အခန်း ၁၇

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၇

ခရီးဝေး ဖုန်းခေါ်ဆိုသူ အများအပြား ရှိနေပြီး သူတို့၏ ရှေ့တွင် လူ တစ်ဒါဇင်ကျော် တန်းစီနေခဲ့သည်။

ရှောင်မန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "အမေ၊ အဖေက သားကို အသိအမှတ်မပြုဘူးလို့ အမေ ထင်လားဟင်။"

ရှုယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူက ကလေး ထောက်ပံ့ကြေး ပေးနေသရွေ့တော့ အဲ့ဒါ လုံလောက်ပါတယ်။"

ရှောင်မန် တွေးလိုက်မိသည်။ အမေ ပြောတာကလည်း နည်းနည်းတော့ အဓိပ္ပာယ်ရှိတာပဲ။

ရှောင်မန်သည် သူ၏ လက်သေးသေးလေးကို ရှုယွမ်၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ "အမေ၊ နောက်ကျရင် သား ပိုက်ဆံရှာပြီး သားကိုယ်သား ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်မယ်။ သားအတွက် အဖေ ဒါမှမဟုတ် အမေ ပိုက်ဆံပေးစရာ မလိုစေရဘူး။"

ရှုယွမ်က လက်လှမ်းကာ သူ၏ နှာခေါင်းလုံးလုံးလေးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "အင်း... ရှောင်မန်က သူ့ကိုယ်သူ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ရုံသာမက အမေ့ကိုပါ ဂရုစိုက်ရမယ်နော်။"

ရှောင်မန်က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ ယောကျ်ားလေး တစ်ယောက်၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုက သူ့စိတ်ထဲမှာ ဆူပွက်လာခဲ့သည်။ သူ့အသံမှာ ရွှင်လန်းနေခဲ့သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ။"

လီဟုန်ရှားသည် ဘေးကနေ နားထောင်နေရင်း ခေါင်းကိုက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အားလုံးက သူမ၏ အမှားပင်။ သူမသည် သူမ၏ ဒုတိယသမီးကို လမ်းမှားသို့ရောက်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်မိခဲ့သည်။ ဒုတိယသမီးသည် အထက်မှ လူကြီးများကို မှီခိုပြီး အောက်မှ ငယ်ရွယ်သူများကို အမြတ်ထုတ်ရန် စီစဉ်နေခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင် သူမသည် ရှောင်မန်၏ ဖခင်ထံမှပင် ငွေတောင်းချင်နေသေးသည်။

ဒီခေတ်ကာလမှာ ခရီးဝေး ဖုန်းခေါ်ဆိုရတာက တော်တော်လေး ဒုက္ခများလှသည်။ ဖုန်းလိုင်း မချိတ်ဆက်မီ ဖုန်းအော်ပရေတာကို အကြိမ်ကြိမ် စောင့်ဆိုင်းနေရသည်။ သူတို့ ရရှိထားသော နံပါတ်မှာ ဆေးရုံ၏ တယ်လီဖုန်း အခန်းအတွက် ဖြစ်သည်။ အော်ပရေတာက သူမ သွားခေါ်ပေးမည်ဟု ပြောပြီးနောက် ဖုန်းလိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

ဆယ်မိနစ်ပင် မပြည့်မီအချိန်တွင် ဖုန်းပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ တယ်လီဖုန်း ဗျူရိုမှ အော်ပရေတာက ရှုယွမ်အား ကျယ်လောင်စွာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။ "နံပါတ် ဆယ့်နှစ် ရှိလား။"

လီဟုန်ရှားက သူမကို တံတောင်ဖြင့် တွတ်လိုက်သည်။ "သူတို့ နင့်ကို ခေါ်နေပြီ။ မြန်မြန်သွား။"

ရှုယွမ်မှာ သံသယ ဝင်နေခဲ့သည်။ ဒါက တကယ်ပဲ ဒီလောက် ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်သွားမှာလား။

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှာ ဆေးရုံ၏ တယ်လီဖုန်း အော်ပရေတာထံမှ ဖြစ်သည်။ သူမက ပြောလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်မှ ထပ်ခေါ်ကြည့်ပါ။ ဆေးရုံအုပ်ကြီးချန်က ဒီနေ့ ခွဲစိတ်မှု ရှိလို့ ခွဲစိတ်ခန်းထဲ ရောက်နေပါပြီ။ နာရီအတော်ကြာ ကြာပါလိမ့်မယ်။"

ရှုယွမ် -"......"

