အခန်း ၂၂

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂၂

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ တံခါး ပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မျက်လုံး လေးစုံစလုံးက ရှုယွမ်ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်လာခဲ့ကြသည်။ လီဟုန်ရှားက ပထမဆုံး စကားပြောလာခဲ့သည်။ "ဘယ်သူ့ဆီက ဖုန်းလဲ။ ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေဆီကလား။"

ရှုယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြီး အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ သူ လုချန်မြို့ကို ပြန်ရောက်နေပြီ။ မနက်ဖြန် တစ်နာရီခွဲ၊ တုကျုံး ပန်းခြံ အဝင်ဝက အလံတိုင်မှာ သူ့ကို တွေ့ဖို့ သမီး ချိန်းထားတယ်။"

သူမသည် ရှောင်မန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ သူမ၏ လေသံမှာ နူးညံ့နေခဲ့သည်။ "မနက်ဖြန် မင်းအဖေကို မင်း တွေ့ရတော့မယ်။"

ရှောင်မန်၏ လက်သေးသေးလေးများမှာ စိုးရိမ်တကြီး တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် သူ့အမေကို တောင့်တမှု တစ်ခုသာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူ့အဖေနှင့် ပတ်သက်၍မူ ၎င်းမှာ သူ့အတွက် ဝေဝါးပြီး စိမ်းသက်နေသော စကားလုံး တစ်လုံးမျှသာ ဖြစ်သည်။

သူ့အဖေက ဘယ်လို လူစားမျိုးလဲ။

သူက ကျန်းလောင်ချိုက်လို မဟုတ်ဖို့ သူ မျှော်လင့်မိသည်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ထဲတွင် တျဲ့လိုင်၏ ဖခင်မှာ ပျင်းရိပြီး ဘာမှ အသုံးမကျသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရှောင်ရှီထုံ၏ ဖခင်က သူ့မိခင်ကို ရိုက်နှက်လေ့ ရှိသည်။ ဖခင်များနှင့် ပတ်သက်၍ သူ့အမြင်မှာ အလွန်အမင်း ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။

မသက်မသာ ဖြစ်မှုများနှင့်အတူ ရှောင်မန်က စကားစပြောလာခဲ့သည်။ "အမေ၊ အဖေက သားကို ငြင်းပယ်မှာလား၊ သားကို မကြိုက်ဘူးလား၊ ဒါမှမဟုတ်ကလေး ထောက်ပံ့ကြေး မပေးချင်ဘူးလားဟင်။"

သူ့ကို အဖေနှင့် တွေ့ဆုံရန် အမေ ခေါ်သွားခြင်း၏ အရေးအကြီးဆုံး အကြောင်းရင်းမှာ ကလေး ထောက်ပံ့ကြေး တောင်းရန်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ အမေ့မှာ အလုပ်မရှိဘဲ အကြွေးများ နစ်မွန်းနေသည်။ သူတို့ လေးယောက်သည် အဘွား၏ လစာကိုသာ မှီခိုနေရပြီး ၎င်းမှာ ရှင်သန်ရပ်တည်ရန် လုံလောက်မှု မရှိသလောက်ပင်။

ရှုယွမ်သည် လျှောက်သွားကာ ကိုင်းညွတ်ပြီး သူ့ကို ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ပေါ့ပါးစွာ ပင့်မြှောက်ပြီး ရွှင်မြူးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန် စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး။ မင်းအဖေက ကလေး ထောက်ပံ့ကြေး ပေးဖို့ ငြင်းရင်တောင် အမေ ကိုယ်တိုင် ပိုက်ဆံရှာပြီး မင်းကို ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်စွမ်း အပြည့်အဝ ရှိတယ်။"

ရှုယွမ် ကြွားလုံးထုတ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လီဟုန်ရှား ခေါင်းကိုက်လာခဲ့သည်။ ဟုတ်ပေသည်။ သူမသည် နေ့လယ်စာဘူးများ ရောင်းချခြင်းဖြင့် ငွေအနည်းငယ် ရှာနိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ ပါးနပ်သော လှည့်ကွက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သားအမိနှစ်ဦး ပတ်လည်ရှိ အတင်းအဖျင်းစကားများကို စက်ရုံ အလုပ်သမားများ ငြီးငွေ့သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့ထံမှ ဝယ်ယူရန် မည်သူက ဝိုင်းအုံနေဦးမည်နည်း။

