အခန်း ၂၄

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂၄

"ဒေါက်တာချန်" ဟူသော စကားလုံးများမှာ စိမ်းသက်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ ရှုယွမ်သည် သူမ ကိုယ်ဝန်မရမီကသာ သူ့ကို ထိုသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင် သူမသည် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

ထို့နောက် ချန်ကျိုက်၏ အကြည့်များသည် ရှောင်မန်၏ ချောမွေ့သော မျက်နှာလေးဆီသို့ ရွှေ့သွားခဲ့သည်။ ကလေး၏ မျက်လုံးများမှာ နက်မှောင်နေပြီး သူ့မျက်နှာ အသွင်အပြင်များမှာ ထင်ရှားနေသည်။ ရှုယွမ် ပြောသည်မှာ မှန်ကန်သည်။ ရှောင်မန်သည် သူနှင့် အလွန် တူညီနေသည်။ ရုပ်ရည်သွင်ပြင် တစ်ခုတည်းကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သူတို့ သွေးသားတော်စပ်ကြောင်းကို အတည်ပြုနိုင်သည်။

ချန်ကျိုက်က ရှောင်မန်ကို အကဲခတ်နေပုံကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ရှုယွမ်သည် ကလေးကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ မျက်နှာမူစေရန် လှည့်ပေးကာ ချန်ကျိုက် ပိုကောင်းမွန်စွာ မြင်တွေ့နိုင်စေရန် အနောက်မှနေ၍ သူ့ခါးကို သူမ၏ လက်မောင်းများဖြင့် ရစ်ပတ်ထားလိုက်သည်။ "သူက ရှင်နဲ့ တူတယ်မလား။ သူက ရှင့်သားပဲ။"

သူ မွေးခါစအချိန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကလေး၏ မျက်နှာ အသွင်အပြင်များသည် သိသာစွာ ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကလေး၏မျက်နှာ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ယခုအခါ ချန်ကျိုက်နှင့် အလွန် တူညီနေပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကွာခြားချက်တစ်ခု ရှိခဲ့မည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ ရှောင်မန်၏ မျက်လုံးများသည် သူ့မျက်လုံးများထက် ပိုကြီးမားနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ရှုယွမ်ထံမှ ရရှိခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပြီး သူသည် သူမ၏ အကောင်းဆုံးသော ရုပ်ရည်သွင်ပြင်များကို အမွေဆက်ခံရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ရှန်ကျုံးချန်၏ ကလေး လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ချန်ကျိုက် ခပ်တည်တည်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း"

ဒါက အသိအမှတ်ပြုလိုက်တာလား။

လုံလောက်ပြီ။ သူ ဝန်ခံသရွေ့ပေါ့။

အသိအမှတ်ပြုခြင်းဆိုသည်မှာ ဤမျှ ရိုးရှင်းကြောင်း ထင်ရှားလာခဲ့သည်။

ရှောင်မန်သည် သူ့ကိုယ်သူ အရောင်းမြှင့်တင်ရန်အတွက် ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံဖြင့် စကားပြောလာခဲ့သည်။ "သားက ကျန်းမာပြီး သန့်ရှင်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပါ၊ သိလား။"

"သူ့ကို အဖေလို့ ခေါ်လိုက်လေ၊ ရှောင်မန်" ရှုယွမ် ပြောလိုက်သည်။

သားအဖနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသော်လည်း ရှောင်မန်မှာ ၎င်းကို ထုတ်ပြောရန် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့ဖခင်သည် သူ့ကို အကဲခတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့မိခင်နှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်က သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် နွေးထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်နှင့် မတူပေ။

ရှောင်မန် တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှုယွမ်သည် သူတို့သားအဖကြားရှိ သံယောဇဉ်ကို ခိုင်မာလာစေရန် ကူညီပေးချင်ခဲ့သည်။ ရှောင်မန်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားရင်း သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကို ဘာလို့ မချီကြည့်တာလဲ။"

သူမ အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ ရှောင်မန်က အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ပြီး သူ့အမေမှလွဲ၍ မည်သူကမျှ သူ့ကို ချီမည်ကို မလိုလားခဲ့ပေ။ ချန်ကျိုက်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်နေခဲ့သည်။ သူသည် ခြေတစ်လှမ်း အပြည့် နောက်ဆုတ်သွားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါက ကလေးတွေနဲ့ ဓာတ်မတည့်လို့ပါ။"

ရှုယွမ် - "...”

