အခန်း ၁၅

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၅

အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံသည် ကြီးမားပြီး အမြတ်အစွန်းများသော စက်ရုံတစ်ရုံ ဖြစ်သည်။ နေ့လယ်စာစားချိန်နှင့် ညနေပိုင်း အချိန်များတွင် အပြင်ဘက်၌ ဈေးဆိုင်ခင်းသူများ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သည်။ မြို့စွန်မှ လူများပင်လျှင် သူတို့၏ ထွက်ကုန်များကို ဤနေရာသို့ လာရောက် ရောင်းချလေ့ရှိကြသည်။

အလုပ်ဆင်းရမည့် အချိန် အတိအကျ မရောက်သေးသော်လည်း ရှုယွမ်နှင့် သူမ၏ သား ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ဈေးသည် အတော်များများ ဈေးခင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အချို့က ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရောင်းချနေပြီး အချို့က ငါးရှဉ့်များ ရောင်းချနေကြသည်။

ရှုယွမ်သည် ထီးရွက်ကားသစ်ပင် တစ်ပင်အောက်တွင် နေရာယူလိုက်သည်။ သူမသည် မြွေရေခွံအိတ်ကို မြေကြီးပေါ်တွင် ချလိုက်ပြီး ကြိုးကို ဖြည်ကာ ချိန်ခွင်ကို အိတ်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီးနောက် မြေကြီးပေါ်တွင် စက္ကူတစ်ရွက်ကို ချထားလိုက်သည်။ ၎င်းအပေါ်တွင် ဤသို့ ရေးသားထားသည် - "ထင်းရှူးစေ့၊ တစ်ကျင်း (၅၀၀ ဂရမ်) ကို တစ်ယွမ်။"

ထိုစျေးနှုန်းကို မြေပဲများအပေါ် အခြေခံ၍ သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မြေပဲများသည် ဆီထွက်သီးနှံများ ဖြစ်ပြီး ပုံမှန် ထောက်ပံ့မှုအောက်တွင် ရရှိရန် ရှားပါးကာ ခွဲတမ်းကူပွန်များ လိုအပ်သောကြောင့် တစ်ကျင်း (၅၀၀ ဂရမ်) လျှင် ခုနစ်မော့ (၀.၇ ယွမ်) ဖြင့် ရောင်းချကြသည်။

သူမက ထင်းရှူးစေ့များ၏ စျေးနှုန်းကို ထိုထက် ပို၍ လျှော့ချသတ်မှတ်၍ မရနိုင်ဟု တွက်ဆလိုက်သည်။ ရှောင်မန်မှာ အလွန် သေးငယ်သဖြင့် တစ်ကျင်း (၅၀၀ ဂရမ်) ရရှိရန်အတွက်ပင် အချိန်အတော်ကြာအောင် စုဆောင်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်မန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ သူသည် မူလက ထင်းရှူးစေ့များကို ခရီးစရိတ်အဖြစ် အသုံးပြုရန် ရောင်းချချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင် သူ့အမေနှင့်အတူ ၎င်းတို့ကို ရောင်းချနေရပြီ ဖြစ်သည်။

"အမေ၊ ထင်းရှူးစေ့ ဝယ်မယ့်သူ ရှိပါ့မလားဟင်" ရှောင်မန် မေးလိုက်သည်။

ရှုယွမ် သေချာမသိသော်လည်း သူမက သူ့ကို အားပေးစကား ပြောလိုက်သည်။ "သေချာပေါက် ဝယ်မယ့်သူရှိမှာပါ။"

ငါးနာရီ အချိန်တွင် စက်ရုံ အလုပ်သမားများ စတင် ထွက်ခွာလာကြသည်နှင့်အမျှ အဝင်ပေါက်မှာ ပို၍ ပို၍ စည်ကားသက်ဝင်လာခဲ့သည်။ ရှောင်မန်သည် အနည်းငယ်မျှပင် ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ သူ၏ နူးညံ့ပြီး ကလေးဆန်သော အသံလေးဖြင့် စတင် အော်ဟစ်တော့သည်။ "တောရိုင်း ထင်းရှူးစေ့တွေ ရမယ်။ ဖြတ်သွားရင်း လက်လွတ်မခံကြပါနဲ့။"