ထို့အပြင် သူမသည် လမ်းဘေး ဈေးဆိုင်ကို ဆက်ဖွင့်လှစ်လိုလျှင်ပင် သူမတွင် ကုန်ပစ္စည်း ထောက်ပံ့မည့် အရင်းအမြစ် မရှိပေ။

ပြီးတော့ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ကိုယ်ပိုင် အတင်းအဖျင်း စကားများကိုသာ အားကိုးပြီး ဖောက်သည်များကို ဆွဲဆောင်သည့်သူကို သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ရှောင်မန်ကို ပြန်ခေါ်လာပြီးကတည်းက ရှုယွမ်တစ်ယောက် အတော်လေး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ၏ အရှက်အကြောက်မှာ မြို့ရိုးတစ်ခုလို ထူထဲလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ကြွေခွက်ပေါ်တွင် မျောလွင့်နေသော လက်ဖက်ခြောက်များကို မှုတ်ထုတ်ရင်း လီဟုန်ရှားသည် သူမ၏ အာဏာပါသော လေသံကို အသုံးပြုကာ မေးလိုက်သည်။ "နင် ငါတို့ကို ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေအကြောင်း ပြောမပြတော့ဘူးလား။"

ရှုဟယ်သည် ရှုယွမ်အနီးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သူမ၏ လေသံမှာ နွေးထွေးပြီး စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။ "အစ်မလတ်၊ ကျွန်မတို့ကို ပြောပြပါနော်။ သူက ဆရာဝန်မလား။ အဲ့ဒါက အလုပ်အကိုင်ကောင်း တစ်ခုပဲ။ သူ့ရဲ့ အကျင့်စရိုက်ကရော ဘယ်လိုလဲ။"

လီဟုန်ရှား ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "လူကောင်းတော့ မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး။"

သူမ၏ ဒုတိယသမီးသည် ရှောင်မန်၏ ဖခင်နှင့် မည်ကဲ့သို့ ရစ်ပတ်ရှုပ်ထွေးမှုမျိုး ရှိခဲ့သည်ကို သူမ မသိသော်လည်း တရားဝင် လက်ထပ်ထားခြင်း မရှိဘဲ ကလေးတစ်ဦး ရရှိခဲ့ခြင်းအပေါ် အခြေခံ၍ ကြည့်ရုံဖြင့် နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ပြဿနာများ ရှိနေကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

ဘယ်လို လူကောင်းမျိုးကမှ မင်္ဂလာမဆောင်ခင်ကလေးမယူကြဘူး။

ရှုယွမ်သည် ၎င်းကို အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။ သူမက သူတို့ကို တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။ "အမေတို့ ဘယ်လောက်ပဲ သိချင်နေပါစေ၊ သမီး ဘာမှ ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး။ မနက်ဖြန် သမီး သူနဲ့ စကားပြောလို့ အဆင်မပြေခဲ့ဘူးဆိုရင် ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေက လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုအနေနဲ့ ဆက်ရှိနေလိမ့်မယ်။ သူ့အကြောင်း သမီး ဘာတစ်ခုမှ ထုတ်ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှုဟယ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ "အစ်မလတ်၊ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ကျွန်မ နားမလည်ဘူး။"

ရှုယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "နားမလည်စရာ ဘာရှိလို့လဲ။ တခြားသူတွေက ငါ့ကို အသုံးချစရာ အကြောင်းပြချက် မရအောင် သူတို့ အတင်းအဖျင်း လိုက်မပြောနိုင်အောင် ရှောင်လွှဲဖို့ လုပ်တာလေ။"

လီဟုန်ရှားမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "အိုး... လူတွေ နင့်အကြောင်း အတင်းပြောမှာကို နင် ကြောက်နေတာလား။ သူတို့ နင့်အကြောင်း လုံလုံလောက်လောက် မပြောရသေးဘူးလို့များ ထင်နေတာလား။"

အကယ်၍ သူမသာ ရှောင်မန်နှင့်အတူ အိမ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက စက်ရုံ ဧရိယာနှင့် ဝန်ထမ်း အိမ်ရာဝင်းတွင် ဤကဲ့သို့သော ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုမျိုး ရှိလာခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ရှစ်နာရီခန့်တွင် ရှောင်မန်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အဝတ်အစားများ ခေါက်နေရင်း ရှုယွမ်နှင့် ဆွေးနွေးနေခဲ့သည်။ "အမေ၊ မနက်ဖြန် သားကို ရေချိုးပေးလို့ ရမလား။ သားကိုယ်ပေါ်မှာ ပုရွက်ဆိတ်လေးတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ အမေလည်း မြင်ပြီးသားပဲ ဒါပေမယ့် သား ညစ်ပတ်နေတာကို အဖေ့ကို မမြင်စေချင်ဘူး။"