ချန်ကျိုက်က ငယ်ငယ်လေး ရှိသေးတာကို သူ ဆေးရုံအုပ်ကြီး ဖြစ်နေပြီလား။ သူတို့ လူမှားသွားတာလား။

သူမသည် အော်ပရေတာအား ဖုန်းမချရန် အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ခွဲစိတ်မှုက နာရီအတော်ကြာ ကြာမယ်ဟုတ်လား။"

အော်ပရေတာက ပြန်ဖြေသည်။ "အဲ့ဒါက နှလုံးခွဲစိတ်မှုလေ၊ လေးနာရီကနေ ငါးနာရီလောက် ကြာလိမ့်မယ်။"

ရှုယွမ် - ...

ခရီးဝေး ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု တစ်ခုသည် တစ်မိနစ်လျှင် ခုနစ်မော့ (၀.၇ ယွမ်) ကျသင့်သည်။ ချန်ကျိုက်နှင့် ဖုန်းမချိတ်ဆက်ရသေးဘဲ သူမသည် တစ်ယွမ်နှင့် လေးမော့ (၁.၄ ယွမ်) သုံးစွဲပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ငွေကြေးအရ ရုန်းကန်နေရသော မိသားစုတစ်ခုအတွက် ဤအရာက အခြေအနေကို ပို၍သာ ဆိုးရွားစေခဲ့သည်။

စောင့်ဆိုင်းခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် လီဟုန်ရှားအား အခြေအနေကို အမှန်အတိုင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ လီဟုန်ရှားက သူမကို လုံးဝ မယုံကြည်ခဲ့ဘဲ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "ဒီလောက်ကြာတဲ့ ခွဲစိတ်မှုမျိုးက ဘယ်လို ခွဲစိတ်မှုမျိုးလဲ။ သူ နင့်ကို ရှောင်နေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ နင် သေချာလား။"

သို့သော် ချန်ကျိုက်သည် တကယ်ပင် ခွဲစိတ်ခန်းထဲတွင် ရှိနေပြီး ဖုန်းဖြေရန် အချိန်မရှိကြောင်းကို ရှုယွမ် သေချာသိနေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ရှုယွမ်က သူမ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြခဲ့ပြီး ချန်ကျိုက်၏ ဝမ်းကွဲညီမ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် မိသားစု အရေးပေါ် ကိစ္စရှိကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သေချာပေါက် ချန်ကျိုက်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဝမ်းကွဲညီမထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ငြင်းဆိုမည် မဟုတ်ပေ။

"သူက ဆရာဝန်လား။ သူ ဘယ်ဆေးရုံမှာ အလုပ်လုပ်တာလဲ။ သူ အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။" လီဟုန်ရှားသည် ရှောင်မန်၏ ဖခင်အကြောင်း ပို၍သိရှိလိုစိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အတွေးတစ်ခုက သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ "ရှောင်မန်က အသက် ငါးနှစ်တောင် ရှိနေပြီ။ ဒီလောက်တောင်ကြာပြီဆိုမှတော့ သူ အိမ်ထောင်ကျနေလောက်ပြီလား။"

အကယ်၍ သူ အိမ်ထောင်ကျနေပါက သူသည် ရှောင်မန်အတွက် တာဝန်ယူပါဦးမည်လား။

"အမေ၊ အခုလောလောဆယ် မေးတာကို ရပ်လိုက်ပါတော့။"

ရှုယွမ် ဆက်မပြောချင်တော့ပေ။ အကယ်၍ ချန်ကျိုက်က ရှောင်မန်ကို အသိအမှတ်ပြုရန် ငြင်းဆန်ပါက ရှောင်မန်၏ ဖခင်ကို လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုအဖြစ်သာ ဆက်ထားရှိတော့မည်။

