အခန်း ၂၇

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂၇

ချန်ကျိုက်သည် ဓာတ်ပုံအယ်လ်ဘမ်ကို မူလနေရာသို့ အမြန် ပြန်ထားလိုက်ပြီး ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ မီးပိတ်ပြီး စောင်အောက်တွင် သူ့ကိုယ်သူ မြှုပ်နှံလိုက်သည်။

ထိုညက သူ ကောင်းစွာ အိပ်မပျော်ခဲ့ဘဲ အိပ်မက်ဆိုးများ၏ အဆက်မပြတ် နှောင့်ယှက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် မိခင်တစ်ဦး လိုအပ်နေဆဲဖြစ်သော အသက် ခြောက်နှစ် သို့မဟုတ် ခုနစ်နှစ် အရွယ် ယောကျ်ားလေး တစ်ဦးသည် ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်သော ကားတစ်စီးနောက်သို့ ပြေးလိုက်ရင်း ငိုကြွေးအော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

"အမေ၊ မသွားဘဲ နေလို့ မရဘူးလား။ သားက မကောင်းလို့ အမေ ထွက်သွားတာလား။ သား တစ်ခုခု အမှားလုပ်မိလို့လား။ သားကိုလည်း နိုင်ငံခြားကို ခေါ်သွားပေးလို့ ရမလား။ ကျေးဇူးပြုပြီး သားကို ထားမသွားခဲ့ပါနဲ့။"

ကားမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ကျက်သရေရှိပြီး ခေတ်မီသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးက တံခါးကို ဖွင့်ကာ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ သေသပ်လှပသော ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်များထံမှ တတောက်တောက် မြည်သံများနှင့်အတူ သူ့ထံသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ချီပြီး သူ့မျက်ရည်များကို လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် ညင်သာစွာ သုတ်ပေးခဲ့သော်လည်း သူမသည် သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် နွေးထွေးမှု မရှိဘဲ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြတ်သားနေခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ကို အောက်သို့ ပြန်ချပေးလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားကာ နောက်သို့ တစ်ချက်လေးတောင် ပြန်လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ကားဆီသို့ အမြန် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ကား ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဖုန်တန်းကြီး တစ်ခု လွှင့်လာခဲ့သည်။

သူသည် သူ့မိခင်၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

အိပ်မက်ထဲရှိ ခံစားချက်မှာ တကယ့်အဖြစ်အပျက်နှင့် အရမ်းတူလွန်းလှသဖြင့် သူသည် ၎င်းကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ဖြတ်သန်းနေရသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှု၊ ရင်ကွဲနာကျည်းမှု၊ ဆုံးရှုံးမှုနှင့် အထီးကျန်မှု။

ထိုအချိန်က သူ၏ ချစ်စရာကောင်းသော မိခင်သည် ဘာကြောင့် နိုင်ငံခြားသို့ သွားရသနည်း ဘာကြောင့် သူမက သူတို့သားအဖကို စွန့်ပစ်ခဲ့ရသနည်း ဆိုတာကို သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူ့မှာ မိထွေးတစ်ယောက်နဲ့ သူနဲ့ လေးနှစ်ကွာတဲ့ ညီတစ်ယောက် ရလာခဲ့တယ်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်မှသာ သူ့မိခင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိခဲ့ရသည်။

_ _

နောက်နေ့ နံနက် ရှစ်နာရီကျော် အချိန်တွင် ရှုယွမ်သည် ရှုဖျင်ကို ရှာရန် ရှောင်မန်ကို ကန်တင်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့ပြီး သူမအား ယွမ် ၁၂၀ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ညီမ အစ်မကို ပေးစရာရှိတဲ့ အကြွေးပါ။"

"ဒီလောက် အများကြီးလား" ရှုဖျင် အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှုယွမ်က သူမ၏ မေးစေ့ကို ဂုဏ်ယူစွာ မော့လိုက်သည်။ "နေ့လယ်စာဘူးတွေ ရောင်းပြီး ရှာထားတာ။"

ရှုဖျင်၏ ဝိုင်းစက်ပြီး ပေါက်စီနှင့်တူသော မျက်နှာမှာ အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီတုန်းက ငါ နင့်အတွက် ဒီအတိုင်း ပိုက်ဆံသုံးလိုက်တာ။ နင် ပြန်ဆပ်ဖို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ အခု နင်က ရှောင်မန်ကို ပြုစုပျိုးထောင်နေရပြီး ပိုက်ဆံ လိုနေတာ။ ဒါကြောင့် မေ့လိုက်တော့။"

