အခန်း ၃၀

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၃၀

ထိုနေ့တွင် ရှုယွမ်တို့သားအမိနှစ်ဦးသည် လမ်းမပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရင်း လမ်းဘေးရှိ ပြည်သူ့ ဓာတ်ပုံတိုက်ကို လေ့လာကြည့်ရှုနေခဲ့ကြသည်။ ၎င်းကို သမ္မတနိုင်ငံ ခေတ်ကာလကတည်းက တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး လုချန်မြို့တွင် ရှေးအကျဆုံး ဓာတ်ပုံတိုက် ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဓာတ်ပုံ အလှပြင်ဆိုင်များ စတင် ခေတ်စားလာသောအခါ အခြား ဓာတ်ပုံတိုက်များသည် ခေတ်ရေစီးကြောင်း၏ ဖယ်ရှားခြင်းကို တဖြည်းဖြည်း ခံခဲ့ရပြီး တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပိတ်သိမ်းသွားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဤတစ်ခုမှာမူ လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှု ခံစားချက်ဖြင့် ရပ်တည်ကာ အသက်ရှင်သန်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အလုပ်အကိုင် သတင်းအချက်အလက်များကို မည်သို့ ရယူရမည်ကို ရှုယွမ် သေချာ မသိခဲ့ပေ။ အထဲသို့ ဝင်ပြီး ဓာတ်ပုံဆရာ လိုအပ်ခြင်း ရှိ မရှိ မေးသင့် မမေးသင့် စဉ်းစားနေမိသည်။

အမှန်တကယ်တွင် သူမ ကောင်းမွန်သော အလုပ်တစ်ခု မရှာတွေ့မီ လူများအတွက် ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးရန် လမ်းတစ်လမ်းမှ တစ်လမ်းသို့ လှည့်လည်သွားလာနိုင်သေးသည်။ ၎င်းမှာ ပုံမှန် အလုပ်တစ်ခုထက် ပို၍ ဝင်ငွေရနိုင်ပေမည်။ ပြဿနာမှာ သူမတွင် ကင်မရာ တစ်လုံး ဝယ်ရန် ငွေမရှိခြင်းပင်။

"အမေ၊ ဘာလို့ အထဲဝင်ပြီး အကူအညီ လိုလား ဆိုတာ မမေးတာလဲ" ရှောင်မန်က လူကြီးလေး တစ်ယောက်လို အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတော့ ရှုယွမ်သည် တုံ့ဆိုင်းနေတတ်သည်။ အကယ်၍ သူမ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက် မေးမြန်းပါက အဆင်မပြေနိုင်ချေ ကိုးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း ရှိသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ ၎င်းက သူမကို စိတ်ပျက်အားငယ်စေမည် မဟုတ်သော်လည်း ထိုကျရှုံးမှုကို မြင်တွေ့ရခြင်းက ရှောင်မန်အတွက် စိတ်ဓာတ်ကျစရာ ဖြစ်လာမည်လား ဆိုသည်ကို သူမ သေချာ မသိခဲ့ပေ။

ရှုယွမ် အတွေးများထဲတွင် နစ်မျောနေစဉ် ရှောင်မန်က သူမကို အားပေးစကား ပြောနေသည်ကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။ "အမေ၊ စမ်းကြည့်လိုက်ပါ။ စမ်းကြည့်မှပဲ အခွင့်အရေး ရမှာပေါ့။"

ရှောင်မန်ကို ပြန်ခေါ်လာပြီးနောက် သူမ၏ ဘဝသည် ကလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရသည့် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းပြီး ပျော်ရွှင်မှုကင်းမဲ့သော ရုန်းကန်မှု တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ရှုယွမ် မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

