အခန်း ၁၈

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၈

ရှုယွမ်၏ အသံတွင် အံ့သြခြင်းနှင့် ဝမ်းသာခြင်း အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေခဲ့သည်။ "ဒီမနက် ရှင့်ကို ဆက်သွယ်ဖို့ ကျွန်မ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်။ ရှင် ခွဲစိတ်ခန်း ဝင်နေတယ်လို့ ကြားလိုက်တယ်။ ခရီးဝေး ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုက တစ်မိနစ်ကို ခုနစ်မော့ (၀.၇ ယွမ်) ကျသင့်တာမို့လို့၊ ကျွန်မ အတိုချုပ်ပဲ ပြောပါ့မယ်။ ကျွန်မ ရှုယွမ်ပါ။"

ချန်ကျိုက်က ဘာမျှ မပြောခဲ့ပေ။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေခဲ့သော်လည်း သူ၏ အတွင်းစိတ်ကမူ ထိုအမည်ကို ကြားရခြင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆန့်ကျင်နေခဲ့သည်။

တစ်ဖက်မှ တိတ်ဆိတ်နေသောအခါ ရှုယွမ်က ပွင့်လင်းစွာပင် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွဲနေတာ ရှိလား။ စေ့စပ်ထားလား။ အိမ်ထောင်ပြုဖို့အထိ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ အလေးအနက် ဆက်ဆံရေးမျိုး၊ အဲ့ဒီလိုမျိုး တစ်ခုခု ရှိလား။"

စာအုပ်ထဲရှိ ဇာတ်လမ်းသွားအရ သူသည် မည်သူနှင့်မျှ တွဲနေခြင်း မရှိသလို အိမ်ထောင်ကျနေခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤသည်မှာ လက်တွေ့ဘဝဖြစ်ပြီး ရှုယွမ်အနေဖြင့် စည်းကျော်ခြင်း မဖြစ်စေရန် အခြေအနေများကို ဦးစွာ ရှင်းလင်းထားရန် လိုအပ်သည်။

ချန်ကျိုက်၏ ယခင်က တည်ငြိမ်နေခဲ့သော စိတ်အခြေအနေမှာ ရေဝဲတစ်ခုအလား ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ရှုယွမ်နှင့် ဤအကြောင်းအရာကို ဆွေးနွေးရန် သူ မလိုလားခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲလာသော မိုးကြိုးသံများကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

သူမက ဘာကြောင့် ဤမေးခွန်းကို မေးနေရသနည်း။ သူမ၌ မေးခွင့်ရှိသည်ဟု ထင်နေသနည်း။ သူမ မည်မျှ ရိုင်းစိုင်းရဲတင်းလွန်းသည်ကို သူမကိုယ်တိုင် မသိရှိလေသလော။

သို့သော်လည်း သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို အမြန် နားလည်လိုသဖြင့် ချန်ကျိုက်က အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မရှိဘူး။ ပြောစရာရှိတာ ပြော၊ ငါ့မှာ အချိန်ဖြုန်းနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။"

ရှုယွမ်သည် သူ၏ လေသံထဲရှိ ငြင်းပယ်မှုနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခုကို ဖန်တီးထားမှုကို သတိပြုမိပြီးဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက သူမကို မတုန်လှုပ်စေခဲ့ပေ။ သူမ၏ အသံမှာ ရွှင်လန်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင် ပိုလွယ်သွားတာပေါ့။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ပြောစရာ တစ်ခုရှိတယ်၊ ရှင့် ကြားတဲ့အခါကျရင် အရမ်းကြီး မအံ့သြသွားနဲ့နော်။ ရှောင်မန်က ရှင့်ရဲ့ ကလေးပဲ။"

ချန်ကျိုက် - "......"