လူများက မြေပဲ သို့မဟုတ် သရက်သီးနှင့် ဓာတ်မတည့်ကြောင်းကို သူမ ကြားဖူးသော်လည်း ကလေးများနှင့် ဓာတ်မတည့်ခြင်းကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် ကလေးကို အသိအမှတ်ပြုရန် ရှောင်လွှဲလို၍ ပြောနေခြင်း မဟုတ်ပုံပေါ်သည်။

ရှောင်မန်မှာ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ "ဓာတ်မတည့်ဘူး" ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ အဖေက ဘာလို့ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားတာလဲ။ အဲ့ဒါက အဖေ သူ့ကို မကြိုက်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား။ သူ့ဖခင် လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ခဲ့စဉ်က သူ တည်ဆောက်ထားခဲ့သော ကောင်းမွန်သည့် အမြင်များအားလုံးမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အဖေ့အတွက် အမှတ် ဆယ်မှတ် လျှော့လိုက်ပြီ။

ရှုယွမ်တို့သားအမိနှစ်ဦး၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာများကို မြင်သောအခါ ချန်ကျိုက်သည် သူတို့ကို ကြည့်ကာ ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် ရှောင်မန်။"

ရှုယွမ်သည် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်ပြီး သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ရှောင်မန်ကို နေရာပြန်ချထားကာ သူ့ကို မတူညီသော ပုံစံဖြင့် ချီထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အိုး... ကိစ္စမရှိဘူး။ ဘယ်လို ဓာတ်မတည့်တဲ့ အမျိုးအစားလဲ။ အင်ပျဉ်တွေ ထွက်လာတာလား ဒါမှမဟုတ် သေစေနိုင်တဲ့ အမျိုးအစားလား။"

ချန်ကျိုက်က ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အနီစက်တွေ ထွက်လာတာပါ။"

ကလေးများနှင့် ဓာတ်မတည့်ခြင်းမှာ သူ ကြီးပြင်းလာပြီးနောက်မှ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်း စတင်ခဲ့သည့် အချိန်ကို အတိအကျ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ ရှုယွမ် ရှောင်မန်ကို မွေးဖွားပြီးနောက်တွင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူ ကလေးများနှင့် ထိတွေ့မိသည့်အခါတိုင်း သူ့အရေပြားပေါ်တွင် အနီစက်များ ပေါ်လာလေ့ ရှိသည်။

ရှုယွမ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် သိချင်စိတ် ပြင်းပြသွားခဲ့သည်။ "လူတစ်ယောက်က ကလေးတွေနဲ့ ဓာတ်မတည့်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးတာပဲ။ ဒါဆို၊ ရှင် အမျိုးသမီးတွေနဲ့ရော ဓာတ်မတည့်ဘူးလား။"

ချန်ကျိုက်သည် သူမ၏ အလေးအနက်ဖြစ်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ "......"

သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုမှာ ချောမွေ့စွာ ရှေ့ဆက်မသွားနိုင်ပေ။ ချန်ကျိုက် အကြံပြုလိုက်သည်။ "အဝင်ဝမှာ လူတွေ အများကြီးပဲ။ ပန်းခြံထဲကို လမ်းလျှောက်ဝင်သွားကြရအောင်။"

သူတို့ ဆွေးနွေးရမည့် အကြောင်းအရာမှာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စများ ပါဝင်နေသဖြင့် အခြားသူများ မကြားစေရန် ရှောင်ရှားခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုက်သည် လက်မှတ် နှစ်စောင် ဝယ်ယူခဲ့ပြီး သူတို့ သုံးဦး ဂိတ်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ပန်းခြံထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ အဝင်ဝ၏ အတွင်းဘက်လေးတွင် ထန်ဟူလူ ရောင်းချနေသော ဈေးသည် တစ်ဦး ရှိသည်။ သူ ထန်ဟူလူ နှစ်ချောင်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။ သူ မည်မျှ ရက်ရောပြီး တက်ကြွမှု ရှိသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက လေထုမှာ အနည်းငယ် ပို၍ ပြေလျော့လာခဲ့သည်။