အတင်းအဖျင်းပြောဆိုခြင်းကို နှစ်သက်သော အန်တီများနှင့် အဘွားကြီးများသည် သေချာပေါက်ပင် သူတို့သားအမိနှစ်ဦးကို လေ့လာစူးစမ်းရန် အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံကြမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် သိချင်စိတ် ပြင်းပြပြီး သတင်းအချက်အလက်များ ရရှိရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့ကြပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင် ၎င်းသည် သူတို့၏ လက်ဝယ်သို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မကြာမီမှာပင် ဈေးဆိုင် သို့မဟုတ် သူတို့သားအမိနှစ်ဦးကို အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ တင်းကျပ်စွာ ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။

"အိုး... ဘုရားရေ၊ ဒီကလေးက အရမ်း ချောတာပဲ။ သူ့ကို အမှိုက်ပုံကနေ တကယ် ကောက်ရလာတာလား။"

"သူ့ကို နင် အရှေ့မြောက်ဒေသကနေ ပြန်ခေါ်လာတာလား။ ဒီမတိုင်ခင်က ဒီကလေးကို ဘယ်သူက ပြုစုပျိုးထောင်နေခဲ့တာလဲ။"

"ကလေးရဲ့ မိဘတွေက ဘယ်သူတွေလဲ။ သူက အရမ်း ကြည့်ကောင်းတော့ သူ့ရဲ့ မိဘတွေကလည်း ရုပ်မဆိုးလောက်ဘူးမလား။"

သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုများမှာ အဆုံးအစမရှိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူတို့သည် မျက်နှာထောက်ပြီး ဤကလေးမှာ ရှုယွမ်၏ သားအရင်း ဟုတ်မဟုတ်ကို တိုက်ရိုက် မေးမြန်းရန် မဝံ့ရဲဘဲ အောင့်အည်းထားကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်သည် အနည်းငယ်မျှပင် ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ မြွေရေခွံအိတ်၏ အဝကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါက်ပိတ်လိုက်သည်။ အချို့သော သူများသည် ထင်းရှူးစေ့များကို စမ်းသပ် စားသုံးနေကြပြီဖြစ်ပြီး သူမအကြောင်း အတင်းအဖျင်း ပြောနေစဉ်တွင် သူတို့ကို အလကား စားသုံးခွင့်ပြုရန် သူမမှာ အစီအစဉ် မရှိပေ။

"အန်တီ၊ အန်တီ တစ်ဆုပ်စာ အပြည့် မြည်းကြည့်ပြီးသွားပြီနော်။ တစ်ကျင်း (၅၀၀ ဂရမ်) လောက် မဝယ်တော့ဘူးလား။"

"အန်တီကြီး၊ အန်တီကြီးရဲ့ ချွေးမကို ကြည့်ပါဦး၊ သူ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာတောင် ထင်းရှူးစေ့ စားရတာကို ကြိုက်နေတုန်းပဲ။ ဘာလို့ သူ့အတွက် နည်းနည်းလောက် မဝယ်ပေးတာလဲ။"

အကယ်၍ သူတို့ အမှန်တကယ် ထင်းရှူးစေ့များ ဝယ်ယူမှသာလျှင် ရှောင်မန်ကို မည်သည့် အမှိုက်ပုံမှ ကောက်ရလာခဲ့သည် ဆိုခြင်းကို သူတို့အား ပြောပြရန် ရှုယွမ် စဉ်းစားမည် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ချိန်ခွင်အသုံးပြုရာတွင် သိပ်မကျွမ်းကျင်ဘဲ အချိုးမပြေစွာ ကိုင်တွယ်နေသဖြင့် ရှောင်မန်က တာဝန်ယူလိုက်သည်။ သူက ချိန်တွယ်သည့်အပိုင်းကို ကိုင်တွယ်ပြီး ရှုယွမ်က ထုပ်ပိုးသည့်အပိုင်းကို တာဝန်ယူကာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အလုပ်ရှုပ်နေပြီး စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေခဲ့ကြသည်။

