အခန်း ၂၉

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၂၉

ရှုယွမ်သည် မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဇာတ်လမ်းတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေက ကျေးလက်ကို စေလွှတ်ခံခဲ့ရတာလေ။ သူ အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတုန်း ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် သူ့ကို လက်ထပ်နိုင်မှာလဲ။ အခု သူက နိုင်ငံရေးအရ ပြန်နေရာချထားခံရပြီ၊ ကျွန်မကလည်း မြို့ကို ပြန်ရောက်ပြီး ရှောင်မန်ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပြီ။ လက်ထပ်စာချုပ် လုပ်တာက နောက်ထပ် လုပ်ရမယ့် အကျိုးသင့် အကြောင်းသင့် အဆင့်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"

ရှောင်မန်သည် ရှုယွမ်၏ ဘေးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လိမ္မာစွာ ထိုင်နေပြီး သူမ၏ ရှင်းပြချက်ကို နားလည်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ အိပ်မက်ထဲကနှင့် အတိအကျ မတူညီသော်လည်း သူ့အမေ ပြောပြသော ဇာတ်လမ်းကို သူ ယုံကြည်ရန် ဆန္ဒရှိနေခဲ့သည်။

လီဟုန်ရှား ရှုယွမ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ အဲ့ဒါကို ယုံမယ်လို့ နင် ထင်နေလား။ နင့်ပါးစပ်က ထွက်လာတဲ့ ဘယ်စကားတစ်ခွန်းကများ အမှန် ဖြစ်ဖူးလို့လဲ။ ဒါဆို ရှန်ကျုံးချန်ကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ထိုအမည်ကို ကြားရုံဖြင့်ပင် ရှုယွမ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူမသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူက အမျိုးသမီးတွေဆီကနေ အခွင့်အရေးယူပြီး အလကား ထိုင်စားတဲ့ကောင်ပါ။ အဲ့ဒီတုန်းက သူ့မှာ အရည်အချင်း နည်းနည်း ရှိတယ်လို့ ထင်ပြီး ပိုက်ဆံ နည်းနည်း ချေးပေးလိုက်ရုံပါပဲ။"

လီဟုန်ရှား၏ မျက်လုံးများ အပြင်သို့ ကျွတ်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေဆီကနေ ငွေညှစ်ထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို နင်က ရှန်ကျုံးချန်အတွက် သုံးပစ်လိုက်တာလား။"

ရှုယွမ်သည် လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် ထမင်းတစ်ပန်းကန်စီ ချပေးလိုက်ပြီး သူမအား တည်ငြိမ်စွာ အမှားပြင်ပေးလိုက်သည်။ "အမေ၊ စကားပြောတာ သတိထားပါဦး။"

လီဟုန်ရှားသည် သူမ၏ နားထင်များကို လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ဒါက အဓိပ္ပာယ် မရှိတာပဲ။ နင့်ကို ငါ ဆက်ပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ကောင်းပြီလေ၊ နင် လုပ်ချင်တာ လုပ်။ အဆင်မပြေတဲ့အခါကျရင် ငါ့ဆီ လာပြီး မငိုနဲ့။"

ရှုယွမ် ထိုင်ပြီး ရှောင်မန်အတွက် ပဲပြား တစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ "လာ... စားကြစို့။"

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှန်းမိသားစုသည် ထိုညနေ ညစာစားရန် ရောက်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း ချန်ကျိုက်အား ချက်ချင်း အသိပေးလိုက်သည်။

သူသည် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ သူ့အဘိုး၏ စာကြည့်ခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။

"ငြင်းဖို့ အလျင်မလိုပါနဲ့ဦး။ ရှန်းကျစ်ယီနဲ့ အရင် တွေ့ကြည့်လိုက်ပါ။ သူမက ပညာတတ်တယ်၊ သိမ်မွေ့တဲ့ စိတ်နေသဘောထား ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ အလုပ်အကိုင်ကောင်း ရှိတယ်။ သူမက အိမ်ထောင်ပြုဖို့အတွက် သင့်တော်တဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ" ချန်ဖူမီက လက်လျှော့ရန် ဆန္ဒမရှိဘဲ ဆက်၍တိုက်တွန်းနေခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်သည် စားပွဲ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကျောမှီအဝိုင်းပါသော ကုလားထိုင်တွင် စိတ်ရှည်စွာ ထိုင်နေပြီး ချန်ဖူမီ စကားပြောပြီးစီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ထို့နောက် ဖြည်းညင်းသော အရှိန်ဖြင့် စကားစပြောလာခဲ့သည်။ "အဘိုး၊ ကျွန်တော် အဘိုးကို ပြောစရာ တစ်ခု ရှိတယ်။"