သူမသည် ဟန်ဆောင် ယဉ်ကျေးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမထက် ရှုယွမ်က ပို၍ ခက်ခဲသည်ဟု သူမ ခံစားရသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ် အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ညီမ ပြန်ဆပ်ရမယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ညီမမှာ ပြန်ဆပ်နိုင်စွမ်း မရှိဘူးလို့ အစ်မ ထင်လို့ ပြန်ဆပ်ဖို့ မမျှော်လင့်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် အခု ညီမ အကြွေးပြန်ဆပ်နိုင်နေပြီ။ အစ်မ မငြင်းပါနဲ့။ ယူလိုက်ပါ။"

ရှုဖျင်သည် စိတ်ခံစားမှုများဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။ ရှောင်မန်ကို ပြန်ခေါ်လာပြီး ကတည်းက ရှုယွမ်သည် ပိုရင့်ကျက်လာပြီး တာဝန်သိတတ်လာခဲ့သည်။

မူလက ရှုယွမ်သည် အတိုးအဖြစ် ရှုဖျင်အား နောက်ထပ် ယွမ် ငါးဆယ် ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ထိုသို့ လုပ်လိုက်ပါက သူမထံတွင် လေးယွမ်သာ ကျန်ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်အထိ သူမ သုံးစွဲခဲ့သော ကုန်ကျစရိတ်တိုင်းမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သောအရာများသာ ဖြစ်ပြီး ချွေတာရန် နေရာမရှိဟု သူမ ခံစားရသည်။ လေးယွမ်သာမက ယွမ် ငါးဆယ်ဆိုလျှင်လည်း အချိန်တိုအတွင်း ကုန်ဆုံးသွားနိုင်သည်။

ငွေမရှိလျှင် သူမသည် လေကိုသာ စားပြီး ရှင်သန်ရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှုဖျင်အား အတိုး ပြန်ဆပ်ဖို့ အနည်းငယ် ဆိုင်းငံ့ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရှုဖျင်သည် ငွေကို ယူပြီး သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ရှုယွမ် ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မတို့မိသားစု အားတဲ့အခါ ညီမတို့ အိမ်ကို ထမင်းလာစားကြလေ။ ညီမ ဈေးဝယ်ပြီး ချက်ကျွေးမယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ရှောင်မန်လည်း သူ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မနဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို တွေ့ဖူးသွားတာပေါ့။"

"ငါ နင့်ရဲ့ ခဲအိုကို မေးကြည့်ရဦးမယ်" ရှုဖျင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူတို့သည် တစ်ဝင်းတည်း အတူနေကြသော်လည်း သူမသည် ကလေးများကို ရှောင်မန်နှင့် ဆော့ကစားရန် တစ်ခါမျှ မခေါ်လာခဲ့ဖူးပေ။ ရှုယွမ်အတွက် ဒုက္ခ မပေးချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ အစ်မတို့ ဆွေးနွေးပြီးသွားရင် ညီမကို ကြိုပြောပေးပေါ့။ ညီမ ဟင်းချက်စရာတွေ သွားဝယ်လိုက်မယ်။"

အိမ်တွင် ရှုဖျင်က ပြောရေးဆိုခွင့် လုံးဝ မရှိပုံရသည်။ ဤမျှ နီးကပ်စွာ နေထိုင်ပါလျက်နှင့် မိဘအိမ်သို့ ထမင်းသွားစားရန် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ခွင့်တောင်းနေရသေးသည်။

အကယ်၍ ရှုယွမ်သာဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့သော အိမ်ထောင်ရေးမျိုးမှာ မရှိတာကမှ ပိုကောင်းမည်ဟု တွေးမိမည် ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်၏ လက်ကို ဆွဲကာ ထွက်ခွာတော့မည့် အချိန်တွင် ရှုဖျင်က သူမကို မေးလိုက်သည်။ "ကလေးအဖေနဲ့ စကားပြောတာ ဘယ်လိုနေလဲ။"

