အခန်း ၂၃

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂၃

ရေချိုးရုံ အဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့၏ ရေချိုးလက်မှတ်များကို ပေးအပ်ပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် နံနက် ရှစ်နာရီ ကျော်ရုံသာ ရှိသေးပြီး အခြား မည်သူမျှ မရှိသေးပေ။ ရှုယွမ်တို့ သားအမိနှစ်ဦးမှာ ထိုနေရာကို သူတို့ နှစ်ဦးတည်းသာ ပိုင်ဆိုင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို အမျိုးသမီး ရေချိုးခန်းထဲသို့ မခေါ်သွားချင်သဖြင့် သူမ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်၊ မင်းဘာသာမင်း ရေချိုးလို့ ရတယ်မလား။ ရေကန်ကြီးထဲ ပြုတ်မကျအောင်တော့ သေချာ ဂရုစိုက်နော်။"

ရှောင်မန် ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ရပါတယ်။"

ရှုယွမ်သည် အမျိုးသား ရေချိုးခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားပြီး ရေကန်ကြီးထဲမှ ရေနွေး နှစ်ဇလုံကို ခပ်ယူကာ ရှောင်မန်ကို ရေကန်နှင့် ပြတင်းပေါက်များမှ ဝေးသော နေရာတစ်ခုတွင် ထိုင်၍ ရေချိုးစေခဲ့သည်။ သူ နေရာတကျ ဖြစ်သွားသောအခါ သူမ အမျိုးသမီး ရေချိုးခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။

"ရှောင်မန်၊ မင်း အဲ့ဒီမှာ ရှိလား။"

သူ ရေကန်ထဲ ပြုတ်ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမသည် သူ့ကို ရံဖန်ရံခါ လှမ်းခေါ်နေခဲ့သည်။

"အမေ၊ သား ဒီမှာ ရှိပါတယ်။ သားကိုယ်ပေါ်က ပုရွက်ဆိတ်တွေက ဆေးကြောရတာ တကယ် ခက်တာပဲ။" ရှောင်မန်သည် ခွန်အား အပြည့်ဖြင့် တိုက်ချွတ် ဆေးကြောနေခဲ့သည်။

ဤကလေးငယ်လေးသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရာတွင် ယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် သေချာစွာ ရေချိုးခဲ့ပြီး သန့်ရှင်းမွှေးကြိုင်စွာဖြင့် ထွက်လာခဲ့ကာ ဆံပင်ကို သုတ်ပြီးနောက် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်လျက် ရှုယွမ်ကို ရှာရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် သူ့ခေါင်းပေါ်ရှိ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းပြီး ဖောင်းပွနေသော ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်က အခု အရမ်း မွှေးနေပြီပဲ။"

ရှုယွမ် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မျက်နှာသစ်ဇလုံကို ကိုင်လျက် ကျဉ်းမြောင်းသော တစ်ယောက်အိပ် ကုတင်အောက်ရှိ ရှုပ်ပွနေသော ပစ္စည်းများကို ချက်ချင်း ရှင်းလင်းကာ ဇလုံကို အောက်တွင် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ လီဟုန်ရှားသာ သူမ ဇလုံအသစ် နှစ်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝယ်လာသည်ကို မြင်ပါက သူမသည် သေချာပေါက် ထပ်ဆူပူခံရမည် ဖြစ်သည်။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ရှုဟယ်သည် သူမ၏ ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ဆွဲယူကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ "သမီး ကျောင်းသွားတော့မယ်။"

လီဟုန်ရှားသည် ရှုယွမ်နှင့် ရှောင်မန်တို့ကို မြန်မြန် သွားရန် တိုက်တွန်းပြီး သူမအား သတိပေးလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေဆီကနေ ပိုက်ဆံ ထပ်မတောင်းနဲ့တော့။ နင်က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သူ့ဆီက ပိုက်ဆံ အများကြီး တောင်းပြီးသွားပြီ၊ ပြီးတော့ နင့်ကိုယ်စား ငါတောင် ရှက်လာပြီ။ ရှောင်မန်ကို သူ့အဖေဆီ ပေးလိုက်ပြီး သူ့ကိုပဲ ပြုစုပျိုးထောင်ခိုင်းလိုက်ပါလား။ နင်က ရိုးသားတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး အိမ်ထောင်ပြု၊ သင့်တော်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို တည်ဆောက်သင့်တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြဿနာတွေထဲ ဆက်ပြီး မဆွဲသွင်းနဲ့တော့။"

