အခန်း ၂၅

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂၅

ရှောင်မန်သည် ခေါင်းစောင်းလိုက်ပြီး သူ့အကြည့်များမှာ သူ့မိခင်၏ မျက်နှာမှနေ၍ သူ့ဖခင်၏ မျက်နှာဆီသို့ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ သူတို့ နှစ်ဦးသည် သာယာသော စကားဝိုင်းတစ်ခုကို ပြောဆိုနေကြပုံ မပေါ်ပေ။

"အမေ၊ ရှန်ကျုံးချန်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ" ရှောင်မန် ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူက အမေ့ကို သေလုမတတ် ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ ကလေးရဲ့ အဖေလား။ ဒါဆိုရင် သူက လူကောင်းတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ရှုယွမ်၏ အသံမှာ နူးညံ့နေခဲ့သည်။ "ကလေးတွေက အဲ့ဒီလို ကိစ္စတွေကို စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး။"

သူတို့၏ ညှိနှိုင်းမှုမှာ လမ်းပိတ်သွားခဲ့ပြီး သူတို့ အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်စွာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှုယွမ် စကားပြောလိုက်သည်။

"ဒီစကားဝိုင်းကို ဘယ်လို ဆက်ပြောရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိတော့ဘူး။ ရှင် သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ကလေး ထောက်ပံ့ကြေး ပေးမလား၊ တကယ်လို့ ရှင် မပေးဘူးဆိုရင်လည်း ရှောင်မန်ကို ကျွန်မဘာသာ ပြုစုပျိုးထောင်ပါ့မယ်။ ရှင့်ဆီကနေ ကျွန်မ ထပ်ခါတလဲလဲ ပိုက်ဆံတောင်းမှာကို ရှင် ကြောက်နေတာမလား။ ရှင် ကျွန်မကို အရင်က ယွမ် နှစ်ထောင့်လေးရာ ပေးခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ရှောင်မန်ကို ပြုစုပျိုးထောင်တာ အဲ့ဒီလောက် မကုန်ကျဘူး။ ကျွန်မ ဝင်ငွေ စရလာပြီဆိုရင် ပိုနေတဲ့ ငွေတွေကို ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။"

ချန်ကျိုက် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အတွေးများကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူသည် ခက်ခဲပင်ပန်းစွာဖြင့် စကားပြောလာခဲ့သော်လည်း သူ့လေသံမှာ ရိုးသားနေခဲ့သည်။ "ရှုယွမ်၊ အဲ့ဒါက ပိုက်ဆံအကြောင်း မဟုတ်ဘူး။ ရှောင်မန်ကို ပြုစုပျိုးထောင်တဲ့ နေရာမှာ ငွေကြေးက အရေးအပါဆုံး အပိုင်းပဲ။ ငါတို့ အာရုံစိုက်သင့်တာက ဘယ်လို အဆင်ပြေအောင် နေကြမလဲ၊ ပြီးတော့ ရှောင်မန် ဘယ်လို ကောင်းကောင်း ကြီးပြင်းလာနိုင်မလဲ ဆိုတာကိုပဲ။"

သူသည် ချမ်းသာသော သူဌေးကြီး တစ်ဦးအလား ပြောဆိုနေခဲ့သည်။ သို့သော် ရှုယွမ်အတွက်မူ ယခုအချိန်တွင် ငွေကြေးမှာ အကြီးမားဆုံး ပြဿနာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ရှောင်မန်ကို ကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ရန် သူမမှာ ငွေကြေး လုံလောက်စွာ ရှိခဲ့မည်ဆိုပါက သူမ သူ့ကို ဆက်သွယ်ရန် လိုအပ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ချန်ကျိုက်သည် မလှမ်းမကမ်းရှိ ခုံတန်းလျား တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်၊ မင်း ပင်ပန်းနေပြီမလား။ ခဏလောက် ထိုင်ကြရအောင်။"

"ဟုတ်ကဲ့" ရှောင်မန်သည် ထန်ဟူလူကို မြှောက်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ ခြေထောက်တိုတိုလေးများဖြင့် ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဒါဆို ရှောင်မန်မှာလည်း ရှင်သန်တက်ကြွတဲ့ အခိုက်အတန့်လေးတွေ ရှိနေတာပေါ့။

ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်နှင့်အတူ ခုံတန်းလျား၏ တစ်ဖက်စွန်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ချန်ကျိုက်က အခြားတစ်ဖက်စွန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များသည် နုနယ်သော အစိမ်းရောင် အဖူးအညွန့်များ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာကို တိုက်ခတ်သွားသော လေပြေလေးတွင် အေးစိမ့်မှု မပါဝင်ဘဲ သူတို့ကြားရှိ အသက်ရှူကျပ်ဖွယ် တင်းမာမှုများကို ညင်သာစွာ တိုက်ခတ်ဖယ်ရှားပေးနေခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက် တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခေါက် ငါ အလျင်စလို ပြန်လာခဲ့ရတာ။ ရှောင်မန်ရဲ့ အုပ်ထိန်းခွင့် ကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ ငါ့မှာ နှစ်ရက်ပဲ အချိန်ရှိတယ်။ သန်ဘက်ခါကျရင် ငါ အစည်းအဝေး တစ်ခု တက်ဖို့ ရှိတယ်၊ အဲ့ဒါပြီးရင် အနောက်မြောက်ဒေသကို ပြန်ရမယ်။"

သူ့လေသံမှာ အမှန်တကယ် လေးနက်နေခဲ့သည်။ "ငါ့မှာ အရမ်း ဆိုးရွားတဲ့ အဖေတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်။ တကယ်လို့ ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင်ကလေးတစ်ယောက် ရှိလာခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ့ကို ကောင်းကောင်း ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အပြည့်အဝ ငါ ပေးချင်တယ်။"

ရှုယွမ်က တိုးတိတ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။ ကျွန်မလည်း မိဘတွေ မရှိဘဲ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတာ၊ အထီးကျန်စွာနဲ့ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတာ။ ကျွန်မလည်း ကျွန်မရဲ့ ကလေးကို မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အပြည့်အဝ ပေးချင်တယ်။"

ဒုက္ခပဲ။ သူမ စကားမှားသွားခဲ့ပြီ။ သူမ အချိန်ခရီး မသွားမီက သူမ၏ မိဘများသည် သူမအတွက် အမွေအနှစ် အများကြီးကို ချန်ထားခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့သည် စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြသည်။

သူမသည် ၎င်းကို အမြန် ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ ဆိုလိုတာက ကျွန်မရဲ့ အဖေ ကွယ်လွန်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မတို့ ညီအစ်မ သုံးယောက်ကို အမေ တစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်ရတာ မလွယ်ကူခဲ့ဘူးလို့ ပြောတာပါ။"

ရှောင်မန်မှာ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမှ သူသည် မည်သူမှ မလိုချင်သော ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူ့မိဘနှစ်ပါးစလုံးက သူ၏ အုပ်ထိန်းခွင့်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်နေကြသည်။

ရှောင်မန်သည် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာလေးကို မော့ကာ သူ့မိဘများကို မသေချာမှုနှင့် သံသယများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "အခု သားက လူကြိုက်များတဲ့ ကုန်ပစ္စည်း တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီလား။ အမေရော အဖေရော သားကို လိုချင်နေကြတာလား။"

ရှုယွမ်သည် သူ့စကားများကြောင့် ပြုံးမိသွားပြီး သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ချီကာ သူမ၏ ပါးပြင်ကို သူ၏ ပျော့ပျောင်းသော ဆံပင်များနှင့် ဖိကပ်ထားလျက် သူ့ကို နီးကပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမက ရယ်ကာမောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာကို လူကြိုက်များတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းလဲ။ ရှောင်မန်က ပေါက်စီလေး တစ်လုံးပဲ။ ငါ အခု တစ်လုတ်လောက် ကိုက်စားမလို့။ အား..."