ရှောင်မန်သည် ကလေး အများစုထက် ပို၍ ရင့်ကျက်ပြီး နားလည်မှုရှိကာ သူမကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အထောက်အပံ့ အမြဲတမ်း ပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူ့မိခင်သည် ကောင်းမွန်ပြီး ထူးချွန်ကာ စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသူ ဖြစ်ကြောင်း သူ အမှန်တကယ် ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။ ပြီးတော့ သူ ယခု လုပ်နေသကဲ့သို့ပင် သူမကို အားပေးခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ရှောင်မန်၊ ဒါဆို အမေတို့ သွားမေးကြည့်ကြတာပေါ့" ရှုယွမ် ပြုံးလျက် ပြောပြီး ဓာတ်ပုံတိုက်ထဲသို့ သူတို့ အတူဝင်ရောက်သွားစဉ် သူ့လက်ကို ဆွဲထားလိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဓာတ်ပုံတိုက်သည် လမ်းကြုံ ဝင်ရောက် လျှောက်ထားသူများကို ရှာဖွေနေခြင်း မရှိပေ။ ဤဓာတ်ပုံတိုက်များသည် ရိုးရာ ဆရာ-တပည့် စနစ်အောက်တွင် လည်ပတ်နေပြီး ဆရာများက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် တပည့်များကို လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးသဖြင့် အကူအညီ လိုအပ်ခြင်း ဘယ်သောအခါမျှ မရှိခဲ့ပေ။

သူတို့သည် ခရီးရှည်ကြီး လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြရာ ရှောင်မန်၏ ခြေထောက်တိုတိုလေးများကို ပို၍ပင် ပိန်ပါးသွားစေခဲ့သော်လည်း တူညီသော အဖြေကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ရရှိခဲ့ကြသည်။

ရှုယွမ်သည် အနည်းငယ် ခါးသီးမှုကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ ကလေးသည် သူမ၏ ထပ်ခါတလဲလဲ ကျရှုံးမှုများ အားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ထိုကလေးမှာ သူမ၏ သားအရင်းအရင်း ဖြစ်နေသည်။ ခံစားချက်မှာ ခါးသီးပြီး စူးရှမှုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ရှောင်မန်သည် သူမ၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ပြီး သူမကို အားပေးစကား ပြောရာတွင် သူ့အသံမှာ တိုးညင်းသော်လည်း ခိုင်မာနေခဲ့သည်။ "စိတ်မပျက်ပါနဲ့ အမေ။ သားတို့ ဆက်ပြီး လမ်းလျှောက်ပြီး မေးကြည့်နေရင် နောက်ဆုံးတော့ အလုပ်တစ်ခု ရှာတွေ့မှာပါ။"

သူသည် ရှင်းလင်းစွာပင် ရုန်းကန်နိုင်စွမ်းရှိသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိသည့် ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အခက်အခဲများကြောင့် အလွယ်တကူ အရှုံးပေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ။

"ဟုတ်တယ်လေ။ ကျွမ်းကျင်မှု တစ်ခု ရှိနေသရွေ့ အလုပ်ရှာဖို့ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး" ရှုယွမ်က ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ဤခေတ်ကာလ၌ အလုပ်တစ်ခု မည်သို့ ရှာဖွေရမည်ကို သူမ လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။

သူမသည် မူလက အိမ်ပြန်ပြီး မနက်ဖြန် ထပ်၍ကြိုးစားရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် မျှော်လင့်မထားဘဲ အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံအနီးရှိ လမ်းကြားတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားလာနေစဉ် ဝေမင် ဓာတ်ပုံဆိုင် ဟူသော အခြား ဆိုင်ခန်းငယ် တစ်ခုကို သူတို့ တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ပြတင်းပေါက် မှန်ပေါ်တွင် စက္ကူတစ်ရွက်ကပ်ထားပြီး ထိုအပေါ်တွင် "ယာယီ အကူ လိုအပ်သည်" ဟု ရေးသားထားသည်။

ရှောင်မန်သည် သူ့မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စာလုံးများကို အသံထွက်၍ ဖတ်လိုက်သည်။ "အမေ၊ သူတို့ အလုပ်ခေါ်နေတယ်။ အထဲဝင်ပြီး သွားကြည့်ရအောင်။"