ဖုန်းခွက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်များ တင်းကျပ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများပေါ်ရှိ အသားအရေမှာ တင်းမာသွားပြီး သူ၏ လက်ဆစ်များမှာ ဖြူရော်သွားကာ လက်ခုံပေါ်ရှိ သွေးကြောများမှာ သိသာစွာ ထောင်ထလာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးသံမျှသာ မဟုတ်တော့ဘဲ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဖုန်းလိုင်း၏ တစ်ဖက်မှ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။ ရှုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ "ဟေး၊ ရှင် ရှိနေသေးလား။ ဒီဖုန်းက တစ်မိနစ်ကို ခုနစ်မော့ (၀.၇ ယွမ်) ကျတာနော်။ ပိုက်ဆံ အလကား မဖြုန်းနိုင်ဘူး။"

"ငါ ရှိတယ်။" သူ၏ လေသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရန် ကြိုးစားနေစဉ် သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ သိသာစွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ "ရှောင်မန် ဘယ်မှာလဲ။"

အချိန်မဖြုန်းလိုသဖြင့် ရှုယွမ်က အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်က ကျွန်မနဲ့ အတူရှိတယ်။ ကျွန်မတို့ လုချန်မြို့မှာ ရှိနေတာ။ သူ့ကို အရှေ့မြောက်ဒေသကနေ ကျွန်မ ပြန်ခေါ်လာခဲ့တာ။"

သူမသည် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး ရှောင်မန်ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်၊ မင်းအဖေကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပါဦး။"

ရှောင်မန်သည် သူ့ဖခင်အပေါ်တွင် မှတ်ဉာဏ် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိရုံသာမက ဖခင်တစ်ဦးဆိုသည်မှာ မည်ကဲ့သို့ဖြစ်သည်ဆိုသည့် အယူအဆပင် မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် သူ့အမေ လာရောက်ခေါ်ဆောင်မည်ကို အမြဲတမ်း တောင့်တနေခဲ့သော်လည်း ဖခင်တစ်ဦးအတွက်မူ မည်သည့် မျှော်လင့်ချက်မျှ မထားရှိခဲ့ဖူးပေ။

သူ့နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း "အဖေ" ဟူသော စကားလုံးကို ထုတ်ပြောရန် သူ မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ရှောင်မန်သည် အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားကာ ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို စတင် ရွတ်ဆိုတော့သည်။ "မွန်းတည့်ချိန် လယ်ထွန်၊ ချွေးစက်များ သီးနှံမစိုက်ပျိုးရာ မြေပြင်ပေါ် သို့ ကျဆင်း။"

ရှုယွမ်သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖုန်းခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး အခြား လက်မောင်းတစ်ဖက်ဖြင့် ရှောင်မန်ကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။ "ရှင် ကြားလား။ ရှင့်သားက ကဗျာတောင် ရွတ်တတ်နေပြီ။ အံ့သြသွားလား။"

ချန်ကျိုက်၏ မှောင်မိုက်သော မျက်လုံးများမှာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ အရွက်မရှိသော သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် စူးစိုက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မေးရိုးမှာ တင်းနေပြီး ဖုန်းခွက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမှုမှာ အလွန် ခိုင်မာလှသဖြင့် ၎င်းကို ချေမွပစ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ ချန်ကျိုက်သည် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သော်လည်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှု မရှိခဲ့ပေ။ သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုမျှ မပါဝင်သော စကားတစ်ခွန်းကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်က ငါ့ကလေးဆိုတာကို ငါ သေချာ မပြောနိုင်ဘူး။"

သံသယများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ရှုယွမ်၏ လေသံမှာ ရွှင်လန်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ "သူ့ကို ရှင် တွေ့လိုက်ရင် သေချာသွားပါလိမ့်မယ်။ သူက ရှင်နဲ့ တူတယ်၊ ပုံစံခွက် တစ်ခုတည်းကနေ ထွင်းထုထားသလိုမျိုးပဲ။"

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှောင်မန်မှာ သူနှင့် တူနေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဖခင်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်မည့် ဆေးစစ်မှု မရှိသေးသဖြင့် သူတို့သည် လောလောဆယ်တွင် ရုပ်ရည်သွင်ပြင်အပေါ်၌သာ အားထားရမည် ဖြစ်သည်။

"အိုး..." သူ၏ တုံ့ပြန်မှုတွင် မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပါဝင်ခဲ့ပေ။

ရှုယွမ်သည် သူ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။ "ရှင် မြန်မြန်လေး ရှင့်မိန်းမနဲ့ ကလေးကို လာခေါ်လှည့်"