ပြောဆိုချင်နေကြသည့် သိသာထင်ရှားသော အတင်းအဖျင်းဆန်ဆန် စကားများနှင့် ပတ်သက်၍မူ ဖောက်သည်များ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် နားထောင်နေခဲ့ကြသည်။

ရှုယွမ် လမ်းဘေး ဈေးဆိုင်ခင်းနေကြောင်း သတင်းထွက်သွားသောအခါ လီဟုန်ရှားသည် သူမကို အိမ်ပြန်ရန် ပြောဖို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သားအမိနှစ်ဦးမှာ အတော်လေး ရောင်းချနေရပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ထင်းရှူးစေ့ ခုနစ်ကျင် (၃.၅ ကီလိုဂရမ်) ကို ရောင်းချပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

အာရုံစိုက်မှုအပေါ် အခြေခံသော စီးပွားရေး၏ စွမ်းအားကို ရှုယွမ် ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ခံစားခဲ့ရသည်။ ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင်ပင် လူကြိုက်များမှုကို အမြတ်အစွန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည်။

လီဟုန်ရှားသည် မှောင်မိုက်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ဆင်မြန်းထားသော်လည်း သူမသည် ရှုယွမ်အား ချိန်ခွင်နှင့် မြွေရေခွံအိတ်ကို သယ်ဆောင်ရန် ကူညီပေးခဲ့သေးသည်။ ရှုယွမ်သည် အိတ်ထဲရှိ ငွေစက္ကူအကြွေများကို ပုတ်ပြီး ရှောင်မန်အား ပြောလိုက်သည်။ "ထင်းရှူးစေ့တွေ တကယ်ကို အရောင်းသွက်တာပဲ။ ငါတို့ ခုနစ်ယွမ်တောင် ရနေပြီ။ မနက်ဖြန်ဆိုရင် အားလုံး ကုန်အောင် ရောင်းချနိုင်လိမ့်မယ်။"

ရှောင်မန်၏ နှုတ်ခမ်းများ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။ "အန်တီ၊ အန်တီက အရမ်းမိုက်တာပဲ။"

ရှုယွမ်က သူ့ကို ပြန်ချီးကျူးလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှောင်မန်ကမှ အရမ်းမိုက်တာ။ ဒီထင်းရှူးစေ့တွေ အားလုံးကို မင်း ကောက်ခဲ့တာလေ။"

ရှောင်မန်သည် ရှုယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်လေးကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ကော့ထားလိုက်သည်။

လီဟုန်ရှားမှာ အတော်လေး အံ့အားသင့်နေခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် ယခင်က အိမ်တွင် အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်နေပြီး အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံမှ အလုပ်သမားများ ခေါ်ယူမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် စာရေးဆရာတစ်ဦးနှင့်လည်း ရင်းနှီးခဲ့ပြီး ထိုကွာရှင်းထားသော အမျိုးသားကို လက်ထပ်ကာ သူ့သားအတွက် မိထွေးတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမသည် ကလေးတစ်ယောက်နှင့်အတူ ပြန်လာပြီး လမ်းဘေး ဈေးဆိုင်တစ်ခုဖွင့်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ စတင်ရောင်းချနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။

သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လီဟုန်ရှားသည် ဟင်းချက်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ ရှုဟယ် ကျောင်းမှ ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူမ၏ လေသံမှာ အတော်လေး မောက်မာနေသော်လည်း သူမသည် ရှောင်မန်အတွက် မုယောသကြားလုံး တုတ်ချောင်းတစ်ခုကိုပင် ယူဆောင်လာခဲ့သေးသည်။ "ဒါက မူလက ငါ့အတွက်လေ။ အခု အိမ်မှာ ကောင်စုတ်လေး တစ်ယောက် ရှိနေတာကို ငါ မေ့သွားလို့။ ကောင်းပြီလေ၊ နင် ယူလိုက်တော့။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အန်တီ" သကြားလုံးကို ယူရင်း ရှောင်မန်က ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

လိမ္မာရေးခြားရှိပြီး ယဉ်ကျေးသော ကလေးငယ်ကို ကြည့်ရင်း ရှုဟယ်၏ နှလုံးသားမှာ ခဏတာမျှ နူးညံ့သွားခဲ့သည်။ ကလေး၏ ဖခင်အပေါ် ထားရှိသော သူမ၏ မုန်းတီးမှုကို ရှောင်မန်အပေါ်သို့ ပုံချခြင်းမျိုး မလုပ်သင့်ဘူးဟု သူမ တွေးတောမိလိုက်သည်။

ညစာမှာ ပြောင်းဖူးဆန်ပြုတ်နှင့် အာလူးမျှင်ကြော် ဖြစ်သည်။ ရှောင်မန် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် သူတို့သည် ငွေအနည်းငယ် ပိုသုံးကာ ရွှေရောင် ကြက်ဥမွှေကြော် တစ်ပန်းကန်ကိုပင် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသေးသည်။

သူတို့ လေးယောက်သည် ထုံးစံအတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ စားသောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ မုန်တိုင်းမလာမီ လေငြိမ်နေခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ ညစာစားပြီးစီး၍ စားပွဲကို ရှင်းလင်းတော့မည့် အချိန်တွင် လီဟုန်ရှားက ရုတ်တရက် စကားပြောလာခဲ့သည်။

"ရှုယွမ်၊ ရှောင်မန်က နင့်ကလေးပဲ။"

သူမ၏ အမေက အခြေအနေကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်ရာ ဒါကို ဆက်ဖုံးကွယ်ထားဖို့ မလိုတော့ဘူးဟု ရှုယွမ် မြင်ခဲ့သည်။ သူမက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အင်း... အမေက တကယ်ကို ပညာရှိတာပဲ။ အသက်ကြီးလာလေ၊ ပိုထက်မြက်လာလေဆိုသလိုပဲ၊ အမေ့ရဲ့ စူးရှတဲ့ မျက်လုံးတွေကနေ ဘာမှ မလွတ်ကင်းနိုင်ဘူး။ ရှောင်မန်က သမီးရဲ့ သားပါ။"

အံ့သြသွားလား၊ အမေ။

ရှောင်မန်သည် ခွေးခြေခုံပေါ်တွင် လိမ္မာစွာ ထိုင်နေခဲ့ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ အပေါ်သို့ ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။ အမေက သူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ကြေညာလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း လီဟုန်ရှားသည် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုက သူမကို ရုတ်တရက် ရိုက်ခတ်သွားပြီး အတွင်းအပြင် နှစ်ခုစလုံးကို လောင်ကျွမ်းသွားစေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်အာရုံမှာ လုံးဝ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ရှုဟယ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကို စကားလုံး သုံးလုံးဖြင့် အကျဉ်းချုပ်နိုင်သည်။ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။

လီဟုန်ရှားမှာ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ "နင် နင် ကျေးလက်မှာ အိမ်ထောင်ကျခဲ့တာလား။"

ရှုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သမီး အိမ်ထောင် မပြုခဲ့ပါဘူး။"

လီဟုန်ရှား၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ တရားဝင် လက်ထပ်ထားခြင်း မရှိဘဲ ရလာတဲ့ ကလေး၊ အဲ့ဒါကိုတောင် သူမက အိမ်ကို ခေါ်လာရဲသေးတယ်ပေါ့လေ။ ဒါက အရမ်းကို ပြင်းထန်တဲ့ ပြဿနာကြီးပဲ။