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်မန်၏ နှလုံးသားလေးမှာ လည်ချောင်းဝဆီသို့ ခုန်တက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ချောမွေ့ပြီး နုနယ်သော မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားခဲ့သည်။ ဒါတော့ မကောင်းဘူး။ အဘွားက သူ့ကို အဖေ့ဆီ ပေးချင်နေတုန်းပဲ။

သူ အဖေ မရှိဘဲ ရှင်သန်နိုင်သော်လည်း သူ့အမေနှင့်မူ မခွဲခွာလိုပေ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှုယွမ်မှာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။ "အမေ၊ အမေက သမီးတို့ကို ကြင်နာတတ်ဖို့ အမြဲတမ်း သင်ပေးခဲ့တယ်လေ။ သမီးလို ကြင်နာတတ်တဲ့သူ တစ်ယောက် က ရိုးသားတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို သွားပြီး မဖျက်ဆီးသင့်ပါဘူး။"

လီဟုန်ရှား - "......"

၎င်းမှာ ကြင်နာမှု၏ လုံးဝ အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုချက် အသစ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ် ရှောင်မန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို ဘယ်သူ့ဆီကိုမှ မပေးပါဘူး။ မင်းက ငါ့ကလေးပဲ။"

ရှောင်မန်၏ နှလုံးသားလေးမှာ နောက်ဆုံးတွင် နေရာမှန်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် ချိုမြိန်သော အပြုံးတစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖော်ပြကာ သူမအား ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပါ အမေ။"

ရှုယွမ်သည် သူ၏ ပျော့ပျောင်းသော ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ငါကိုယ်တိုင် မွေးထားတဲ့ ကလေးကို ကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ရတာက မှန်ကန်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပဲ။"

သူမသည် ရှောင်မန်အား သူ၏ သန့်ရှင်းသော အဖြူရောင် ဖိနပ်များကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး သူ့ကို ဝတ်ဆင်စေခဲ့သည်။ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် နွေးထွေးနေသဖြင့် ထူထဲသော ဆောင်းရာသီ ကုတ်အင်္ကျီမှာ ပိုလွန်းနေခဲ့သည်။ သူမသည် ဆွယ်တာအင်္ကျီပေါ်မှ ချည်ကတ္တီပါသား ဂျာကင်အင်္ကျီကို သူ့အား ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ သူ အဝတ်လဲနေသည်ကို ကြည့်နေစဉ် သူမသည် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေသော လီဟုန်ရှားကို မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကလေးရှေ့မှာ သူ့ကို သူ့အဖေ့ဆီ ပေးလိုက် ဆိုပြီး မပြောပါနဲ့လား။ အဲ့ဒါက သူ့ကို စိတ်မကောင်းဖြစ်စေလိမ့်မယ်။"

လီဟုန်ရှား၏ လည်ချောင်းမှာ ဆို့နင့်သွားခဲ့သည်။ ရှုယွမ်၏ စကားများမှာ ပို၍ ပို၍ ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလာခဲ့သည်။ ရှုယွမ် ဂျာကင်အဟောင်း တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် သိုးမွေးကုတ်အင်္ကျီ သွားယူရန် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သော်လည်း အတန်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက် ၎င်းကို မတွေ့ခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"အမေ၊ သားကို အောက်ချပေးပါ။ သား ခြေထောက်တွေ အကုန် ပြန်ကောင်းနေပါပြီ။ သားဘာသာသား လမ်းလျှောက်နိုင်ပါတယ်။" ရှောင်မန်သည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လှုပ်စိလှုပ်စိ လုပ်နေပြီး အောက်သို့ ဆင်းလိုနေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် ခပ်သုတ်သုတ် ခြေလှမ်းများဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ "မင်းကို ချီသွားတာက ပိုမြန်တယ်။"