စိတ်ပညာတွင် "တံခါးဝတွင် ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်း အကျိုးသက်ရောက်မှု" ဟု ခေါ်သော အရာတစ်ခု ရှိသည်။ တောင်းဆိုမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရာတွင် လူတစ်ဦးသည် ဦးစွာ ပိုကြီးမားသော တောင်းဆိုချက်တစ်ခုကို အဆိုပြုလေ့ရှိသည်။ ၎င်းကို ငြင်းပယ်ခံရပြီးနောက်မှ ပိုသေးငယ်သော တောင်းဆိုချက်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ပါက ၎င်းမှာ လက်ခံနိုင်ချေ ပိုများသွားလေ့ရှိသည်။

ဥပမာအားဖြင့် အကယ်၍ သင်သည် သင့်မိဘများထံမှ ယွမ် နှစ်ရာ တောင်းချင်သော်လည်း သူတို့ သဘောတူမည် မဟုတ်ဟု ထင်ပါက သင်သည် ယွမ် တစ်ထောင် တောင်းခြင်းဖြင့် စတင်ရမည်။ သူတို့ ငြင်းဆိုသောအခါ သင်သည် ယွမ် နှစ်ရာသာ လိုအပ်ကြောင်း ထပ်ပြောလိုက်ပါက သူတို့သည် ၎င်းကို သင့်အား ပေးကောင်း ပေးလာနိုင်သည်။

ရှုယွမ်၏ တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ ချန်ကျိုက်က ရှောင်မန်အား သူ့သားအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလာစေရန်သာ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ အသုံးပြုခဲ့သော နည်းဗျူဟာ အသေးစားလေးပင် ဖြစ်သည်။

လိုင်းမကောင်းသည့် အသံများနှင့် ရံဖန်ရံခါ ဆူညံသံများမှလွဲ၍ ဖုန်းလိုင်း၏ တစ်ဖက်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ရှည်လျားသော တိတ်ဆိတ်မှုအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြန်သည်။

"ရှင် ရှိနေသေးတယ် မဟုတ်လား၊ ဒေါက်တာချန်" ရှုယွမ်မှာ တက်လာသော ဖုန်းဘေလ်များကြောင့် ရင်ကွဲနာကျည်း ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

"ကောင်းပြီ။" သူ၏ အသံမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်ပြီး စိတ်ခံစားမှု ကင်းမဲ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဆွံ့အသွားသူမှာ ရှုယွမ် ဖြစ်သည်။ "ကောင်းပြီ" ဆိုတာ သူ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

သူမက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒေါက်တာချန်၊ အဲ့ဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ရှောင်မန်က ရှင့်သားဆိုတာကို ရှင် အသိအမှတ်ပြုလိုက်တာလား။ ရှင် ရှင်းပြချက် တစ်ခုခု မလိုချင်ဘူးလား။ အရင်တုန်းက ရှောင်မန်ဟာ ရှင့်ကလေးမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ဘာလို့ ပြောခဲ့ရသလဲဆိုတဲ့ ရှင်းပြချက်လေ။ လမ်းခွဲကြေးတွေ ဘာတွေ ကျွန်မ ဘာလို့ တောင်းခဲ့သလဲ ဆိုတာတွေလေ။"

ချန်ကျိုက်သည် အခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း မရှိသေးဘူးဟု သူမ အလေးအနက် သံသယဝင်နေခဲ့သည်။

သူ့အသံသည် ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး တည်ငြိမ်နေကာ လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်လျက် ဖုန်းလိုင်းမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "အခု ရှင်းပြလေ။"

ရှုယွမ် - "...”

သူမတွင် ရှင်းပြစရာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုမျှ သူမ လုပ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူမသည် စကားပြောနှုန်းကို မြန်လိုက်သည်။ "တကယ်လို့ ရှင် ကျွန်မကို တစ်ခုခု မေးချင်ရင် ကျွန်မဆီ စာရေးလိုက်လို့ ရတယ်။ အရာအားလုံးကို ကျွန်မ ပြောပြပါ့မယ်။ အခု ဖုန်းဆက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ မြို့ကို ပြန်ရောက်ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မမှာ အလုပ်မရှိသေးဘူး၊ ပြီးတော့ ရှောင်မန်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရတာ ခက်ခဲနေတယ်ဆိုတာကို ပြောချင်လို့ပါ။ သူ့ရဲ့ အဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှင် ကလေး ထောက်ပံ့ကြေး နည်းနည်းတော့ ပေးသင့်တယ်။ သေချာတာကတော့ ဒါက ယာယီပါပဲ။ ကျွန်မမှာ ပုံမှန် ဝင်ငွေရှိလာပြီဆိုရင်တော့ သူ့ကို ကျွန်မဘာသာ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ပါ့မယ်။"

တစ်ဖက်မှ နောက်တစ်ကြိမ် လှောင်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လာခဲ့သည်။ "ရှုယွမ်၊ မင်း ပိုက်ဆံ ထပ်ပြတ်နေပြန်ပြီလား။"

ရှုယွမ် - "......"