ချန်ဖူမီသည် လူတစ်ဦးကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်စွမ်းရှိပုံရသော စူးရှသည့် မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တုခန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "မင်း အရင် အပြင်ထွက်နေလိုက်။"

လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးရန် ချန်ကျိုက်၏ အနောက်မှ တကောက်ကောက် လိုက်လာခဲ့သော တုခန်း - "..."

သူမ ဘာလို့ ဒီအထဲကို ဝင်လာခဲ့တာလဲ။ သူတို့ ဘာအကြောင်း ပြောမလဲ ဆိုတာကို နားထောင်ဖို့ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီရက်ပိုင်းမှာ ချန်ကျိုက်ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကလွဲလို့ တခြား ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ။

အခုကျတော့ သူမကို နှင်ထုတ်နေတယ်ပေါ့လေ။ အဲ့ဒါ ဘာသဘောလဲ။

တုခန်းသည် ရှင်းလင်းစွာ မလိုလားသော်လည်း ချန်ကျိုက်၏ ခွက်ထဲသို့ လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးပြီး လက်ဖက်ရည်အိုးကို ချကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်သည် အလျင်စလို မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုး၊ ကျွန်တော့်မှာ သားတစ်ယောက် ရှိတယ်။"

ထိုနူးညံ့သော မျက်နှာလေးနှင့် ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်လုံးများကို တွေးတောမိသောအခါ ချန်ကျိုက်၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ကြိမ်တည်းနှင့်ပင် နူးညံ့သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ နောက်ဆက်တွဲ စကားလုံးများသည် အခန်းထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။ ချန်ဖူမီ၏ လက်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး လက်ဖက်ရည်များ သူ့အဝတ်အစားနှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖိတ်ကျသွားခဲ့သည်။ အဘိုးအိုသည် သူ့အဝတ်အစားများကို လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် သုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "သား ဟုတ်လား။ မင်းရဲ့ သားအရင်းလား။ မင်း အိမ်ထောင်ကျပြီးပြီလား။ ဘယ်တုန်းကလဲ။"

ချန်ကျိုက်က တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူက ကျေးလက်မှာ မွေးတာပါ။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အဆင်မပြေခဲ့လို့ပါ။"

ချန်ဖူမီသည် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသဖြင့် စိတ်ကူးယဉ် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ စည်းကမ်းလိုက်နာသော မြေးဖြစ်သူက ဤကဲ့သို့ လုံးဝ ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာမျိုးကို လုပ်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ကလေးက အခု ဘယ်မှာလဲ။ မင်း ဘာလို့ ကလေးကို အိမ်ပြန်မခေါ်လာခဲ့တာလဲ။ ကလေးရဲ့ အမေကရော...။ သူမ သေသွားပြီလား။ အခုချိန်ထိ မင်း အိမ်ထောင်မပြုသေးဘူးလား" အဘိုးအိုသည် မေးခွန်းများကို ဆက်တိုက် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

သူ့မှာ သားတစ်ယောက် ရှိကြောင်းကို ယမန်နေ့ကမှ သိရှိခဲ့ရသည်ဆိုသည့် အချက်ကို ချန်ကျိုက်က သူ့အဘိုးအား သေချာပေါက် ပြောပြမည် မဟုတ်ပေ။ သူက ဝေဝေဝါးဝါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကလေးက လုချန်မြို့မှာ ရှိတယ်။ အဘိုး နောက်ကျ တွေ့ရမှာပါ။"