အရာရာတိုင်းသည် အစဆိုးနေခဲ့သည်။ လီဟုန်ရှားသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူမသည် အသက် လေးဆယ် သို့မဟုတ် ငါးဆယ် အရွယ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်ပြီး ကျက်သရေရှိကာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း နေ့တစ်နေ့တည်းအတွင်းမှာပင် သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော အရေးအကြောင်းများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လီဟုန်ရှားနှင့် ရှုဟယ်တို့သည် ထိုကိစ္စကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီး တူညီသော ကောက်ချက်တစ်ခု ချခဲ့ကြသည်။ ရှောင်မန်၏ ဖခင်သည် ရှုယွမ်နှင့် ရိုးရှင်းစွာပင် အဆက်အသွယ် မလုပ်ချင်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှုယွမ်မှာ အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ရှောင်မန်နှင့်အတူ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို လှန်လှော ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

သူမသည် ချန်ကျိုက်အကြောင်း များများစားစား မသိခဲ့ဘဲ သူတို့၏ အတိတ်က အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုများနှင့် ပတ်သက်သည့် အသေးစိတ် အချက်အလက်အချို့ကို ရှာတွေ့ရန် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

သို့သော် မှတ်စုများသည် သူတို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြသည့် အချိန်မှ စတင် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖော်ပြချက်များမှာ ဝေဝါးပြီး နည်းပါးလှကာ အများစုမှာ စာရေးဆရာနှင့် ပတ်သက်နေပြီး ထိုအရာများကို ရှုယွမ် စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။ သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့သောအရာမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဂဏန်းအချို့ပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူမ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူမ ရှောင်မန်ကို မွေးဖွားခဲ့သည့် အချိန်ကာလအတွင်း ရှုဖျင်သည် သူမကို ယွမ် ၁၂၀ အမှန်တကယ် ပေးခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ရှုဖျင်၏ လစာမှာ ယွမ် သုံးဆယ်ကျော် အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့ပြီး မကြာသေးမီကမှ ယွမ် လေးဆယ်ကျော် အနည်းငယ်သို့ တိုးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုက်က သူမကို ပေးခဲ့သော ယွမ် ၂,၄၀၀ နှင့် ပတ်သက်၍မူ မွေးစားစရိတ်များ ပေးချေခြင်းနှင့် သူမအတွက် အနည်းငယ်သော ပမာဏမှလွဲ၍ သူမသည် ထိုစာရေးဆရာထံသို့ ယွမ် ၁,၆၀၀ ကို ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့သည်။

တနည်းအားဖြင့် ဆိုရလျှင် ရှောင်မန်အပေါ်တွင် အမှန်တကယ် သုံးစွဲခဲ့မှုမှာ များများစားစား မရှိခဲ့ပေ။ ချန်ကျိုက် ပေးခဲ့သော ငွေများသည် အခြေခံအားဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအပေါ် မှီခိုနေထိုင်သော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည့် ထိုစာရေးဆရာကို ထောက်ပံ့ရန်အတွက် ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်သည် ကုန်ကျစရိတ် တစ်ခုချင်းစီ၏ နေ့စွဲနှင့် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို အမြန် မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။ သူမ အချိန်ရသောအခါ ထိုစာရေးဆရာကို သွားရောက် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံပြီး ချန်ကျိုက်ထံ ပြန်ပေးရန်အတွက် ထိုငွေများကို ပြန်ယူမည် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမထံ၌ ယွမ် နှစ်ဆယ့်သုံးယွမ်သာ ရှိတော့သည်။ သူမသည် ရှုဖျင်ကို ၄၂ ယွမ် အကြွေးတင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အစောပိုင်း ယွမ် ၁၂၀ ကို ပြန်ဆပ်ရန် မလိုဘူးဟု ရှုဖျင်က ပြောခဲ့သော်လည်း ရှုယွမ်သည် ၎င်းကို ပြန်ဆပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုမျှလောက်များပြားသော ငွေပမာဏကို အမြန်ဆုံး မည်သို့ ရှာဖွေရမည်နည်း။

