အခန်း ၁၃

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၃

သူမတို့ ခရီးဝေး ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ပင်းချန်သို့ လက်မှတ်များ ဝယ်ယူရန် တစ်ယွမ် သုံးစွဲခဲ့သည်။ ပြည်သူ့လုံခြုံရေး အရာရှိသည် ခရီးဝေး ဘတ်စ်ကား၏ ခရီးဆောင်အိတ်ထားရာ နေရာတွင် ပလတ်စတစ် ခရီးဆောင်အိတ်ကို ထည့်သွင်းရန် ရှုယွမ်အား ကြင်နာစွာ ကူညီပေးခဲ့သည်။ နှုတ်ဆက်စကားများ ပြောကြားပြီးနောက် သားအမိနှစ်ဦးသည် ကားပေါ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

ဆောင့်ခါနေသော ခရီးစဉ်သည် သူတို့ကို ပင်းချန်သို့ တစ်လျှောက်လုံး သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ခရီးဝေး ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်မှနေ၍ ရှုယွမ်သည် မီးရထားဘူတာရုံဆီသို့ လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ သယ်ဆောင်လျက် လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

လွယ်အိတ်တစ်လုံးကို လွယ်ထားပြီး ခြောက်သွေ့သော ရိက္ခာများကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲယူလျက်နှင့် အလေးချိန် ကျင်း နှစ်ဆယ် (၁၀ ကီလိုဂရမ်) ရှိသော ရှောင်မန်ကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားသည်။

သူမ ၎င်းကို လေးလံလွန်းသည်ဟု ယူဆနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အဓိက ပြဿနာမှာ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ ထူထဲပြီး ဖောင်းပွနေသဖြင့် ကလေးတစ်ဦးကို ပွေ့ချီထားရန် ခက်ခဲစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ သေချာပေါက် အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော်လည်း သူမသည် ၎င်းကို ဂိမ်းတစ်ခု ကစားနေသည့် စိတ်ထားဖြင့် ချဉ်းကပ်ခဲ့မည်ဆိုပါက ထိုကဲ့သို့သော အတွေးများကို သူမ ခါထုတ်ပစ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဂိမ်း၏ လက်ရှိ အဆင့်မှာ ကလေးကို မြို့သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားရန်ပင် ဖြစ်သည်။

"အမေ၊ သား ဘာသာသား လမ်းလျှောက်နိုင်ပါတယ်" ဟု ရှောင်မန်က စိတ်မကောင်းဖြစ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ ထင်းရှူးစေ့များကို ယူမလာခဲ့သင့်တာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ယခုအခါ အမေက အရာအားလုံးကို မသယ်နိုင်တော့ပေ။

"အမေ မင်းကို ချီထားပါ့မယ်။ မင်း လမ်းမလျှောက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ ရှောင်မန်။ အမေတို့ ရောက်တော့မှာပါ" ဟု ရှုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်မန်သည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့သည်။ သူ့ခြေထောက်က ဘယ်တော့များမှ ပြန်ကောင်းလာမည်နည်း။ သူသည် သူ့အမေအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုအဖြစ် ဆက်မနေချင်တော့ပေ။

သူတို့ လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်မှာ အကွာအဝေး အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ရှုယွမ်မှာ ချွေးများ ထွက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှောင်မန်သည် သူမ၏ နဖူးကို သုတ်ပေးရန် သူ၏ လက်သေးသေးလေးကို အမြန် ဆန့်ထုတ်ပြီး ချွေးသီးချွေးပေါက်များကို ကူသုတ်ပေးလိုက်သည်။

သူတို့ ကားပေါ်တက်ရန် နောက်ကျသွားပါက ထင်းရှူးစေ့များအတွက် နေရာမရှိတော့မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရှုယွမ်သည် အပြည့်အဝ သတိဝီရိယ ရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်မှတ်စစ်ဆေးရေးဂိတ်တွင် တန်းစီရန် စောစောစီးစီး သွားခဲ့ကြသည်။

ဘူတာရုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အခြားသူများက သူတို့၏ ရထားတွဲ နံပါတ်များကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေကြဆဲ အချိန်တွင် ရှုယွမ်၏ မျက်လုံးများမှာ စူးရှပြီး သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ သွက်လက်နေခဲ့သည်။ သူမသည် သူတို့၏ ရထားတွဲကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ညာဘက်ခြမ်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရထားပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် သူတို့၏ ထိုင်ခုံများကို ရှာဖွေရန် အလျင်စလို သွားခဲ့သည်။ သူတို့၏ နေရာများမှာ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ဖြစ်သည်။ ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို အရင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး ထို့နောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြီး ခရီးဆောင်အိတ်ကို ခရီးဆောင်အိတ်ထားရာ စင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ခြောက်သွေ့သော ရိက္ခာများကိုမူ ညစ်ပတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ၏ လက်ထဲတွင်သာ ဆက်၍ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သည်။

အခြား ခရီးသည်များသည် သူတို့၏ ထိုင်ခုံများကို ဆူညံစွာ ရှာဖွေနေကြဆဲ အချိန်တွင် သားအမိနှစ်ဦးမှာ နေရာတကျ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ရှောင်မန်သည် လက်တွေ့အားဖြင့် ရှုယွမ်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အသုံးအဆောင်တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ ဘေးကင်းစေရန်အတွက် သူမသည် တည်းခိုခန်းမှ သူမ ရရှိခဲ့သော ကြိုးကို သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ လက်ကောက်ဝတ်များတွင် ချည်နှောင်လိုက်ပြီး လူကွဲသွားခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် နောက်ထပ် အကာအကွယ် အလွှာတစ်ခုကို ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်သည်။

ရထားမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ဆူညံနေပြီး စင်္ကြံလမ်းမှာလည်း မတ်တပ်ရပ်နေသူများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရှုယွမ်၏ အတိတ်က အတွေ့အကြုံများအရ ရထား စတင်ရွေ့လျားသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုင်ခုံများအောက်တွင် သေချာပေါက် ဝင်အိပ်လိမ့်မည်ကို သူမ သိထားသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမနှင့် ရှောင်မန်တို့တွင် ထိုင်ခုံများ ရှိကြသည်။ ရှောင်မန်မှာ သေးငယ်ပြီး ပေါ့ပါးကာ ရှုယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကွေးကွေးလေး နေနေသဖြင့် ပြည့်ကျပ်ပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်က သူတို့အပေါ် များစွာ အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

ရထား၏ စည်းချက်ကျကျ တချွင်ချွင် မြည်သံမှာ လူများကို အိပ်မောကျသွားစေရန် လုံလောက်သော်လည်း ရှောင်မန်မှာမူ စွမ်းအင်များ အပြည့်အဝ ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ရထားစီးဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး သူမြင်တွေ့ရသမျှ အရာတိုင်းမှာ အသစ်အဆန်းဖြစ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းနေခဲ့သည်။

သူ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရှုခင်းများ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရထားများသည် ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ပြေးနိုင်ကြောင်းကို သူ အံ့သြတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ထိုင်ခုံများနှင့် ကိုက်ခဲနေသော ကျောပြင်များဖြင့် ရှည်လျားသော ခရီးစဉ်ကြီးအပြီး တတိယမြောက်နေ့ နံနက် ကိုးနာရီကျော် အချိန်တွင် ရှုယွမ်တို့သားအမိသည် အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံ၏ မိသားစု လူနေအိမ်ရာဝင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ သွားလာနေသူများ များများစားစား ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူမ ယူဆထားခဲ့သော်လည်း ကလေးတစ်ဦးကို ပွေ့ချီထားပြီး ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးကို ဆွဲလာရခြင်းက အာရုံစိုက်မှု မခံရစေရန် ခက်ခဲလှသည်။

အန်တီများနှင့် အသက်ကြီးသော အမျိုးသမီးများက မေးကြသည်။ "ရှုယွမ်၊ နင်က ဘယ်သူ့ကလေးကို ချီထားတာလဲ။"

ရှုယွမ်သည် ရှင်းပြချက်တစ်ခုကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ ကလေးပါ။"

"ဘယ်ဝမ်းကွဲအစ်ကိုလဲ။ နင့်မှာ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ရှိတယ်ဟုတ်လား။ အဲ့ဒါမျိုး အရင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး။"

ရှုယွမ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဆွေမျိုးဝေး ဝမ်းကွဲအစ်ကိုပါ။"

မိသားစု အိမ်ရာဝင်းထဲမှာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာ မရှိဘူးလား။ ဤလူများတွင် လုပ်စရာ ပိုကောင်းသောအရာ မရှိကြဘူးလား။ သူတို့က သူမ ကိုယ်တိုင်ထက်ပင် သူမ၏ မိသားစု ဆွေမျိုးစဉ်ဆက်အကြောင်းကို ပိုသိနေပုံရသည်။

