဆေးတိုက်လိုက်ပြီး သူတို့၏ ရေဘူးထဲသို့ ရေဖြည့်ကာ လမ်းခရီးတွင် အစားအစာ ဝယ်ရန် မလိုစေဘဲ နှစ်ယွမ် သို့မဟုတ် သုံးယွမ်ခန့် သက်သာစေရန် တည်းခိုခန်းက သူတို့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားသော ခြောက်သွေ့သော အစားအစာများဖြစ်သည့် ပေါင်မုန့်ပြားများ၊ ဘဲဥဆားနယ်များ၊ ကြက်ဥပြုတ်များကို ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။

ထို့အပြင် သူမသည် တည်းခိုခန်းထံမှ ကြိုးတစ်ချောင်းကိုလည်း တောင်းယူခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ လွယ်အိတ်၊ ခြောက်သွေ့သော အစားအစာများ အပြည့်ပါသော ပိုက်ကွန်အိတ် တစ်လုံးနှင့် ထင်းရှူးစေ့များ ပါရှိသော ပလတ်စတစ် ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အရာအားလုံးကို သူတို့ကို လာခေါ်မည့် ရဲကားပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

"ရဲဘော်ရှု၊ ခင်ဗျား တောင်းဆိုထားတဲ့ မိဘနဲ့ ကလေး တော်စပ်မှု အထောက်အထားပါ" ဟု အရာရှိဝူက အနီရောင် တံဆိပ်တုံး ရိုက်နှိပ်ထားသော ပါးလွှာသည့် စာရွက်တစ်ရွက်ကို သူမအား ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှုယွမ်က ၎င်းကို ယူကာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ရှောင်မန်မှာ စာရွက်စာတမ်း အထောက်အထား မရှိသေးပေ။ သူတို့ မြို့သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် စပါးနှင့် ဆီ ခွဲတမ်းများကို ရရှိနိုင်ရန်အတွက် သူ့ကို အိမ်ထောင်စု စာရင်းတွင် စာရင်းသွင်းရန် လိုအပ်သည်။ ဤစာရွက်သည် အသုံးဝင်လာနိုင်ပေသည်။

နောက်ထပ် ခရီးစဉ်တစ်ခုက သူမတို့ကို စောင့်ကြိုနေခဲ့သည်။ သုံးရက်ကြာပြီးနောက် သူမတို့ သားအမိနှစ်ဦးသည် လုချန်မြို့သို့ ရောက်ရှိကြမည် ဖြစ်သည်။