ထို့အပြင် ရှောင်မန်တွင် အဝတ်အစား တစ်စုံသာ ရှိသည်။ သူမသည် သူ့အတွက် အဝတ်အစားများ၊ သွားတိုက်တံ တစ်ချောင်းနှင့် အခြား နေ့စဉ်သုံး ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူရန် လိုအပ်ပြီး ၎င်းတို့မှာလည်း အတော်အတန် ကုန်ကျမည် ဖြစ်သည်။ ဘယ်ကနေ ငွေ ရမှာလဲ။

ယခုလောလောဆယ်တွင် သူမသည် ငွေကြေး ပြဿနာကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို သူမနှင့်အတူ တစ်ရေးအိပ်ရန် ခေါ်သွားခဲ့ပြီး ကောင်းစွာ အနားယူထားရန် စီစဉ်ကာ ညနေပိုင်းတွင် ထင်းရှူးစေ့များအားလုံးကို တစ်ခါတည်းနှင့် ရောင်းချပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ ၎င်းမှနေ၍ သူမသည် ယွမ် ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရရှိနိုင်ပေမည်။

နှစ်နာရီကျော် အချိန်တွင် ဆူညံသံတစ်ခုကြောင့် သူတို့ နိုးလာကြသည်။ အနီးအနားတွင် နေထိုင်သော အန်တီလျူသည် လီဟုန်ရှားကို ရှာရန် အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့သည်။ "ငါ့ရဲ့ သားအကြီးဆုံးက နင့်ရဲ့ သမီးအငယ်ကို မီးရထားဘူတာရုံမှာ အခုလေးတင် တွေ့လိုက်တယ်။ သူက မြို့ပြင်ကို သွားဖို့ လက်မှတ် ဝယ်တော့မလို့ လုပ်နေတယ်။"

လီဟုန်ရှားသည် ချက်ချင်း အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ဒီကောင်မစုတ်လေး။ အိမ်စာလုပ်မလို့လို့ သူ ပြောခဲ့တာ။ မီးရထားဘူတာရုံမှာ ဘာသွားလုပ်နေတာလဲ။"

ရှုယွမ်မှာ ချက်ချင်း အိပ်ချင်ပြေသွားခဲ့သည်။ ရှုဟယ်က မီးရထားဘူတာရုံမှာ ဘာသွားလုပ်နေတာလဲ။ အရှေ့မြောက်ဒေသကို သွားမလို့လား။

ထိုကောင်မလေးသည် ရှောင်မန်၏ အဖေကို ရှာရန် အရှေ့မြောက်ဒေသဆီ သွားဖို့ တကယ် ကြိုးစားနေတာလား။

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ ဖိနပ်များကို အမြန် စွပ်လိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းသို့ ထွက်လာကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်တော့မည့် လီဟုန်ရှားကို တားလိုက်သည်။

"အမေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ သူမ ထွက်သွားလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမက ပင်းချန်ကို သွားဖို့ ကြိုးစားနေတယ်ဆိုရင် ရထားက တစ်နာရီကျော်ကတည်းက ထွက်သွားပြီလေ။ သူမ မီမှာ မဟုတ်ဘူး။ သမီး သွားပြီး သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပါ့မယ်။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီဟုန်ရှား အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို မြန်မြန်သွား။ ရှောင်မန်ကို ငါ ကြည့်ထားလိုက်မယ်။ အဲ့ဒီကောင်မလေးက ဘာလဲ၊ မနက်ဖြန် ကျောင်းထွက်တော့မလို့ စီစဉ်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် ဘာလဲ။"

ရှုယွမ်သည် ဖိနပ်စီးနေစဉ် ရှောင်မန်အား သတိပေးလိုက်သည်။ "အဘွားနဲ့ အိမ်မှာ နေခဲ့နော်။"

ရှောင်မန်က လိမ္မာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ အမေ။ မြန်မြန်သွားပါ။"

ရှုယွမ် မီးရထားဘူတာရုံ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသောအခါ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသော ရှုဟယ်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာပင် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် လူနေအိမ်ရာဝင်းမှ ရင်းနှီးသော မျက်နှာရှိသည့် ကလေးတစ်ဦး ရှိနေသည်။ ရှုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "လက်မှတ် မရဘူးမလား။ ရထား ဘယ်အချိန် ထွက်လဲဆိုတာ ဘာလို့ ကြိုမမေးတာလဲ။"

ရှုဟယ် - "......"