ရှောင်မန် သူ့ခေါင်းလေးကို မော့လိုက်သည်။ "ကြည့်ပါဦး၊ အမေ၊ သားရဲ့ လည်ပင်းပေါ်မှာ အပြည့်ပဲ။"

ရှောင်မန်သည် အမှန်တကယ်တွင် သန့်ရှင်းစွာ နေထိုင်လိုသော ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်သည် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ အိမ်ထဲရှိ မီးဖိုကို ဖယ်ရှားထားပြီးဖြစ်ရာ အတော်လေး အေးနေသေးသဖြင့် ရေချိုးရန် အခြေအနေများမှာ မသင့်လျော်ပေ။ သူမ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ရေနွေးဖြင့် ကိုယ်လက်သန့်စင်ရုံမျှသာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ရှောင်မန် အအေးမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမသည် သူ့ကို ကိုယ်လက်သန့်စင်ပေးခြင်းပင် မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

ရှုယွမ်သည် ခေါက်ထားသော အဝတ်အစားများကို သူမ၏ ဘေးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တင်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် အမေတို့ ရေချိုးရုံကို သွားကြမယ်။ မနက်စောစော သွားကြတာပေါ့၊ အဲ့ဒီအချိန်ဆိုရင် တခြား ဘယ်သူမှ မရှိသေးဘူး၊ ရေလည်း သန့်တယ်။"

ရေချိုးရုံသို့ သွားရမည်ကို ရှုယွမ် အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်လေ့ ရှိသည်။ ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းသည် လုံးဝ အဝတ်အစားကင်းမဲ့နေကြပြီး ထိုမြင်ကွင်းမှာ သူမအတွက် အနည်းငယ် လွန်ကဲလွန်းလှသည်။ သို့သော် နံနက်ပိုင်းသည် သွားရန် အကောင်းဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် မည်သူမျှ နီးပါး ရောက်မလာသေးဘဲ ရေကန်ကြီးကိုလည်း အသုံးမပြုရသေးသဖြင့် ရေများမှာ အတော်လေး သန့်ရှင်းနေသေးသည်။

_ _

ချန်ကျိုက် အဘိုး၏ အိမ်ဟောင်းမှာ ကြီးမားပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော ခြံဝင်းကျယ်အိမ်ကြီး တစ်လုံး ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် ရူရီပုံစံ အဝင်ပေါက် တစ်ခု၊ အမိုးစွန်းများ မပါရှိသော ခေါင်မိုးများ၊ မီးခိုးရောင် နံရံများနှင့် အနက်ရောင် အုတ်ကြွပ်များ ရှိသည်။

နံရံများမှာ ဆေးကွာကျနေပြီး အကွက်များ ဖြစ်နေကာ အဆောက်အအုံနှင့် ပရိဘောဂတိုင်းက ဟောင်းနွမ်းနေသော အငွေ့အသက်ကို သယ်ဆောင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ရိုးရာ တရုတ်ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ၏ ရနံ့သည် လေထုထဲတွင် သင်းပျံ့နေပြီး ဤအိမ်ထောင်စုသည် တရုတ်ဆေးပညာရှင် မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာကြောင်းကို ညွှန်ပြနေသည်။

လုချန်မြို့သို့ ပြန်ရောက်ပြီး သူ၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို ချထားပြီးနောက် ချန်ကျိုက်သည် သူတို့ လူချင်းတွေ့ရန် စီစဉ်ဖို့ ရှုယွမ်ထံသို့ အရင်ဆုံး ဖုန်းဆက်ခဲ့သည်။ သူ ဖုန်းချပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို သူ့အဘိုး၏ စာကြည့်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ချန်ဖူမီသည် သက်ကြီးရွယ်အို တရုတ်တိုင်းရင်းဆေး ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပိတ်ချောသားဖြင့် ချုပ်လုပ်ထားသော အဖြူရောင် တရုတ်ပုံစံ ကော်လာခေါက် အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။ သူသည် သိမ်မွေ့ပြီး ကျက်သရေရှိသော အသွင်အပြင် ရှိသည်။ ထိုအမျိုးသား ကိုယ်တိုင်သည်ပင် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ၏ အနှစ်သာရများတွင် စိမ်ထားသကဲ့သို့ ထိုအငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပုံ ပေါ်သည်။

