အခန်း ၂၁

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂၁

ရှုယွမ် ငွေပြန်ပေးလိမ့်မည်ဟု ရှုဖျင် အမှန်တကယ် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ လစာရမည့်ရက် နီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအား အကြွေးပြန်ဆပ်ရန် လာမည့်လ၏ လစာကို အသုံးပြုရန် သူမ စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ ယခု ရှုယွမ် ငွေပြန်ဆပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ အလွန် ဝမ်းသာအံ့သြသွားခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် သူမ ကိုင်ဆောင်ထားသော မုန့်ကြွပ်များကိုပါ သူမအားကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဒါတွေက အစ်မအတွက်။"

ရှုဖျင်သည် မုန့်ကြွပ်များကို အပြုံးဖြင့် လက်ခံပြီး တစ်ဝက်တစ်ပျက် နောက်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။ "နင် ပိုက်ဆံ နည်းနည်းလေး ရှာနိုင်ရုံရှိသေးတယ်။ အခုကတည်းက အလဟဿ သုံးဖြုန်းနေပြီလား။ နောက်တစ်ခါ ဒါမျိုး မဝယ်နဲ့တော့နော်။"

ရှုယွမ်သည် အကြွေးဆပ်ပြီးနောက် လုံးဝ စိတ်အေးသက်သာမှု ရသွားခဲ့သည်။ သူမက ရွှင်လန်းသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ညီမ ရှောင်မန်ကို မွေးတုန်းက အစ်မ ညီမအတွက် စုစုပေါင်း တစ်ရာ့နှစ်ဆယ် ယွမ် သုံးခဲ့တယ်လေ၊ ညီမ ပိုက်ဆံရှာပြီး အစ်မကို ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။"

ရှုယွမ်သည် အလွန်အမင်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားခဲ့ရသည်။ မဟုတ်ပေ၊ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမည့်သူမှာ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သာ ဖြစ်သည်။ ရှုဖျင်သည် သူမ၏ ညီမကို ထောက်ပံ့ရန် ဤမျှလောက် ငွေကြေးများစွာ သုံးစွဲခဲ့ရခြင်းက သူမ၏ အိမ်ထောင်ရေးတွင် သေချာပေါက် တင်းမာမှုများ ဖြစ်စေခဲ့လောက်သည်။

ရှုဖျင်၏ အိမ်ထောင်ရေးမှာ အရမ်းသဟဇာတဖြစ်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ရှောင်မန်သည် ပြူးကျယ်၊ နက်မှောင်ပြီး အရောင်လက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့မိခင်နှင့် အန်တီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါဆိုကလေးတစ်ယောက် ရှိရတာက အဲ့ဒီလောက်တောင် ပိုက်ဆံကုန်တာပေါ့လေ။ သူ့ကြောင့် အမေက အကြွေးတွေ အများကြီး တင်ခဲ့ရတာပဲ။

ရှုဖျင်၏ နှာခေါင်းမှာ ချဉ်စူးသွားခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် ကြီးပြင်းလာပြီး အသိဉာဏ် ရှိလာခဲ့ပြီ၊ ဤပြောင်းလဲမှုမှာ ရှောင်မန်၏ ကျေးဇူးကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

ကန်တင်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ငွေများကို အမြန် ရေတွက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆယ့်လေးယွမ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန်မှာ ရှည်လျားပြီး ခက်ခဲသော လမ်းခရီးတစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာလှသည်။

စားသောက်ခန်းမသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှုဖျင်သည် သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအား ငွေများကို အမြန် ပြန်ဆပ်ခဲ့ပြီး သူမကို ပိုက်ဆံချေးပေးခဲ့သူများနှင့် မုန့်ကြွပ်များကို မျှဝေစားသောက်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့လည်း သူမ၏ ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးရှိသူများကသာ ပထမကတည်းက ငွေချေးရန် ကူညီပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး မုန့်ကြွပ်များကို ဝေမျှခြင်းမှာ ကျေးဇူးတုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် သူမ၏ နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

အကြွေးကင်းရှင်းသွားခြင်းက လွတ်လပ်မှုကို ခံစားရစေသည်။

သူတို့ အိမ်ရောက်သောအခါ ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို သွားတိုက်ရန် ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ကလေးငယ်လေးသည် အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့ပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားကိုးနိုင်ခဲ့သည်။ ရှောင်မန်သည် သူ၏ သပ်ရပ်သော သွားအဖြူလေးများကို မြင်အောင် သွားစိပြပြီး ရှုယွမ်အား မေးလိုက်သည်။ "အမေ၊ သားရဲ့ သွားတွေက ဖြူလားဟင်။"

ရှုယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ရှောင်မန် နေ့တိုင်း သွားတိုက်နေရင် သားရဲ့ သွားတွေက တောက်ပပြီး လင်းလက်နေမှာပေါ့။"

မွန်းတည့်ချိန်တွင် လီဟုန်ရှားသည် စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော မုန့်ကြွပ်များကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့သည်။ "နင် ပိုက်ဆံ နည်းနည်းလေး ရှာနိုင်ရုံရှိသေးတယ် အခုကတည်းက အရူးတစ်ယောက်လို သုံးနေပြီ။ နင် စုဆောင်းဖို့ လုပ်သင့်ပြီ။"

ရှောင်မန်သည် စက္ကူကို ဖွင့်လိုက်ရာ မုန့်ကြွပ်များ၏ ကြွယ်ဝပြီး ချိုမြိန်သော ရနံ့က လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ပြီး တံတွေးများကို မြိုချလိုက်သည်။ ထို့နောက် မုန့်ကြွပ်တစ်ချပ်ကို ကောက်ယူပြီး လီဟုန်ရှားကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "အဘွား၊ နည်းနည်းလောက် စားပါဦး။"

လီဟုန်ရှား၏ အသံမှာ ချက်ချင်းပင် နူးညံ့သွားခဲ့သည်။ "အဘွားက အချိုတွေ မကြိုက်ပါဘူး။ ရှောင်မန်ပဲ စားလိုက်ပါ။"

ရှုယွမ်က ရှောင်မန်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "လာ... အမေ့ကို တစ်လုတ်လောက် ကျွေး။"

ရှောင်မန်သည် မုန့်ကြွပ်ကို လိမ္မာစွာကမ်းပေးလိုက်သည်။ ရှုယွမ်က ၎င်းကို သူ့ပါးစပ်နားသို့ တိုးပေးလိုက်ရာ ရှောင်မန်က အလုတ်ကြီး တစ်လုတ် ကိုက်စားလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ချိုမြိန်ပြီး ကြွပ်ရွကာ မွှေးကြိုင်လှသည်။

ရှုဟယ်သည် တံခါးဝမှ ဝင်လာခဲ့သည်။ "နင့်ရဲ့ အန်တီအငယ်ဆုံးကိုလည်း တစ်ချပ်လောက် ပေးပါဦး။"

သူတို့ သုံးယောက် ပျော်ရွှင်စွာ မုန့်ကြွပ်များ စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ လီဟုန်ရှားက သူတို့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါတို့ နေ့လယ်စာ စားတော့မှာကို နင်တို့ သရေစာ စားနေတုန်းပဲလား။"

ရှုယွမ်က ပြန်မပြောခဲ့ပေ။ တကယ်လို့ သူတို့ စားချင်တယ်ဆိုရင် အချိန်မှန်ကို စောင့်နေဖို့ လိုသေးလို့လား။

ရှုဟယ်က ငြင်းခုံလိုက်သည်။ "အမေ၊ အမေ သမီးတို့ကို အပြစ်တင်လို့ မရဘူးလေ။ အဲ့ဒါ အမေ အမြဲတမ်း ဂေါ်ဖီထုပ်နဲ့ ပဲပြားဟင်းရည်ပဲ ချက်ကျွေးနေလို့လေ။"

ထိုနေ့ ညနေ လေးနာရီခန့်တွင် အလုပ်ဆင်းချိန်အပြီး နေ့လယ်စာဘူးများ ရောင်းချရန်အတွက် သူတို့ စက်ရုံ ဂိတ်တံခါးသို့ ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။ ရှုယွမ်သည် သူမနှင့် ရှောင်မန်တို့ စက်ရုံ၏ အကျော်ကြားဆုံးအဖြစ် လူကြိုက်များမှု ကျဆင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း သူမ အံ့အားသင့်ရလောက်အောင်ပင် သူတို့၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ အနည်းငယ်မျှပင် မှေးမှိန်သွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဂိတ်တံခါးဝတွင် သူတို့ကို မြင်တွေ့နိုင်ကြောင်း ကြားသိရသူ ပိုများပြားလာသဖြင့် သူတို့ နှစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်ရှုရန် အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ထိုနေ့တွင် သားအမိနှစ်ဦးသည် ကော်မရှင် ပိုရရှိခဲ့ပြီး ငါးဆယ့်ငါးယွမ် အထိ ရရှိခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် သူတို့သည် ခြောက်ဆယ့်နှစ်ယွမ် ရရှိခဲ့သည်။

