အခန်း ၁၆

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၆

သို့သော်လည်း သူမ၏ ရှင်းပြချက်များသည် ချက်ချင်း အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ မိခင်နှင့် ညီအစ်မများကို မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုထဲမှ လွယ်ကူစွာ ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင် သူတို့ သုံးယောက်စလုံးမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ များစွာ လျော့ပါးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှုယွမ်သည် အခွင့်အရေး ယူခံခဲ့ရခြင်း သို့မဟုတ် စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရခြင်း မရှိသရွေ့ ထိုအဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေများကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သရွေ့ သူတို့ အလွန်အမင်း စိတ်ဆင်းရဲစရာ မလိုတော့ပေ။

သူတို့သည် သူမ၏ မိသားစု ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှတစ်ဆင့် သူတို့၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ဂရုစိုက်မှုကို ရှုယွမ် အမှန်တကယ် ခံစားသိရှိနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ရှုယွမ် ပြောခဲ့သည်များကို အခြေခံ၍ ရှောင်မန်၏ ဖခင်မှာ လုံးလုံးလျားလျား ဆိုးရွားသောသူ မဟုတ်ကြောင်းကို သူတို့ နားလည်သွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် သူ့အကြောင်း အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို စတင် မေးမြန်းလာကြသည် - သူ ဘယ်ကလာသလဲ၊ သူ အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ၊ သူ ဘယ်လို အလုပ်မျိုး လုပ်သလဲ။ သို့သော် ရှုယွမ်က နောက်ထပ် တစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ပေ။

ရှုဖျင် ထွက်သွားပြီးနောက် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ညနေခင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

ရက်အတော်ကြာအောင် ရပ်နားခြင်းမရှိဘဲ ပြေးလွှားလှုပ်ရှားခဲ့ရသည့် ဒဏ်မှ ပြန်လည်မနာလန်ထနိုင်သေးသော ရှုယွမ်သည် စောစော အိပ်ရာဝင်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

_ _

ရှုယွမ် ဗိုက်ပြည့်ပြည့်ဖြင့် အိပ်မောကျနေချိန်တွင် တစ်ညလုံး အိပ်မရဘဲ လူးလှိမ့်နေခဲ့သူမှာ လီဟုန်ရှား ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ် နံနက် ခြောက်နာရီကျော် အချိန်တွင် အိပ်ရာမှ ထလာသောအခါ ရှုဟယ်သည် စင်္ကြံလမ်းတွင် ဟင်းချက်နေခဲ့သည်။ သူမ ပြောလိုက်သည်။ "နင် အမေ့ကို သွားကြည့်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ အမေက အရမ်း စိုးရိမ်နေလို့ ကုတင်ပေါ်ကတောင် မထနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။"

ရှုယွမ် မျက်နှာသစ်ရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် ရှောင်မန်ကို ခေါ်ယူကာ လီဟုန်ရှား၏ အိပ်ခန်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်ကာ နွမ်းနယ်နေသော သူမ၏ မိခင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ညတွင်းချင်းပင် သူမသည် အသက် ငါးနှစ်ခန့် ပိုအိုမင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လီဟုန်ရှားသည် သူမ၏ ဒုတိယသမီးကို အမြန် ဆွဲခေါ်ကာ ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှုယွမ်၊ ငါ ပြောတာ နားထောင်။ ငါ အရမ်း စိုးရိမ်နေလို့ အိပ်လို့တောင် မရဘူး။ တစ်ညလုံး ငါ့ခေါင်းထဲမှာ အတွေးတွေ လည်ပတ်နေပြီးတော့ ဘဝကြီးက ဆက်ပြီး ရှင်သန်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလို့တောင် ခံစားနေရတယ်။"

ရှုယွမ်သည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ရှောင်မန်ကို သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံမှာ ပေါ့ပါးနေပြီး သူမက ပြောလိုက်သည်။ "သမီးတောင် စိတ်မပူတာ၊ အမေက ဘာကို အဲ့ဒီလောက် စိတ်ပူနေရတာလဲ။"

