အခန်း ၁၉

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၁၉

လုချန်မြို့သို့ ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ချန်ကျိုက်သည် အချိန်ကို စတင် စဉ်းစားတွေးတောတော့သည်။ စောလေ ပိုကောင်းလေပင်။ လာမည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လုချန်မြို့တွင် ပြုလုပ်မည့် ဆွေးနွေးပွဲတစ်ခုသို့ တက်ရောက်ရန် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ဦး စီစဉ်ထားကြောင်းကို သူ သတိရသွားပြီး ထိုသူ၏ နေရာတွင် အစားထိုး တက်ရောက်ရန် သူ စီစဉ်လိုက်သည်။

ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ရထားလက်မှတ် ဝယ်ယူရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို ချက်ချင်း အကူအညီ တောင်းလိုက်သည်။ အကယ်၍ အရာအားလုံး ချောမွေ့စွာ ဖြစ်သွားပါက သူသည် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လုချန်မြို့သို့ ပြန်ရောက်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ လက်ရှိ အလုပ်တာဝန်များကို အမြန်ဆုံး အပြီးသတ်ရန် လိုအပ်သည်။

အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် ချန်ကျိုက်သည် သူ၏ ရုံးခန်းထဲတွင် ဆက်ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။ သူ၏ ကုလားထိုင်တွင် သက်တောင့်သက်သာ အနေအထားဖြင့် နောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများကို လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်သပ်ကာ ကြာရှည်စွာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်များကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး သူ တစ်ခါမျှ ပြန်မသွားချင်ခဲ့သော သူ၏ အတိတ်မှ ထိုအပိုင်းကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်သည်။

သူသည် အသက် နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်တွင် တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရခဲ့ပြီး ဆေးရုံတွင် စတင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ သူ၏ နိုင်ငံရပ်ခြား အဆက်အသွယ်များကြောင့် လှုပ်ရှားမှု စတင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ကျေးလက်ဒေသသို့ စေလွှတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ထိုနေရာတွင် သူသည် အခြား ကျေးလက်ဆရာဝန်များနည်းတူ လူများကို ကုသပေးသည့် အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး အများအားဖြင့် တစ်ကိုယ်တည်း နေထိုင်လေ့ရှိကာ စကားနည်းပြီး မည်သူနှင့်မျှ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှု မရှိသလောက်ပင်။

သူသည် ရှုယွမ်နှင့် ဆောင်းရာသီတွင် ပထမဆုံး စတင် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူ တောင်ပေါ်မှ ဆေးရွက်ကြီးများ ခူးပြီး ပြန်လာချိန်တွင် ရေတွင်းမှနေ၍ ပညာတတ်လူငယ် စခန်းဆီသို့ ရေပုံး နှစ်ပုံးကို ထမ်းလာသော ရှုယွမ်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် အသစ်ရောက်လာသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သူမ ရေသယ်ခြင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သူမ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ပုံးများထဲမှ ရေများ ယိုဖိတ်ကျလာပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ဖိတ်စင်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘောင်းဘီခြေထောက်များမှာ ထူထဲသော ရေခဲများအဖြစ် အေးခဲနေပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဂျာကင်ပေါ်တွင်ပင် ရေခဲစများ ကပ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် လမ်းလျှောက်နေသော ရေခဲချောင်းတစ်ခုနှင့် တူနေသော်လည်း သူမသည် စိတ်ဓာတ်ကျခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်ဆိုးခြင်း အလျဉ်းမရှိပုံ ပေါ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး မျက်ခုံးများမှာ ပြေလျော့နေကာ သူမသည် စိတ်နေစိတ်ထား ကောင်းမွန်နေပုံပင် ရသည်။

ချန်ကျိုက်သည် သူမကို နေရာဖယ်ပေးရန် ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်သော်လည်း ရှုယွမ်က သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ပညာတတ်လူငယ် အိပ်ဆောင်သို့ ရေများကို သယ်သွားရန် ကူညီပေးနိုင်မလားဟု သူ့ကို တည့်တည့်မတ်မတ်ပင် မေးလာခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် ၎င်းမှာ အကူအညီငယ်လေး တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း နောက်တစ်နေ့တွင် ကျေးလက်ကို စေလွှတ်ခံရတဲ့ ပညာတတ်လူငယ်များက မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ဖမ်းမိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုကာ ရှုယွမ်သည် ကင်ထားသော သမင်သားတုံးကြီး တစ်တုံးကို မမျှော်လင့်ဘဲ သူ့ထံသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်သည် မည်သူနှင့်မျှ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရသည်ကို မနှစ်သက်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူတို့သည် အခြားသူများထက် ပိုအဆက်အသွယ် ရှိစေရန် ကံကြမ္မာက စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။ မကြာမီမှာပင် ရှုယွမ်သည် အဆုတ်ရောင်ရောဂါ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး သူသည် သူမကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။