လက်ထဲတွင် ယွမ် တစ်ရာကျော် ရှိလာသဖြင့် ရှုယွမ်သည် ကြီးမားလှသော လုံခြုံမှု ခံစားချက်နှင့် ရဲရင့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒုတိယ အဒေါ်နှင့် သူမ၏ သမီးသည် ရှုယွမ်က အရှေ့မြောက်ဒေသမှကလေးတစ်ဦးကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာကြောင်း အလုပ်မရှာနိုင်ကြောင်းနှင့် လမ်းဘေး ဈေးဆိုင်ခင်းရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိကြောင်းကို ကြားသိရသောအခါ သူမ၏ ကလေးကို ကြည့်ရှုရန် ညနေပိုင်းတွင် ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူတို့သည် လူအုပ်ကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် ပိတ်မိနေပြီး အတွင်းသို့ တိုးမဝင်နိုင်ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူတို့သည် နေ့လယ်စာဘူးများ ဝယ်ရန် အလုအယက် ကြိုးပမ်းနေသော စိတ်အားထက်သန်သည့် ဖောက်သည်များ၏ တွန်းထုတ်ခြင်းကြောင့် မြေကြီးပေါ်သို့ပင် လဲကျသွားခဲ့သေးသည်။

ငွေရှာပြီးနောက် ညစာပင်လျှင် အထူး အရသာရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့ စားသောက်နေစဉ် အန်တီလျူ ရောက်လာပြီး ရှုယွမ်အား အရေးတကြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ရှုယွမ်၊ နင့်ကို တစ်ယောက်ယောက်က ဖုန်းဆက်တယ်။ သွားပြီး မြန်မြန်လေး ဖုန်းပြန်ဆက်လိုက်ဦး။”

သူမက သူမဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ ရှုယွမ် နာမည်ကို တိုက်ရိုက် မေးနေရတာလဲ။ အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံရဲ့ ပန်းပွင့်လေးကို ရှာနေတာပါလို့ ပြောလိုက်ရုံနဲ့ ပြီးတာပဲကို။"

မိသားစု လူနေအိမ်ရာဝင်းတွင် အန်တီလျူ၏ အိမ်၌ တပ်ဆင်ထားသော အများပြည်သူသုံး ဖုန်းတစ်လုံး ရှိသည်။ ၎င်းသည် မြို့တွင်း၌သာ ဖုန်းခေါ်ဆိုခြင်းနှင့် လက်ခံခြင်းများ ပြုလုပ်နိုင်ပြီး သူမ၏ အိမ်ထောင်စုသည် ဖုန်းထားရှိပေးမှုအတွက် လျော်ကြေးအဖြစ် တစ်လလျှင် ဆယ်ယွမ်ကျော် ရရှိသည်။

ရှုယွမ်သည် တူများကို ချထားလိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် သုတ်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဖုန်းဆက်တဲ့သူက သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောသွားလား။"

အန်တီလျူ၏ မျက်နှာသည် အတင်းအဖျင်းပြောလိုသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် တွန့်လိမ်သွားပြီး သူမ၏ လေသံမှာ နောက်ပြောင်လိုသော သိချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ "အဲ့ဒါ ယောကျ်ား တစ်ယောက်ပဲ။ အသံက ငယ်ရွယ်ပြီး စကားပြော ကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ အရမ်း ယဉ်ကျေးတယ်။"

ရှုယွမ် ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

သူမသည် အန်တီလျူ၏ လက်ထဲမှ ဖုန်းနံပါတ်ပါသော စက္ကူပိုင်းလေးကို ယူလိုက်ပြီး သူမကို လျစ်လျူရှုကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ပြီး ရှောင်မန်အား ပြောလိုက်သည်။ "ထမင်းကို ကုန်အောင်စားနော်။ အမေ ဖုန်းသွားဆက်လိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးရင် မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့မယ်။"

ရှောင်မန်က လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့"