"အဆင်မပြေဘူး" ရှုယွမ် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမ ထိုအကြောင်းကို မပြောချင်သည်ကို မြင်သောအခါ ရှုဖျင်က ဆက်မမေးတော့ပေ။

သူမသည် ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် အိမ်သို့ လမ်းလျှောက်ပြန်ခဲ့သည်။ အကြွေးဆပ်ပြီးသွားခြင်းက သူမ၏ ပခုံးပေါ်မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တစ်ဝက်ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။

ကျန်ရှိနေသော ဖိအားမှာ မပေးရသေးသည့် အတိုးများကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်၏ ငွေကြေး အခြေအနေကို အလွန် စိုးရိမ်နေသော ရှောင်မန်က မေးလိုက်သည်။ "အမေ၊ သားတို့ အကြွေးတွေ အကုန် ဆပ်ပြီးသွားပြီလား။"

သူမ၏ ကလေးငယ်လေးထံမှ ထိုကဲ့သို့သော မေးခွန်းမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ရှုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "သားရဲ့ အကြီးဆုံးအန်တီကို အတိုး ပေးဖို့ လိုသေးတယ်။ ပြီးတော့ မင်းအဖေ့ကိုလည်း ပိုက်ဆံ အများကြီး အကြွေးတင်နေသေးတယ်။"

ရှောင်မန်သည် သူ၏ နူးညံ့ပြီး ကလေးဆန်သော အသံလေးဖြင့် သူမကို အားပေးလိုက်သည်။ "အားလုံး ပြန်ဆပ်နိုင်ဖို့ သားတို့ မကြာခင် သေချာပေါက် လုံလောက်အောင် ရှာနိုင်မှာပါ။"

ရှုယွမ်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သူ၏ လက်သေးသေးလေးကို လွှဲပေးလိုက်သည်။ "သေချာပေါက်ပေါ့၊ ရှောင်မန်။"

လမ်းပေါ်တွင် သူတို့သည် အန်တီလျူနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီး သူမက အဝေးမှနေ၍ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ဟေး၊ ငါတို့ရဲ့ မိန်းမချောလေးက ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။ နင့်အတွက် ဖုန်းလာတယ်။"

ထိုအမျိုးသမီးသည် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "တနေ့က ဖုန်းဆက်တဲ့ အဲ့ဒီလူပဲ။ သူက ဘာလို့ နင့်ကို ဆက်တိုက် ဖုန်းဆက်နေရတာလဲ။"

ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်နှင့်အတူ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ကာ ပင်မ ဂိတ်တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားပြီး အသံကို မြှင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အန်တီလျူ။"

"ဟေး... နင် ဘယ်သွားမလို့လဲ။ ဖုန်းလာပြောဖို့ ငါ့အိမ်ကို လာလေ" အန်တီလျူက အလျင်စလို အနောက်မှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ရှုယွမ်သည် သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ရှောင်မန်၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် ပိုမြန်ဆန်စွာ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။ ပင်မ ဂိတ်တံခါးမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူတို့သည် ဘယ်ဘက်သို့ ကွေ့ကာ တယ်လီဖုန်း ဗျူရို ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။

"အမေ၊ အဖေ ဖုန်းဆက်တာလားဟင်" ဟု ရှောင်မန်က မေးလိုက်သည်။

ရှုယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။"

ရှောင်မန်သည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပုံပေါ်သည်။ "အဖေက သားကို ခေါ်သွားဖို့ မကြိုးစားပါဘူးနော်။"

သူသည် သူ့ဖခင်အပေါ် ကောင်းမွန်သော အမြင် ရှိသော်လည်း သူ့မိခင်နှင့် မခွဲခွာလိုပေ။

ရှုယွမ်သည် ကလေး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ တင်းမာနေသော မျဉ်းကြောင်းများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

တယ်လီဖုန်း ဗျူရိုသို့ ရောက်ရှိပြီး ဖုန်းချိတ်ဆက်သွားသောအခါ တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ရှုယွမ်။"

ရှောင်မန်ကို ပေါင်ပေါ်တွင် ချီထားလျက် ရှုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်နဲ့ ကျွန်မ နှစ်ယောက်စလုံး ဒီမှာ ရှိတယ်။ ရှင် ပြောစရာရှိတာ ပြောပါ၊ ဒီဖုန်းက သုံးမိနစ်ကို ငါးမော့ (၀.၅ ယွမ်) ကျတယ်။"