လမ်းတစ်ဖက်တွင် မိန်းကလေး နှစ်ဦးသည် ထိုသုံးဦး၏ ကျောပြင်များ ပန်းခြံဂိတ်တံခါးမှတစ်ဆင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ ရှုဟယ်သည် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"စောစောက အဲ့ဒီ မသင်္ကာစရာကောင်းတဲ့ လူက ငါ့ကို တကယ် လန့်သွားစေတယ်။ ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေက တကယ်တော့ ကြည့်ကောင်းသားပဲ။ သူက ရုပ်ရည်ပြေပြစ်ပြီး ဆရာဝန် တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်။ သူ့ရဲ့ အကျင့်စရိုက်ကလည်း ကောင်းလောက်တယ်မလား။"

သူမ၏ သူငယ်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ "နင် အခု စိတ်အေးအေးထားလို့ ရပြီ။ နင့်ရဲ့ ဒုတိယ ခဲအိုက တော်တော်လေး ရုပ်ချောတာပဲ။"

ရှုဟယ် ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ "မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ မပြောပါနဲ့။ သူက ငါ့ခဲအို မဟုတ်ဘူး။ လာ... အတန်းသွားတက်ကြစို့။"

ရှုယွမ်သည် အလယ်တွင် လမ်းလျှောက်နေပြီး ရှောင်မန်၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ကိုင်ထားကာ ကလေးများနှင့် ဓာတ်မတည့်သော အမျိုးသားကို ကလေး၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ထားရှိထားခဲ့သည်။ သူမ တုတ်ထိုးကို ကိုင်ထားသော ရှောင်မန်အား ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိုးမိအောင် သတိထားနော်။"

ချန်ကျိုက်သည် သူ့ခါးပတ်မှ လက်သည်းညှပ် တစ်ခုကို ဖြုတ်ယူပြီး သူ့ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲမှ လက်ကိုင်ပဝါ တစ်ထည်ကို ထုတ်ယူကာ ၎င်းကို သန့်ရှင်းအောင် သုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှောင်မန်၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ သူ့လက်ထဲမှ ထန်ဟူလုကို ယူပြီး ဝါးတုတ်၏ ထိပ်ချွန်ကို အဝိုင်းပုံစံ ဖြစ်သွားအောင် ဂရုတစိုက် ညှပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ့အား ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ရှောင်မန်၏ အသံမှာ တိုးညင်းပြီး ရွှင်လန်းနေခဲ့သည်။

အဖေ ဟူသော စကားလုံးသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ရစ်ဝဲနေသော်လည်း ထွက်မလာသေးပေ။ သို့တိုင်အောင် ရှောင်မန်သည် သူ့ဖခင်ကို စိတ်ထဲမှ နောက်ထပ် အမှတ်တစ်မှတ် ပေးလိုက်သည်။

အနီးအနားတွင် မည်သူမျှ မရှိသဖြင့် စကားပြောရန် အကောင်းဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ ချန်ကျိုက်သည် လိုရင်းကို တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းအမြင်တွေက ဘာလဲ။"

ရှုယွမ်သည် ခေါင်းကို စောင်းပြီး သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ခဏတာမျှ ဆုံတွေ့သွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ လွှဲဖယ်သွားခဲ့ကြသည်။

သူမက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်ကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ချင်လို့ အရှေ့မြောက်ဒေသကနေ ပြန်ခေါ်လာတာ။ အခုလောလောဆယ် ကျွန်မမှာ အလုပ်မရှိသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် ကလေးအတွက် ထောက်ပံ့ကြေး နည်းနည်း ပေးဖို့ ရှင့်ကို လိုအပ်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ ငွေကြေး အခက်အခဲက ယာယီပါပဲ။ ကျွန်မမှာ ပုံမှန် ဝင်ငွေ ရှိလာပြီဆိုရင် ရှင် ပေးစရာ မလိုတော့ဘူး။"