ချန်ဖူမီသည် သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေလား သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်နေလား ဆိုသည်ကို မသိနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ လက်များ အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေလျက် ကျောမှီအဝိုင်းပါသော ကုလားထိုင်ဘေးရှိ တုတ်ကောက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းကို မြှောက်ရန် ခွန်အား မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းနှစ်ချက် ရှုံ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာသဘောလဲ။ တကယ်လို့ မင်းအတွက် ငါ ကြင်ဖက်တွေ့ဖို့ မစီစဉ်ပေးခဲ့ဘူးဆိုရင် မင်းမှာ ကလေးရှိနေတာကို တစ်ခွန်းမှ မပြောဖို့ စီစဉ်ထားတာလား။ ဘာလို့ ကလေးကို အိမ်ပြန်မခေါ်လာခဲ့တာလဲ။ ကလေးရဲ့ အမေကရော ဘယ်လိုနေလဲ။ သူမက ဘယ်လို လူစားမျိုးလဲ။ မင်းတို့ ဘာလို့ အိမ်ထောင်မပြုကြတာလဲ။"

ကျေးလက်ဒေသတွင် တရားဝင် လက်မထပ်ဘဲ ကလေးတစ်ဦး ရရှိခဲ့ခြင်းက ကြီးမားသော မေးခွန်းများကို ပေါ်ပေါက်လာစေသည်။ ထိုကဲ့သို့သောအရာမျိုးကို လုပ်ဆောင်ရန်အတွက် ဤလူနှစ်ဦးသည် မည်မျှလောက်အထိ တာဝန်မဲ့နိုင်သနည်း။

ချန်ကျိုက်သည် အဘိုးအို၏ စိတ်ခံစားမှုများကို ပြေလျော့စေရန် တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုး၊ ကလေးက အဆင်ပြေပါတယ်။ အဘိုး သူ့ကို နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ရမှာပါ။ ကလေးရဲ့ အမေက လူကောင်း တစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော် ကျေးလက်မှာ ရှိနေတုန်း အခက်ခဲဆုံး အချိန်တွေမှာ သူမက ကျွန်တော်နဲ့ အတူရှိနေပေးခဲ့တာပါ။"

သူ ပြောခဲ့သော စကားလုံးတိုင်းမှာ သူ လုံးဝ ပြန်မသွားချင်ဆုံးသော အတိတ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ထိတွေ့နေရသဖြင့် အသံထွက်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ လိမ်ညာမှုတော့ မဟုတ်ပေ။

အစပိုင်းတွင်မူ ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင်မှ သူမက သူ့ကို သေလုမျောပါး ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုက် ပြောသည်ကို ချန်ဖူမီ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ကလေး၏ မိခင်အပေါ် သူ အထင်မကြီးခဲ့ပေ။ ချန်ကျိုက်သည် သားဖြစ်သူနှင့် ကလေး၏ မိခင် နှစ်ဦးစလုံးအပေါ် နှုတ်ဆိတ်နေခြင်းဆိုသည့် အချက်က သူ တစ်စုံတစ်ရာကို ဖုံးကွယ်နေကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အတူတကွ ရှိနေပေးခဲ့သည် ဆိုသောအရာမှာ ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ၎င်းသည် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မိခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ကလေး၏ မိခင်သည် သူထက် အများကြီး အသက်ပိုကြီးနေနိုင်သည် သို့မဟုတ် မုဆိုးမ တစ်ဦး၊ သို့မဟုတ် အခြား အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ဇနီးပင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်...။

ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလိုက်လဲ။

လောလောဆယ်တွင် ကလေး၏ မိခင်အကြောင်း ဆက်မတွေးရန် ချန်ဖူမီ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ အမှန်တကယ် သိချင်နေသောအရာမှာ သူ၏ မြစ်ဖြစ်သူအကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ ပြောလိုက်သည်။ "ကလေးရဲ့ အမေက သူ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်နေတာလား။ မင်း ကောင်လေးကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာပြီး ငါတို့ မိသားစုကို ပြုစုပျိုးထောင်ခိုင်းသင့်တယ်။"

ချန်ကျိုက်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အတွေးများကို တည်ငြိမ်စွာ မျှဝေလိုက်သည်။ "အလုပ်အတွက် လုချန်မြို့ကို ပြန်ပြောင်းဖို့ ကျွန်တော် နည်းလမ်းရှာပါ့မယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် အဘိုး ကလေးကို တွေ့နိုင်ပါလိမ့်မယ်။"