နွေဦးရာသီတွင် တောင်ပေါ်၌ ဆေးရွက်ကြီးများ ခူးနေစဉ် သူ၏ ခြေကျင်းဝတ် လည်သွားခဲ့ရာ သူ့အတွက် ဟင်းချက်ပေးသူမှာ ရှုယွမ်ပင် ဖြစ်ပြီး မြစ်ထဲမှ ငါးများ ဖမ်းကာ ငါးဟင်းရည် ချက်ပေးခဲ့သည်။ သူ၏ အေးစက် မှောင်မိုက်ပြီး လေဝင်လေထွက်များသော သက်ကယ်မိုး တဲအိမ်လေးသည် နွေးထွေးမှုနှင့် ရှင်သန်တက်ကြွမှု အငွေ့အသက်တို့ကို ရုတ်တရက် ရရှိသွားခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် အကောင်းမြင်တတ်ပြီး ရွှင်လန်းကာ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ သူ့ထံတွင် မရှိသော အရည်အသွေးများ ဖြစ်သည်။

ကျေးလက်ကို စေလွှတ်ခံရတဲ့ ဆရာဝန် တစ်ဦးအနေဖြင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခက်အခဲများမှာ များစွာ အရေးမကြီးခဲ့ပေ။ ပို၍ လေးလံစွာ ဖိစီးနေသောအရာမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုနှင့် အကူအညီမဲ့မှုတို့ကို ယူဆောင်လာခဲ့သော အနာဂတ်၏ မသေချာမရေရာမှုများပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် မှိုင်းညှို့နေပြီး တိတ်ဆိတ်ကာ ပိတ်လှောင်နေခဲ့သည်။ သူ့အတွက် ရှုယွမ်သည် မှောင်မိုက်ထဲမှ မီးတောက်ငယ်လေး တစ်ခုနှင့် တူပြီး သူ့နှလုံးသားထဲရှိ တိမ်တိုက်များနှင့် မြူခိုးများကို ရှင်းလင်းပေးကာ အမှောင်ထု၏ ဝါးမြိုခြင်းကို မခံရစေရန် တားဆီးပေးခဲ့သည်။

သူတို့သည် ချစ်သူများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရဖွယ် ရှိသည်ဟု သူ တွေးခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာများက ဒါတွေအားလုံးဟာ သူ၏ တစ်ဖက်သတ် စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း သို့မဟုတ် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ၎င်းသည် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်းကို သူ့အား နားလည်သဘောပေါက်သွားစေခဲ့သည်။

နွေရာသီတွင် ပိုင်ချောင်မြစ်ထဲ၌ ရေကြီးမှု တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ညီအစ်မနှစ်ယောက်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းနေသော ရေထဲသို့ မျောပါသွားခဲ့ပြီး ရှုယွမ်သည် နှစ်ခါ ပြန်မတွေးတော့ဘဲ သူတို့ကို ကယ်တင်ရန် ရေကြီးမှုထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားခဲ့သည်။ ညီအစ်မ နှစ်ဦးစလုံးကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမ ကိုယ်တိုင်မှာမူ ရေစီးကြောင်း၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သည် သူမကို ရှာဖွေရန် ကျန်းမာသန်စွမ်းသော အလုပ်သမား အများအပြားကို စုစည်းခဲ့သည်။ သို့သော် မိုးများ အဆက်မပြတ် ရွာသွန်းနေပြီး နောက်ထပ် ရေကြီးနိုင်ချေ အန္တရာယ် မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ သူမ အသက်ရှင်နိုင်ရန် အခွင့်အလမ်း မရှိတော့ဟု လူတိုင်းက ကောက်ချက်ချကာ ရှာဖွေမှုကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူသည် ၎င်းကို လက်ခံရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။ အခြားသူများအတွက် ကိုယ့်အသက်ကို စွန့်ရဲလောက်အောင် သတ္တိရှိပြီး ဤမျှ တောက်ပကာ ရှင်သန်တက်ကြွသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ရေကြီးမှုတွင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မျောပါသွားနိုင်မည်နည်း။ သူမ၏ ရုပ်အလောင်းကို သူ မမြင်တွေ့ရသရွေ့ သူ ဘယ်တော့မှ လက်လျှော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော မိုးရေစက် အကာအကွယ်များကြားတွင် သူ တစ်ဦးတည်းသာ မြစ်ကမ်းဘေး တစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်နေပြီး ပို၍ ပို၍ ဝေးကွာသော နေရာများအထိ ရှာဖွေနေခဲ့သည်။ သူ့နှလုံးသားထဲရှိ စိတ်ပျက်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုတို့သည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်လေးကို တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံတွင် မျက်လုံးများ ရှိနေပုံပေါ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ရှုယွမ်ကို တကယ်ပင် ရှာတွေ့ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမကို အနီးအနားရှိ စွန့်ပစ်ထားသော ကြိတ်ဆုံရုံတစ်ခုထဲသို့ သူ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် အသက်များကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် ကုသိုလ်ကံကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း ရှုယွမ် သေဆုံးမသွားခဲ့ပေ။