သူမ၏ နောက်ပြောင်သော "ကိုက်ခြင်း" ကို ရှောင်ရှားရန် ရှောင်မန်က ဘေးဘက်သို့ အမြန် ငုံ့ရှောင်လိုက်သည်။

ချန်ကျိုက်၏ အကြည့်များသည် သဟဇာတဖြစ်နေသော သားအမိအပေါ်တွင် စူးစိုက်နေခဲ့သည်။ ရှုယွမ်က ရှောင်မန်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဘာကြောင့် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့လဲ ဆိုတာကို သူ နားမလည်နိုင်သေးပေ။ ထိုသို့ မဖုံးကွယ်ခဲ့လျှင် ကလေးသည် ပိုလုံခြုံသော ကြီးပြင်းလာမှုတစ်ခုကို ရရှိနိုင်ခဲ့လိမ့်မည်။ ထို့အပြင် မြို့သို့ ပြန်ရောက်ပြီး တစ်နှစ်ကျော်ကြာမှ ရှောင်မန်ကို ဘာကြောင့် ပြန်ခေါ်လာခဲ့တာလဲဆိုတာကိုလည်း သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

ရှုယွမ်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ဘေးတစောင်း ထိုင်နေရင်း ရှောင်မန်သည် ချန်ကျိုက်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အလွန် အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ အမေ၊ သားမှာ အကြံပြုချက် တစ်ခု ရှိတယ်။ အဖေတို့ သားကို အတူ ပြုစုပျိုးထောင်လို့ ရပါတယ်။ အဖေတို့ နှစ်ယောက် လက်ထပ်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား။"

အိမ်ထောင်ပြုခြင်းဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလွယ်ကူဆုံး အရာဖြစ်သည့်အလား၊ သူက ၎င်းကို အလွန် လွယ်ကူစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ရှုယွမ်သည် ကန့်ကွက်သည့်အနေဖြင့် သူမ၏ အသံကို ချက်ချင်း မြှင့်လိုက်သည်။ "လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကလေးတစ်ယောက်ကို ငါ့ဘာသာ ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်တယ်။ မိသားစုကြီး တစ်ခုလုံးကို ငါ ဆွဲမခေါ်သွားချင်ဘူး။"

အချိန်ခရီး သွားပြီးနောက် သူမမှာ ကလေးတစ်ယောက် ရှိနေသည်ဆိုသည့် အချက်ကို သူမ လက်ခံနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကလေး၏ ဖခင်ကိုပါ အတူရရှိမယ် ဟုတ်လား။ ကျေးဇူးပြုပြီး မလုပ်ပါနဲ့။

ရှုယွမ်သည် မူလက သူမ၏ လက်ရှိ ငွေကြေး ပြဿနာကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန်အတွက် ကလေး ထောက်ပံ့ကြေး အနည်းငယ်ကိုသာ လိုချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ရိုးရှင်းသင့်သည်။ အရာရာကို ထိုမျှလောက် ရှုပ်ထွေးသွားစေရန် သူမမှာ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။

ရှောင်မန်သည် သူ၏ ရွယ်တူများထက် ပို၍ ရင့်ကျက်သော ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှုယွမ်ကို အရင် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချန်ကျိုက်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် အမေတို့ နှစ်ယောက် လက်ထပ်လိုက်ရင် အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ။ သားက အိမ်ထောင်စုစာရင်း သေချာပေါက် ရနိုင်တယ်၊ အိမ်ထောင်စု စာရင်း မရှိတဲ့ ကလေး တစ်ယောက် မဖြစ်တော့ဘူးပေါ့၊ ပြီးတော့ အမေ့အကြောင်း ဘယ်သူမှ မကောင်းတာတွေ ပြောကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"

ချန်ကျိုက်၏ မျက်နှာ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ "မင်းရဲ့ အမေ့အကြောင်း သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြလို့လဲ။"

ရှုယွမ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ အတင်းအဖျင်း စကား သက်သက်ပါ။ ကျွန်မက အိမ်ထောင်မကျဘဲ ကလေးတစ်ယောက် ရထားပြီးသားပဲ။ ကြောက်စရာ ဘာရှိတော့လို့လဲ။"

သူမ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရမည့် ကောလာဟလ အမျိုးအစားများကို သူ အလွယ်တကူ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။ သူ့အသံမှာ နောင်တတရားများဖြင့် တိုးကျသွားခဲ့သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ရှုယွမ်။"

သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သူ အချိန်ကြာမြင့်စွာ မြှုပ်နှံထားခဲ့သော အပြစ်ရှိစိတ်များအားလုံး ရုတ်တရက် ဆူပွက်လာခဲ့ပြီး ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ သူ့နှလုံးသားကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အများကြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပုံ မပေါ်ပေ။ သူမက ပုံမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်၊ တကယ်ပါ။ ရှောင်မန်လည်း မနှစ်မြို့ဖွယ် စကားတွေကို ကြားနေရတာလောက်ပါပဲ။"