နောက်တစ်ကြိမ် ရင်းနှီးသောသူ တစ်ဦးဦးနှင့် ဆုံတွေ့သည့်အခါ ရှုယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။ "ကောက်ရလာတာ။"

၎င်းမှာ ရှင်းလင်းစွာပင် ဖြေစရာမရှိ၍ ဖြေလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အခြားသူကမူ ၎င်းကို အလေးအနက်ထားပြီး မှတ်ယူလိုက်သည်။ "ဒီလောက် ရုပ်ရည်ချောမောတဲ့ ကလေးကို နင် ဘယ်ကနေ ကောက်ရလာတာလဲ။"

ထိုအမျိုးသမီးသည် ရှုယွမ်၌ ကလေးတစ်ဦး ကောက်ရနိုင်လောက်အောင် မယုံကြည်နိုင်ဖွယ် ကံကောင်းမှုမျိုး ရှိနေပြီး သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း သူမ၏ ကံကြမ္မာကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေသည့်အလား စိတ်အားထက်သန်နေပုံ ပေါ်သည်။

ကျွန်မ စကားမပြောချင်ဘူးဆိုတာကို ရှင်တို့ မမြင်နိုင်ဘူးလား။

ရှုယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ "အမှိုက်ကောက်တဲ့ နေရာကနေ ကောက်ရလာတာ။ ရှင်လည်း တစ်ယောက်လောက် ကောက်ရဖို့ မကြိုးစားနဲ့တော့။ ဒီတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ၊ ရှင် နောက်ထပ် တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှောင်မန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တင်းမာသွားခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဆွေမျိုးတစ်ဦး၏ မိသားစုမှဖြစ်သည်ဟု အမေက ပြောခဲ့သည် မဟုတ်လော။ အခုကျမှ ဘာလို့ ကောက်ရလာတယ်လို့ သူက ပြောနေရတာလဲ။

သူသည် သူမ၏ သားအရင်းဖြစ်သည်ဟု သူမ ဘာကြောင့် မပြောရသနည်း။ သူက မကောင်းလွန်းလို့လား။ သူ့မှာ အားနည်းချက် အသေးအဖွဲလေးတွေ အရမ်းများနေလို့လား။

လုချန်မြို့သို့ ပြန်လာခြင်းမှာ ပထမအဆင့်မျှသာ ဖြစ်ပုံရသည်။ အမေက သူ့ကို အမှန်တကယ် လက်ခံလာစေရန် သူ လုပ်ဆောင်ဖို့ လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အနီးအနားတွင် ရင်းနှီးသော မျက်နှာများ မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ရှုယွမ်သည် ခရီးဆောင်အိတ်ကို အောက်ချလိုက်ပြီး ရှောင်မန်ကို ခဏမျှ မတ်တပ်ရပ်နေစေခဲ့သည်။ သူမ၏ နာကျင်ယောင်ယမ်းနေသော လက်မောင်းများကို နှိပ်နယ်ရင်း ရှုယွမ်တစ်ယောက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ ရှောင်မန်အား ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက အမေ့သားလို့ သူတို့ကို အမေ နောက်မှ ပြောပြမယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအကြောင်းကို အမေတို့ အရင်ဆုံး မင်းအဘွားကို ပြောပြရမယ်။"

ဤသတင်းကို လီဟုန်ရှားက ပထမဆုံး ကြားရသူ ဖြစ်ရမည်။ အခြားတစ်ဦးတစ်ယောက်ထံမှ လာ၍ မရနိုင်ပေ။ အကယ်၍ အခြားသူများက ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ဇာတ်လမ်းများကို ထည့်သွင်းပြောဆိုကာ အိမ်ရာဝင်းတစ်ခုလုံးကို ပွက်လောညံသွားစေမည်ဆိုပါက အခြေအနေများမှာ ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

"အဘွားက သားကို မကြိုဆိုဘူးလား" ရှောင်မန်က သူ၏ အနက်ရောင် မျက်လုံးဝိုင်းများဖြင့် ရှုယွမ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကြမ်းတမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသဖြင့် သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက လူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများကို အကဲခတ်တတ်ရန် သင်ယူထားခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ခံစားမှု ရင့်ကျက်မှုမှာ သူ၏ လက်တွေ့အသက်အရွယ်ထက် များစွာ သာလွန်နေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်၏ လေသံမှာ ပေါ့ပါးနေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု ရှိနေသည်။ "သူ မင်းကို လက်ခံသည်ဖြစ်စေ၊ လက်မခံသည်ဖြစ်စေ၊ မင်းက သူ့ရဲ့ မြေးပါပဲ။"