လီဟုန်ရှား၏ အသံမှာ အားနည်းပြီး တိုးညင်းနေခဲ့သည်။ "ရှုယွမ်၊ ရှောင်မန်ကို နင် ဘယ်လို ပြုစုပျိုးထောင်မလဲ ဆိုတာကို နင် စဉ်းစားပြီးပြီလား။ နင် သူ့ကို အိမ်ထောင်စု စာရင်းသွင်းလို့ မရဘူး။ အိမ်ထောင်စု စာရင်း မရှိရင် သူက တရားမဝင် နေထိုင်သူ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ သူ စပါး ခွဲတမ်းတွေ ရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ သူ့ကို ကျွေးမွေးဖို့အတွက် လူကြီးတွေဆီက ခွဲဝေပေးတာကိုပဲ မှီခိုရလိမ့်မယ်။ သူ ကျောင်းတောင် တက်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ စက်ရုံက လူတွေက နင့်ကို ဘယ်လို မြင်ကြမလဲဆိုတာရော။ နင် အပြင်ထွက်လို့ ရဦးမလား။ သူတို့အားလုံးက နင့်ကို လှောင်ပြောင်ကြလိမ့်မယ်၊ နင့်ကို အရှက်မရှိဘူးလို့ ပြောကြလိမ့်မယ်၊ မကောင်းတဲ့ စကားတွေ မျိုးစုံ ပြောကြလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ရှောင်မန်ကလည်း တရားမဝင်တဲ့ ကလေးလို့ အခေါ်ခံရလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ နင့်မှာ အလုပ်မရှိဘူး၊ ဝင်ငွေ မရှိဘူး။ ငါ့ရဲ့ လစာ တစ်ခုတည်းနဲ့ ငါတို့ လေးယောက်ကို မကျွေးမွေးနိုင်ဘူး။ အဲ့ဒါတွေအားလုံးကို နင် စဉ်းစားပြီးပြီလား။"

ရှုယွမ်က တိုးတိတ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အမေ၊ အဲ့ဒါတွေက တကယ့် ပြဿနာတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှောင်မန်ကို အခုလောလောဆယ် စာရင်းသွင်းလို့ မရပေမယ့် အဲ့ဒါကို နောက်ဆုံးမှာ ဖြေရှင်းလို့ ရပါတယ်။ စာရင်းမသွင်းရသေးတဲ့ ကလေးတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ အိမ်ထောင်စု စာရင်း ရဖို့ နည်းလမ်းကတော့ အမြဲတမ်း ရှိနေမှာပါ။"

လီဟုန်ရှားသည် ရှောင်မန်၏ အိမ်ထောင်စု စာရင်းကို ရှုဖျင်နှင့် သူမ ခင်ပွန်းတို့၏ အမည်အောက်တွင် ထားရှိရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ သိပ်မကောင်းလှသဖြင့် သူမ၏ သမက်ဖြစ်သူက သဘောတူလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု တွက်ဆခဲ့သည်။

ရှုယွမ်က ဆက်ပြောသည်။ "အမေပြောတဲ့ အတင်းအဖျင်းတွေနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ သမီးက အဲ့ဒါတွေကို ကြောက်တယ်လို့ အမေ ထင်လို့လား။ တစ်ယောက်ယောက်က သမီးအကြောင်း မကောင်းပြောရင် သမီးက သူတို့ကို ပြန်ပြီး ဆဲဆိုပစ်လိုက်မှာပေါ့။"

ဤသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း လီဟုန်ရှား၏ ကိုယ်ပိုင် လမ်းညွှန်မူဝါဒပင် ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ဆဲဆိုပါက သူမက သူတို့ကို ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည် ဆဲဆိုလေ့ ရှိသည်။ သို့သော် ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ပါလျက်နှင့် နေ့စဉ်ရက်ဆက် အငြင်းပွားမှုများဖြင့် အချိန်ဖြုန်းလိုသူ မည်သူ ရှိပါမည်နည်း။ သူမ၏ သမီးကို ထိုကဲ့သို့ မနေထိုင်စေချင်ခဲ့ပေ။

လီဟုန်ရှားက ပြန်ချေပပြောဆိုရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ရှုယွမ်က သူမကို အခွင့်အရေး မပေးဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "သမီး အလုပ်တစ်ခု ရှာပြီး ပိုက်ဆံ ရှာမယ်။ သမီးရဲ့ ကလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့အတွက် လုံလောက်အောင်တော့ သမီး သေချာပေါက် ရှာနိုင်မှာပါ။"

ပထမ ပြဿနာ နှစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ငွေရှာရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အခက်ခဲဆုံးနှင့် အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်ဟု ရှုယွမ် ခံစားနေရသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် အလုပ်အကိုင်များ ရှာဖွေရန် ခက်ခဲကြောင်းကို သူမ သိရှိထားပြီး မည်သည့် အလုပ်မျိုးကို လုပ်ကိုင်မည်ဆိုသည်ကို စဉ်းစားရန် အချိန်မရသေးပေ။