ရှောင်မန်၏ လက်သေးသေးလေးများသည် သူမ၏ ပခုံးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ "ဒါပေမယ့် အဖေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ အမေ သားကို သေချာပေါက် ချီထားလို့ မရဘူး။ သားက ကျန်းမာတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ဆိုတာကို သူ မြင်အောင် အမေ လုပ်ပေးရမယ်။"

သူသည် အမုန်းခံရမည်ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ သူ့ကို ကျန်းမာရေး မကောင်းသော ကလေးတစ်ဦးလို့ထင်ပြီး သူ့ဖခင်က ငြင်းပယ်မည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

သူ့ကို သူ့အဖေ့ထံသို့ အောင်မြင်စွာ "ရောင်းချ" နိုင်ရန် အမေ့ကို သူ သေချာပေါက် ကူညီရမည် ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်သည် ကလေးငယ်လေး၏ ဂရုတစိုက် တွေးတောမှုများကို ရယ်စရာအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့ပြီး သူ့ခေါင်းပေါ်ကို ပွတ်သပ်ပေးရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ "နားလည်ပါပြီ။"

ပန်းခြံ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင် လမ်းတစ်ဖက်တွင် လူတစ်ဦးသည် ကြိုတင် စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ရှုဟယ်နှင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းတို့ ဖြစ်သည်။ အလံတိုင်အောက်တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသားကို သူမ မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှုဟယ်သည် အံ့သြတကြီး အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးစပ်မှာ ပြီးပြည့်စုံသော "O" ပုံစံ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ။ အဲဒီလူက ခါးကိုင်းပြီး ဆံပင်က ဖရိုဖရဲနဲ့၊ သူ့ဆံပင်တွေကလည်း နားရွက်အောက်အထိ ရှည်နေတယ်။ သူက လုံးဝ လူဆိုးလူမိုက် တစ်ယောက်လိုပဲ။ အစ်မလတ်ရဲ့ အကြိုက်က တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက်တောင် ဆိုးရလား။"

သူမ၏ သူငယ်ချင်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ အလျင်လိုနေတာလဲ။ ကြည့်... သူ အခုလေးတင် ထွက်သွားပြီ။"

ရှုယွမ်တို့ သားအမိနှစ်ဦးသည် တုကျုံး ပန်းခြံ အဝင်ဝသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ပန်းခြံငယ်လေးသည် လမ်းမပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် တည်ရှိနေပြီး လူများ အဆက်မပြတ် ဝင်ထွက်သွားလာနေကြသည်။ ဂိတ်တံခါးအနီးတွင် ကြီးမားသော နေရာလွတ် တစ်ခု ရှိသည်။

ရှုယွမ်သည် အလံတိုင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သူမျှ မရှိပေ။ သို့သော် အနီးအနားတွင် အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားတစ်ဦးက သူမ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူသည် အနက်ရောင် ဘောင်းဘီနှင့် အသားရောင် ကုတ်အင်္ကျီရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ့သားရေဖိနပ်များမှာ အညစ်အကြေး ကင်းစင်နေပြီး ဖုန်မှုန့် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိပေ။ ဒူးအထိ ကုတ်အင်္ကျီရှည်က သူ့အရပ်ရှည်ပြီး ဖြောင့်မတ်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ပို၍ပေါ်လွင်စေသည်။ သူက ကုတ်အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ဖြုတ်ထားပြီး သူ့လက်များကို ကုတ်အင်္ကျီ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထည့်သွင်းထားသည်။ ကုတ်အင်္ကျီအောက်တွင် သပ်ရပ်သော အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီ၏ ကော်လာကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး အပေါ်ဆုံးအထိ သပ်ရပ်စွာ ကြယ်သီးတပ်ထားကာ အရောင်အတွဲအစပ် လိုက်ဖက်ညီသော ဆွယ်တာအင်္ကျီတစ်ထည်ကို အောက်တွင် ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရသည်။