ကလေးငယ်လေးမှာ စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရှုယွမ်၏ အာရုံစိုက်မှုကို အောင်မြင်စွာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ စုတ်ပြတ်နေသော ဆိုင်ခန်းငယ်လေး တစ်ခုဖြစ်ပြီး လွန်စွာ ရိုးရှင်းပြီး သာမန်ဖြစ်လွန်းသဖြင့် အလွယ်တကူ မျက်ကွယ်ပြုမိသွားနိုင်သည်။ ဆိုင်းဘုတ်တွင် စာလုံးအသေးလေးများ ပါရှိပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားတံခါးမှာ တစ်ဝက်သာ ပွင့်နေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကျဉ်းမြောင်းသော တံခါးတစ်ဝက်မှတစ်ဆင့် စတုရန်းမီတာ ဆယ်မီတာကျော် အနည်းငယ်သာ ရှိသော အခန်းတစ်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီး အထွေထွေ ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေခဲ့သည်။

ဧည့်ကြိုမှာ အသက် နှစ်ဆယ့်သုံး၊ နှစ်ဆယ့်လေးနှစ်ခန့်ရှိသော လူငယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ရှုယွမ် စကားစပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ယာယီ အကူ ခေါ်နေတာလား။"

ဧည့်ကြိုက သူမကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အလုပ် ရှာနေတာလား။ ကျွန်မတို့က ဓာတ်ပုံဆရာ တစ်ယောက် ရှာနေတာ၊ ယာယီ အလုပ်ဆိုင်း ဝင်ပေးနိုင်မယ့် သူမျိုးပါ။"

"ကျွန်မ ဓာတ်ပုံရိုက်တတ်တယ်" ရှုယွမ် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဧည့်ကြိုမှာ သံသယ ဝင်နေခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် ငယ်ရွယ်ပုံရပြီး ဆိုင်ရှိ တပည့် နှစ်ဦးနှင့် သက်တူရွယ်တူခန့် ဖြစ်ကာ သူတို့သည် လေ့ကျင့်သင်ကြားနေသည်မှာ တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်ခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဆရာဖြစ်သူသည် သူတို့ကို အလုပ်အား အပြည့်အဝ ယုံကြည်အပ်နှံခြင်း မရှိသေးပေ။

သူမကို နောက်ဆုတ်သွားစေရန် ကြိုးစားရင်း ဧည့်ကြိုက နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ မေးခွန်းအချို့ကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ "လုပ်သက် ဘယ်နှစ်နှစ် ရှိပြီလဲ။ ပြစရာ ကောင်းတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ ရှိလား။ ဓာတ်ပုံရိုက်တာကို ဘယ်မှာ သင်ခဲ့တာလဲ။ အသိအမှတ်ပြု လက်မှတ် အဆင့် က ဘယ်လောက်လဲ။"

ရှုယွမ် - "...”

အလုပ်အတွေ့အကြုံ မရှိ၊ အထောက်အထား ဖိုင် မရှိပေ။

ဓာတ်ပုံဆရာတိုင်း အသိအမှတ်ပြု လက်မှတ် အဆင့်များဖြင့် အလုပ်မရှုပ်ကြပေ။

ယခုအချိန်တွင် သူမ အားကိုးနိုင်သမျှမှာ သူမ၏ စကားများသာ ဖြစ်သည်။ ရှုယွမ်သည် မယိမ်းယိုင်သော သေချာမှုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးမှု ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို အတည်ပြုဖို့ အသိအမှတ်ပြု လက်မှတ် မလိုအပ်ဘူး။"

ဧည့်ကြို - "...”

အရင်က လာခဲ့ဖူးသော သူအများစုမှာ ရှက်ရွံ့တတ်ပြီး အလွန်အမင်း နှိမ့်ချတတ်ကြသည်။ ဤတစ်ယောက်မှာမူ သူမ၏ လျှံကျနေသော ယုံကြည်မှုဖြင့် ထူးဆန်းစွာပင် ယုံကြည်ချင်စရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။

ဧည့်ကြိုမှာ ရုတ်တရက် အလွန် စမ်းသပ်ကြည့်ချင်သွားခဲ့သည်။ ရှုယွမ်တွင် တကယ်ပဲ ကျွမ်းကျင်မှု ရှိလား သို့မဟုတ် လေလုံးမိုးလုံးများသာ ဖြစ်လား ဆိုသည်ကို သူမ အမှန်တကယ် မြင်တွေ့ချင်ခဲ့သည်။