ရှုယွမ်၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သဘောထားနှင့် ရေရာမှု မရှိသော ကတိများက လီဟုန်ရှားကို မယုံကြည်စေနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုစဉ် ရှောင်မန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အဘွား၊ သား အလကား ထိုင်စားနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သားလည်း ပိုက်ဆံ ရှာနိုင်ပါတယ်။"

ရှုယွမ်သည် လက်လှမ်းကာ ရှောင်မန်၏ အက်ကွဲနေသော ပါးပြင်လေးကို သူမ၏ လက်ချောင်းဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်ဆွဲလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "မြင်လား၊ အမေ။ ရှောင်မန်ကတောင် အမေ့ထက် ပိုပြီး ယုံကြည်မှု ရှိနေသေးတယ်။"

လီဟုန်ရှားက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤသားအမိနှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် တူညီနေကြသည်။ ရှုယွမ်သည် တစ်ခါက ယာယီ အလုပ်တစ်ခု ရရှိခဲ့သည်မှာ ကံကောင်းခဲ့သော်လည်း သူမသည် ၎င်းကို လုပ်ကိုင်ခြင်းထက် အိမ်တွင် အလုပ်လက်မဲ့ နေထိုင်ရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူမ ယခု အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ်ရှာလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ခြင်းမှာ ကြက်ဖတစ်ကောင်က ဥဥလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

သူမအတွက် အရေးအကြီးဆုံး ပြဿနာမှာ ငွေကြေး လုံလောက်မှု မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် စိတ်ဆင်းရဲနေပုံ ပေါက်နေသည်။ "ငါ တစ်လကို ယွမ် ငါးဆယ်ကျော်လေးပဲ ရတာ။ ကျွေးရမယ့် ပါးစပ် လေးပေါက်၊ ကျောင်းစရိတ်တွေလည်း ရှိသေးတယ်၊ အဲ့ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လုံလောက်နိုင်မှာလဲ။"

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူမ တစ်ညလုံး သေချာ တွေးတောပြီးနောက် ရရှိလာသော ကောက်ချက်ကို သူမ တင်ပြလိုက်သည်။ "ဖြေရှင်းနည်း တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ ရှောင်မန်က ကောက်ရလာတာလို့ နင် ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အခုခေတ်မှာ ကလေး မွေးစားချင်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ မိသားစုကောင်း တစ်ခုကို ရှာပြီး သူ့ကို ပေးလိုက်ပါ။"

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်မန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီသွားခဲ့သည်။ သူ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး အပေးခံရတော့မှာလား။

သူ၏ ရုပ်ရည်ချောမောသော မျက်နှာလေးမှာ ကြက်ဟင်းခါးသီး တစ်လုံးကဲ့သို့ တွန့်လိမ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ကာ ရှုယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။ "အမေ၊ သားကို မပေးလိုက်ပါနဲ့။ သား ပိုက်ဆံရှာဖို့ နည်းလမ်း ရှာပါ့မယ်။ သား အမေနဲ့ အတူတူ နေချင်တယ်။"

ရှုယွမ်၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ "အမေ၊ အဲ့ဒါက ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အတွေးမျိုးလဲ။ ဒီကလေးကို ပြန်ခေါ်လာဖို့အတွက် သမီး ဒုက္ခပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရတာ၊ သူ့ကို သမီး ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ပို့နိုင်မှာလဲ။ အဲ့ဒီအတွေးကို မေ့လိုက်ပါတော့။"

ထို့နောက် သူမသည် ရှောင်မန်ကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းက ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ။ အခုမှ ငါ မင်းကို ပြန်ရခဲ့တာ မကြာသေးဘူး။ မင်းကို ငါ ပြန်မပို့တော့ပါဘူး။"

ရှောင်မန်သည် သူ၏ မျက်နှာလေးကို ရှုယွမ်၏ ပခုံးတွင် ဖွက်ထားလိုက်သည်။ သူ့မိခင်က သူ့ကို ပြန်ပို့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်သည်။ သို့သော် သူ့အဘွားကိုမူ သူ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