ယခုအခါ လီဟုန်ရှားသည် ရှောင်မန်ကို တစ်ယောက်တည်း ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်နေရပြီဖြစ်ရာ သူ၏ အဝတ်အစားများနှင့် ဖိနပ်များအားလုံးမှာ အသစ်များ ဖြစ်နေကြောင်းကို နောက်ဆုံးတွင် သူမ သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးကို အခုလေးတင်မှ ဝယ်ယူထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိသွားသောအခါ ရှုယွမ်ကို သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကျိန်ဆဲတော့သည်။

ဒီငွေဖြုန်းတဲ့ကောင်မမှာ ကလေးတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်တဲ့ အတွေ့အကြုံ မရှိဘူး။ သူ ဝယ်လာတဲ့ ဆွယ်တာအင်္ကျီကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါဦး။ အပြာနဲ့ အဖြူ အကွက်ကျား။ အဲ့ဒါက ဘယ်လိုလုပ် သန့်ရှင်းနေနိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ အဖြူရောင် ဖိနပ်တွေလား။ ရက်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း သူမ အဲ့ဒါတွေကို တိုက်ချွတ်ဆေးကြောနေရလိမ့်မယ်။

ထို့အပြင် ရှုယွမ် ဝယ်လာသော အဝတ်အစားများမှာ ဈေးကြီးကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။ အကယ်၍ သူမ ဤကဲ့သို့ ဆက်သုံးစွဲနေမည်ဆိုပါက ကလေးအတွက် အဝတ်အစား အစုံအနည်းငယ်ကပင် သူမ၏ တစ်လစာ လစာတစ်ခုလုံးကို ကုန်စင်သွားစေလိမ့်မည်။

ရှောင်မန်အတွက် အဝတ်အစားများကို သူမ ကိုယ်တိုင် စတင် ပြင်ဆင်ရမည်ဟု လီဟုန်ရှား ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သေတ္တာများနှင့် အံဆွဲများထဲတွင် အဝတ်အထည်များကို စတင် မွှေနှောက်ရှာဖွေတော့သည် ရှုယွမ်၏ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ဖယ်ထားခဲ့သော အဝတ်စများကိုပင် ဆွဲထုတ်လိုက်သေးသည်။ သူမသည် ရှောင်မန်အတွက် အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီ တစ်စုံ ချုပ်ပေးရန် စီစဉ်ထားပြီး ကျန်ရှိသော အဝတ်စအချို့ကို အသုံးပြု၍ သူ့အတွက် အနက်ရောင် အဝတ်ဖိနပ် တစ်ရံ ချုပ်ပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။

ရှုယွမ်နှင့် ရှုဟယ်တို့ အိမ်ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် အိမ်ထဲရှိ အရာအားလုံးမှာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်သည် အိပ်ခန်းထဲသို့ ထိုးကျနေသည်။ လီဟုန်ရှားသည် ကုတင်ပေါ်တွင် အဝတ်စများကို ဖြန့်ခင်းထားပြီး ကတ်ကြေးဖြင့် အဝတ်စများကို ညှပ်နေခဲ့သည်။ ရှောင်မန်သည် သူမ၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်လျက် အဘွားဖြစ်သူ လက်မှုအလုပ် လုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

အေးချမ်းသော အခိုက်အတန့်လေးမှာ ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ လီဟုန်ရှားသည် ရှုဟယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရှုယွမ်ဘက်သို့ လှည့်လာခဲ့သည်။ "ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေဆီကို နောက်တစ်ခေါက် ဖုန်းသွားဆက်ဖို့ လိုတယ်။ အခု သုံးနာရီခွဲပြီဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ခွဲစိတ်မှု ပြီးလောက်ပြီ။"

ရှုယွမ် - "..."