ချန်ကျိုက်၏ မျက်လုံးများမှာ အောက်ခြေမရှိသော ရေကန်တစ်ခုအလား နက်မှောင်နေခဲ့သည်။ သူ့အသံမှာ အေးစက်နေခဲ့သည်။ "ဒါဆို မင်း ပိုက်ဆံလိုတဲ့ အချိန်ကျမှ မင်းက ငါ့ဆီ လာတယ်ပေါ့။ ပြီးတော့ မင်း မလိုတော့တဲ့ အခါကျရင် ငါ့ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်တယ်ပေါ့။"

ရှုယွမ် - "......"

သူမ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ကျိုက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အခုထိ အိမ်ထောင် မကျသေးဘူးလား။ မင်း အိမ်ထောင်ကျတာ ကြာလှပြီလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ အခြားတစ်ယောက်က အိမ်ထောင်မပြုချင်လို့လား။"

ရှုယွမ်သည် သူ့လေသံထဲရှိ လှောင်ပြောင်မှုကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိသွားပြီး ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ငါးပူတင်း တစ်ကောင်လို နှုတ်ခမ်းစူထော်သွားခဲ့သည်။

ဒီလူ အရမ်းလွန်သွားပြီ။

ရှုယွမ်သည် လမ်းလျှောက်နေတာကို ရပ်ပြီး ခပ်မာမာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်နဲ့ စကားပြောလို့ အဆင်မပြေဘူး။ တော်ပြီ။ ကျွန်မ အိမ်ပြန်တော့မယ်။ ရှောင်မန်၊ သွားကြစို့။"

ထန်ဟူလူကို ကိုက်စားနေသော ရှောင်မန်သည်လည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့ နှစ်ဦးကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်ပြီး အကြံပြုလိုက်သည်။ "အမေ၊ စိတ်အေးအေးထားပါဦး။ သားတို့ အဖေနဲ့ တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေး ရခဲ့ပြီပဲ။ သားတို့ နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး စကားပြောသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။"

လူကြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြသည်။

ချန်ကျိုက်သည် စကားဝိုင်းကို ဆက်ထိန်းရန် ကြိုးစားရင်း သူ့လေသံကို နူးညံ့စေလိုက်ကာ မေးမြန်းခဲ့သည်။ "ရှောင်မန်က ငါ့ကလေးလားလို့ ငါ မင်းကို အရင်က နှစ်ကြိမ် မေးခဲ့ဖူးတယ်၊ အဲ့ဒီ နှစ်ကြိမ်စလုံးမှာ မင်းက မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

သူမ၏ အပြုအမူကို သူ အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ရှုယွမ်မှာ ဒေါသထွက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အဖြေကို ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ စကားစပြောလိုက်သည်။

"ရှင်က အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျေးလက်ကို စေလွှတ်ခံထားရတဲ့သူလေ၊ ရှောင်မန်က ရှင့်ကလေးပါလို့ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် ပြောနိုင်မှာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွဲတာ၊ တရားဝင် လက်မထပ်ဘဲ ကလေးရတာတွေက ရှင့်ကို ဒုက္ခတွင်းထဲ ဆွဲချသွားလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ရှင့်အတွက် စိတ်ကူးနဲ့တောင် မှန်းဆလို့မရနိုင်တဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ရှိလာလိမ့်မယ်လေ။"

ချန်ကျိုက်၏ မှောင်မိုက်သော မျက်လုံးများထဲတွင် မုန်တိုင်းတစ်ခု မွှေနှောက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် တင်းကျပ်သော မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် စေ့သွားခဲ့သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ ရှန်ကျုံးချန်နဲ့ အဲ့ဒီလောက် ရင်းနှီးခဲ့ရတာလဲ။"

သူသည် မြှုပ်နှံထားသော ထိုမှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်ဖော်ထုတ်ရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။