လူငယ် နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားခဲ့ကြသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးများ သဲကြီးမဲကြီး ရွာသွန်းနေပြီး မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးများ ပြင်းထန်နေကာ ဟောင်းနွမ်းပြီး ယိုစိမ့်နေသော သစ်သားအိမ်လေးမှာ အချိန်မရွေး ပြိုကျသွားနိုင်သည့်အလား တုန်ခါနေခဲ့သည်။

ကြမ်းတမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ဘေးအန္တရာယ်မှ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်း၏ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်မှုတို့က သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ အက်ဒရီနယ်လင်း အဆင့်များကို ထိုးတက်သွားစေခဲ့သည်။

အဲ့ဒီ တစ်ကြိမ်တည်းပါပဲ။

၎င်းသည် ချန်ကျိုက်၏ ဘဝတွင် သူ ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသမျှ အဆိုးရွားဆုံး အမှား ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လေးလအကြာတွင် ရှုယွမ်၌ ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်းကို သူ သိရှိခဲ့သည်။ သူမသည် အဖျားကြီးနေခဲ့ပြီး သူမကို ကုသပေးရန် သူ အပြေးအလွှား ရောက်သွားချိန်တွင် သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်းကို သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူ့အပေါ်ထားရှိသော ရှုယွမ်၏ သဘောထားမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမသည် အေးစက်လာပြီး ဝေးကွာသွားကာ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ကလေးမှာ သူ၏ ကလေး မဟုတ်ကြောင်း သူမက ပြောခဲ့သည်။

သူတို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။

ရှောင်မန် မွေးဖွားပြီးနောက် သူ ကလေးကို သွားရောက် ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ကလေး မဟုတ်ကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောဆိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျေးလက်ကို စေလွှတ်ခံရတဲ့သူ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ အလုပ်အကိုင် တိုးတက်မှုမှာ ထူးထူးခြားခြား ချောမွေ့နေခဲ့သည်။ သူသည် ကျေးလက်ကို စေလွှတ်ခံရတဲ့ ဆရာဝန် တစ်ဦးအဖြစ် နှစ်နှစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး ထို့နောက် ကွန်မြူနတီ ကျန်းမာရေး ဆေးခန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ခံရကာ နောက်ပိုင်းတွင် ခရိုင် ဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ခရိုင် ဆေးရုံတွင် တစ်နှစ် လုပ်ကိုင်ပြီးနောက် သူသည် အနောက်မြောက်ဒေသသို့ အကူအညီပေးရန် လျှောက်ထားခဲ့ပြီး ဤဝေးလံခေါင်သီသော နယ်စပ်မြို့လေးသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် သူ၏ ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်မှုများမှာ ပို၍ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားမှု ခံစားချက်တစ်ခုကို သူ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

သူသည် ပြန်လည် နေရာချထားရေးအတွက် တက်ကြွစွာ လျှောက်ထားခဲ့ပြီး တရားသေ အတည်ပြုခံရပြီးနောက် သူ၏ ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်မှုများအပေါ် အခြေခံ၍ လျင်မြန်စွာ ရာထူးတိုးမြှင့်ခံခဲ့ရကာ ပထမတွင် ဒုတိယ ဆေးရုံအုပ်၊ ထို့နောက် ဆေးရုံအုပ်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူသည် ရှုယွမ်၏ အခြေအနေကို စုံစမ်းကြည့်ခဲ့ပြီး ရှောင်မန်မှာ ကျေးလက်ကို စေလွှတ်ခံရတဲ့သူ လည်းဖြစ်သော အရည်အချင်းရှိသည့် စာရေးဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည့် ရှန်ကျုံးချန်၏ သား ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသားသည် သူ၏ အရည်အချင်းဖြင့် အမျိုးသမီး ရဲဘော် အများအပြားကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ရှုယွမ်က သူ့ကို အလွန် လေးစားအားကျခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်သည် သူ ပြုလုပ်ခဲ့မိသော အမှားကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘဲ အပြစ်ရှိစိတ်၊ နောင်တနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ကို ခံစားနေခဲ့ရသည်။