Manhunt ရုပ်ရှင် ထွက်ရှိပြီးကတည်း ကုတ်အင်္ကျီရှည်များသည် တရုတ်နိုင်ငံတွင် ရေပန်းစားလာခဲ့သည်။ ဤအမျိုးသားသည် ခေတ်ရေစီးကြောင်းများနှင့်အညီ နေထိုင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ သူ့အဝတ်အစား ရွေးချယ်မှုချည်းသာ ကြည့်ကောင်းနေတာမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူ့ရုပ်ရည်မှာလည်း လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ထင်ရှားနေခဲ့သည်။ သူ့မှာ ထူထဲသော ဆံပင်များ၊ နားထင်နားထိ ဆန့်တန်းနေသော နက်မှောင်သည့် မျက်ခုံးများ၊ သောက်ရှူးကြယ်များကဲ့သို့ မျက်လုံးများ၊ ဖြောင့်တန်းသော နှာတံနှင့် သန့်စင်ပြီး ချောမွေ့သော မျက်နှာ အသွင်အပြင်များ ရှိသည်။

သူသည် ထူးထူးခြားခြား ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ငယ်ရွယ်နုပျိုမှု၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေရုံသာမက ယုံကြည်မှုနှင့် တက်ကြွမှု အငွေ့အသက်တို့နှင့်အတူ တည်ငြိမ်ပြီး ရင့်ကျက်မှုတို့ကိုလည်း သယ်ဆောင်ထားခဲ့သည်။

ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျကျ ပြောရလျှင် သူ့အသွင်အပြင်သည် ရုပ်ရှင်မင်းသား တစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။ ရှုယွမ်သည် သူ့ကို နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ သတိပြုမိပြီး သူတို့ ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသောအခါ ရှုယွမ်သည် သူမ၏ အကြည့်ကို အမြန် လွှဲဖယ်ပြီး ရှောင်မန်၏ လက်ကို ဆွဲကာ အလံတိုင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်သည် ခေါင်းတစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ရှုယွမ်တို့ သားအမိနှစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှုယွမ်၏ အသွင်အပြင်သည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်ကနှင့် များစွာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် တောက်ပပြီး လှပနေဆဲဖြစ်ကာ သဘာဝအတိုင်း ကျက်သရေရှိလှသည်။

ကမ္ဘာပေါ်တွင် မည်သည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျှ မရှိသူများသည် အလွယ်တကူ အိုမင်းရင့်ရော်ခြင်း မရှိကြသည်မှာ မှန်ကန်လှသည်။

ရှောင်မန်၏ အဝတ်အစားများသာ အသစ်ဖြစ်ပုံရသည်။ သူမ ကိုယ်တိုင်ကမူ သူမ လွန်ခဲ့သည့် ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်ခန့်က ဝတ်ဆင်ခဲ့သော အညိုရောင် အကွက်ကျား ဂျာကင်အဟောင်း တစ်ထည်ကိုပင် ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။

ထိုဂျာကင်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် မနှစ်မြို့ဖွယ် မှတ်ဉာဏ်များအားလုံးသည် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအလား သူ့ထံသို့ ပြန်၍စီးဝင်လာခဲ့သည်။

ရှောင်မန် မွေးဖွားပြီးနောက် လေးနှစ်ပင် အပြည့်အဝ မပြည့်သေးပေ။ စုစုပေါင်းအနေဖြင့် သူသည် သူမအား ယွမ် ၂,၄၀၀ ပေးခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ တစ်လလျှင် ယွမ် ငါးဆယ်ခန့် ပျမ်းမျှ ရှိသည်။ သူမသည် ရှောင်မန်ကို ပြုစုပျိုးထောင်နေပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အသုံးစရိတ်များကို ကာမိနေသော်လည်း ၎င်းမှာ အဝတ်အစားအသစ် တစ်ထည် ဝယ်ဖို့အတွက် တကယ် မလုံလောက်ခဲ့ဘူးလား။

ရှုယွမ် သူ့ကို မြင်သောအခါ သူမ သူ့ဘက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သူမက သူ့ကို မသိသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မော့ထားပြီး ရှောင်မန်၏ လက်ကို ဆွဲလျက် အလံတိုင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက မျှော်လင့်ထားခဲ့မည်နည်း။ ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူမ ရပ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဟိုဟိုဒီဒီကြည့်ကာ ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော လူအုပ်ကြီးကို စေ့စေ့စပ်စပ် လိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ့ကို မမှတ်မိဘူးလား။