"ငါ့မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ ရှိရင် ဒီကိစ္စကို ငါ ပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဆို နင်ပဲ ပြောကြည့်၊ အခု ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" လီဟုန်ရှားက လုံးဝ အကူအညီမဲ့နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ယခင်က ရှုယွမ်က သူမအပေါ် မှီခိုနေချိန်တွင်ပင် ဘဝကို သီသီလေးသာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ အိမ်ထောင်စုထဲသို့ ကလေးတစ်ယောက် ထပ်တိုးလာသဖြင့် အခြေအနေများမှာ ရှင်းလင်းစွာပင် ရပ်တည်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ရှုယွမ်သည် နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးသော ကလေးငယ်လေးကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားရင်း သူမ၏ မေးစေ့ကို သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် မှီတင်ထားလိုက်သည်။ အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေကို သမီး ဆက်သွယ်လိုက်မယ်။ ရှောင်မန့်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့အတွက် သူ့မှာလည်း တာဝန်ရှိတယ်။"

လီဟုန်ရှားမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ မှေးမှိန်နေသော အလင်းရောင်သည် စွမ်းအင်များဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် တောက်ပလာခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ရှောင်မန်ကို သူ့အဖေနဲ့ အတူနေဖို့ ပို့လိုက်တော့မလား။"

ရှောင်မန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ငယ်လေးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် တုန်ရီသွားခဲ့သည်။ သူ ခေါင်းမော့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ သားကို မပို့လိုက်ပါနဲ့။"

ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်၏ ပျော့ပျောင်းပြီး အဝါရောင်သမ်းနေသော ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "အမေ၊ သမီးက ရှောင်မန်ကို သမီးအနားမှာပဲ ထားချင်တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့အဖေဆီကနေ ကလေး ထောက်ပံ့ကြေး နည်းနည်း ပေးခိုင်းမလို့ပါ။"

ချန်ကျိုက်သည် ထောက်ပံ့ကြေး ပေးရန် သေချာပေါက် ဆန္ဒရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ တွက်ဆခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စာအုပ်ထဲက ဇာတ်လမ်းအရဆိုလျှင် ရှောင်မန်သည် သူ့သားဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ရှောင်မန့်ကို အဆက်မပြတ် ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

ထိုသားအဖနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်က လိုက်ဖမ်းပြီး တစ်ယောက်က ထွက်ပြေးကာ လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားပွဲကို ဆင်နွှဲခဲ့ကြပြီး မိခင်ဖြစ်သူမှာမူ ကြာမြင့်စွာကပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ဇာတ်လမ်းထဲမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မှန်ကန်သော စည်းမျဉ်းများကို လိုက်နာသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည့် လီဟုန်ရှားသည် ယွမ် ၂,၄၀၀ အကြောင်းကို ချက်ချင်း တွေးမိသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ သမီးက ထိုမျှ များပြားသော ငွေများကို ယူထားပြီးဖြစ်ရာ သူမက နောက်ထပ် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထပ်တောင်းနိုင်ပါမည်နည်း။

ရှုယွမ်က ဘာကြောင့် ရှောင်မန်ကို သူ့ဖခင်ထံသို့ မပေးချင်ရတာလဲဆိုတာကို သူမ နားမလည်နိုင်သေးပေ။ ထိုသို့လုပ်ပါက သူမသည် ပုံမှန်လူများကဲ့သို့ အိမ်ထောင်ပြုပြီး ကလေး ယူနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူတို့ ဆက်သွယ်နိုင်သရွေ့ ရှောင်မန်ကို သူ့ဖခင်ထံ ပေးရန် အခွင့်အရေး ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။

လီဟုန်ရှား မတ်မတ်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ သယ်ဆောင်ထားခဲ့သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့် မှိုင်းညှို့မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အသစ်တဖန် ပြန်လည်ရရှိလာသော စွမ်းအင်များဖြင့် အစားထိုးလာခဲ့သည်။ လီဟုန်ရှားက သူမ၏ သမီးကို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"သူက တခြားမြို့မှာ ရှိတယ်လို့ နင် ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ဒါဆို သူ့ဆီ ဖုန်းသွားဆက်လေ။ နင့်ဆီမှာ သူ့ကို ဆက်သွယ်ဖို့ ဖုန်းနံပါတ် ရှိတယ် မဟုတ်လား။ ဒီနေ့က တနင်္ဂနွေနေ့ဆိုတော့ ဖုန်းဆက်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ။"

ထိုအမျိုးသား၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ရှုယွမ် သိထားကြောင်း လီဟုန်ရှား ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး နံနက်စာ စားပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်ရန် သူမကို တိုက်တွန်းတော့သည်။

