အခန်း ၁၄

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၄

ရှုယွမ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ အမေ အလုပ်ပြန်သွားသင့်တယ်။ အမေ အပြင်မှာ အရမ်းကြာနေရင် သူတို့က အမေ့လစာကို ဖြတ်လိမ့်မယ်။ သမီး နေ့လယ်စာ ချက်လိုက်ပါ့မယ်။"

ကြက်မွေးတံမြက်စည်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ လီဟုန်ရှား၏ လက်မောင်းတွင် သွေးကြောများ ထောင်ထလာခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်အာရုံသည် အခြေအနေကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် မစွမ်းဆောင်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် သူမ၏ ဒုတိယသမီးဘက်သို့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြုံးနေနိုင်သေးတာလဲ။

"နင်က အိမ်ထောင်မကျသေးတဲ့ မိန်းမငယ်လေး တစ်ယောက်ပဲ၊ စက်ရုံထဲမှာ ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လျှောက်မသွားနဲ့။ လူတွေ မြင်ရင် အတင်းအဖျင်း ပြောကြလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒါက နင့်ရဲ့ နာမည်ကောင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်" လီဟုန်ရှားက နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်မှု အနည်းငယ်ကို ပြန်လည်ရယူနိုင်ခဲ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ရှုယွမ်က အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ"

သူမသည် ကိစ္စများကို ချောမွေ့စွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီဟု ထင်မှတ်ကာ သက်သာရာရစပြုနေချိန်လေးမှာပင် လီဟုန်ရှားက ရုတ်တရက် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်လာပြီး တင်းကျပ်သော ရာဇသံတစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။ "နင့်မှာ အချိန် နှစ်ရက်ပဲ ရှိတယ်။ နှစ်ရက်အတွင်းမှာ ရှောင်မန် မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို သေချာအောင် လုပ်ပါ။"

ရှုယွမ်က ပြုံးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

ရှောင်မန်မှာမူ စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့သည်။ နှစ်ရက်ကြာရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ။ သူမက သူ့ကို ရှောင်ဟယ်ရွာကို ပြန်ပို့လိုက်မှာလား။

ဟင့်အင်း၊ သူ ပြန်ပို့ခံရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ကို ရှောင်ဟယ်ရွာကနေ ခေါ်ထုတ်လာဖို့အတွက် အမေက ဒုက္ခပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရတာ။ သူမ သူ့ကို သေချာပေါက် ပြန်မပို့လောက်ပါဘူး။

လီဟုန်ရှား ထွက်သွားပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် နေ့လယ်စာ စတင်ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဆန်နှင့် ပြောင်းဆန်ကို ရောနှောလိုက်ပြီး ဆန်ဆေး မီးမွှေးပြီး ချက်ပြုတ်ရန် စတင်လိုက်သည်။ ရှုယွမ်သည် ထမင်းအိုး တည်ထားစဉ်တွင် ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် ပဲပြား ဟင်းရည် ချက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ရှောင်မန်သည် အနီးအနားတွင် ရပ်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် မီးဖိုနှင့် ယောက်ချိုဇွန်းတို့ကို လုံးဝ အကျွမ်းတဝင် မရှိကြောင်းကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ သား ဟင်းချက်တတ်တယ်။ သားပဲ ချက်လိုက်ရမလားဟင်။"

ရှုယွမ်သည် မီးဖိုပေါ်မှ ထမင်းအိုးကို ချကာ အခန်းထဲရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး ထို့နောက် ဒယ်အိုးကို မီးဖိုပေါ်သို့ တင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ရှောင်မန်က မီးဖိုထက်တောင် အရပ်မရှည်ဘူးလေ။"

ရှောင်မန်က ၎င်းမှာ ဖြေရှင်းရန် လွယ်ကူသည်ဟု ထင်မြင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သား ခွေးခြေခုံပေါ်မှာ မတ်တပ်ရပ်လို့ ရပါတယ်။"

ရှုယွမ်သည် ဒယ်အိုးထဲသို့ ဆီခပ်ထည့်နေစဉ် သူမက ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်၊ မင်းအပေါ် ဆီမစင်အောင် နည်းနည်း နောက်ဆုတ်နေပါ။ မင်းက ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်နဲ့ အခုမှ အသားကျစပြုနေတာ။ နောက်ကျရင်တော့ ဟင်းချက်တဲ့ အလုပ်က မင်း တာဝန် ဖြစ်သွားမှာပေါ့။"