ရှုယွမ်သည် အရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားခဲ့ပြီး အန်တီလျူက သူမ၏ အနောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန် ပြေးနေတာလဲ။ ဖုန်းဆက်တာ ဘယ်သူလဲ။ ကလေးရဲ့ အဖေလား။ ငါ့ကို စောင့်ပါဦး။"

ကွက်တိပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ သူမ အရည်ရွှမ်းတဲ့ သတင်းတစ်ပုဒ်ကို ရတော့မှာပဲ။ အဲ့ဒါ တကယ်ပဲ ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေ ဖုန်းဆက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် အဲ့ဒီ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကနေ သူမ ဘာတွေ ကြားခဲ့ရလဲဆိုတာကို သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေကို သူမ အတိအကျ ပြောပြနိုင်မှာပဲ။

မနက်ဖြန်တွင် အန်တီလျူသည် စက်ရုံ၏ ပြိုင်ဘက် ကင်း ကြယ်ပွင့် ဖြစ်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက နောက်ဆုံးရ အတင်းအဖျင်းများကို မေးမြန်းရန် သူမ၏ ဘေးတွင် ဝိုင်းအုံနေကြမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ မသိခဲ့သောအရာမှာ ရှုယွမ်သည် အဆောက်အအုံ လေးခုကို ဖြတ်ကျော်ပြေးသွားပြီးနောက် အန်တီလျူ၏ တိုက်ခန်းဆီသို့ ရောက်သွားမည့် ဘယ်ဘက်သို့ ကွေ့ရမည့် နေရာတွင် ရပ်မသွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းအစား ရှုယွမ်သည် အရှေ့ကို တည့်တည့် ဆက်ပြေးသွားပြီး ပင်မ ဂိတ်တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

အန်တီလျူမှာ စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ "ရှုယွမ်၊ နင် ဘယ်သွားမလို့လဲ။ ဖုန်းဆက်ဖို့ ငါ့အိမ်ကို လာလေ။"

ရှုယွမ်က သူမကို ခါထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး မိသားစု အိမ်ရာဝင်း၏ ဂိတ်တံခါးမှ ပြေးထွက်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှသာ အရှိန်လျှော့လိုက်သဖြင့် သူမ၏ အသံမှာ ပို၍ တိုးညင်းသွားပြီး ပို၍ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် သူမ၏ အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိရင်း တယ်လီဖုန်း ဗျူရို ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

သူမရဲ့ အတင်းအဖျင်းတွေကို ကြားချင်တယ်ဟုတ်လား။ အဝေးကြီး။

သူမကို ဘယ်သူ ဖုန်းဆက်တာလဲ။ ချန်ကျိုက်လား။ ဒါပေမယ့် သူက အလုပ်များနေတယ်၊ ပြီးတော့ လုချန်မြို့ကို အဲ့ဒီလောက် အမြန် ပြန်မလာနိုင်သေးဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။

ဒါဆိုရင် သူမကို ဖုန်းဆက်တာ ရှန်ကျုံးချန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ တိုက်ဆိုင်စွာပဲ သူမသည် သူနှင့် ကိစ္စတွေ ရှင်းလင်းဖို့ ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။ ထိုအလကား ထိုင်စားသော အမျိုးသားအပေါ် သူမ သုံးစွဲခဲ့သည့် ယွမ် ၁,၆၀၀ ကို ပြန်ရယူရန် လိုအပ်သည်။ သူမမှာ အခုလောလောဆယ် ၎င်းကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အချိန်မရှိရုံသာ ဖြစ်သည်။

တယ်လီဖုန်း ဗျူရိုတွင် ဖုန်းချိတ်ဆက်သွားခဲ့သည်။ ရှုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရှုယွမ်ပါ။ စောစောက ကျွန်မကို ဘယ်သူ ရှာနေတာလဲ။"

တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခုက တစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ချန်ကျိုက်။"

ရှုယွမ်မှာ အလွန် ဝမ်းသာအံ့သြသွားခဲ့သည်။ "ရှင် အလုပ်များနေတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ရှင် ဒီလောက် စောစော ပြန်ရောက်လာတာလား။"

ချန်ကျိုက်က အတိုချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ငါ လုချန်မြို့ကို အစည်းအဝေး တစ်ခု တက်ဖို့ လာစရာ ရှိတယ်။ မူလက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်ကို တာဝန်ပေးထားတာ၊ ဒါပေမယ့် အခု ငါ သူ့အစား လာခဲ့လိုက်မယ်။"