ရှုဟယ်သည်လည်း အတူ လိုက်သွားလိုသော်လည်း လီဟုန်ရှားသည် သူမကို ပါဝင်ပတ်သက်စေရန် မလိုလားသဖြင့် အိမ်တွင် နေပြီး အိမ်စာလုပ်ရန် သူမကို ပြောလိုက်သည်။ ရှုဟယ်သည် ထိုအကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ရှုယွမ်သည် ချန်ကျိုက်၏ ဆေးရုံ ဖုန်းနံပါတ်ကို မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ နံနက်စာ စားပြီးနောက် အမျိုးသမီး သုံးဦးသည် တယ်လီဖုန်း ဗျူရို ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

_ _

နံနက် ၅ နာရီ ၁၀ မိနစ် အတိအကျတွင် ချန်ကျိုက်သည် သူ၏ အိပ်ခန်းတစ်ခန်းပါ တိုက်ခန်းတွင် နိုးလာခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် သူ၏ ဇီဝနာရီမှာ တိကျစွာ ချိန်ညှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက် နှိုးစက် မလိုအပ်ပေ။ သူ၏ နိုးထချိန်သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ များစွာ ကွာခြားမှု မရှိပေ။

ချန်ကျိုက်သည် ရိုးရှင်းသော ပရိဘောဂများ ပါရှိသည့် အသင့်အတင့်ရှိသော အိပ်ခန်းတစ်ခန်းပါ တိုက်ခန်းတစ်ခုတွင် နေထိုင်သည်။ အဖြူရောင် နံရံများမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး အခန်းထဲတွင် အခြေခံ လိုအပ်သော ပရိဘောဂများဖြစ်သည့် ကုတင်တစ်လုံး၊ ဗီရိုတစ်ခု၊ စာရေးစားပွဲတစ်ခုနှင့် စာအုပ်စင်တစ်ခုသာ ပါရှိသည်။

ဆေးရုံအုပ်ကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ ရာထူးအရဆိုလျှင် သူ့ကို အိပ်ခန်းသုံးခန်းပါ တိုက်ခန်းတစ်ခု ခွဲဝေပေးသင့်သည်။ သို့သော်၊ သူသည် အိမ်ထောင်ပြုရန် သို့မဟုတ် ကလေးယူရန် အစီအစဉ် မရှိသဖြင့် အိပ်ခန်းတစ်ခန်းပါ တိုက်ခန်းမှာ လုံလောက်နေခဲ့သည်။ ပိုကြီးမားသော တိုက်ခန်းများအားလုံးကို မိသားစုရှိသော ဆရာဝန်များကိုသာ ပေးအပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအခန်းငယ်လေးကို အလွန်အမင်း သပ်ရပ်စွာ ထားရှိသည်။ စာအုပ်များမှလွဲ၍ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ပစ္စည်းများကို ကောင်းစွာ စီစဉ်ထားရှိသည်။ အကယ်၍ အသက်ရှင်နေသော လူတစ်ဦး ရှိနေခြင်းသာ မဟုတ်ပါက ထိုအခန်းတွင် မည်သူမျှ နေထိုင်ခြင်း မရှိဟု လူတစ်ယောက်က အထင်မှားသွားနိုင်သည်။

ချန်ကျိုက်သည် သူ့စောင်ကို ပြီးပြည့်စုံသော စတုရန်းပုံစံ ခေါက်ပြီး မျက်နှာသစ်ကာ အားကစား ဝတ်စုံသို့ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် ဘတ်စကက်ဘော တစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ကာ အဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်လာပြီး မှိန်ပျပျ နံနက်ခင်း အလင်းရောင်အောက်တွင် ဆေးရုံအနီးရှိ ဘတ်စကက်ဘောကွင်းဆီသို့ ခပ်ရွရွ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ကျေးလက်ဒေသတွင် ရှိနေစဉ် အချိန်အတွင်း ခန္ဓာကိုယ်သည် တော်လှန်ရေး၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်ကြောင်းကို သူ အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ ခရိုင်တွင် စတင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ပြီး ငွေကြေးတတ်နိုင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် နေ့စဉ် လေ့ကျင့်ခန်း စတင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ ဒီအလေ့အထကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။

သူ၏ ပြေးခြင်းကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်မှ အပူများ ဖြာထွက်နေဆဲဖြစ်ကာ သူသည် ဘတ်စကက်ဘော ကစားရန် ကွင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ၊ ဆေးရုံအုပ်ကြီးချန်" လူငယ်အချို့သည် ကွင်းသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြပြီး ချန်ကျိုက်ကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။ "ဆေးရုံအုပ်ကြီး၊ ဒီနေ့ တစ်ပွဲလောက် ကစားကြရအောင်။ ကျွန်တော်တို့ ဆေးရုံအုပ်ကြီးကို သေချာပေါက် အနိုင်ကစားမှာပါ။"