ဘယ်လောက် ရယ်စရာကောင်းလိုက်လဲ။

ဒါတောင်မှ သူမက သူ့ဆီကနေ ကလေး ထောက်ပံ့ကြေး တောင်းချင်နေသေးတယ်ပေါ့။

ချန်ကျိုက်သည် သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ပြီး သူ့အကြည့်ကို အခြားတစ်ဖက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ ရှုယွမ် သူ့ကို မှတ်မိရန် အချိန် မည်မျှကြာမည်ကို သူ ကြည့်ချင်ခဲ့သည်။

ရှောင်မန်၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာပေါ်ရှိ တင်းမာမှုကို မြင်သောအခါ ရှုယွမ် ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်မန် မင်းအဖေနဲ့ တွေ့ရမှာကို စိတ်လှုပ်ရှားနေလား။"

ရှောင်မန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ သူ့ဖခင်က သူ့ကို မနှစ်သက်မည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ပြီး ကလေး ထောက်ပံ့ကြေး ပေးရန် ဆန္ဒမရှိမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ၎င်းကို ဝန်ခံရန် ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး သူ၏ နှာခေါင်းပေါက်များ အနည်းငယ် ပွစိပွစိ ဖြစ်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"အမေ၊ သား စိတ်မလှုပ်ရှားပါဘူး။ သား လေထဲမှာ နွေဦးရာသီရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ ရနံ့ကို ရလိုက်လို့ပါ။ အဲ့ဒါ ပန်းခြံထဲကနေ လာတာ ဖြစ်ရမယ်။"

ရှုယွမ်သည် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။ စာအုပ်ထဲအရ ဤကောင်လေး ကြီးပြင်းလာလျှင် စာရေးဆရာ သို့မဟုတ် ဒါရိုက်တာ တစ်ဦး ဖြစ်လာမည်ဟု ပြောနိုင်သည်။ သူ၏ စကားပြောဆိုပုံကပင် ဤမျှ ပန်းပွင့်များနှင့်တူပြီး စာပေဆန်နေခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

"အဖေက မလာဘဲ နေမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်" ရှောင်မန်က စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှုယွမ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူက အမေတို့ကို တွေ့ဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေတာပါ။ သူ မလာဘဲ မနေပါဘူး။"

သူမတို့ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် သူတို့ အနီးအနားတွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်မှု တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ အထိတ်တလန့်ဖြစ်နေသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ "တစ်ယောက်ယောက် ကူညီကြပါဦး။ လူတစ်ယောက် သတိလစ်သွားလို့ပါ။"

"ဒုက္ခပါပဲ... သူ အသက်မရှူတော့ဘူး။"

"ဒါတော့ မကောင်းဘူး၊ လူတစ်ယောက် သေသွားပြီ။"

ပန်းခြံ အဝင်ဝတွင် ခြေသံများ ပိုကျယ်လောင်လာပြီး လူအများအပြား တစ်နေရာတည်းသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။ ရှုယွမ်တို့ သားအမိနှစ်ဦး အပြေးအလွှား သွားကြည့်ပြီး လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ရုပ်ချောသော အမျိုးသားသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် ရုတ်တရက် လဲကျသွားသော သူတစ်ဦးအား ရင်ဘတ်ကို ဖိ၍ အရေးပေါ်အသက် ကယ်ခြင်း ပြုလုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လူအများ၏ အကြည့်များသည် ထိုအမျိုးသားနှင့် မြေကြီးပေါ်တွင် ပက်လက်လှဲနေသော လူနာအပေါ်သို့ စူးစိုက်နေကြသည်။

သူ့လက်များကို အတူတကွ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများသည် လူနာ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ စည်းချက်ကျကျ ဖိချနေခဲ့သည်။ သူ့ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး ဆံပင်များသည် ရှေ့သို့ ကျဆင်းနေကာ သူ့မျက်ခုံးစွန်းများကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော်လည်း သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ အခြားသူများကို စိတ်သက်သာရာ ရစေခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ စောင့်ကြည့်နေသူများသည် လူနာ အသက်ပြန်ရှူလာရန်နှင့် သတိပြန်လည်လာရန် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