ရှောင်မန်သည် လိမ္မာစွာ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ ရှုယွမ် ဒယ်အိုးထဲသို့ ဆီလောင်းထည့်သည်ကို သူ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဆီများ ကျယ်လောင်စွာ ဆူပွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ယောက်ချိုဇွန်းဖြင့် ဂေါ်ဖီထုပ်များကို ကော်ယူပြီး အိုးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ အပူလောင်မည်ကို စိုးရိမ်ပုံရသဖြင့် သူမသည် ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ လျှပ်တစ်ပြက် ဆုတ်သွားခဲ့ပြီး ဆီများ နေရာအနှံ့ စင်ထွက်သွားကာ အခိုးအငွေ့ဖြူများ လေထဲသို့ ထောင်းထောင်းထသွားခဲ့သည်။

ရှောင်မန် - ...

၎င်းမှာ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ကြည့်ရဆိုးလှသည်။

အမေက ဟင်းချက် သိပ်ကျွမ်းကျင်ပုံ မပေါ်ဘူး။

ဟင်းချက်ရမည့် တာဝန်ကို ယူရန် သူ အလွန် ဝမ်းသာမိပါသည်။

အဆောက်အအုံထဲရှိ အခြားသူများ ဘုံမီးဖိုချောင်အတွင်းသို့ ဟင်းချက်ရန် တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်လာကြပြီး အိုးခွက်ပန်းကန်များ၏ တချွင်ချွင် မြည်သံများက ဆူညံသော သံစုံတီးဝိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေချိန်တွင် ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို သူတို့၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီဟုန်ရှား စာရင်းကိုင်ဌာနသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သတင်းအချက်အလက်ကို ငါးမျှားသကဲ့သို့ ထုတ်ယူရန် သိသာထင်ရှားစွာ ကြိုးစားလျက် တစ်စုံတစ်ယောက်က လစာခွဲဝေမှုအကြောင်း မေးမြန်းဟန်ဆောင်ကာ ချက်ချင်းပင် အနားသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

"ရှုယွမ် ပြန်ခေါ်လာတဲ့ ကလေးက တကယ်ပဲ ကောက်ရလာတာလား။ သူမ အရှေ့မြောက်ဒေသကို သွားတယ်လို့ ငါ ကြားလိုက်တယ်နော်"

လီဟုန်ရှားက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောက်ရလာတာပါ။"

ထိုသူမှာ အခြားသူများ၏ စေလွှတ်ခြင်းကို ခံရသော အဖွဲ့ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး လက်လျှော့ရန် ငြင်းဆန်နေခဲ့သည်။ "အဲ့ဒီကလေးကို အရှေ့မြောက်ဒေသကနေ ပြန်ခေါ်လာတာလား။ ရှုယွမ်က အရှေ့မြောက်ဒေသကို စေလွှတ်ခံရတဲ့ ပညာတတ်လူငယ် တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား။ သူ အဲ့ဒီမှာ ခြောက်နှစ်၊ ခုနစ်နှစ်လောက် နေခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီကလေးက အသက် လေးနှစ်၊ ငါးနှစ်လောက် ရှိပုံရတယ်နော်"

အတင်းအဖျင်းပြောလိုသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤထက်ပို၍ သိသာထင်ရှားနိုင်စရာ မရှိတော့ပေ။

ထိုစကားများသည် လီဟုန်ရှား၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။ သူမ မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက စာရင်းကိုင်ဌာနပါ။ အလုပ်မရှိတဲ့ သူတွေ ဝင်ခွင့်မပြုပါဘူး။ အကယ်၍ ဂဏန်းတစ်လုံး မှားသွားခဲ့ရင် အဲ့ဒီအမှားကို နင့်အပေါ် ငါ ပုံချပစ်မယ်။"

ထိုစကားများမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလေးအနက် ရှိလှသည်။ ဝင်ရောက်လာသူသည် ဆက်၍စူးစမ်းမေးမြန်းနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အမြီးကုပ်ကာ တိတ်တဆိတ် လစ်ထွက်သွားခဲ့သည်။