ချန်ဖူမီသည် သူ၏ ရှည်လျားပြီး ပိန်ပါးသော လက်ဖြင့် လက်ဆန့်ကာ လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်လုံးကို ကောက်ကိုင်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တည်ငြိမ်ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိစွာဖြင့် စကားပြောလာခဲ့သည်။

"မင်း ပြန်ရောက်နေပြီဆိုတာကို ရှန်းမိသားစုက ကြားတော့ မိသားစု နှစ်ခု တွေ့ဆုံချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ မနက်ဖြန် ညနေခင်း ဘယ်လိုလဲ။"

"အဘိုး၊ ကျွန်တော် အချိန်မရဘူး" ချန်ကျိုက်က ခံစားချက် ကင်းမဲ့သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူ၏ မြေးဖြစ်သူတွင် စိတ်အားထက်သန်မှု မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးအိုသည် လိုရင်းကို တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှန်းကျစ်ယီက သတင်းစာတိုက်မှာ အလုပ်လုပ်တယ်။ သူမ တက္ကသိုလ်ကနေ ဘွဲ့ရတာ နှစ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် သုံးနှစ်လောက် ရှိပြီ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိသေးဘူး။ သူ့ရဲ့ မိဘ နှစ်ပါးစလုံးက အရေးကြီးတဲ့ ဌာနတွေမှာ အလုပ်လုပ်ကြတယ်။ အဲ့ဒီ မိန်းကလေးက ပညာတတ်တယ်၊ အမူအကျင့် ကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ သူမက မင်းကို စိတ်ဝင်စားနေတယ်။ မင်းတို့ နှစ်ယောက် က ရုပ်ရည်အရရော အလုပ်အကိုင်အရပါ လိုက်ဖက်ကြတယ်။ မင်းက အိမ်မှာ နေတာ ရှားတော့ သူမကို တစ်ခါလောက် တွေ့လိုက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ ကောင်းကွက်တွေကို မြင်ရဖို့ လုံလောက်ပါလိမ့်မယ်။"

ချန်ကျိုက်သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သူ အိမ်သို့ ပြန်လာလေ့ မရှိပေ။ အထူးသဖြင့် မကြာမီ အနောက်မြောက်ဒေသသို့ ပြန်သွားရန် အစီအစဉ်များ ရှိနေသဖြင့် သူ့ကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်သော တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည့် သူ့အဘိုးက သူ့ကို အိမ်ထောင်ပြုရန် တိုက်တွန်းခြင်းမှာ လုံးဝ ပုံမှန်ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ဟန်ဆောင်လုပ်ပြခြင်းမျိုးကို မလုပ်ချင်ခဲ့ပေ။ သဘောထားကွဲလွဲမှုများ မရှိအောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လုပ်ထားသင့်သော ကိစ္စရပ်များတွင် လိမ္မာရေးခြားရှိသော မြေးတစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ဖို့ မလုပ်ချင်ပေ။ သူ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်သာ ကျေးလက်ဒေသမှာ ရှိနေတုန်းဆိုရင် သူ ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဝင်စားနေဦးမှာလား။"

နိုင်ငံရေး လှုပ်ရှားမှုများ အတွင်း သူ့မိခင်ဘက်မှ ဆွေမျိုးများအားလုံး နိုင်ငံရပ်ခြားတွင် ရှိနေသောကြောင့် ချန်ကျိုက်သည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တစ်ခုသို့ စေလွှတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်က ချန်ဖူမီသည် "အရင်းရှင်များ" ဟု သတ်မှတ်ခံရသူ အများအပြားကို ကုသပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် စစ်ဆေးမှုများ ခံခဲ့ရပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်ရန်ပင် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ရာထူးကြီးသူ တစ်ဦး၏ အကာအကွယ်ပေးမှုကြောင့် လုချန်မြို့တွင် ဆက်နေထိုင်ခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က အဘိုးချန်တွင် သူ၏ မြေးဖြစ်သူကို ပြန်ခေါ်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