အနည်းဆုံးတော့ အဲ့ဒီလူကို အသက်ဝဝရှူဖို့ အချိန်ပေးလိုက်ပါဦး။

"စက်ရုံက ငါးနာရီ အလုပ်ဆင်းတယ်၊ ပြီးတော့ သမီးတို့ ထင်းရှူးစေ့တွေ ရောင်းဖို့ ရှိသေးတယ်။ အခုပဲ သွားကြရအောင်" ရှုယွမ် ပြောလိုက်သည်။ ငွေရှာရန် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူမသည် လီဟုန်ရှားထက်ပင် ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။

လီဟုန်ရှားမှာ အဝတ်အစားများ ချုပ်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့နှင့်အတူ မလိုက်သွားခဲ့ပေ။ ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို ခေါ်ယူပြီး တယ်လီဖုန်း ဗျူရိုသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် သွားခဲ့သည်။

လုပ်ငန်းစဉ်ကို တစ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ရာ ရှုယွမ်သည် စောင့်ဆိုင်းရခြင်းကို စိတ်ပျက်စရာအဖြစ် မခံစားရတော့ပေ။ သူမသည် ဆေးရုံ၏ တယ်လီဖုန်း အခန်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဖုန်းဆက်ပြီး ချန်ကျိုက်ကို ရှာဖွေပေးရန် အော်ပရေတာကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။

ချန်ကျိုက်၏ ခွဲစိတ်မှုမှာ နံနက် ရှစ်နာရီတွင် စတင်ခဲ့ပြီး မွန်းလွဲ နှစ်နာရီအထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ထိုနံနက်က သူ၏ ညာဘက် မျက်ခွံမှာ အဆက်မပြတ် လှုပ်နေခဲ့သော်လည်း ခွဲစိတ်မှုမှာ ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးခဲ့ပြီး အောင်မြင်မှု ရရှိခဲ့သည်။

သူ ရုံးခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသောအရာမှာ သူ့စားပွဲပေါ်တွင် ချန်ထားခဲ့သော မှတ်စုလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် သူ့ဝမ်းကွဲညီမက သူ့ကို မနက်ပိုင်းတွင် ဖုန်းဆက်ခဲ့ကြောင်း ရေးသားထားသည်။ သို့သော် သူ့တွင် ဝမ်းကွဲညီမ မရှိပေ။

သူ့မိခင်ဘက်မှ ဆွေမျိုးများအားလုံးမှာ နိုင်ငံရပ်ခြားတွင် ရောက်ရှိနေကြသည်။ ဝမ်းကွဲအစ်မများ ရှိသော်လည်း ဝမ်းကွဲညီမ မရှိပေ။

ချန်ကျိုက်သည် သူ့အဘိုးဆီ အရင်ဖုန်းဆက်ခဲ့ပြီး အိမ်တွင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေကြောင်း သိရှိရပြီးနောက် ထိုအစောပိုင်းက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ပြန်ဆက်သွယ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။ သူနာပြုတစ်ဦးက သူ့အတွက် ပြန်နွှေးပေးထားသော အစားအစာကို စားသောက်ပြီးနောက် ချန်ကျိုက်သည် ဆေးရုံ ကိစ္စအမျိုးမျိုးကို စတင် ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းနေခဲ့သည်။ လေးနာရီခန့် အချိန်တွင် တံခါးစောင့်က သူ့ကို လာရှာပြီး သူ့ဝမ်းကွဲညီမက ဖုန်းထပ်ဆက်နေကြောင်း ပြောလာခဲ့သည်။

ဆယ်စက္ကန့်ကျော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်ကျိုက်သည် ဖုန်းကို ပြန်ဆက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဖုန်းလိုင်းမှတစ်ဆင့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဟယ်လို၊ ချန်ကျိုက်လား။"

၎င်းမှာ သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားခဲ့သော အသံတစ်ခု ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြားရတော့မည် မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်ထားခဲ့သော အသံ၊ ထို့အပြင် နောက်ထပ် တစ်ကြိမ်မျှ ထပ်မကြားလိုတော့သော အသံတစ်ခု ဖြစ်သည်။ တည်ငြိမ်ပြီး စနစ်တကျ ရှိနေသော သူ၏ ဘဝအလယ်တွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ထိုအသံက ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။"

သူ့အသံတွင် လှိုင်းထမှု အနည်းငယ်မျှပင် မပါဝင်ခဲ့ပေ။