သူမသည် ဖုန်းခွက်ကို ရှောင်မန်၏ ပါးစပ်နားသို့ တိုးပေးလိုက်ရာ သူ၏ နူးညံ့ပြီး ကလေးဆန်သော အသံလေးဖြင့် သူက ခေါ်လိုက်သည်။ "အဖေ"

ချန်ကျိုက်၏ အသံမှာ သိသာစွာ နူးညံ့သွားခဲ့သည်။ "ရှုယွမ်၊ ရှောင်မန်ကို ပြုစုပျိုးထောင်တဲ့ နေရာမှာ ငါတို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သင့်တယ်၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မဆန့်ကျင်သင့်ဘူး။"

ရှုယွမ်က ပေါ့ပါးစွာ "အင်း" ဟု တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ့အသံမှာ အလွန် နားထောင်ကောင်းနေသဖြင့် သူမ စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ဆက်နားထောင်နေခဲ့သည်။

"ကလေး ထောက်ပံ့ကြေးက ငါတို့ သဘောထားကွဲလွဲမှုရဲ့ အဓိက အချက် မဖြစ်သင့်ဘူး" ဟု ချန်ကျိုက် ပြောလိုက်သည်။

သူ ဆေးရုံအုပ်ကြီး ဖြစ်နေသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ သူ၏ စကားများသည် အလေးချိန် ရှိလှသည်။

အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်နေပြီး ကလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရသူ တစ်ဦး၏ ရုန်းကန်ရမှုများကို သူ အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိတာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"အင်း" ဟု ရှုယွမ်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ထပ်တွေ့ဖို့ အချိန်ရလား။ မနေ့က ပန်းခြံမှာပဲ" ချန်ကျိုက်က တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်သည်။

"အလုပ်လက်မဲ့ လူတစ်ယောက်မှာ အချိန်ရှိတာပေါ့။ ကျွန်မ အခုပဲ ရှောင်မန်ကို ပန်းခြံဆီ ခေါ်လာခဲ့မယ်။ အဆင်ပြေလား။" ဟု ရှုယွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ အခုချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့မယ်။"

ရှုယွမ် ဖုန်းကို အမြန် ချလိုက်သည်။ အချိန်ကိုက်မှုမှာ ပြီးပြည့်စုံသည်။ ၎င်းမှာ တစ်မိနစ်တိတိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

လမ်းလျှောက်နေစဉ် သူ၏ ခြေထောက်တိုတိုလေးများကို လွှဲယမ်းရင်း ရှောင်မန်သည် ယမန်နေ့က သူ့ဖခင်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ရခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့ပုံကို တွေးတောနေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် သူတို့ ထပ်တွေ့ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်ကမူ ချန်ကျိုက် ရုပ်ရည်ချောမောသောကြောင့်သာ သူ့ကို ထပ်တွေ့ရန် သဘောတူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု တွေးတောနေခဲ့သည်။

သူတို့သည် အနီးအနားတွင် နေထိုင်ကြသဖြင့် သားအမိနှစ်ဦးသည် အရင် ရောက်သွားပြီး ပန်းခြံ အဝင်ဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။ ဆယ်မိနစ်ခန့် အကြာတွင် ချန်ကျိုက်သည် သူ၏ စက်ဘီးဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်သည် သူ၏ ရှည်လျားသော ခြေထောက်များကို မြေကြီးပေါ်တွင် ချထားလိုက်ပြီး စက်ဘီးခေါင်းလောင်းကို တီးလိုက်ရာ ရှောင်မန်သည် ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံနှင့်အတူ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အဖေ"

ချန်ကျိုက်၏ မျက်လုံးများ နူးညံ့သွားခဲ့သည်။ သူသည် စက်ဘီးပေါ်မှ ဆင်းကာ သော့ခတ်ပြီး လက်မှတ်များ ဝယ်ယူပြီးနောက် သူတို့ သုံးဦး ပန်းခြံထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ အရင်နေ့ကကဲ့သို့ပင် ရှုယွမ်သည် အလယ်တွင် လမ်းလျှောက်ပြီး ရှောင်မန်နှင့် ကလေးများနှင့် ဓာတ်မတည့်သော အမျိုးသားကြားတွင် အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရှိပေးခဲ့သည်။