ချန်ကျိုက်၏ ဖခင်သည် သူ့မိခင်နှင့် ကွာရှင်းခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ချန်ဖူမီနှင့်လည်း အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေခဲ့သည်။ သူသည် သူ့မိသားစုအသစ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ တိုင်းရင်းဆေးပညာကို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန် မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက် ကျေးလက်ဒေသသို့ စေလွှတ်ခံရခြင်းမှလွဲ၍ ကျန်သော ချန်မိသားစုဝင်များသည် သူ့မိခင်၏ နောက်ခံကြောင့် ထိခိုက်နစ်နာမှု မရှိခဲ့ကြပေ။

ချန်ဖူမီမှာ စကားပြောရန် ဆွံ့အသွားခဲ့ပြီး စကားဝိုင်းမှာ ရှေ့ဆက်၍မရ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ ထပ်ကြိုးစားလိုက်ပြန်သည်။

“ငါတို့ မိသားစု နှစ်ခုက အတော်လေး လိုက်ဖက်တယ်။ ငါတို့ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံနေတဲ့ မိသားစုတွေထဲမှာ ရှန်းကျစ်ယီက နေရာတိုင်းမှာ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေတာပဲ..."

ချန်ကျိုက်သည် ခပ်မတ်မတ် ရပ်နေပြီး သူ့လေသံမှာ တည်ငြိမ်ကာ မတုန်မလှုပ် ရှိနေခဲ့သည်။ "အဲ့ဒီတုန်းက ချန်ကျင်းကျန်းနဲ့ ကျွန်တော့် အမေကလည်း လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲပါပဲ။"

ချန်ဖူမီသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဆွံ့အသွားခဲ့သော်လည်း ချန်ကျိုက်၏ စကားကြောင့် သူ ဒေါသ မထွက်ခဲ့ပေ။ သူသည် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို ချပြီး အလွန်အမင်း နောင်တရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ မိဘကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့ သား။ သူ့အကြောင်း မပြောတာ အကောင်းဆုံးပဲ။"

ဒေါ်လေးတုခန်းသည် အတွင်းမှ စကားပြောဆိုမှုများကို အာရုံစိုက် နားထောင်နေခဲ့သည်။ သူမ ကြားနေတာ အဆင်မပြေတော့သဖြင့် အခန်းထဲ ဝင်လာပြီး ချန်ကျိုက်ကို အဘိုးဖြစ်သူအပေါ် ရိုသေမှုမရှိဘူးဟု အရင်ဆုံး ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အဘိုးအိုဘက်သို့ လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ၊ ချန်ကျိုက်အတွက် ဘာလို့ အိမ်ထောင်ဘက်အသစ် ရှာပေးဖို့ ဒုက္ခခံနေရတာလဲ။ ထောင်လဲ့ရှန်းက လုံးဝ အဆင်ပြေနေတာပဲလေ။ သူမက အရင်ကတည်း က ချန်ကျိုက်နဲ့ ငယ်စဉ် ကလေးဘဝကတည်းက စေ့စပ်ထားခဲ့တာ။ သူ ကျေးလက်ကို စေလွှတ်ခံလိုက်ရတော့ သူမလည်း တခြားတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ဖို့ ကလွဲလို့ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီ အိမ်ထောင်ရေးကလည်း အဆင်မပြေခဲ့ပါဘူး။ ချန်ကျိုက် နိုင်ငံရေးအရ ပြန်လည် နေရာချထားခံရပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူမက သူ့ခင်ပွန်းဟောင်းနဲ့ ကွာရှင်းလိုက်တယ်လို့ ကျွန်မ ကြားတယ်။ သူတို့မှာ ကလေးလည်း မရှိဘူး။ သူတို့ နှစ်ယောက် အရင်က သံယောဇဉ်တွေကို ပြန်ဆက်ကြရင် မကောင်းဘူးလား။"

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ချန်ကျိုက်သည် တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေခဲ့သော်လည်း သူ့လေသံမှာ ဖော်ရွေမှု မရှိခဲ့ပေ။ "အဲ့ဒီတုန်းက ထောင်မိသားစုက ကျွန်တော့်ကို ကပ်ရောဂါတစ်ခုလို ရှောင်ဖယ်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အန်တီလည်း ကျွန်တော်က အရှက်ခွဲမှာကို ကြောက်နေခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော့် ကိစ္စတွေမှာ ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ မလိုပါဘူး။"

အလုပ်ရှုပ်နေတာပဲ။

ချန်ကျိုက်က သူမကို လုံးဝ ယဉ်ကျေးမှုမရှိ ဆက်ဆံလိမ့်မည်ဟု တုခန်း မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနေခက်ပြီး သဘာဝမကျ ဖြစ်သွားကာ ချန်ဖူမီထံသို့ အကြည့်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။