ရှုယွမ်နှင့် ရှောင်မန်တို့သည် သူ့အတွေးများကို အနှောင့်အယှက်ပေးခဲ့ပြီး သူ့အလုပ်အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဤကိစ္စကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းရမည် ဖြစ်သည်။

ရထားပေါ်မှ ဆင်းပြီး အိမ်သို့ ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူ့အဘိုးအိမ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ချန်ကျိုက်သည် ရေတစ်ငုံမျှပင် မသောက်သေးဘဲ ရှုယွမ်အား ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် အပိုစကားများကို မပြောဆိုဘဲ လိုရင်းကို တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ရှောင်မန်နဲ့ ဘယ်တော့လောက် တွေ့လို့ ရမလဲ။"

"ရှင် ဘယ်အချိန် အားလဲ" ရှုယွမ် မေးလိုက်သည်။

ချန်ကျိုက်၏ အသံတွင် မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုမျှ ပါဝင်ခြင်း မရှိပေ။ "စောလေ ပိုကောင်းလေပဲ။ မနက်ဖြန် ညနေခင်း အားလား။"

သူ တွေ့ချင်နေသည်မှာ ရှောင်မန် မဟုတ်ကြောင်းကို ရှုယွမ် ခံစားသိရှိနိုင်ခဲ့သည်။ သူ အမှန်တကယ် လိုလားသောအရာမှာ သူမတို့ နှစ်ဦးစလုံးနှင့် အမြန်ဆုံး အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုက်သည် သူမနှင့် ပတ်သက်၍ ပြင်းထန်သော အမြင်များ ရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။ သူ့လေသံမှာ အေးစက်ပြီး ဝေးကွာကာ သူမကို မိုင်တစ်ထောင် အကွာအဝေးတွင် ထားရှိထားသကဲ့သို့ ငြင်းပယ်မှု၏ ရှင်းလင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို သယ်ဆောင်ထားခဲ့သည်။

သူက ကလေးကို ခေါ်ပြီး မိခင်ကို ထားခဲ့ဖို့ ကြိုးစားမှာလား။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဖြစ်နိုင်လျှင် ရှုယွမ်သည်သာကလေးကို ခေါ်ယူပြီး ဖခင်ကို ထားခဲ့ရန် စဉ်းစားနေသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့သဘောထားက ရှုယွမ်အပေါ် များစွာ သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ညနေပိုင်းတွင် သူမ နေ့လယ်စာဘူးများ ရောင်းရန် ရှိနေသေးသဖြင့် သူမ ပြောလိုက်သည်။ "ညနေပိုင်းက ကျွန်မ အလုပ်အများဆုံး အချိန်ပဲ။ အချိန် ပြောင်းလိုက်ကြရအောင်။"

ချန်ကျိုက်သည် အချိန်နှင့် နေရာကို ကျွမ်းကျင်စွာ သတ်မှတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို မွန်းလွဲ ၁ နာရီခွဲ တုကျုံး ပန်းခြံ အဝင်ဝမှာ တွေ့ကြတာပေါ့။"

၎င်းမှာ နေရာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ တုကျုံး ပန်းခြံသည် အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံနှင့် အလွန် နီးကပ်သည်။

ရှုယွမ် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ပန်းခြံ အဝင်ဝက အလံတိုင်အောက်မှာ တွေ့မယ်။"

အချိန်နှင့် နေရာကို သတ်မှတ်ပြီးနောက် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးတွင် ပြောစရာ အခြား ဘာမျှ မရှိတော့ပေ။ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု လျင်မြန်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

အခက်အလက်များ ယှက်နွယ်နေသော ကုက္ကိုပင်များ တန်းစီနေသည့် မိသားစု လူနေအိမ်ရာဝင်းအတွင်းရှိ လမ်းကလေးအတိုင်း လျှောက်လာရင်း ရှုယွမ်သည် ချန်ကျိုက်အကြောင်း မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်မှတ်မိရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားလျက် သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို အရှိန်လျှော့လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သူ့အသွင်အပြင်မှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ဝေဝါးနေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်၏ မှတ်ဉာဏ်အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းတွင် ချန်ကျိုက်သည် အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်ပါးကာ ထူထဲသော အနက်ရောင် ဆံပင်များ ရှိသည်။ သူ၏အပြာရောင် အလုပ်သမား ဝတ်စုံများမှာ အလွန် ကြီးမားနေသဖြင့် ငှားဝတ်ထားသကဲ့သို့ ပုံပေါက်နေပြီး တောင်ပေါ်မှ ဆေးရွက်ကြီးများ ခူးပြီး ပြန်လာချိန်တွင် ရွှံ့များနှင့် မြက်ပင်အပိုင်းအစများ မကြာခဏဆိုသလို ပေကျံနေတတ်သည်။