ရှုယွမ် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ စောစောက ထိုအမျိုးသားကို ကြည့်ရသည်မှာ မျက်စိပသာဒ ဖြစ်နေခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ သူ့မျက်နှာ အသွင်အပြင်များသည် ရှောင်မန်နှင့် အလွန် တူညီနေခဲ့သည်။ သူသည် ချန်ကျိုက် ဖြစ်သည်။

သူမက သူ့ကို မမှတ်မိခဲ့ဘူးပဲ။

သို့သော် သူမကိုယ်သူမ အပြစ်မတင်ခဲ့ပေ။ သူတို့ ကျေးလက်မှာ ရှိနေစဉ်က ချန်ကျိုက်သည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းသာ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိပြီး စကားလည်း သိပ်မပြောခဲ့ပေ။ သူ၏ ထူးခြားသော ရုပ်ရည်သွင်ပြင်သာ မရှိခဲ့လျှင် မည်သူမျှ သတိမပြုမိဘဲ လူအုပ်ကြီးထဲတွင် သူ အလွယ်တကူ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပေသည်။

ချန်ကျိုက်သည် တစ်ခါက သူ၏ တောက်ပမှုအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပြီး နှင်းထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ကျားသစ်တစ်ကောင်အလား တိတ်ဆိတ်စွာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။ သူသည် ယခုအခါတွင် သူဖြစ်နေသော တက်ကြွပြီး ယုံကြည်မှုရှိသည့် အမျိုးသားနှင့် အနည်းငယ်မျှပင် မတူညီတော့ပေ။

လူနာသည် နှလုံးခုန်သံ ပြန်ရရှိလာပြီး သတိပြန်လည်လာကာ သူ့မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သောအခါ လူအုပ်ကြီး၏ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံများနှင့် လက်ခုပ်သံများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။

"ဒီမှာ ဆရာဝန် တစ်ယောက် ရှိနေတာ ကံကောင်းသွားတယ်။"

"ဒီလူ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။ အဲ့ဒီ ဆရာဝန်က သူ့ကို ငရဲမင်း လက်ထဲကနေ ချက်ချင်း ဆွဲလုယူလိုက်တာ။"

ဆူညံနေသော စကားပြောသံများကြားတွင် ရှုယွမ်သည် ကိုင်းညွတ်ပြီး ရှောင်မန်အား တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါ မင်းရဲ့ အဖေပဲ။"

ရှောင်မန်၏ ပါးစပ်မှာ တစ်ဝက်ခန့် ဟသွားခဲ့သည်။ "ဝိုး..."

'ဒါဆို အဖေက အဲ့ဒီလောက်တောင် စွမ်းတာပဲ။ အသက်တွေကို ကယ်တင်ပြီး ဖျားနာနေတဲ့သူတွေကို ကုသပေးတယ်။ အဖေ့အတွက် နောက်ထပ် တစ်မှတ် ပေးလိုက်ပြီ။'

ချန်ကျိုက်သည် သူ့ဒူးပေါ်မှ ဖုန်များကို သုတ်ဖယ်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မိသားစုဝင်က ဘယ်သူလဲ။ လူနာကို စစ်ဆေးဖို့ ဆေးရုံကို အမြန်ဆုံး ခေါ်သွားဖို့ လိုတယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်တော်တို့ ဆေးရုံကို ချက်ချင်း ခေါ်သွားလိုက်ပါ့မယ်။"

လူအုပ်ကြီး လူစုကွဲသွားပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်၏ လက်ကို ဆွဲကာ သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ "ဒေါက်တာချန်၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။ ကျွန်မ ရှုယွမ်ပါ၊ ပြီးတော့ ဒါက ရှောင်မန်။"

ချန်ကျိုက်သည် သူမကို ကြည့်ရန် မျက်လုံးပင့်လိုက်သည်။ ကောင်းပြီ၊ အနည်းဆုံးတော့ သူမ သူ့ကို မှတ်မိသွားပြီပဲ။