"ကလေးရဲ့ အမေကရော ဘယ်လိုလဲ။ မင်းတို့ နှစ်ယောက် အိမ်ထောင်ပြုကြမှာလား။ သူ့မှာ မိသားစု ရှိပြီးသားတော့ မဟုတ်ဘူးမလား" ချန်ဖူမီသည် သူ၏ ကနဦး အံ့အားသင့်မှုမှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် ယခုအခါ သူ့မြေးနှင့် ကလေး၏ မိခင်ကြားရှိ အခြေအနေကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

အကယ်၍ ကလေး၏ မိခင်သာ လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်မည်ဆိုပါက မြေးတစ်ယောက် ရရှိခြင်းမှာ သိပ်ပြီး ဆိုးရွားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် ချန်ကျိုက်၏ အိမ်ထောင်ရေးကို အဆက်မပြတ် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ပြီး အကယ်၍ သူ ဆက်ပြီး အချိန်ဆွဲနေမည်ဆိုပါက တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်ကျန်ရစ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကောင်းကင်မှ မြေးတစ်ယောက် ကျလာပြီဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ အဆုံးစွန်ထိ ဆိုးရွားလှသည်တော့ မဟုတ်လောက်ပေ။

ချန်ကျိုက်သည် သူ့လေသံတွင် လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုး၊ ချန်ကျင်က အိမ်ထောင်ရှိရက်နဲ့ ဖောက်ပြန်ခဲ့တယ်လေ။ လူတိုင်း သေချာပေါက် ဖောက်ပြန်လိမ့်မယ်လို့တော့ အဘိုး မယုံကြည်ဘူး မဟုတ်လား။"

အဲ့ဒီတုန်းက ရှုယွမ်ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို သူ အထင်လွဲခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သူမက တခြား တစ်ယောက်ယောက်ကို တကယ်ပဲ ချစ်မိသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲ့ဒီအကြောင်းကို တွေးမိတာနဲ့တင် သူ့ပါးစပ်ထဲမှာ ခါးသီးတဲ့ အရသာတစ်ခု ကျန်ခဲ့စေတယ်။

ချန်ဖူမီက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ မိဘကျေးဇူးမသိတဲ့ သားအကြောင်း ထပ်မပြောနဲ့။ သူ့ကို ကောင်းကောင်း မပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့တာက ငါ့ရဲ့ အမှားပါ။"

သူ၏အတွေးများကို ချန်ကျိုက်က လမ်းကြောင်းလွဲသွားစေလုနီးပါး လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် ကောင်းကင်မှ ကျလာပုံရသော ဤမြေးဖြစ်သူ၏ ကိစ္စသို့ အမြန် ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"မင်းကလေးကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာပြီး ငါတို့ မိသားစုကို ပြုစုပျိုးထောင်ခိုင်းရမယ်။ ပြီးတော့ ငါ့ကို အဖြေတစ်ခု ပေးစမ်းပါ။ မင်းကလေးရဲ့ အမေကို လက်ထပ်မှာလား၊ မထပ်ဘူးလား။"

ချန်ကျိုက်သည် သူ့နှလုံးသားထဲရှိ အပျက်သဘောဆောင်သော အတွေးများကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် စဉ်းစားနေတုန်းပဲ။"

သူနှင့် ရှုယွမ်တို့သည် ဟန်ဆောင် အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်းကို အဘိုးအိုအား သူ မပြောပြချင်ခဲ့ပေ။ ရှုယွမ်သည် သူမ၏ လုပ်ရပ်များတွင် တစ်သမတ်တည်း မရှိပေ။ သူမ စိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။ သူတို့ လက်ထပ်စာချုပ် မပြုလုပ်ရသေးမီ လူကြီးတစ်ဦးကို ဤမျှလောက် များစွာ ပြောပြနေရန် မလိုအပ်ပေ။