သူမ ဒေါသ မထွက်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး။"

ချန်ကျိုက်သည် နောက်ဆုံးတွင် အခြေအနေကို နားလည်သွားသလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူက တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ငါ လုချန်မြို့ကို ပြန်လာခဲ့မယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ ဖြေရှင်းရမယ့် အလုပ်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးလို့၊ အခုချက်ချင်းတော့ ထွက်လာလို့ မရသေးဘူး။"

နောက်ဆုံးတွင် သူ့ထံမှ ပြီးပြည့်စုံသော စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှုယွမ် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ရှင် ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါကျမှ ကျွန်မတို့ ထပ်ပြီး စကားပြောကြတာပေါ့။"

ဖုန်းချပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို ပွေ့ချီလျက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ကြားတယ် မဟုတ်လား။ အဲ့ဒါ မင်းအဖေပဲ။"

ရှောင်မန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း။"

သူ့တွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ဒါဆို သူ့မှာ တကယ်ပဲ အဖေ ရှိတာပေါ့၊ ပြီးတော့ သူက ဆရာဝန် တစ်ယောက်တဲ့။ အကယ်၍ သူ့အဖေက သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုမယ်ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ သူ နေမကောင်းဖြစ်တဲ့အခါ သူ့ဆီ သွားလို့ ရနိုင်တာပေါ့။

အော်ပရေတာက ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "ခုနစ်မိနစ်၊ လေးယွမ်နဲ့ ကိုးမော့ (၄.၉ ယွမ်) ပါ။"

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ သွေးထွက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖုန်းတစ်ခါ ဆက်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုမျှလောက် များစွာ ကုန်ကျသွားခဲ့သည်။ ဖုန်းပြောချိန် ခုနစ်မိနစ်ထဲတွင် အနည်းဆုံး လေးမိနစ်ခန့်ကို ချန်ကျိုက်က တိတ်ဆိတ်နေခြင်းဖြင့် အလကား ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းအကြောင်းကို တွေးတောမိရုံဖြင့်ပင် နာကျင်မှုကြောင့် အသက်ရှူ၍ မရနိုင်တော့သကဲ့သို့ သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ပို၍ ပို၍ ဆင်းရဲလာပြီး ရှုဖျင်ကို အကြွေးဆပ်ရန် ပို၍ပင် နောက်ကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ နောက်တစ်ကြိမ် ခရီးဝေး ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မလုပ်တော့ဘူးဟု သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ရှုယွမ်သည် လီဟုန်ရှားနှင့် ရှုဟယ်တို့ကို ထိုသတင်းကို ချက်ချင်း ဝေမျှလိုက်သည်။ သံသယဖြစ်နေသော မျက်လုံး နှစ်စုံက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလဲ။ အမေတို့ ကျွန်မကို မယုံဘူးလား။ ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေက လုချန်မြို့ကို တကယ် ပြန်လာတော့မယ်။"

သူတို့တွေ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်ရခက်နေတာလား။ ဘာလို့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက သူမကို မယုံကြည်ကြတာလဲ။ သို့သော် သူတို့ကို ယုံကြည်အောင် ဖျောင်းဖျရန် သူမတွင် အချိန် သို့မဟုတ် လိုအပ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် နှောင့်နှေးခြင်း မရှိဘဲ မြွေရေခွံအိတ်နှင့် ချိန်ခွင်ကို ဆွဲယူကာ ထင်းရှူးစေ့များ ရောင်းရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ရှုယွမ်အတွက် ချန်ကျိုက်က လုချန်မြို့သို့ ပြန်လာရန် ဆန္ဒရှိသည်ဆိုသည့် အချက်မှာ ကြီးမားသော အောင်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်ရှိ အဓိက ဦးစားပေးမှာ ထင်းရှူးစေ့များကို ရောင်းချရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ယွမ် ဆယ်ဂဏန်းလောက်ဆိုသည်မှာ ယခုအချိန်တွင် သူမအတွက် ကြီးမားသော ဓနဥစ္စာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"အမေ၊ သား အခု လမ်းလျှောက်လို့ ရပြီ" ဟု ရှောင်မန်က သူ၏ ခြေထောက်တိုတိုလေးများဖြင့် အသွားအပြန် လျှောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှုယွမ် သူ့ကို ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လမ်းလျှောက်ပုံမှာ တကယ်ပင် ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ကိုင်းညွတ်ကာ သူ့ကို ပွေ့ချီလိုက်သေးသည်။ "ငါ မင်းကို နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက် ထပ်ပြီး ချီထားပါရစေဦး။ အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းသွားမှပဲ သေချာ လမ်းလျှောက်ပါ။"