ရှုယွမ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဖန်တီးပြောဆိုရမည် ဖြစ်သည်။ သူမက ပြောလိုက်သည်။ "ရှင့်ကို ကာကွယ်ဖို့လေ။ ရှောင်မန်ကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ပေါ့။ တကယ်လို့ ကျွန်မ သူ့အနားမှာ နေခဲ့မယ်ဆိုရင် ရှင်နဲ့ ကျွန်မကြားမှာ တစ်ခုခု ရှိတယ်လို့ ဘယ်သူမှ သံသယ ဝင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"

ရှန်ကျုံးချန်နှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စများအတွက်မူ ရှုယွမ်သည် သူမ၏ နာမည်ကို အပြင်းအထန် ရှင်းလင်းရမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုကိုမျှ သူမ လုပ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ၊ သူမ တာဝန်မရှိသော အရာတစ်ခုအတွက် သူမ မည်သို့ ရှင်းပြနိုင်မည်နည်း။

ချန်ကျိုက်၏ ထင်ရှားပြီး ခန့်ညားသော မျက်နှာ အသွင်အပြင်မှာ တင်းမာနေခဲ့သည်။ သူမ၏ အဖြေမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းလှသဖြင့် ရယ်စရာပင် ကောင်းနေခဲ့သည်။

လှောင်ပြောင်သံ တစ်ခုက သူ၏ ပုံကျလှပသော လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဟက်..." ထို့နောက် သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဆက်ပြောလေ၊ ငါ မင်းကို ယုံပါတယ်။"

ချန်ကျိုက်သည် ရှောင်မန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှောင်မန်၊ မင်း သူ့ကို ယုံလား။"

ရှောင်မန်သည် သကြားအလွှာကို လျှာဖြင့် လျက်စားပြီးသွားပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါ သကြားအလွှာအောက်ရှိ ဟော်သွန်းသီးကို စားနေပြီ ဖြစ်သည်။ အချဉ်ဓာတ်ကြောင့် သူ့မျက်နှာလေးမှာ ရှုံ့မဲ့သွားခဲ့သည်။ သူ့ဖခင်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူ အမြန် စတွေးတောခဲ့သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် သူ့အမေသည် သူ့ကို ကျေးလက်တွင် စွန့်ပစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ယခု သူမ ပြောနေသော အကြောင်းအရာနှင့် ကိုက်ညီမှု မရှိပေ။ သို့သော် ယခု သူမ ပြောနေသောအရာကို သူ ယုံကြည်ရန် ဆန္ဒရှိနေခဲ့သည်။

ရှောင်မန်က အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ " သားလည်း ယုံပါတယ်။"

ချန်ကျိုက် - "......"

ရှုယွမ်ထံမှ မှန်ကန်သော အဖြေကို သူ မရရှိနိုင်သဖြင့် ချန်ကျိုက်သည် သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ကြောင်းကို ပြန်လှန်ချင်စိတ် မရှိဘူး။ အဲ့ဒါကို ပြန်ပြောနေစရာ မလိုတော့ဘူး။ ငါ ရှောင်မန်ကို အနောက်မြောက်ဒေသကို ခေါ်သွားချင်တယ်။"

ရှုယွမ်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ ချန်ကျိုက်က ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို အကြံပြုလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးပေ။

သူမ ချက်ချင်း ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ "မရဘူး။ ရှင်က အလုပ်များနေတယ်၊ ပြီးတော့ ရှင်က ကလေးတွေနဲ့ ဓာတ်မတည့်ဘူးလေ။ သူ့ကို ရှင် ဘယ်လိုလုပ် ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်မှာလဲ။ နောက်ဆုံးကျရင် ရှင်က သူ့အတွက် မိထွေး တစ်ယောက် ရှာပေးရုံပဲ ရှိမှာပေါ့။ ပြီးရင် ရှင်က အိမ်ထောင်ပြုပြီး နောက်ကလေး တစ်ယောက် ရလာလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ရှောင်မန်က သနားစရာကောင်းတဲ့ ကလေး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

ရှောင်မန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားခဲ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သား အမေနဲ့ မခွဲချင်ဘူး။"