မုန်တိုင်းမလာမီ တိတ်ဆိတ်မှုမှာ အသက်ရှူကျပ်ပြီး ဖိနှိပ်မှု ရှိနေခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်အာရုံ လုံးဝ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော်လည်း လီဟုန်ရှားသည် အရေးအကြီးဆုံး မေးခွန်းကို အားယူကာ မေးလိုက်သည်။ "ကလေးရဲ့ အဖေက ဘယ်မှာလဲ။"

စူးရှပြီး ထက်မြက်သော အကြည့်နှစ်စုံသည် လျှပ်စီးကြောင်းများအလား သူမထံသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရှောင်မန်ပင်လျှင် သူ့ခေါင်းကို မော့ကာ သူ၏ ပြူးကျယ်ပြီး နက်မှောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် ဤမေးခွန်းမှာ ဖြေဆိုရန် အခက်ခဲဆုံး မေးခွန်းဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ "ကလေးရဲ့ အဖေက... အင်း... သူက..."

သူမ ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။ "သူက တခြားမြို့မှာပါ။"

လီဟုန်ရှားမှာ နာကျည်းသွားခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် ဤမျှ ကြီးမားသော ကိစ္စကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ရခြင်းမှာ ကျေးလက်ဒေသတွင် သူမ အလွန်အမင်း ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားခဲ့ရမည်မှာ သေချာသည်။

ရှုယွမ်သည် မရေမတွက်နိုင်သော ကောလာဟလများနှင့် အတင်းအဖျင်း စကားများကို သည်းခံခဲ့ရမည်မှာ သေချာသည်။ လူများက သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် တီးတိုးပြောဆိုခြင်း ဆဲဆိုခြင်းများ မရှိဘဲ သူမ ဘယ်လိုများ အပြင်ကို ခြေလှမ်းနိုင်ပါမည်နည်း။

သူမ၏ မိခင်က ကြက်မွေးတံမြက်စည်းကို မြှောက်ကာ ရိုက်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ ရှုယွမ်သည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ကြက်မွေးတံမြက်စည်း၏ အာဏာရှင်ဆန်မှုကို သူမ အရှုံးပေးမည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမသည် လျင်မြန်စွာပင် ရှောင်မန်ကို သူမ၏ လက်မောင်းအောက်တွင် ပွေ့ညှပ်လိုက်ပြီး စားပွဲကို ကွေ့ပတ်ကာ စင်္ကြံလမ်းမှတစ်ဆင့် ပြေးထွက်သွားပြီး ပထမထပ်သို့ ဆင်းကာ တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ရှုယွမ်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်၊ ဒီနည်းနဲ့ ငါတို့ ပန်းကန်ဆေးရမယ့် အလုပ်ကနေ လွတ်သွားပြီနော်၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

ရှောင်မန်သည် မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသေချာသဖြင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။

သူ့မိခင်ထံမှ အကောင်းမြင်တတ်သော စိတ်ဓာတ်ကို သူ သင်ယူသင့်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သားအမိနှစ်ဦးသည် စေတီသဏ္ဌာန် သစ်ပင်ကြီး၏ အောက်တွင် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ ဆယ်မိနစ်ပင် မပြည့်မီအချိန်တွင် ရှုဖျင် ရောက်ရှိလာပြီး ရှုယွမ်ကို အိမ်ပြန်ရန် ဆွဲခေါ်တော့သည်။ "လာ၊ ပြန်သွားကြစို့။ အမေက အပြင်ပန်းကသာ ကြမ်းတမ်းပေမယ့် အတွင်းစိတ်က နူးညံ့ပါတယ်။ သူ နားလည်လာပါလိမ့်မယ်။"