လီဟုန်ရှားမှာ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အာရုံမစိုက်နိုင်ဖြစ်နေကာ အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိမည်ကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ နေ့လယ်စာစားချိန် ရောက်သည်အထိ သူမ သည်းခံနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် မိသားစု လူနေအိမ်ရာဝင်း ရှိရာဘက်သို့ ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ရှုဖျင်သည်လည်း ထိုသတင်းကို ကြားသိခဲ့ရသည်။ နေ့လယ်စာ တည်ခင်းပေးရန်အတွက် သူမ ဆက်မနေခဲ့ပေ။ အစားအစာများ အဆင်သင့်ဖြစ်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမသည်လည်း သူမ မိဘများ၏ အိမ်သို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ပြီး လီဟုန်ရှား၏ အနောက်မှ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် စင်္ကြံလမ်းပုံစံ တိုက်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လီဟုန်ရှားသည် သူမ၏ သမီးအကြီးဆုံးကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ အပြင်ပန်းအားဖြင့် ရိုးသားပုံရသော ရှုဖျင်သည် အခြေအနေကို ကြိုတင်သိရှိနေပြီးဖြစ်သည်ဟု သူမ ခံစားမိသော်လည်း အတင်းအဖျင်းပြောတတ်သော အလုပ်ရှုပ်သူများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည့် နေရာတစ်ခုတွင် မေးမြန်းရန် အဆင်မပြေခဲ့ပေ။ သူမသည် ၎င်းကို မြိုသိပ်ထားလိုက်ရပြီး အထဲသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဝင်သွားခဲ့သည်။

ရေများ ယိုကျလာနိုင်လောက်အောင် ချဉ်စူးနေသော လီဟုန်ရှား၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကို လျစ်လျူရှုလျက် ရှုယွမ်က ရှောင်မန်အား မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက မင်းရဲ့ အန်တီအကြီးဆုံးပဲ။ ပြီးတော့ အစ်မ၊ ဒါက ရှောင်မန်တဲ့၊ ကျေးလက်ကို စေလွှတ်ခံရတဲ့ ပညာတတ်လူငယ် တစ်ယောက်ရဲ့ ကလေးပါ။ သူ့ကို ညီမ ပြန်ခေါ်လာခဲ့တာ။"

ရှုဖျင် ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် သူတို့၏ အမေကို အမှန်တရားကို မပြောပြရသေးပေ။

ပန်းသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ နီမြန်းနေသော သူမ၏ ဝိုင်းစက်သည့် မျက်နှာပေါ်တွင် ကြီးမားသော အပြုံးတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီးနောက် သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အမြန် ဖြန့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ဒါက ရှောင်မန်ပေါ့။ သူ ဒီလောက်တောင် ကြီးလာခဲ့ပြီပဲ။ လာ၊ မင်းကို အန်တီ ချီပါရစေ။"

"အန်တီ" ဟု ရှောင်မန်က ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ရှုဖျင်သည် ရှောင်မန်ကို ရွှင်လန်းစွာဖြင့် ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ထိုအချိန်က သူသည် အလွန် သေးငယ်သော ကလေးငယ်လေးသာ ဖြစ်ပြီး ရှုယွမ်က သူ့ကို အရှေ့မြောက်ဒေသသို့ ခေါ်ဆောင်သွားချိန်တွင် သူသည် အသက် တစ်လပင် မပြည့်သေးပေ။ ထိုမျှ ငယ်ရွယ်သော ကလေးတစ်ဦးကို မွေးစားရန် အပ်နှံထားခဲ့ခြင်းက သူမကို အမှန်တကယ်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့သည်။ သူ မကြာခဏ ဖျားနာမည်ကို သို့မဟုတ် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ သို့သော် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်အတော်ကြာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး ရှောင်မန်၏ အခြေအနေမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်ပုံရသည်။

"ရှောင်မန်က တကယ်ကို ရုပ်ချောတဲ့ ကလေးလေးပဲ။ အမေ၊ သူ့ကို ကြည့်ပါဦး။ ဘယ်လောက် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေးလဲ" ရှုဖျင်က ချီးကျူးလိုက်သည်။

ရှောင်မန်၏ ရုပ်ရည်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူ့ဖခင်မှာ အတော်လေး ရုပ်ရည်ချောမောသူ ဖြစ်ရမည်။ သူ့ဖခင်မှာ လူကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပါစေဟု မျှော်လင့်ရသည်။

ထိုသို့ တွေးတောမိလိုက်သောအခါ ဝမ်းနည်းမှု လှိုင်းလုံးတစ်ခုက ရှုဖျင်၏ ရင်တွင်း၌ ရုတ်တရက် ဆူပွက်လာခဲ့သည်။