ချန်ကျိုက်၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ပြတ်သားနေခဲ့သည်။ "မိသားစုတစ်ခု တည်ထောင်မယ့် စိတ်ကူး ငါ့မှာ မရှိဘူး။ ငါ ရှောင်မန်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ ကလေးထိန်း တစ်ယောက် ငှားလိုက်မယ်။"

ရှုယွမ် သူမ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ရှင့်အနေနဲ့ သူ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ အားလုံးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပါ့မယ်။ ရှင်က ပိုက်ဆံ နည်းနည်းလောက်ပဲ ထောက်ပံ့ပေးပါ။"

ချန်ကျိုက်၏ အသံတွင် လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်လာခဲ့သည်။ "မင်းက ရှောင်မန်ကို ခေါ်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုမလို့လား။ ကွာရှင်းထားပြီး ကလေးပါတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်မလို့လား။ မင်းက တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ ကလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးလိမ့်မယ်၊ ပြီးရင် ရှောင်မန်က လူပို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

ချန်ကျိုက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မင်း သူ့ကို လက်ထပ်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ တကယ်လို့ ငါ ရှောင်မန်ကို ခေါ်သွားမယ်ဆိုရင် မင်း ဘာဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှ မရှိဘဲ ဘဝသစ်တစ်ခုကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် စတင်နိုင်လိမ့်မယ်။"

ရှုယွမ် - "...”

သူ ရည်ညွှန်းသော "သူ" ဆိုသည်မှာ ရှန်ကျုံးချန်ပင် ဖြစ်သည်။

ပြီးနောက် သူ ပြောသည်မှာ မှန်သည်။ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် ရှန်ကျုံးချန်ကို လက်ထပ်ပြီး အခြားသူတစ်ဦး၏ ကလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ရာတွင် ကူညီရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။ ရှုယွမ် ကိုယ်တိုင်ပင် ၎င်းကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဇာတ်လမ်း၏ စွမ်းအားကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်ဆုံး၌ ရှန်ကျုံးချန်၏ သားသည် ဇာတ်လိုက်မင်းသား ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

လေပြင်းကြောင့် သူမ အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲသွားခဲ့သည်။ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည့်အရာကို သူက တည်ငြိမ်စွာ၊ ပွင့်လင်းစွာနှင့် အကာအကွယ်မဲ့စွာ ဖွင့်ချလိုက်သောအခါ စကားဝိုင်းမှာ ဆက်၍ ရှေ့ဆက်မရနိုင်တော့သလိုမျိုး ရှုယွမ် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ဟောသွန်းသီး နှစ်လုံးကို ပြင်းထန်စွာ ဝါးစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ "ယောကျ်ားတွေအပေါ်မှာ ကျွန်မ စိတ်မဝင်စားဘူး၊ ရှန်ကျုံးချန်အပေါ်မှာလည်း စိတ်ဝင်စားမှု မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ မိသားစုတစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ စိတ်ကူး မရှိဘူး။ ရှောင်မန်သာ မရှိခဲ့ရင် ကျွန်မ အိမ်ထောင်ပြုမှာ မဟုတ်သလို ကလေးလည်း ယူမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှောင်မန်ကို ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်သွားမှာဖြစ်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ လက်မထပ်ဘူး။ ကျွန်မအတွက် ယောကျ်ား တစ်ယောက် မလိုအပ်ဘူး။ ကလေးရှေ့မှာ ရှန်ကျုံးချန် အကြောင်း မပြောဘဲ နေပေးလို့ ရမလား။"

ချန်ကျိုက် သူမကို မယုံကြည်ကြောင်းကို သူမ သိသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူက ရှောင်မန်ကို ခေါ်သွားရန် အကြံပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုက်သည် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှနေ၍ သူမ၏ တကယ့် အတွေးများကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား၊ သံသယများ၊ စူးစမ်းလိုစိတ်များနှင့် အကဲခတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ အပြုအမူများမှာ တစ်သမတ်တည်း မရှိဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသဖြင့် သူ နားလည်သဘောပေါက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူမ၏ စကားများသည် ရင်တွင်းမှ လာခြင်း ဟုတ် မဟုတ်ကို သူ သေချာ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။

"တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ချန်ကျိုက် ပြောလိုက်သည်။