ရှုယွမ်သည် လမ်းခွဲကြေး တောင်းခံရန်မှလွဲ၍ သူ့ထံသို့ နောက်ထပ် ဆက်သွယ်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်က သူ၌ ငွေမရှိသဖြင့် ရွှေချောင်း တစ်ချောင်းကို ရောင်းချပေးရန် တစ်စုံတစ်ယောက်အား အကူအညီတောင်းခဲ့ပြီး သူမကို ယွမ် တစ်ထောင့်နှစ်ရာ (၁,၂၀၀ ယွမ်) ပေးခဲ့သည်။

သူတို့ကြားရှိ ကိစ္စများ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ အနောက်မြောက်ဒေသသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် သူမက သူ့ကို ထပ်မံ ဆက်သွယ်လာခဲ့ပြီး သူက သူမကို နောက်ထပ် ယွမ် တစ်ထောင့်နှစ်ရာ (၁,၂၀၀ ယွမ်) ထပ်ပေးခဲ့ပြန်သည်။

သူမသည် အေးစက်ပြီး ပြတ်သားနေကာ သူတို့ကြားတွင် နောက်ထပ် ပတ်သက်မှုများ ရှိတော့မည် မဟုတ်ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ဝေးလံခေါင်သီသော အနောက်မြောက်ဒေသတွင် အခြေချနေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်လျက် သူသည် အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများအားလုံးထံမှ လေးစားမှုရှိသော အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။ ထိုအခြေချနေထိုင်ခြင်းဆိုသည့် အယူအဆတွင် သူ့အလုပ်အကိုင်သာ ပါဝင်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုခြင်းနှင့် ကလေးယူခြင်းတို့မှာ သူ၏ အစီအစဉ်များတွင် လုံးဝ ပါဝင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူမက သူ့ထံ နောက်တစ်ကြိမ် ဖုန်းဆက်ပြီး ဤကဲ့သို့သော မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ သတင်းမျိုးကို ပေးပို့လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ကြိုတင် ခန့်မှန်းနိုင်မည်နည်း။

သူမနှင့် ရှောင်မန်တို့သည် သူ့စိတ်ကို လုံးဝ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

သုံးကြိမ်ဆိုသည်မှာ ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်သည်။

သူသည် ရည်ရွယ်ချက် နှစ်ခုဖြင့် လုချန်မြို့သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ပထမ၊ ရှောင်မန်သည် သူ့သား အမှန်တကယ် ဟုတ်မဟုတ်ကို အတည်ပြုရန်၊ ဒုတိယ၊ သူတို့ကြားရှိ အရာအားလုံးကို အပြီးတိုင် အဆုံးသတ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

_

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှုယွမ်သည် သူမ၏ လမ်းဘေး ဈေးဆိုင်မှနေ၍ နောက်ထပ် ငွေအနည်းငယ် ဆက်ရရှိနိုင်ရန်အတွက် ဖြတ်သန်းသွားလာမှုနှင့် အာရုံစိုက်မှုကို မည်သို့ မှီခိုရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

အရေးတကြီးဖြစ်မှုနှင့် လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခု ရရှိသွားသော အခိုက်အတန့်တွင် ဂိတ်တံခါးဝတွင် နေ့လယ်စာဘူးများ ရောင်းချနေသော အမျိုးသားကို သူမ တွေးမိသွားပြီး ရုတ်တရက် အကြံဉာဏ်တစ်ခု ရရှိသွားခဲ့သည်။ ရှောင်မန်ကို ပွေ့ချီလျက် သူမသည် လှည့်ကာ ပင်မ ဂိတ်တံခါးဘက်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