ရှုယွမ်ထံမှ မည်သည့်စကားကိုမျှ ရယူ၍ မရသောအခါ လီဟုန်ရှားသည် ရှုဖျင်ကို အတင်းအကျပ် မေးမြန်းရန် လှည့်လာခဲ့သည်။ ရှုဖျင်သည် သူမ၏ ရိုးသားပုံရသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ ကလေးရဲ့ အဖေက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သမီး တကယ် မသိဘူး။"

ရှုယွမ်သည် ကလေး၏ ဖခင်အကြောင်းကို တစ်ခွန်းမျှ ပြောရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် အခွင့်အရေး ယူခံခဲ့ရခြင်း သို့မဟုတ် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ မတရားပြုကျင့်ခြင်း ခံခဲ့ရခြင်းများ ရှိခဲ့သလား၊ ထို့ကြောင့် သူမ၌ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာများ ရှိနေနိုင်လားဟု ရှုဖျင် တစ်ခါက တွေးတောခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ရှုယွမ်၏ စကားများနှင့် လုပ်ရပ်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်လောက်ပေ။

ရှုဟယ်သည် သူမ၏ ကြွယ်ဝသော စိတ်ကူးယဉ်နိုင်စွမ်းကို အသုံးပြုလျက် သူမ၏ သုံးသပ်ချက်ကို တင်ပြလာခဲ့သည်။ "ဖြစ်နိုင်ချေ နှစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ တစ်ခုက အစ်မလတ် ကျေးလက်မှာ ရှိနေတုန်းက အခွင့်အရေး ယူခံလိုက်ရတာ။ နောက်တစ်ခုက သူ ရည်းစားထားနေတုန်းမှာ ကိုယ်ဝန်ရသွားပြီးတော့ ကောင်လေးက တာဝန်ယူဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တာ။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီဟုန်ရှား၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မလဲကျအောင် စားပွဲစွန်းကို အတင်းအကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ရသည်။ မည်သည့် ဖြစ်နိုင်ချေမျိုးပင် ဖြစ်ပါစေ၊ နှစ်ခုစလုံးမှာ ဆိုးရွားလှသည်။

ရှုယွမ်သည် အခန်းတွင်းရှိ တင်းမာနေသော လေထုကို ခံစားသိရှိနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ ကိုယ်တိုင်က တည်ငြိမ်ပြီး ဂရုမစိုက်သည့် ပုံပေါက်နေသော်လည်း သူမ၏ မိခင်နှင့် ညီအစ်မများမှာ သိသိသာသာပင် စိတ်လေးလံနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့ သုံးယောက်စလုံးက ရှုဟယ်၏ သုံးသပ်ချက်ကို သဘောတူညီကြကြောင်းမှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

ရှောင်မန်ပင်လျှင် သူမကို ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ့မိခင်၏ မျက်နှာပေါ်မှ တစ်စုံတစ်ခုကို ဖတ်ရှုနိုင်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

ဘာတွေ ပြောနေကြသလဲဆိုတာကို သူ နားလည်ပြီး သူမအတွက် သူ့နှလုံးသားမှာ နာကျင်နေခဲ့သည်။

အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ အလွန်အမင်း ဖိနှိပ်မှု ရှိနေသဖြင့် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။

သူမအပေါ် ကျရောက်နေသော မျက်လုံး လေးစုံစလုံးမှာ သနားကြင်နာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို ခံစားရသောအခါ ရှုယွမ်သည် ၎င်းကို သရော်လှောင်ပြောင်ခြင်း သို့မဟုတ် သံသယဝင်ခြင်းထက် ပို၍ပင် သည်းခံနိုင်ဖွယ် မရှိအောင် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ကို စိုးရိမ်ပူပန်စေရန် မလိုလားသဖြင့် သူမသည် ချက်ချင်းပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒါက အမေတို့ တွေးနေသလိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ကလေးရဲ့ အဖေက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ရှောင်မန်က သူ့သားဆိုတာကို သူ မသိဘူး။ သူ့ကို စွန့်ပစ်သွားခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျေးလက်မှာ ရှောင်မန်ရဲ့ မွေးစားစရိတ်တွေကို သူက ပေးခဲ့တာပါ။"