ငါးနာရီ အချိန်တွင် အလုပ်သမားများ အလုပ်ဆင်းလာကြသည်နှင့်အမျှ "ထင်းရှူးစေ့တွေ ရောင်းဖို့ ရှိပါတယ်" ဟု အော်ဟစ်နေသော ချိုမြိန်ပြီး ကလေးဆန်သည့် အသံလေးက စက်ရုံ အလုပ်သမား အုပ်စုကို သူမထံသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဆွဲဆောင်လာခဲ့ပြန်သည်။

အန်တီများနှင့် အသက်ကြီးသော အမျိုးသမီးများ အုပ်စုသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆက်၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တံတောင်ဖြင့် တွတ်ကာ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး လူတိုင်း သိချင်နေသော မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်က တကယ်ပဲ နင့်ကလေး မဟုတ်ဘူးမလား။"

ရှုယွမ်သည် မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်ပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ရှင်တို့ ခန့်မှန်းမကြည့်ကြတာလဲ။"

လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ဆူညံသွားပြီး ဆူပွက်နေသော အိုးတစ်လုံးအလား ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ထိုကဲ့သို့သော မေးခွန်းမျိုး အမေးခံရပါက သူတို့သည် ဒေါသထွက်မည်၊ ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားမည်၊ သို့မဟုတ် လုံးဝ ရှောင်လွှဲသွားကြမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှုယွမ်မှာ အလွန် ပွင့်လင်းပြီး ဂရုမစိုက်သည့် ပုံပေါက်နေသဖြင့် ၎င်းက သူတို့ကိုပင် မသေမချာ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

"သူ့ကို နင် အရှေ့မြောက်ဒေသမှာ မွေးခဲ့တာလား။ နင် အိမ်ထောင်ကျခဲ့တာလား။ သူ့အဖေအကြောင်း ငါတို့ တစ်ခါမှ မကြားခဲ့ရပါလား။"

"ရှောင်မန်က ရှုယွမ်ရဲ့ ကလေး ဖြစ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။ အရင်က နည်းနည်းလေးတောင် အရိပ်အယောင် မရှိခဲ့ပါဘူး။"

သူမနှင့် ရှောင်မန်တို့သည် ဤမျှလောက် အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ရှုယွမ် မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ လူအုပ်ကြီး တစ်အုပ်လုံးသည် သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ရန်သက်သက်ဖြင့် ဝိုင်းရံထားကြသည်။ သားအမိနှစ်ဦးသည် သူတို့၏ ထင်းရှူးစေ့များကို အရောင်းမြှင့်တင်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချခဲ့ကြသည်။

ရှောင်မန်က ချိန်ခွင်ကို ကိုင်ထားပြီး ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် တန်းကို ကိုင်ကာ ညာဘက်လက်ဖြင့် အလေးတုံးကို ရွှေ့နေခဲ့သည်။ တစ်ကျင်း (၅၀၀ ဂရမ်) ချိန်တွယ်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှုယွမ်သည် ထင်းရှူးစေ့များကို စက္ကူတစ်ရွက်ပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်ပြီး အမြန် ထုပ်ပိုးကာ ဖောက်သည်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သူမတို့သားအမိနှစ်ဦးသည် ပြီးပြည့်စုံသော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုဖြင့် အတူ အလုပ်လုပ်နေခဲ့ကြသည်။