လီဟုန်ရှားသည် မှောင်မိုက်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် သားအမိနှစ်ဦး၏ ဘေးမှ လျှောက်လာခဲ့သည်။ လမ်းဘေးတွင် ဈေးရောင်းခြင်းက တစ်ပိုင်းဖြစ်သော်လည်း ရှောင်မန်သည် သူမ၏ သားဖြစ်ကြောင်း အများပြည်သူသို့ ကြေညာခြင်းက အဲ့ဒါ ဘာသဘောလဲ။ ရှုယွမ်အား ကလေးကို သူ့ဖခင်ထံသို့ တိတ်တဆိတ် လွှဲပြောင်းပေးရန် သူမက စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတွေက သူမကို အရှက်မရှိဘူးလို့ ခေါ်နေကြတာတွေ၊ ရှောင်မန်က တရားမဝင်တဲ့ ကလေးလို့ ပြောနေကြတာတွေကို ရှုယွမ် မကြားဘူးလား။ လီဟုန်ရှား ကိုယ်တိုင်ပင် သူတို့နှင့် ရန်ဖြစ်ချင်လောက်အောင် ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

သူမက ရှုယွမ်ကို မေးခွန်းထုတ်တော့မည့် အချိန်လေးမှာပင် သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှုယွမ်တို့သားအမိနှစ်ဦးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ညနေခင်းသည် ကုန်ပစ္စည်းများ ရောင်းချရန် အကောင်းဆုံး အချိန်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ လူအုပ်ကြီး ပါးသွားသည်နှင့်အမျှ ရှုယွမ်သည် ခပ်သုတ်သုတ် လမ်းလျှောက်သွားကာ ဘီးနှစ်ဘီးတပ် လက်တွန်းလှည်းတစ်စီးကို ဆွဲလာပြီး နေ့လယ်စာဘူးများ ရောင်းချနေသော လူငယ်လေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ဟေ့၊ နေ့လယ်စာဘူး ရောင်းတဲ့တစ်ယောက်။"

လူငယ်လေးသည် နောက်ဆုံးတော့ စီးပွားရေးဖြစ်ပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ရပ်သွားခဲ့သည်။ သူက သူမကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အစ်မ၊ အစ်မက ထင်းရှူးစေ့ ရောင်းတဲ့သူ မဟုတ်လား။"

သူသည် အလွန်အမင်း မနာလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ နေ့လယ်စာဘူးများမှာ လုံးဝ မရောင်းရသော်လည်း သူမ၏ ထင်းရှူးစေ့များမှာ အချိန်တိုအတွင်း လုယက် ဝယ်ယူသွားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

"ရှင့်ရဲ့ နေ့လယ်စာဘူးတွေကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ။ ရှင့်ဆီမှာ ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ" ဟု ရှုယွမ်က မေးလိုက်သည်။ သူမသည် အမှန်တကယ်တွင် အနည်းငယ် ခိုးနားထောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အသက် နှစ်ဆယ်စွန်းစွန်းခန့် ရှိပုံရသော လူငယ်လေးက သူမကို အလူမီနီယမ် နေ့လယ်စာဘူး တစ်ဘူး ပြသလိုက်သည်။ "ဒါတွေက ငလျင် ကယ်ဆယ်ရေး ပစ္စည်းတွေရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေပါ။ အကုန်လုံး ဝေမသွားဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် ဒါတွေက ပိုနေတဲ့ ဟာတွေ။ ကျွန်တော်က စက်ရုံက အရောင်းကိုယ်စားလှယ်ပါ။ အခု တစ်ထောင်ကျော် ကျန်သေးတယ်။"

ရှုယွမ်သည် နေ့လယ်စာဘူးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ အရွယ်အစား၊ အတိုင်းအတာများနှင့် အထူမှာ ပုံမှန် နေ့လယ်စာဘူး တစ်ဘူးနှင့် ကွာခြားမှု မရှိပေ။ အကယ်၍ စျေးနှုန်းက သင့်တင့်ပြီး လူငယ်လေးက ၎င်းတို့ကို မရောင်းနိုင်ပါက သူမတို့သားအမိ ရရှိထားသော လူကြိုက်များမှုဖြင့် သူတို့ သေချာပေါက် ရောင်းထွက်မည် ဖြစ်သည်။

"ဒါတွေကို ရှင် ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းနေတာလဲ"ရှုယွမ်က မေးလိုက်သည်။

လူငယ်လေးက သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ "ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ စျေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမက တစ်ယွမ်နဲ့ ရှစ်မော့ (၁.၈ ယွမ်) နဲ့ ရောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ရိက္ခာကူပွန်တွေ လိုအပ်တယ်။ ကျွန်တော်က တစ်ယွမ်နဲ့ သုံးမော့ (၁.၃ ယွမ်) နဲ့ ရောင်းတယ်၊ ကူပွန်တွေ မလိုဘူး။ အဲ့ဒီစျေးနဲ့တောင်မှ ရောင်းရခက်နေတုန်းပဲ။"