ချန်ဖူမီမှာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်သွားသဖြင့် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "အဲ့ဒါက ဘာမှ မပြောတာနဲ့ အတူတူပဲ။ နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် မင်း အနောက်မြောက်ဒေသကို ထွက်သွားတော့မယ်။ ဒီကိစ္စကို ထပ်မေးဖို့ မင်းကို ငါ ဘယ်မှာ သွားရှာရမလဲ။ ငါ့ရဲ့ မြစ်လေးကိုတောင် ငါ တွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ချန်ကျိုက်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ဖြေရှင်းပါ့မယ်။ အဘိုးရဲ့ မြစ်လေးကို အဘိုး တွေ့ရမှာပါ။ ကလေး၊ ကလေးရဲ့ အမေနဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် သင့်တော်တဲ့ ဖြေရှင်းချက် တစ်ခုကို ကျွန်တော် ပေးပါ့မယ်။"

ချန်ကျိုက်သည် ကလေး သို့မဟုတ် ကလေး၏ မိခင်နှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမျှ မထုတ်ဖော်ခဲ့သော်လည်း အခြေအနေများ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဆက်၍ ဖိအားပေးနေခြင်းက အကျိုးရှိမည် မဟုတ်ကြောင်းကို ချန်ဖူမီ သိရှိခဲ့သည်။

အခြေအနေနှင့် လိုက်လျောညီထွေစွာ နေထိုင်ပြီး အကြောင်းပြချက်ရှိသော လူကြီးတစ်ဦးအဖြစ် ပြုမူခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။ ထို့ကြောင့် သူ ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း အသက် ဒီလောက် ကြီးနေပြီ။ မင်းအတွက် ငါ့ကို အမြဲတမ်း စိတ်ပူနေရအောင် မလုပ်ပါနဲ့။ ငါ့မြစ်လေးကို တွေ့ရအောင် မြေကြီးအောက် ခြောက်ပေ ရောက်သွားတဲ့အထိ မစောင့်ခိုင်းနဲ့။ ဒီည စုံတွဲတွေ့ဆုံပွဲ ရှိသေးတယ်လေ။ အဲ့ဒါကို ငါတို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ။"

ချန်ကျိုက်က ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဘိုးတို့ပဲ ညစာစားကြပါ။ ကျွန်တော် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်နဲ့ အစီအစဉ် ရှိနေလို့။"

ချန်ဖူမီ - "..."

ချန်ကျိုက် ပင်မ အခန်းမှ ထွက်သွားပြီးနောက် တုခန်းသည် သူ ပင်မ ဂိတ်တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး အဘိုးအို၏ မျက်နှာအမူအရာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။

"အဖေ၊ အဖေတို့ နှစ်ယောက် ဘာတွေ ပြောခဲ့ကြတာလဲ။ အဖေ့ ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ကျေနပ်နေပုံ ပေါ်တယ်။"

ချန်ဖူမီ ပြောလိုက်သည်။ "ချန်ကျိုက် ဒီည အလုပ်ရှိသေးလို့ ငါတို့နဲ့ ညစာ လာစားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှန်းမိသားစု လာသည်ဖြစ်စေ၊ မလာသည်ဖြစ်စေ၊ မင်းပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်တော့။"

တုခန်း - "..."

ဒါက ကြင်ဖက်တွေ့ဆုံပွဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ကာယကံရှင် ကိုယ်တိုင်ကတောင် ပေါ်မလာဘူးဆိုရင် ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မှာလဲ။

ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်က ပြန်တွေးကြည့်ရင်လည်း ဒါက ကောင်းတဲ့အရာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ရှန်းကျစ်ယီနဲ့ စုံတွဲတွေ့ဆုံပွဲ မရှိတော့ရင် ချန်ကျိုက်နဲ့ ထောင်လဲ့ရှန်းကို ပေးစားဖို့ သူမ ရှေ့ဆက်လို့ ရသွားပြီ။ ထောင်မိသားစုသည် နောက်ဆုံးတော့လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ဆွေမျိုးများပင် ဖြစ်သည်။

_ _

ရှုယွမ်၏ အဓိက ဦးစားပေးမှာ အလုပ်တစ်ခု ရှာဖွေရန်သာ ဖြစ်နေဆဲပင်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကိစ္စရပ်များကို သေချာစွာ တွေးတောပြီးနောက် သူမသည် အချက် နှစ်ချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိသွားခဲ့သည်။