သို့သော် သူသည် ရုပ်ရည်ချောမောပြီး သန့်ရှင်းကာ ကျက်သရေရှိသော မျက်နှာအသွင်အပြင်များ ရှိကာ သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ အလွန် နက်မှောင်လှသဖြင့် ၎င်းတို့မှတစ်ဆင့် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

သူသည် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ယိုစိမ့်နေသော သက် ကယ်မိုး တဲအိမ်လေး တစ်လုံးတွင် တစ်ကိုယ်တည်း နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဆောင်းရာသီတွင် ၎င်းသည် ရေခဲတိုက်တစ်ခုအလား အေးစက်လှသည်။ ထိုတဲအိမ်လေးသည် နှင်းများ ထူထပ်စွာ ကျဆင်းမှုကြောင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြိုကျခဲ့ဖူးပြီး နွေရာသီတွင် မိုးရေများ အထဲသို့ စီးဝင်လာခဲ့သည်။ သူ ဒါတွေအားလုံးကို ဘယ်လိုများ သည်းခံဖြတ်သန်းခဲ့လဲ ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြပေ။

တစ်ခါက မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် ထူထပ်သော ရေခဲလွှာအောက်မှ သူမ ဖမ်းမိခဲ့သော ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို သူ့ထံသို့ ယူသွားခဲ့ဖူးသည်။ နှင်းမုန်တိုင်းကြောင့် ပြိုကျပျက်စီးနေသော တဲအိမ်လေး၏ အရှေ့တွင် အဖြူရောင် လောကကြီး ဝန်းရံလျက် သူ ရပ်နေသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ နှင်းများမှာ သူ၏ ခြေသလုံးအထိ ရောက်ရှိနေသော်လည်း သူသည် သူ၏ ကျောပြင်ကို မတ်မတ်ထားလျက် ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ကျောကို ကြည့်ရသည်မှာ အထီးကျန်ဆန်နေပုံ ပေါ်သည်။

သူသည် တိတ်ဆိတ်ပြီး ပိတ်လှောင်နေကာ ရောဂါကုသပေးခြင်းမှလွဲ၍ အခြားသူများနှင့် ဘယ်သောအခါမျှ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှု မရှိခဲ့ပေ၊ သို့သော် သူ၏ ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်မှုများမှာမူ အလွန် ကောင်းမွန်လှသည်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်များနှင့် ပညာတတ်လူငယ်များက သူ့ကို လေးစားကြသော်လည်း အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရှိခဲ့ကြသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ရှုယွမ်သည် သူနှင့် အရင်းနှီးဆုံး သူ ဖြစ်နိုင်သည်။

မြစ်ကမ်းဘေးတွင် သူမကို ရှာတွေ့ရန် မရေမတွက်နိုင်သော အခက်အခဲများကို သည်းခံဖြတ်သန်းပြီးနောက် စွန့်ပစ်ထားသော ကြိတ်ဆုံရုံထဲတွင် သူသည် သူမကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားခဲ့ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လွှမ်းမိုးကာ ဝမ်းသာမျက်ရည်များ ကျဆင်းခဲ့သည်။ ထိုအချိန်သည် သူ ငိုကြွေးခဲ့ဖူးသည့် တစ်ခုတည်းသော အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

စိတ်နှလုံးမှန်သော ဝမ်းသာမျက်ရည်များသည် ရွှံ့နှင့် ရေများ ပေကျံနေသော သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ စီးကျလာခဲ့သည်။ ရုပ်ရည်ချောမောသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ မျက်ရည်များသည် ညှို့ငင်ဖမ်းစားနိုင်စွမ်း တစ်ခုခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် အသိတရားအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ကြသည်။

သူသည် အားနည်းပြီး ချည့်နဲ့သည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ နွေးထွေးနေခဲ့ပြီး သူ၏ လက်မောင်းများနှင့် ခါးတို့မှာ ခွန်အားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။