သူမသည် လျင်မြန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်ပြီး ကောင်တာထဲတွင် မွှေနှောက်ရှာဖွေကာ တစ်လက်မ အရွယ် အဖြူအမည်း ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ "ဒီဓာတ်ပုံကို ဆေးရောင်ခြယ်ပေးလို့ ရမလား။"

ရှုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရပါတယ်။"

သူမ အချိန်ခရီး မသွားမီက ရှုယွမ်၏ အဓိက ဘာသာရပ်မှာ ဆက်သွယ်ရေး ဖြစ်သည်။ သတင်းအချက်အလက် ဓာတ်ပုံပညာမှာ မဖြစ်မနေ သင်ယူရသော ဘာသာရပ်ဖြစ်ပြီး ဖလင် ဓာတ်ပုံပညာမှာ ရွေးချယ်စရာ ဘာသာရပ် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဓာတ်ပုံပညာအပေါ် အလွန် ဝါသနာပါပြီး ၎င်းကို ထောက်ပံ့ရန် လုံလောက်သော ငွေကြေး အရင်းအမြစ်များလည်း ရှိခဲ့သည်။ သူမ ခေတ်ဟောင်းကင်မရာ အမျိုးမျိုးကို စုဆောင်းထားခဲ့ပြီး ကိုယ်ပိုင် ဓာတ်ပုံဆေးခန်း တစ်ခု ရှိကာ ဖလင်ရိုက်ကူးခြင်းနှင့် ဖလင်ဆေးခြင်း နှစ်မျိုးစလုံးကို အလွန် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။

ဧည့်ကြိုသည် ကောင်တာနောက်ဘက်မှ ထွက်လာပြီး နောက်ဘက် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် စုတ်တံတစ်ချောင်းနှင့် ဆေးအချို့ကို ယူဆောင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ဒီဓာတ်ပုံကို ဆေးရောင်ခြယ်ပေးပါ။"

ရှုယွမ်သည် နေရာမှာတင် စမ်းသပ်ခံရမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သလို သူမ အမုန်းဆုံး လုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်သည့် အဖြူအမည်း ဓာတ်ပုံများကို ဆေးရောင်ခြယ်ခြင်းဖြင့် စမ်းသပ်ခံရမည်ဟုလည်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမအမြင်တွင် အဖြူအမည်း ဓာတ်ပုံများသည် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။ အရောင်ပေါင်းထည့်ခြင်းမှာ လုံးဝ မလိုအပ်ပေ။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းမှာ လတ်တလောတွင် အလွန် ခေတ်စားနေခဲ့သည်။

ဓာတ်ပုံမှာ သေးငယ်သော်လည်း အလုပ်ပမာဏမှာ များပြားလှသည်။

ရှုယွမ်က မေးလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ ကျွန်မ ဒါကို ကောင်းကောင်း ဆေးရောင်ခြယ်ပေးနိုင်ရင် ဒီမှာ အလုပ်လုပ်လို့ ရမလား။"

ဧည့်ကြိုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှင့်ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုအပေါ် မူတည်တာပေါ့။ ဆရာကျောက်က ဒီရက်ပိုင်း ဆိုင်မှာ မရှိဘူး။ အကယ်၍ ရှင် တော်တယ်ဆိုရင် သူ ရှင့်ကို သေချာပေါက် အလုပ်လာလုပ်ခိုင်းပါလိမ့်မယ်။"

ရှုယွမ်သည် ကုလားထိုင် တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ ထိုင်ပြီး ရှောင်မန်ကို သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်စေခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီလေ" ဟု သူမက ပြောလိုက်သည်။