ကလေးများနှင့်အတူ အပြင်ထွက်လာသော မိဘ အနည်းငယ်မှလွဲ၍ နံနက်ပိုင်းတွင် ပန်းခြံထဲ၌ လမ်းလျှောက်နေသူ များများစားစား မရှိသဖြင့် ၎င်းမှာ စကားပြောဖို့ အချိန်ကောင်းတစ်ခုပင်။ ရှုယွမ် စကားစပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာပြောချင်တာလဲ။ တကယ်လို့ ရှင် ရှောင်မန်ကို ခေါ်သွားဖို့ စဉ်းစားနေတုန်းပဲဆိုရင်တော့ မေ့လိုက်တော့။"

ချန်ကျိုက် သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ၎င်းကို အလေးအနက် စဉ်းစားပြီးဖြစ်ကာ စကားဝိုင်းကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေပုံ ပေါ်သည်။ သူ၏လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ "ငါတို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာသင့်တယ်၊ ပြီးတော့ ရန်သူလို သဘောထားတာတွေကို ဘေးဖယ်ထားသင့်တယ်။"

ချန်ကျိုက်သည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်ယွမ် ထုတ်ယူကာ ရှောင်မန်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "အဖေတို့ စကားပြောဖို့ လိုတယ်။ မင်း အဲ့ဒီဘက်ကို သွားပြီး သကြားရုပ် တစ်ခုလောက် သွားဝယ်ပါလား။"

ရှောင်မန်သည် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ တစ်မော့ (၀.၁ ယွမ်) ဒါမှမဟုတ် နှစ်မော့ (၀.၂ ယွမ်) လောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ။"

ချန်ကျိုက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အမေအတွက်ပါ တစ်ခု ပိုဝယ်လိုက်လေ။"

ရှောင်မန်သည် ငွေကို ရွှင်လန်းစွာ ယူပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးပါ အဖေ။"

ရှုယွမ်သည် ပြဿနာကို အာရုံခံစားမိသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ သကြားရည်အုပ်ထားတဲ့ တိုက်ခိုက်မှု (ချော့မော့တိုက်ခိုက်မှု) ခံနေရတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ တစ်ယွမ်တည်းနဲ့ ရှောင်မန်ကို အနိုင်ရနိုင်မယ်လို့ မထင်နဲ့နော်။"

ချန်ကျိုက်သည် သကြားရုပ်ဈေးဆိုင်ဆီသို့ ပြေးသွားသော ရှောင်မန်ကို ကြည့်နေခဲ့ပြီး ပြန်မပြောခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူသည် အနီးအနားရှိ ခုံတန်းလျား တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟိုဘက်မှာ သွားပြောကြရအောင်။"

၎င်းမှာ နေရာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အရမ်း မနီးသလို အရမ်းလည်း မဝေးပေ၊ အတားအဆီး မရှိဘဲ ရှောင်မန်ကိုလည်း မြင်တွေ့နေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မန်သည် သကြားရုပ် ဈေးသည်ဆီသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ငွေပေးရန် သူ၏ လက်သေးသေးလေးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ "အဘိုး၊ သား သကြားရုပ် နှစ်ခု ဝယ်ချင်လို့ပါ။"

နံနက်စောစော ဖြစ်သဖြင့် ဈေးသည်မှာ အရောင်းအဝယ် မရှိသေးပေ။ ဤမျှ ရက်ရောသော ဖောက်သည်လေးကို မြင်သောအခါ သူ့မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း လင်းလက်သွားပြီး ငွေကို ယူကာ အကြွေပြန်အမ်းပေးလိုက်သည်။ "တစ်ခုကို တစ်မော့ (၀.၁ ယွမ်) ပါ။"

အကြွေအနည်းငယ်ကို ကမ်းပေးပြီးနောက် သူသည် ရှောင်မန်အား ကတ်ထူပြား စက်ဝိုင်းပြားကို လှည့်ခိုင်းလိုက်သည်။ "အပေါ်က လက်တံကို လှည့်လိုက်။ အဲ့ဒါက ဘယ်အကောင်ကို ညွှန်ပြလဲ၊ အဲ့ဒီအကောင်ကို အဘိုး လုပ်ပေးမယ်။"