လီဟုန်ရှားသည် ဘေးဘက်တွင် ရပ်လျက် အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ဤသည်မှာ အန်တီတစ်ဦးနှင့် သူမ၏ တူဖြစ်သူကြားတွင်သာ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသော အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရေးမျိုး ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

ရှုဖျင် တစ်စုံတစ်ခုကို မသိဘဲနေမည်ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ လီဟုန်ရှားသည် သေသည်အထိ ရိုက်နှက်ခံရလျှင်တောင် ၎င်းကို ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ရှုဟယ် ကျောင်းမှ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ အိမ်တွင် ကလေးတစ်ယောက် ပိုနေသည်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏ အကြည့်များသည် ရှောင်မန်၏ မျက်နှာလေးပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားကာ ထို့နောက် ရှုယွမ်ထံသို့ ရွေ့လျားသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လီဟုန်ရှား၏ မှောင်မိုက်နေသော မျက်နှာအမူအရာပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သံသယတစ်ခုသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

"ရှောင်မန်၊ ဒါက မင်းရဲ့ အန်တီအငယ်ဆုံးပဲ" လီဟုန်ရှားထံမှ အပ်တစ်ချောင်းကဲ့သို့ စူးရှသော အကြည့်ကို မတုန်မလှုပ်ဘဲ ရှုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ရှုဖျင်က ဘေးမှနေ၍ ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးလက်ကို စေလွှတ်ခံရတဲ့ ပညာတတ်လူငယ် တစ်ယောက်က ကျေးလက်မှာ ထားခဲ့တဲ့ ကလေးလေ။ နင့်ရဲ့ အစ်မလတ်က သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာတာ။"

သူမ၏ လိမ်ညာနိုင်စွမ်းမှာ ပို၍ ပို၍ ကောင်းမွန်လာကြောင်း သူမဘာသာ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။

ရှုဟယ် - "......"

အလွန် အချိုးမပြေသော ဆင်ခြေတစ်ခုပါတကား။

သူမသည် အထက်တန်းကျောင်းသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကလေး တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူမ ယုံကြည်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ဘယ်လိုများ မျှော်လင့်နိုင်ကြသနည်း။

အဖြစ်နိုင်ဆုံးမှာ သူမ၏ အစ်မလတ်သည် ထိုကျေးလက်ကို စေလွှတ်ခံရတဲ့ ပညာတတ်လူငယ် ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

သူမ၏ ရှင်သန်တက်ကြွသော စိတ်ကူးယဉ်နိုင်စွမ်းဖြင့် သူမ၏ အတွေးများသည် မနှစ်မြို့ဖွယ် တစ်စုံတစ်ရာဆီသို့ ချက်ချင်းပင် လွင့်မျောသွားခဲ့ပြီး သူမက တိုးညင်းပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် "အိုး" ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ရှုယွမ်သည် ကျေးလက်ဒေသတွင် အမှန်တကယ် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်သော အချိန်များကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရမည်မှာ သေချာသည်။

ရှုယွမ် ထိုနေရာသို့ စေလွှတ်ခံခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းကို တွေးတောမိရုံဖြင့်ပင် သူမကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။ သူမသည် အပြေးအလွှား သွားရောက်ပြီး ဒုတိယဦးလေး၏ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို အသေအလဲ ရိုက်နှက်ပစ်ချင်သည့် ဆန္ဒမှလွဲ၍ အခြား မရှိခဲ့ပေ။

အိမ်တွင်းရှိ စိတ်အခြေအနေမှာ တင်းမာလာနေကြောင်းကို ခံစားသိရှိလိုက်ရသဖြင့် ရှုဖျင်သည် အခြေအနေကို ပြေလည်စေရန် အမြန် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုက်သည်။

"နင်တို့အားလုံး စားနှင့်ကြတော့။ ငါ ပြန်တော့မယ်။ ငါ ကန်တင်းကနေ အစားအစာတွေ ယူလာခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ အိမ်က သုံးယောက်ကလည်း ငါ့ကို စောင့်နေတုန်းပဲ။"

ထမင်း လေးပန်းကန် ခပ်ထုတ်ပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် အခြား သုံးယောက်ကို စားရန် ခေါ်လိုက်သည်။ လီဟုန်ရှားသည် တောင့်တင်းသော မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းထားလျက် စားပွဲတွင် မလိုလားစွာဖြင့် ထိုင်လိုက်သည်။