ချန်ကျိုက်၏ အသံမှာ ပို၍လေးလံသွားခဲ့သည်။ "ရှောင်မန်အကြောင်း သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြလို့လဲ။"

ထိုအရုပ်ဆိုးသော စကားလုံးများကို ရှုယွမ် ထပ်ခါတလဲလဲ မပြောချင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ရှောင်မန်သည် ချန်ကျိုက်ဘက်သို့ လှည့်လာခဲ့ပြီး သူ၏ နက်မှောင်ပြီး တောက်ပသော မျက်လုံးများက သူ့အပေါ် စူးစိုက်နေကာ သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာလေးမှာ တင်းမာနေခဲ့သည်။ "သူတို့က သားကို တရားမဝင်တဲ့ ကလေးလို့ ပြောကြတယ်။"

ချန်ကျိုက်၏ အသက်ရှူသံမှာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်မန်ကို တစ်ကိုယ်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်ရာတွင် ရှုယွမ် မည်မျှလောက်သော အသရေဖျက်မှုများနှင့် တိုက်ခိုက်မှုများကို သည်းခံခဲ့ရမည်ဆိုသည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန် မခက်ခဲပေ။ ကောလာဟလများနှင့် စော်ကားမှုများသည် သူတို့ နှစ်ဦးကို အချိန်အတော်ကြာအောင် လိုက်ပါနှောင့်ယှက်နေမည် ဖြစ်သည်။

သူမက ဘာကြောင့် သူ့ကို ရှောင်မန်အား ခေါ်သွားခွင့် မပြုချင်ရသနည်း။

ရှောင်မန်သည် မကြာမီမှာပင် သူ၏ ပေါ့ပါးသော လေသံသို့ ပြန်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ "အမေက ပြောတယ်၊ သားတို့မှာ ခိုင်မာတဲ့ နှလုံးသားတွေ ရှိဖို့ လိုတယ်တဲ့။ သားတို့သားအမိက တခြားသူတွေ ဘာပြောပြော ဂရုမစိုက်ပါဘူး။"

ရှုယွမ်က သူ့ကို ချီးကျူးလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်က အရမ်း တော်တာပဲ။ ဟုတ်တယ်၊ တခြားသူတွေရဲ့ ဝေဖန်စီရင်မှုအောက်မှာ ငါတို့ ဘဝကို ရှင်သန်နေစရာ မလိုဘူး။"

ညှိနှိုင်းမှုမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သဖြင့် သူတို့ သုံးဦးသည် ပန်းခြံ အဝင်ဝဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။ ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်၏ လက်ကို ကိုင်ထားပြီး ချန်ကျိုက်အား နှုတ်ဆက်စကား ပြောခဲ့သည်။

"တကယ်လို့ ကလေးရော မိခင်ပါ ဆန္ဒမရှိဘူးဆိုရင် ရှင်က သူတို့ကို အတင်းအကျပ် ခွဲထုတ်လို့ မရဘူး။ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီ။ ကလေး ထောက်ပံ့ကြေးကို ရှင့်ဆီကနေ ကျွန်မ ထပ်မတောင်းတော့ပါဘူး၊ ပြီးတော့ ယွမ် ထောင့်ခြောက်ရာကို ကျွန်မ ရှင့်ဆီ ပြန်ပေးပါ့မယ်။"

ငွေကြေး ပြဿနာကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို ပေါ့ပါးမှုနှင့် သက်သာရာရမှု ခံစားချက်ကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။

ရှောင်မန်သည် ရှုယွမ်၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ "အမေ၊ ပိုက်ဆံအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ သား အလကား ထိုင်မစားပါဘူး။ သားကိုယ်တိုင် ပိုက်ဆံရှာပါ့မယ်။"

ချန်ကျိုက်၏ နှလုံးသားမှာ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

"ငါ သေချာ စဉ်းစားပြီးရင် မင်းကို ဆက်သွယ်လိုက်ပါ့မယ်" သူက အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှုယွမ် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါ အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံကို ဖုန်းဆက်ရင် ရှုယွမ်လို့ မမေးနဲ့တော့။ အဲ့ဒီက လူအချို့က ကျွန်မနာမည်ကို မသိကြဘူး။ စက်ရုံရဲ့ ပန်းပွင့်လေးကို ရှာနေတာပါလို့ပဲ ပြောလိုက်။ အဲ့ဒါ ကျွန်မဆိုတာ လူတိုင်း သိတယ်။"

ရှောင်မန် အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ သားရဲ့ အမေက အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံရဲ့ ပန်းပွင့်လေးပဲ။ လူတိုင်း သူ့ကို သိကြတယ်။"

ချန်ကျိုက် - "......”