ရှုယွမ်အတွက် ၎င်းမှာ ပြဿနာကြီး တစ်ရပ် မဟုတ်ပေ။ ရှောင်မန်ကို လုချန်မြို့သို့ အောင်မြင်စွာ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ ၎င်းမှာ ဘာမျှမဟုတ်ပေ။ အခက်ခဲဆုံး အပိုင်းမှာ ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူမသည် လုံးဝ စိတ်အေးသက်သာမှုကို ခံစားနေရပြီး သူမ၏ စကားများတွင်ပင် နှစ်သိမ့်မှု၏ ခိုင်မာသော အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်နေခဲ့သည်။ ရှောင်မန်၏ တင်းမာနေသော စိတ်အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။

ခဏတာ အနားယူပြီးနောက် သားအမိနှစ်ဦးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်၍ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် ကွေ့ကောက်သော လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး လူနည်းပါးသော လမ်းများကို တမင်တကာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်လျှင်ပင် ရင်းနှီးသော မျက်နှာများနှင့် ဆုံတွေ့ခြင်းမှ ရှောင်လွှဲရန် ခက်ခဲလှသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ပြွန်ပုံသဏ္ဌာန် တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး သူတို့၏ တံခါးပေါက်သို့ ရောက်သည်အထိ ကျဉ်းမြောင်းသော စင်္ကြံလမ်းများအတွင်းရှိ အတားအဆီးများစွာကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ကြသည်။ ရှုယွမ်သည် သူမ၏ လွယ်အိတ်ထဲမှ သော့ကို ထုတ်ယူကာ သော့ဖွင့်လိုက်သည်။

"ရှောင်မန်၊ အမေတို့ အိမ်ရောက်ပြီ။" ရှုယွမ်သည် ခရီးဆောင်အိတ်ကို တံခါးနားတွင် ချထားခဲ့ပြီး ရှောင်မန်ကို သူမတို့ညီအစ်မအိပ်ခန်းထဲသို့ ချီသွားကာ ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။

သူမသည် လွယ်အိတ်နှင့် တစ်ဝက်တစ်ပျက် စားလက်စ ခြောက်သွေ့သော ရိက္ခာများကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်နိုင်သဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ကြွေခွက်တစ်ခွက်ထဲသို့ ရေထည့်ပြီး ရှောင်မန်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ရထားပေါ်မှာ အမေတို့ ရေ သိပ်မသောက်ခဲ့ရဘူး။ အခု ရေများများ သောက်လိုက်ဦး။"

ရှောင်မန် ရေသောက်ပြီးသွားပြီးနောက် ရှုယွမ်လည်း ရေ တစ်ဝက်ခန့် သောက်လိုက်သည်။ သူမ ရေသောက်နေစဉ် မေးလိုက်သည်။ "ရထားစီးရတာ ပင်ပန်းသွားလား။ တစ်ရေးလောက် အိပ်ချင်လား။"

ရှောင်မန်က လိမ္မာစွာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "အမေ၊ သား မပင်ပန်းပါဘူး။"

ရှုယွမ်ကမူ တစ်ရေးလောက် ကောင်းကောင်း အိပ်ချင်နေခဲ့သည်။

သူတို့သည် ရထားပေါ်တွင် တစ်ကြိမ်သာ မျက်နှာသစ်ခဲ့ရပြီး ယခုအခါတွင် သူမသည် ဖုန်များနှင့် အညစ်အကြေးများ လူးပတ်နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူတို့၏ မျက်နှာများ သစ်ရန်နှင့် သွားတိုက်ရန် ရှောင်မန်ကို ရေချိုးခန်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်မန်တွင် ရေချိုးခန်းသုံး ပစ္စည်းများ မရှိပေ၊ ခွက်တစ်ခွက်ပင် မရှိသဖြင့် ထိုအရာများကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝယ်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