ပထမ၊ သူမသည် လမ်းဘေး ဈေးဆိုင်ကို ဆက်မဖွင့်လှစ်လိုသလို ထိုနည်းလမ်းဖြင့် စီးပွားရေး စတင်ကာ သူမ၏ ပထမဆုံး ရွှေအိုးကို ရှာဖွေလိုခြင်းလည်း မရှိပေ။

ဒုတိယ၊ သူမသည် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်လိုခြင်း မရှိပေ။ သူမသာ အသက်ပိုငယ်ပြီး ကလေး မရှိခဲ့မည်ဆိုပါက ပညာရေးမှတစ်ဆင့် သူမ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲရန် စဉ်းစားခဲ့ကောင်း စဉ်းစားမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ လက်ရှိ အခြေအနေတွင် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရန်မှာ လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ချေ မရှိပေ။

ထိုအဓိပ္ပာယ်မှာ သူမသည် ကောင်းမွန်သော အလုပ်တစ်ခုကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်သည် ဟူ၍ပင် ဖြစ်သည်။

အထက်တန်းကျောင်း အောင်လက်မှတ် တစ်ခုတည်းဖြင့် ကောင်းမွန်သော အလုပ်တစ်ခု ရရှိရန် ဆိုသည်မှာ ဝေးစွ၊ စက်ရုံတစ်ရုံသို့ ဝင်ရောက်ရန် နည်းလမ်းကိုပင် သူမ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ခန့်က သူမသည် ရှောင်မန်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ စက်ရုံ ဧရိယာ၏ ကြော်ငြာသင်ပုန်းများတွင် ကပ်ထားသော သတင်းစာများကို ဖတ်ရှုရန်နှင့် လမ်းများပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာခဲ့သော်လည်း အလုပ်ခေါ်စာ တစ်ခုမျှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။

ဤခေတ်ကာလတွင် သတင်းအချက်အလက် ရရှိနိုင်မှု မည်မျှကန့်သတ်ချက် ရှိသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက လူများအနေဖြင့် အလုပ်တစ်ခု ရရှိရန်အတွက် ဆွေမျိုးများ၊ သူငယ်ချင်းများ သို့မဟုတ် ငွေပေးချေခြင်းများကိုပင် ဘာကြောင့် မှီခိုနေရသနည်း ဆိုသည်ကို သူမ အပြည့်အဝ နားလည်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ယခင် အဓိက ဘာသာရပ်မှာ ဆက်သွယ်ရေး ဖြစ်သည်။ အမြဲတမ်း ပြေးလွှားလှုပ်ရှားနေရသော သတင်းထောက် တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် သူမ၌ စိတ်ဝင်စားမှု မရှိခဲ့ပေ။ ဘွဲ့ရပြီးနောက် မိသားစု စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွင် ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေးဌာန၌ အလုပ်လုပ်ကိုင်ရန် သူမ စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် PR အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ဆိုသည့်အရာ မရှိသေးပေ။ သို့တိုင်အောင် အကယ်၍ သူမသည် သူမ၏ ပညာရေး၊ အားသာချက်များနှင့် စိတ်ဝင်စားမှုများကို ပေါင်းစပ်လိုက်မည်ဆိုပါက ဓာတ်ပုံဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်မည်ဟု သူမ တွေးမိခဲ့သည်။

သူမ ပြုလုပ်ခဲ့သော ပထမဆုံး အရာမှာ သူမ၏ အကြံဉာဏ်ကို ရှောင်မန်အား ဝေမျှခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ "အမေ ဓာတ်ပုံဆရာ အဖြစ် အလုပ်တစ်ခု ရှာလို့ ရနိုင်တယ်။"

ရှောင်မန်က ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဝိုး...၊ အမေက ဓာတ်ပုံရိုက်တတ်တယ်လား။ ဓာတ်ပုံရိုက်တတ်တဲ့ သူတွေက အမြဲတမ်း အရမ်းမိုက်တာပဲ။ အမေ၊ အမေက အရမ်းမိုက်တာပဲ။"