နေ့လယ်စာဘူးများသည် အခြေခံ လိုအပ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ရှုယွမ် အမှန်တကယ် ခံစားခဲ့ရသည်။ အိမ်ထောင်စုတိုင်းတွင် အနည်းဆုံး တစ်ဘူး ရှိကြပြီး အပို တစ်ဘူး သို့မဟုတ် နှစ်ဘူး ရှိနေခြင်းမှာ ဘယ်တော့မှ မကောင်းသည့် အရာ မဟုတ်ပေ။

ရှုယွမ်သည် သူမ စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သော စကားကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ရောင်းရအောင် ကျွန်မ ကူညီပေးမယ်။ တစ်ဘူး ရောင်းရတိုင်း ရှင့် ကျွန်မကို ကော်မရှင် နှစ်မော့ (၀.၂ ယွမ်) ပေး။ ဘယ်လိုလဲ။"

လူငယ်လေးမှာ အစပိုင်းတွင် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ရောင်းချရန် ကူညီပေးမည်ဆိုသည်မှာ သေချာပေါက် ကောင်းမွန်သောအရာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထို့နောက် သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ တုံ့ဆိုင်းမှုများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ "အစ်မ၊ ကော်မရှင် နှစ်မော့ (၀.၂ ယွမ်) က များလွန်းတယ်။ အများဆုံး ကျွန်တော် ပေးနိုင်တာ တစ်မော့နဲ့ ငါးပြား (၀.၁၅ ယွမ်) ပဲ။"

သူသည် ရိုးသားပြီး စိတ်ရင်းမှန်ပုံပေါက်သည်။

ရှုယွမ်က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ တစ်မော့နဲ့ ငါးပြား (၀.၁၅ ယွမ်) ပဲ ထားလိုက်ပါတော့။ မနက်ဖြန်ကျရင် နေ့လယ်စာဘူးတွေ ပိုယူလာခဲ့။ ရှင် ရောင်းရအောင် ကျွန်မ ကူညီပေးမယ်။"

စီးပွားရေး သဘောတူညီမှုတစ်ခု ရရှိသွားသဖြင့် ရှုယွမ်မှာ စိတ်အခြေအနေ အလွန် ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။ အိမ်အပြန်လမ်းတွင် သူမ ရှောင်မန်အား ပြောလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် အမေတို့ နေ့လယ်စာဘူးတွေ သွားရောင်းကြမယ်။"

သူ့မိခင်၏ ဉာဏ်က ငွေရှာရန် မည်မျှ လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်ကြောင်းကို ရှောင်မန် တိတ်တဆိတ် အံ့သြချီးကျူးနေမိသည်။ သူ့အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ "အမေ၊ အမေက အရမ်းမိုက်တာပဲ။"

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လီဟုန်ရှားသည် ဟင်းပွဲများ ပြင်ဆင်နေပြီး ရှုယွမ်မှာမူ ရှောင်မန်ကို အဝတ်အစားများ စမ်းဝတ်ကြည့်စေရန် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်၏ အကူအညီ မလိုဘဲ ရှောင်မန်သည် အဝတ်အစားသစ်များကို ကိုယ်တိုင် လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ရှုယွမ်က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ အမေ ချုပ်ပေးတဲ့ အဝတ်အစားတွေက တကယ်ကို လှတာပဲ။"

ပြီးတော့ ငွေလည်း သက်သာသွားတာပေါ့။

သံလွင်စိမ်းရောင် ဘောင်းဘီနှင့် ရေပြာရင့်ရောင် ချည်ကတ္တီပါသား အင်္ကျီတို့ကို ရှောင်မန်၏ ရုပ်ရည်ချောမောသော မျက်နှာလေးနှင့် တွဲဖက်လိုက်သောအခါ သူ့ကို စမတ်ကျပြီး တက်ကြွမှုများ ပြည့်နှက်နေပုံ ပေါ်စေခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အဘွား" ဟု ရှောင်မန်က အဝတ်အစားသစ်များကို ချွတ်နေစဉ် ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အဝတ်အစားသစ်များစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရရှိထားသဖြင့် ရှောင်မန်သည် အရမ်းပျော်နေခဲ့သည်။

ဒါဆို သူလည်း အဝတ်အစားသစ်တွေ အများကြီးရှိတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။