ရှောင်မန်မှာ ရေပိုက်ခေါင်းသို့ မီရန် အရပ်မရှည်သဖြင့် ရှုယွမ်က သူ့ကို မထားပေးပြီး သူ့ဘာသာ မျက်နှာသစ်စေခဲ့သည်။ အခုလေးတင် မျက်နှာသစ်ထားသော ထိုကောင်လေးသည် ပို၍ပင် ရုပ်ရည်ချောမောပုံ ပေါ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ နဖူးမှာ ပြည့်ဖြိုးပြီး ဝိုင်းစက်နေသည်။ မျက်တောင်များမှာ ထူထဲပြီး ရှည်လျားသည်။ နှာတံမှာ ဖြောင့်တန်းပြီး ပုံကျလှပသည်။ တစ်ခုတည်းသော အပြစ်အနာအဆာမှာ သူ့နားထင်ပေါ်ရှိ မြင်သာသော အမာရွတ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ကလေးများ၏ အသားအရေသည် ကုစားနိုင်စွမ်း အလွန် ကောင်းမွန်သည်ဟု သူမ ကြားဖူးသော်လည်း ထိုအမာရွတ်သည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မှေးမှိန်သွားမည် မသွားမည်ကိုမူ သူမ မသိခဲ့ပေ။

လက်တစ်ဖက်တွင် မျက်နှာသစ်ဇလုံ တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အခြားလက်မောင်းအောက်တွင် ရှောင်မန်ကို လုံခြုံစွာ ညှပ်ထားလျက် ရှုယွမ်သည် သူတို့၏ တံခါးဝသို့ ပြန်လည်လျှောက်လာချိန်တွင် တင်းမာသော အသံတစ်ခုက အနောက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ရှုယွမ်"

သွေးသားတော်စပ်မှုမှ ဆင်းသက်လာသော လီဟုန်ရှား၏ အသံထဲရှိ လွှမ်းမိုးဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိသော အာဏာစက်မှာ အလွန် ပြင်းထန်လှသည်။ ရှုယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလိုအလျောက် တုန်တက်သွားခဲ့ပြီး သူ ပြုတ်မကျစေရန် သေချာစေဖို့ ရှောင်မန်ကို သူမ၏ လက်မောင်းဖြင့် ပို၍ပင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ရှုယွမ်သည် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံး ခပ်ကြီးကြီး တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ "အမေ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် အစောကြီး ပြန်လာတာလဲ။ သမီး နေ့လယ်စာ ချက်တော့မလို့ လုပ်နေတာ။"

သူမ၏ မိခင်အပေါ် မှီခိုနေထိုင်နေရသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမတွင် ပြန်လည်ပြောဆိုရန် အခွင့်အရေး မရှိပေ။ အထူးသဖြင့် ယခုအခါတွင် နောက်ထပ် အလကား ထိုင်စားမည့်သူ တစ်ဦးကို အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဤစက်ရုံ အိမ်ရာဝင်းမှာ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ လျှို့ဝှက်ချက်များအတွက် နေရာမရှိပေ။ အားလပ်ချိန် အလွန်များနေသူ တစ်စုံတစ်ဦးက ရှုယွမ်က ကလေးတစ်ဦးကို ကောက်ရလာကြောင်း လီဟုန်ရှားထံသို့ သေချာပေါက် သွားရောက်ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို လီဟုန်ရှား ကြားလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် ခေါင်းမိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အိမ်သို့ အပြေးအလွှား အထိတ်တလန့် ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီဟုန်ရှားသည် ကလေး၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုစိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သော်လည်း ယခုလောလောဆယ်တွင် သူမ မြင်တွေ့နိုင်သမျှမှာ သူ၏ ကျောပြင်နှင့် တင်ပါးကိုသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သည်းခံရန် အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် တိုက်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ရှုယွမ်က ရှောင်မန်ကို ဧည့်ခန်းထဲရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် လီဟုန်ရှားသည် သူ့ကို စစ်ဆေးရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းလာခဲ့သည်။

သူသည် အသက် လေးနှစ် သို့မဟုတ် ငါးနှစ်ခန့် ရှိပုံရသည်။ ပိန်လှီပြီး သေးငယ်သော်လည်း အတော်လေး ရုပ်ချောလှသည်။

"ဒီကလေးကို နင် အရှေ့မြောက်ဒေသကနေ ခေါ်လာတာလား" ဟု လီဟုန်ရှားက မှောင်မိုက်နေသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

ကောင်းပြီ။ သူမ အိမ်ပြန်ရောက်လို့ အသက်တောင် ကောင်းကောင်း မရှူရသေးဘူး၊ သူမရဲ့ အမေဆီကနေ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုကို ခံနေရပြီ။