ရှုယွမ်ကမူ စိတ်နေစိတ်ထား ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ရှောင်မန်အတွက် ပဲပြား အနည်းငယ်ကို ယူပေးလိုက်ပြီး ထို့နောက် နူးညံ့သော ဂေါ်ဖီထုပ်အညွန့်များကို ထည့်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်၊ များများစားနော်၊ ကြားလား။ ဒီထမင်းပန်းကန်လုံးကြီးကို ကုန်အောင်စား။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ အန်တီ" ဟု ရှောင်မန်က ရွှင်လန်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဤမိသားစုတွင် သူ၏ အန်တီက သူ့ကို နှစ်သက်သော်လည်း သူ၏ အဘွားနှင့် အန်တီအငယ်ဆုံးတို့က မနှစ်သက်ကြောင်းကို သူ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ ကိစ္စမရှိပေ။ သူ့အမေက သူ့ကို စွန့်ပစ်မသွားသရွေ့ ၎င်းမှာ လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အစားအစာ ချွေတာရန်အတွက် နည်းနည်းသာ စားချင်ခဲ့သော်လည်း ထမင်းများကို သူ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ခပ်ထည့်ပေးပြီးဖြစ်ရာ သူ ၎င်းကို ဖြုန်းတီးပစ်မည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အစားအစာကို တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် စားသုံးခဲ့ကြသည်။ မည်သူမျှ စကားမပြောခဲ့ပေ။ အခြား နှစ်ယောက်မှာ လျင်မြန်စွာ စားသောက်ပြီးစီးသွားကြပြီး မထွက်ခွာမီ မိနစ်အနည်းငယ်သာ အချိန်ယူခဲ့ကြသည်။ တစ်ယောက်က အလုပ်သို့ သွားပြီး အခြားတစ်ယောက်က ကျောင်းသို့ သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် ပန်းကန်များနှင့် တူများကို ဆေးကြောရန် ရေချိုးခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။ သူမ အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ပထမဆုံးအနေဖြင့် ရှောင်မန်ကို ဆေးတိုက်လိုက်သည်။

"အမေ၊ သားခြေထောက်က အခု အများကြီး ပိုကောင်းနေပြီ" ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အသွားအပြန် လမ်းလျှောက်နေရင်း ရှောင်မန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အလွန် ဝမ်းသာစရာ ကောင်းလှသည်။ ရှောင်မန် ပြန်ကျန်းမာလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်သည် သူ၏ လမ်းလျှောက်ပုံကို စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အခြေခံအားဖြင့် ပုံမှန်ဖြစ်နေပုံရသဖြင့် သူမ ပြောလိုက်သည်။ "ဆေးကို နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက် သောက်လိုက်ဦး။ ရှေ့လာမယ့် ရက်အနည်းငယ်မှာ လမ်းအများကြီး မလျှောက်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားပါ။"

သူမသည် ကိုင်းညွတ်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ရှောင်မန်ကို ပွေ့ချီကာ ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။ "တစ်ရေးအိပ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။ ရှောင်မန်က အမေနဲ့ ကုတင်တစ်လုံးတည်း အတူတူ အိပ်ရမယ်။"

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြေးလွှားလှုပ်ရှားခဲ့ရသမျှ အပြီးတွင် သူမသည် အနားယူရန် လိုအပ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မိခင်ကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုပါက သူမ ကောင်းစွာ အနားယူထားရန် လိုအပ်သည်။

ရှောင်မန်သည် တစ်ရေးအိပ်လေ့ မရှိသော်လည်း ကောင်းကောင်း အိပ်စက်ပြီးနောက် ထင်းရှူးစေ့များ သွားရောင်းကြမည်ဟု ရှုယွမ်က သူ့ကို ပြောလိုက်သောအခါ ထိုကောင်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ သူသည် ကုတင်ပေါ်သို့ လှိမ့်ဝင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို သားတို့ မြန်မြန် အိပ်ကြရအောင်။"

သားအမိနှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ယောက်အိပ် ကုတင်ပေါ်တွင် အတူတကွ ပူးကပ်စွာ အိပ်ခဲ့ကြသည်။ သူမ၏ ဘေးရှိ ကလေးမှာ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းပြီး လိမ္မာရေးခြားရှိကြောင်းကို ရှုယွမ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် နေရာအများကြီး မယူမိစေရန် သတိထားလျက် အလွန် စနစ်တကျ လှဲလျောင်းနေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် အိပ်မောကျသွားခဲ့သည်။ ရှောင်မန်သည် အကြားတွင် အကြိမ်အနည်းငယ် နိုးလာခဲ့သော်လည်း ရှုယွမ် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမကို မနိုးစေချင်သဖြင့် သူမ၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဆက်နေခဲ့သည်။

သူမသည် နက်ရှိုင်းစွာနှင့် ချိုမြိန်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီး လေးနာရီကျော် အနည်းငယ် အချိန်ကျမှသာ နိုးလာခဲ့သည်။ လန်းဆန်းပြီး စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သူမ၏ ဘေးတွင် အနက်ရောင် မျက်လုံးကျယ်ကြီးများဖြင့် လှဲလျောင်းနေသော ရှောင်မန်အား ပြောလိုက်သည်။

"အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံက ငါးနာရီမှာ အလုပ်ဆင်းတယ်။ ငါတို့ ပင်မ ဂိတ်တံခါးဝမှာ ဈေးဆိုင် သွားခင်းကြမယ်။ ငါတို့ သိပ်မကြာခင် ထွက်ကြမယ်။ အခုက အချိန်ကိုက်ပဲ။"

လီဟုန်ရှားသည် သူမ၏ နာမည်ကောင်းကို ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စက်ရုံပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူမက ရှောင်မန်ကို ခေါ်ဆောင်သွားမည်ကို မလိုလားခဲ့ပေ။ သို့သော် ရှောင်မန်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို အစောမဟုတ်လျှင် အနှောင်း တစ်နေ့နေ့တွင် သူမ အများပြည်သူသို့ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရမည်ကို ရှုယွမ် သိရှိထားခဲ့သည်။ ငှက်ကုလားအုတ် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အိမ်တွင် ပုန်းအောင်းနေရန် သူမ၌ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် ရှုဖျင်က သူမကို ချေးငှားခဲ့သော ငွေများမှာ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထံမှ ချေးငှားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ရှုဖျင်ကို အမြန်ဆုံး ပြန်ဆပ်ချင်ခဲ့သည်။

သူမ အမုန်းဆုံးအရာမှာ အခြားသူများထံမှ ငွေချေးရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ငါးမိနစ်အကြာတွင် ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို ချီထားပြီး မြွေရေခွံအိတ် တစ်လုံးနှင့် ခွေးခြေခုံ နှစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် မိသားစု လူနေအိမ်ရာဝင်း၏ ပင်မ ဂိတ်တံခါးဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။ လမ်းတွင် သူမသည် အဓိက ပြဿနာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမ လမ်းဘေး ဈေးဆိုင်ခင်းချင်ပါက ချိန်ခွင်တစ်ခု လိုအပ်ပြီး သူမထံတွင် မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် စက်ရုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ရှုဖျင်ထံမှ ချိန်ခွင် သွားငှားရန် ကန်တင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ရှုဖျင်သည် သူမကို ချိန်ခွင်တစ်ခု ကမ်းပေးသည့်အပြင် ကြိုတင် ဖြတ်တောက်ထားသော အဝါရောင် စက္ကူထပ်တစ်ထပ်ကိုလည်း ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "လူတွေ ထင်းရှူးစေ့ ဝယ်တဲ့အခါ နင် အဲ့ဒါတွေကို ထုပ်ပေးဖို့ လိုတယ်။ အကယ်၍ သူတို့ သယ်သွားလို့ မရဘူးဆိုရင် သူတို့ ဝယ်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှုယွမ်သည် စက္ကူထပ်ကို ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဘိုးဘွားများကို ပူဇော်ပသရာတွင် မီးရှို့ရန် အသုံးပြုသည့် အမျိုးအစားနှင့် အလွန် တူညီကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သို့သော် ကုန်ပစ္စည်းများ ထုပ်ပိုးရန်အတွက် အံကိုက်ဖြစ်စေရန် ပိုကြီးသော အရွယ်အစားများဖြင့် ဖြတ်တောက်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူမ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မက တကယ်ကို အရာအားလုံးကို ထည့်တွေးပေးတာပဲ။"

ကန်တင်းမှ ဝန်ထမ်းများ အတင်းအဖျင်း လာရောက် မပြောဆိုမီ ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်နှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ လစ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ပင်မ ဂိတ်တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။