ထင်းရှူးစေ့များကို ထုပ်ပိုးနေစဉ် ရှုယွမ်သည် စွမ်းအင်များနှင့် လူအုပ်ကြီး၏ စိတ်ဝင်စားမှုကိုပါ ဆက်ထိန်းသိမ်းထားရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ သူမက "ဟုတ်ပါတယ်၊ ရှောင်မန်က တကယ်ပဲ ကျွန်မရဲ့ ကလေးပါ" ဟု ပြောလိုက်စဉ် သူမ၏ အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

လူအုပ်ကြီးမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် အရင်က သူမ ပြောခဲ့သည်များကို လုံးဝ ဆန့်ကျင်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယမန်နေ့ကမှ ရှောင်မန်ကို အမှိုက်ပုံမှ ကောက်ရလာခဲ့သည်ဟု သူမ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင်မူ ကလေးမှာ သူမ၏ သားအရင်းဖြစ်ကြောင်းကို သူမ ပွင့်လင်းစွာ ဝန်ခံနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရဲတက်မလာခဲ့သလို၊ သူမ၏ နှလုံးခုန်လည်း မြန်မလာခဲ့ပေ။ သူမက ၎င်းကို အလွန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောဆိုလိုက်သဖြင့် လူများက သူမကို မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။

အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံ၏ အဝင်ပေါက်တွင် လူအုပ်ကြီး တစ်အုပ်လုံးသည် ထင်းရှူးစေ့ ဈေးဆိုင်အနီးတွင် စုရုံးနေကြသည်။ ထင်းရှူးစေ့များ နီးပါးခန့် ကုန်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှုယွမ်သည် သူတို့၏ မေးခွန်းများနှင့် သံသယများကို ဆက်တုံ့ပြန်နေရန် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

လီဟုန်ရှား အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး သူတို့သားအမိနှစ်ဦးကို အိမ်သို့ ပြန်ဆွဲခေါ်သွားချိန်တွင် ရှုယွမ်သည် ထင်းရှူးစေ့ ဆယ်ကျင် (၅ ကီလိုဂရမ်) ကျော်ကို ရောင်းချပြီးစီးခဲ့ပြီး နောက်ထပ် ဆယ့်လေးယွမ် ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ လမ်းဘေး ဈေးဆိုင်လေးမှာ အလွန် အရောင်းသွက်နေခဲ့သည်။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ သားအမိနှစ်ဦး ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သော အာရုံစိုက်မှုများ၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံ၏ အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော ကြယ်ပွင့်များ ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့တွင် ထင်းရှူးစေ့ အလေးချိန် ကျင်း နှစ်ဆယ် (၁၀ ကီလိုဂရမ်) ကျော်သာ ရှိခြင်းမှာ နှမြောစရာပင်။ အကယ်၍ သူတို့ထံတွင် တစ်ရာခန့် ရှိခဲ့မည်ဆိုပါက သူမသည် ၎င်းတို့အားလုံးကို အလွယ်တကူ ရောင်းချနိုင်လိမ့်မည်ဟု ရှုယွမ် ယုံကြည်နေခဲ့သည်။

လမ်းပေါ်တွင် လူသိပ်မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ရှုယွမ် ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်၊ ဒီနေ့ ငါတို့ ဆယ့်လေးယွမ် ရတယ်။"

ရှောင်မန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။ "အဲ့ဒါ အရမ်းမိုက်တာပဲ၊ အမေ။"

ရှုယွမ်၏ စိတ်အာရုံမှာ လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်နေခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ အာရုံစိုက်မှုများ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ဈေးဆိုင်တွင် နောက်ထပ် ဘာတွေ ရောင်းလို့ရနိုင်မလဲ။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဤလူကြိုက်များမှုမှာ သေချာပေါက် မှေးမှိန်သွားလိမ့်မည်။ သို့သော် ဈေးဆိုင်အတွက် ကုန်ပစ္စည်းအသစ်များကို ဤမျှ အချိန်တိုအတွင်း သူမ ဘယ်နေရာမှာ သွားရှာနိုင်မည်နည်း။

ဤရွှေရောင် အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံရန် သူမ မတတ်နိုင်ပေ။

လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အကယ်၍ ဤလူအသွားအလာကို သူမ အသုံးမချနိုင်ပါက ၎င်းမှာ ယွမ် ဆယ်သန်း ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရလိမ့်မည်။