သူမသည် ထိုအကောင်းမြင်တတ်သော၊ တောက်ပသော၊ ရှင်သန်တက်ကြွမှု အပြည့်ရှိသော မိန်းကလေးအဖြစ် အမှန်တကယ်ပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပုံရသည်။

"နှုတ်ဆက်ပါတယ်၊ ရှောင်မန်" ဟု ချန်ကျိုက်က သူ့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."

ရှောင်မန်သည် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စိမ်းသက်နေသော စကားလုံး တစ်လုံးကို ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ။"

သူ့မိဘများသည် သဘောတူညီမှု မရရှိခဲ့ကြကြောင်းကို သူ သိရှိပြီး သူ့ဖခင်မှာ အခြားမြို့သို့ ပြန်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူ့ကို ဘယ်တော့ ပြန်တွေ့ရမလဲ ဆိုတာကို ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ။ အကယ်၍ သူ အခု မခေါ်ဘူးဆိုရင် သူ နောက်ထပ် အခွင့်အရေး ရချင်မှ ရတော့မှာ။

ထိုစိမ်းသက်နေသော အခေါ်အဝေါ်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှု အလိပ်လိုက်ဟာ ချန်ကျိုက်၏ ရင်ဘတ်ထဲ ဆူပွက်လာခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်သည် သူ့ဘဝကို တစ်ကိုယ်တည်း ဖြတ်သန်းသွားရမည်၊ တစ်ကိုယ်တည်း အိုမင်းရင့်ရော်သွားရမည်ဟု တစ်ခါက ထင်မှတ်ထားခဲ့ဖူးသည်။ ကလေးတစ်ယောက် ရလာလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ရှုယွမ်တို့ သားအမိနှစ်ဦးသည် သူ၏ ဘဝ စည်းချက်ကို လုံးဝ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

သူ၏ စိတ်အခြေအနေသည် ယခင်ကဲ့သို့ တစ်ပုံစံတည်းဖြစ်နေသော၊ ပျင်းစရာကောင်းသော၊ အထီးကျန်မှုကို နှစ်သက်ပြီး ၎င်းတွင် ကျေနပ်ရောင့်ရဲမှုကို ရှာဖွေနိုင်သော အခြေအနေသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မသွားနိုင်တော့ပေ။

ရှုယွမ်သည် ကိုင်းညွတ်ပြီး မြေကြီးပေါ်မှ ရှောင်မန်ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ "သွားကြစို့၊ ရှောင်မန်၊ လမ်းဘေး ဈေးဆိုင် သွားခင်းရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။"

ရှောင်မန်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ သူ့ဖခင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်ပြီး သူ၏ လက်သေးသေးလေးကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ရှောင်မန်သည် သူ့ဖခင်၏ မျက်နှာကို သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ရေးထွင်းမှတ်သားထားချင်ခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်သည် ပေါ့ပါးပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုကင်းသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည့် သားအမိနှစ်ဦးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့အကြည့်များမှာ ပို၍ မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။

လမ်းဘေး ဈေးဆိုင် ခင်းတယ် ဟုတ်လား။

ရှောင်မန်က ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေး ရှိသေးတာကို သူက လမ်းဘေး ဈေးဆိုင်ခင်းပြီး အလုပ်လုပ်နေပြီပေါ့

ချန်ကျိုက်နှင့် မအောင်မြင်ခဲ့သော တွေ့ဆုံမှုသည် ရှုယွမ်၏ စိတ်အခြေအနေအပေါ် ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ညနေပိုင်း အလုပ်ဆင်းချိန် ရောက်သောအခါ သူမတို့သားအမိသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် နေ့လယ်စာဘူးများကို ဆက်၍ရောင်းချခဲ့ကြသည်။ သုံးရာကျော်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ယနေ့တွင် အကုန်ရောင်းထွက်မည်ဟု သူတို့ မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြသည်။

အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံသည် ကြီးမားပြီး အလုပ်သမား ရှစ်ထောင်ကျော် ရှိသည်။ နေ့လယ်စာဘူး တစ်ဘူး ရရှိခြင်းက ကြီးမားသော အမြတ်အစွန်း တစ်ခုဖြစ်ပြီး မရလိုက်လျှင် နစ်နာမည်ဟု ထင်မှတ်ကာ လူတိုင်းသည် ၎င်းတို့ကို အလုအယက်ဝယ်ယူရန် အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့ကို ဝယ်ယူသူများမှာ စက်ရုံ အလုပ်သမားများသာ မဟုတ်ပေ။ စက်ရုံ ဂိတ်တံခါးမှာ ပင်မလမ်းမကြီးနှင့် ကပ်လျက် ရှိသဖြင့် အနီးအနားရှိ အလုပ်ဌာနများမှ လူများနှင့် ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော လမ်းသွားလမ်းလာများသည်လည်း ဤစည်ကားသက်ဝင်မှုတွင် ပါဝင်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ဈေးဆိုင်မှာ ပြည့်ကျပ်နေသော လူအုပ်ကြီးဖြင့် ဝိုင်းရံခံထားရဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအဒေါ် ထန်စုဖုန်းတို့ သားအမိသည် အလုပ်အကိုင် မရှိဘဲ လမ်းဘေး ဈေးဆိုင်တွင် အစားအစာ ရောင်းရုံသာ တတ်နိုင်သော ရှုယွမ်ကို လှောင်ပြောင်ရန် ရောက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သနားစရာကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုအစား၊ လူများကို မနာလိုဖြစ်စေလောက်အောင် ကောင်းမွန်သော စီးပွားရေးတစ်ခုကို သူတို့ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ယမန်နေ့က သူတို့သည် လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်၍ မဝင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူတို့သည် ရှေ့ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။ ထန်စုဖုန်းသည် ရှောင်မန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မကောင်းဆိုးဝါး အတင်းအဖျင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အသံကို တမင်တကာ မြှင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှုယွမ်၊ အရှေ့မြောက်ဒေသကနေ နင် ပြန်ခေါ်လာတဲ့ ကလေးလား။ သူ့ကို နင် ကျေးလက်မှာ မွေးခဲ့တာလား။"

သူမ၏ အသံမှာ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ရန် လုံလောက်တဲ့အထိ ကျယ်လောင်နေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် မျက်ခုံးပင့်နေသော ထန်စုဖုန်း၏ မျက်နှာကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံရန် အချိန်မဖြုန်းတော့ပေ။ "တကယ်လို့ ရှင် နေ့လယ်စာဘူးတွေ မဝယ်ဘူးဆိုရင် အတင်း တိုးမဝင်လာနဲ့။ ရှင် တခြားလူတွေကို ပိတ်ဆို့နေတယ်။"

ထန်စုဖုန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ရှက်ရွံ့သွားပြီး ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။ "ငါ ဝယ်မယ်၊ သေချာပေါက် ငါ ဝယ်မှာပေါ့။ ဘာလို့ မဝယ်ရမှာလဲ။"

"တစ်ဘူးကို ငါးယွမ်" ရှုယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထန်စုဖုန်းက ဒေါသထွက်သွားကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာ... နင်က တခြားလူတွေကို တစ်ယွမ်ကျော်လေးနဲ့ ရောင်းပြီးတော့ နင့်ရဲ့ ဒုတိယအဒေါ်ကျတော့ ငါးယွမ်တဲ့လား။"

ရှုယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဒုတိယအဒေါ်က ကျွန်မကို ထောက်ပံ့ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါးယွမ်။ ပိုက်ဆံပေး။"

ရှုယွမ်က ထိုကဲ့သို့ ပြန်ပြောလိမ့်မည်ဟု ထန်စုဖုန်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့သောကြောင့် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ နှာခေါင်းပေါက်များပင် ပွစိပွစိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ရှောင်မန်တွင် ဖခင်မရှိဘူး ဟူသော စကားမျိုးကို သူမ မပြောနိုင်မီမှာပင် ဖောက်သည်များ၏ တွန်းတိုက်မှုကြောင့် လူအုပ်ကြီးထဲမှ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသည်။