တစ်ယောက်ယောက်က ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကြွားတာကို ရပ်လိုက်စမ်းပါ။ မင်း ဆေးရုံအုပ်ကြီးကို ဘယ်တုန်းကများ အနိုင်ရဖူးလို့လဲ။ တကယ်လို့ မင်း ရှုံးရင် နံနက်စာကို မင်း ကျွေးရမယ်။"

အခုလေးတင် ပွဲတစ်ပွဲ ကစားရန် အကြံပြုခဲ့သူက ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ "ဆေးရုံအုပ်ကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို သက်ညှာပေးပါနော်၊ ဟုတ်ပြီလား။"

သူတို့၏ လေးစားအားကျရသော ဆေးရုံအုပ်ကြီးသည် သူ၏ အေးစက်စက် အမူအရာကြောင့် နာမည်ကြီးသည်။ အလုပ်ခွင်တွင် သူသည် အလေးအနက်ထားတတ်ပြီး တိကျသေချာကာ အလွန်အမင်း စည်းကမ်းကြီးသူ ဖြစ်သည်။ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေချိန်တွင်သာ သူသည် ပိုပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိပြီး သူတို့နှင့် ရောနှောပေါင်းသင်းရန် ဆန္ဒရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အလုပ်များက သူတို့ကို အလုပ်ရှုပ်စေပြီး သူတို့ အများစုမှာ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်သည့် အလေ့အထကို မပျိုးထောင်ရသေးပေ။ သို့သော် သူတို့၏ ဆေးရုံအုပ်ကြီးမှာ သူတို့ထက် သာလွန်သော ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်မှုများနှင့် ပိုရုပ်ချောသော အသွင်အပြင် ရှိရုံသာမက အလွန်အမင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် စည်းကမ်းရှိသူလည်း ဖြစ်သည်။ သူသည် နေ့စဉ် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပြီး ကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်းကာ ကောင်းမွန်သော ကိုယ်ခန္ဓာ အချိုးအစား ရှိသဖြင့် ၎င်းက သူတို့ကို သူ့အား ဘယ်တော့မှ အမီလိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ခံစားရစေသည်။

ချန်ကျိုက်၏ လှုံ့ဆော်မှုဖြင့် သူတို့သည်လည်း ကစားရန် ဘတ်စကက်ဘော ကွင်းသို့ စတင် လာရောက်ခဲ့ကြသည်။

ကွင်းမှာ မကြာမီမှာပင် စည်ကားသက်ဝင်လာပြီး စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။ ချန်ကျိုက်သည် ဘောလုံးကို ပုတ်ကာ ဂိုးသွင်းယူခဲ့ပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သွက်လက်ပြီး ကျက်သရေရှိလှသည်။

သို့သော် ၆ နာရီ ၁၀ မိနစ် အတိအကျတွင် သူသည် သူ၏ နာရီကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ခွဲစိတ်မှုကြီး တစ်ခု ရှိတယ်၊ ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်တော့မယ်။ မင်းတို့ပဲ ဆက်ကစားကြတော့။"

သူသည် ချွေးသုတ်ရန် လက်ကိုင်ပဝါ တစ်ထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စားသောက်ခန်းမဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ခွဲစိတ်မှုမှာ နံနက်ပိုင်းတွင် ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ထားသဖြင့် သူသည် နံနက်စာအတွက် ဟင်းရည်များလွန်းသော အစားအစာများကို ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။ ပေါက်စီများနှင့် ကြက်ဥပြုတ်များမှာ သူ၏ ပုံမှန် ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အိပ်ဆောင်သို့ အပြန်လမ်းတွင် အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ချန်ကျိုက်၏ ညာဘက် မျက်ခွံမှာ အဆက်မပြတ် လှုပ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မျက်လုံး ညောင်းညာမှုကြောင့် မဟုတ်ပေ။ တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မလို့လား။

သူသည် လူနာ၏ ဆေးမှတ်တမ်းကို စိတ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်သုံးသပ်ပြီး ခွဲစိတ်မှု အဆင့်ဆင့်နှင့် အဓိက အချက်များကို ပြန်လည် စဉ်းစားလိုက်သည်။ မျှော်လင့်မထားသော အရာ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဟု သူ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ ခွဲစိတ်မှု ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားဖို့ မျှော်လင့်ရသည်။