"သူက ဘယ်သူ့ကလေးလဲ" အမြဲတမ်း ထက်မြက်သော လီဟုန်ရှားသည် ထောင့်တွင် ထောင်ထားသော ကြက်မွေးတံမြက်စည်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဤအဓိက မေးခွန်းကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

သူမ မိခင်၏ မှောင်မိုက်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်တော့မည်ကို မြင်တွေ့ရပြီး ကြက်မွေးတံမြက်စည်း၏ ခြိမ်းခြောက်နေသော အသွင်အပြင်ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ရှုယွမ်သည် နည်းဗျူဟာကျကျ လိမ်ညာမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"သူက ပညာတတ်လူငယ် တစ်ယောက်ရဲ့ ကလေးပါ။ သူတို့ မြို့ကို ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ သူ့ကို ကျေးလက်မှာ ထားခဲ့တာ၊ အဲ့ဒါနဲ့ သမီး သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့တာ။"

အကယ်၍ သေချာ စဉ်းစားကြည့်မည်ဆိုပါက ထိုစာကြောင်းမှာ အမှန်တကယ် လိမ်ညာမှုတော့ မဟုတ်ပေ။

ရှောင်မန်သည် ကြက်မွေးတံမြက်စည်းကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီး အတွင်းစိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ ဒါတော့ မကောင်းဘူး။ ဒါဆို အဘွားက အဲ့ဒီ ကျန်းလောင်ချိုက်နဲ့ အမျိုးအစားတူ လူစားမျိုးပေါ့။

ကလေးငယ်သည် သူ၏ လက်သီးသေးသေးလေးများကို ဆုပ်ထားလိုက်သည်။ အကယ်၍ ထိုကြက်မွေးတံမြက်စည်းသာ အမေ့အပေါ် ကျရောက်လာပါက သူမကို ကာကွယ်ရန် သူ အပြေးအလွှား သွားမည် ဖြစ်သည်။ သူ အမေ့ကို အရိုက်ခံခွင့် မပြုနိုင်ပေ။

လီဟုန်ရှားသည် ရှောင်မန်ကို အနီးကပ် လေ့လာကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူ၏ ရုပ်ရည်ချောမောသော မျက်နှာလေးတွင် ရှုယွမ်နှင့် တူညီမှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိ မရှိ ရှာဖွေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ကလေး၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်များမှာ သူ့ဖခင်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေပြီး ရှုယွမ်နှင့် တူသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မတွေ့ရပေ။

သို့သော် လီဟုန်ရှားသည် လွယ်လွယ်နှင့် လှည့်စား၍ရမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ မေးခွန်းများမှာ စူးရှပြီး ပြင်းထန်လှသည်။ "နင်က ဘာလို့ သူများကလေးနဲ့ သွားပတ်သက်နေရတာလဲ။ သူ့မိဘအရင်းတွေက သေသွားကြပြီလား။ သူက ဘယ်ပညာတတ်လူငယ်ရဲ့ ကလေးလဲ၊ ပြီးတော့ သူ ဘယ်တော့ ပြန်သွားမှာလဲ။"

ရှုယွမ်က မေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။ "ရက်အနည်းငယ်နေရင်ပါ။"

သူမသည် ရှောင်မန်ဘက်သို့ ပြုံးလျက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်၊ သူ့ကို အဘွားလို့ ခေါ်လိုက်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အန်တီ"

ကျန်းလောင်ချိုက်၏ ပါးစပ်တွင် ရှောင်မန်ကို ဉာဏ်ရည်နှေးကွေးသူဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူသည် အလွန် ထက်မြက်သည်။ လီဟုန်ရှား၏ ရှေ့တွင် သူသည် ရှုယွမ်ကို "အမေ" မှ "အန်တီ" ဟု ခေါ်ဆိုပုံကို ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှောင်မန်က လိမ္မာစွာ ခေါ်လိုက်သည်။ "အဘွား"

ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ထိုနူးညံ့ပြီး နို့နံ့မစင်သေးသော အသံလေးက လီဟုန်ရှားကို လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုအလား ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်မန်က သူမကို အဘွားလို့ ခေါ်လိုက်တယ်။

သူက သူမကို ဘာကြောင့် အဘွားလို့ ခေါ်ရသနည်း။ ရှုဖျင်၏ ကလေးနှစ်ယောက်မှလွဲ၍ ပြွန်ပုံသဏ္ဌာန် တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံထဲရှိ အခြားကလေးများအားလုံးက သူမကို အဘွားကြီးဟုသာ ခေါ်ကြသည်။

သူမ လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။