"ကြားလား အဖေ။ အခု သူက ဆေးရုံအုပ်ကြီး ဖြစ်လာတော့ မိသားစုအပေါ် ထားတဲ့ သူ့သဘောထားက ပိုပိုပြီး ရိုင်းစိုင်းလာပြီ။ သူ့ရဲ့ မိဘအရင်းတွေကတောင် သူ့ကို ဂရုမစိုက်ကြဘူး၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အန်တီတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မ ပြောသမျှ အရာအားလုံးက သူ့ ကောင်းကျိုးအတွက်ချည်းပါပဲ။ ကျွန်မ ပြောတာ ဘာမှားနေလို့လဲ။ သူသာ ကျေးလက်ကို စေလွှတ်မခံခဲ့ရဘူးဆိုရင် သူနဲ့ ထောင်လဲ့ရှန်းက အိမ်ထောင်ကျနေတာ ကြာလှပြီ။ သူမလည်း အဲ့ဒီလောက် အဆင်မပြေတဲ့ အိမ်ထောင်ဘက်မျိုးနဲ့ အဆုံးသတ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ချန်ဖူမီ၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးသွားခဲ့သည်။ "ထောင်လဲ့ရှန်း အကြောင်း ထပ်မပြောကြရအောင်။ ချန်ကျိုက် စေလွှတ်ခံရတုန်းက သူ့တို့မိသားစုက ငါတို့နဲ့ အရင်ဆုံး အဆက်အသွယ် ဖြတ်ခဲ့ကြတာပဲ။ ပြီးတော့ ချန်ကျိုက်က အိမ်ထောင်မကျသေးတဲ့ လူငယ်လေး တစ်ယောက်ပဲ။ သူ့လို ကွာရှင်းထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ဖို့ မလိုဘူး။"

တုခန်းသည် ဆက်ငြင်းခုံလိုခဲ့သော်လည်း ချန်ကျိုက်က စကားဝိုင်းကို ပြတ်သားစွာ ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ "ကျွန်တော် အလုပ် အရမ်းများတယ်။ မိသားစုတစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ စဉ်းစားဖို့ ကျွန်တော့်မှာ အချိန်မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီစိတ်ကူးမျိုးလည်း မရှိဘူး။ ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး။ အဘိုး၊ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာလေးတွေ ရှိသေးတယ်။"

အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ မနှစ်မြို့ဖွယ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ချန်ဖူမီသည် စကားဝိုင်းကို ဆက်ပြောရန် ဆန္ဒမရှိတော့သဖြင့် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ဒါဆိုလည်း သွားတော့လေ။"

ချန်ကျိုက်သည် ပင်မ စာကြည့်ခန်းမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး အနောက်ဘက်ရှိ သူ့အခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

_ _

နောက်တစ်နေ့ နံနက် ရေချိုးရုံသို့ မသွားမီ ရှုယွမ်တို့သားအမိနှစ်ဦးသည် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် စျေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမသို့ အရင်ဆုံး သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အောင်မြင်ကြီးပွားမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသော နဂါးနှင့် ဖီးနစ်ငှက် ပုံစံ ရိုးရှင်းစွာ ရိုက်နှိပ်ထားသော ကြွေမျက်နှာသစ်ဇလုံ နှစ်လုံးနှင့်အတူ ဆပ်ပြာတစ်တုံး၊ တဘက်တစ်ထည်တို့ကို ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။

ကြွေဇလုံများမှာ တစ်လုံးလျှင် နှစ်ယွမ်နှင့် တစ်မော့ (၂.၁ ယွမ်) ကျသင့်ပြီး ဆပ်ပြာက သုံးမော့ ခြောက်ပြား (၀.၃၆ ယွမ်)၊ တဘက်က ငါးမော့ နှစ်ပြား (၀.၅၂ ယွမ်) ကျသင့်ကာ စုစုပေါင်း ငါးယွမ်ကျော် ကျသင့်ခဲ့သည်။

လီဟုန်ရှား စုဆောင်းထားခဲ့သော ရိက္ခာကူပွန်များအားလုံးကို သူတို့ အကုန်လုံး နီးပါး အသုံးပြုပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ ထပ်လျှော့ချရမည်ကို ရှုယွမ် လုံးဝ မသိတော့ပေ။ ချွေတာစရာ ဘာမှ မကျန်တော့ပေ။