ရှုဖျင်သည် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ထို့နောက် အမြန် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ အဲ့ဒီအတွက် သမီး သက်သေခံပေးနိုင်တယ်။ ရှောင်မန်က ကျေးလက်မှာ မွေးစားထားခံရတာ။ ရှုယွမ်မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး၊ အဲ့ဒီအမျိုးသားကပဲ ပိုက်ဆံ ပေးခဲ့တာပါ။"

အသက်ရှူ၍ပင် မရနိုင်တော့သကဲ့သို့ ခံစားနေခဲ့ရသော လီဟုန်ရှားသည် ရှုယွမ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အနည်းငယ် သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ စူးရှသော အသိစိတ်က သူမ၏ စကားထဲရှိ ဆန့်ကျင်ဘက် အချက်ကို ဖမ်းမိသွားခဲ့ပြီး သူမက မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်က သူ့သားဆိုတာကို သူ မသိဘူးဆိုရင် ဘာလို့ မွေးစားစရိတ်ကို သူက ပေးရတာလဲ။"

ရှုယွမ်က အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မ သူ့ဆီကနေ လမ်းခွဲကြေး တောင်းခဲ့လို့လေ။"

အနီးအနားရှိ လူကြီး သုံးယောက်နှင့် ကလေး တစ်ယောက် - "......"

လီဟုန်ရှားသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ဖိထားလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လွတ်လပ်စွာ အသက်ရှူနိုင်သွားခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ ထင်သလောက် မဆိုးရွားဘူးဟု သူမ တွေးတောမိပြီး မေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ မွေးစားစရိတ်က နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ အတော်လေး များမှာပေါ့နော်။"

ရှုယွမ်သည် အမှန်အတိုင်း ဆက်ပြောရန် လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "သူ သမီးကို နှစ်ထောင့်လေးရာ ပေးခဲ့တယ်။"

အသံ လေးသံက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "နှစ်ထောင့်လေးရာ။"

"ဘယ်လို လူစားမျိုးက နင့်ကို နှစ်ထောင့်လေးရာ ပေးမှာလဲ" ဟု လီဟုန်ရှားက အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ပထမအချက်အနေဖြင့် ထိုအမျိုးသားတွင် တကယ်တမ်း ယွမ် နှစ်ထောင့်လေးရာ ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် သူသည် ထိုမျှလောက်များသော ပမာဏကို ပေးချေရန် ဆန္ဒရှိရမည် ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ် ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ အရူး ချန်ကျိုက်က သူမကို ယွမ် နှစ်ထောင့်လေးရာ ပေးရန် ဘာကြောင့် ဆန္ဒရှိခဲ့လဲဆိုတာကို သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှင်းပြနိုင်မလဲ။

လီဟုန်ရှားက ဆက်မေးသည်။ "အဲ့ဒီ ပိုက်ဆံတွေ အားလုံးက မွေးစားစရိတ်အတွက်ပဲလား။ ဒီလောက်ထိ ကုန်ကျမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ကျန်တဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။"

သေချာသည်မှာ ၎င်းသည် အလကား ထိုင်စားသော စာရေးဆရာထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအကြောင်းကို ရှုယွမ်က သူတို့ကို ပြောပြရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဘဝမှာ ခန့်မှန်းရ ခက်လှသည်။ လွန်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်လေးက သူတို့သည် ရှောင်မန်၏ ဖခင်အပေါ် သံသယ ဝင်နေခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူတို့သည် ရှုယွမ်ကိုသာ မေးခွန်းထုတ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ စကားတွေ အများကြီး ပြောမိသွားပြီး သူမကိုယ်တိုင် ကျင့်ဝတ်အရ မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်လာသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်ဟု ရှုယွမ် ခံစားလိုက်ရသည်။