လက်ထဲတွင် အကြွေစေ့များကို ကိုင်ထားရင်း ရှောင်မန်သည် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး နောက်ထပ် တစ်မော့ (၀.၁ ယွမ်) ကို ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "သား အားလုံးပေါင်း သုံးခု လိုချင်တယ်။"

"ရတာပေါ့၊ ရတာပေါ့" အဘိုးအိုက စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အမေ့အတွက် ဖီးနစ်ငှက် တစ်ကောင် ကျပါစေ" ဟု ရှောင်မန်က လက်အုပ်ချီကာ ဆုတောင်းသလို တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ဖီးနစ်ငှက်သည် လှပပြီး သကြား ပိုအသုံးပြုရကာ စားသည့်အခါ အချိန်အကြာကြီး ပိုခံသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လက်တံမှာ နွားပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ တာဝန်ယူမှု အပြည့်ရှိသော ထိုကလေးငယ်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လှည့်ခွင့်တောင်းမည့် အခြားကလေးများနှင့်မတူဘဲ လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ ပြုမူခဲ့သည်။

ဤအမျိုးသားသည် ခိုင်မာသော အမြင်များ၊ တိကျသော ယုတ္တိဗေဒနှင့် တည်ငြိမ်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေခံရှိသူ၊ အခြေအနေများကို ထိန်းချုပ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ရှုယွမ် ခံစားမိလိုက်သည်။

သူမ လိုချင်ခဲ့သောအရာမှာ ကလေး ထောက်ပံ့ကြေး အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ရိုးရှင်းသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သင့်သည်။ သို့သော် အခြားတစ်ဖက်မှလူသည် ကိစ္စရပ်များကို ရှုပ်ထွေးသွားစေရန် ရည်ရွယ်ထားပုံ ပေါ်သည်။

သူတို့သည် ခုံတန်းလျား၏ ဆန့်ကျင်ဘက် အစွန်းများတွင် ထိုင်နေကြပြီး သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ အကြည့်များသည် ရှောင်မန်နောက်သို့ လိုက်နေခဲ့ကြသည်။ ရှုယွမ် စကားစပြောလိုက်သည်။ "ပြောလေ၊ ဒေါက်တာချန်။"

ချန်ကျိုက်၏ ထင်ရှားပြတ်သားသော နှုတ်ခမ်းများသည် မျဉ်းဖြောင့်တစ်ခုအဖြစ် စေ့သွားခဲ့သည်။ သူ အဆိုပြုမည့်အရာမှာ ရှုယွမ်အတွက် လက်ခံရန် ခက်ခဲကောင်း ခက်ခဲနိုင်သော်လည်း ၎င်းသည် ရှောင်မန်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်သည်ဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက စကားစပြောလာခဲ့သည်။ "ရှုယွမ်၊ ငါတို့ နှစ်ယောက် ရှောင်မန်ရဲ့ အုပ်ထိန်းခွင့်အတွက် အငြင်းပွားနေကြမယ့်အစား သူ့ရဲ့ ကြီးပြင်းလာမှုအတွက် ပိုကောင်းတဲ့ ချဉ်းကပ်မှု တစ်ခု ရှိကောင်း ရှိနိုင်တယ်။"

ရှုယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဖတ်ရှု၍ မရနိုင်ဘဲ ဆေးရုံအုပ်ကြီးချန် အခြေအနေကို စတင် ထိန်းချုပ်လာသည်ကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်သည် သတိထားနေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ဆုံတွေ့သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် အမြန် အကြည့်လွှဲဖယ်လိုက်ပြီး သူ့အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး စိတ်အေးသက်သာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ "ငါတို့ လက်ထပ်ကြရအောင်။ မိသားစုတစ်ခု တည်ဆောက်ကြမယ်။"

ရှုယွမ်က ထိုသည်ကို လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ နှင်းဆီရောင် နှုတ်ခမ်းများမှာ အံ့သြမှုကြောင့် အနည်းငယ် ဟသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ အကြည့်များသည် ရှောင်မန်ထံမှ ချန်ကျိုက်၏ မျက်နှာဆီသို့ ခဏတာ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ သူသည် အလွန် တည်ငြိမ်၊ စိတ်အေးသက်သာရှိပြီး တုန်လှုပ်မှု မရှိပုံ ပေါ်သည်။