ဓာတ်ပုံထဲတွင် စစ်သားတစ်ဦး ပါဝင်သည်။ ရှုယွမ်သည် ရုပ်ပုံကို နီညိုရောင်သမ်းသော အရောင် အဖြစ် ဦးစွာ ချိန်ညှိရန် လိုအပ်ပြီး အသားအရေ အရောင်ကို သဘာဝနှင့် ပိုနီးစပ်စေရန် အညိုရောင်သမ်းသော အရောင်သို့ ချိန်ညှိရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဆေးများကို ရောစပ်လိုက်သည် နှုတ်ခမ်းများကို အနီရောင် ခြယ်သခြင်း ကြယ်ငါးပွင့်နှင့် ပခုံးအဆင်တန်ဆာများကို အနီရဲရဲ ခြယ်သခြင်းနှင့် ယူနီဖောင်းကို အစိမ်းရောင် အရိပ်အယောင် ထည့်သွင်းခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မန်သည် သူမ ဘေးတွင် ထိုင်လျက် သူ့အမေ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို မျက်လုံးပြူး၍ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဒါဆို အမေက အနုပညာကိုလည်း သိတာပဲ။ ရှောင်မန်ကလည်း ပုံဆွဲရတာကို ကြိုက်တယ်၊ ဒါကို သူ အမေ့ဆီကနေ အမွေရခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ကလေးငယ်လေးသည် ရှုယွမ်၏ လက်ထဲရှိ စုတ်တံကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ စကားမပြောရဲခဲ့သလို သူ့အသက်ရှူသံများပင် သူမကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပို၍ တိုးညှင်းသွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့လည်း စုတ်တံ တစ်ချက် မှားယွင်းသွားရုံဖြင့် ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည် မဟုတ်လော။

တပည့် နှစ်ဦးသည်လည်း လာရောက် ကြည့်ရှုကြပြီး ရှုယွမ်က မျဉ်းကြောင်းများ ရေးဆွဲကာ အရောင်များကို တစ်ချက်ချင်း ဖြည့်သွင်းနေသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ ရှောင်မန်ကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် အသံမထွက်ရဲခဲ့ကြပေ။

အဖြူအမည်း ဓာတ်ပုံသည် ရှုယွမ်၏ လက်ထဲတွင် ကာလာ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ရှောင်မန်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ပထမဆုံး ချလိုက်သူ ဖြစ်သည်။ "ဝိုး...၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ။ အရမ်း လင်းလက်ပြီး သဘာဝကျတာပဲ။ အမေ၊ အမေက အရမ်းမိုက်တာပဲ။"

ရှောင်မန်သည် ရှုယွမ်၏ နံပါတ်တစ် ပရိသတ်ဖြစ်ပြီး သူမကို လုံးဝကို အားကျလေးစားနေခဲ့သည်။

ဆိုင်ဝန်ထမ်း သုံးဦးစလုံးကလည်း သူ့ကို သဘောတူခဲ့ကြသည်။

ဧည့်ကြိုမှာ အလွန်အမင်း ချီးကျူးအားကျနေခဲ့သည်။ "ရှင် ဆေးရောင်ခြယ်တာ အရမ်း မြန်တယ်၊ ပြီးတော့ ရှင့်ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက မယုံနိုင်စရာပဲ။ ကာလာနဲ့ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ။"

တပည့် နှစ်ဦးမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် သင်ယူနေခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုအဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးပေ။

ဧည့်ကြိုသည် တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ပေ။ "သန်ဘက်ခါကျရင် ဆရာကျောက်က အလုပ်မဆင်းခင် ဆိုင်ကို ဝင်လာလိမ့်မယ်။ ညနေ လေးနာရီလောက် ပြန်လာခဲ့ပါ။"

ဆေးရောင်ခြယ်သည့် ကျွမ်းကျင်မှုများမှာ ဤမျှ ကောင်းမွန်နေသဖြင့် သူမ၏ ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးမှုနှင့် ဓာတ်ပုံဆေးခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုများမှာလည်း ထိုနည်းတူ ကောင်းမွန်နေမည်မှာ သေချာသည်။ သူမသည် ဆရာကျောက် ရောက်လာသည့်အခါ ရှုယွမ်အား အထူး ထောက်ခံချက်တစ်ခု ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။

ဓာတ်ပုံတိုက်၏ လက်ရှိ မန်နေဂျာနှင့် တစ်ဦးတည်းသော အကြီးတန်း ဆရာဖြစ်သူမှာ ပြင်းထန်သော အဆစ်အမြစ် ရောင်ရမ်းရောဂါကို ခံစားနေရပြီး လှုပ်ရှားသွားလာမှု ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေသည်။ သူသည် အနားယူရန် လိုအပ်သဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ပေးမည့်သူ တစ်ဦးကို ယာယီ ရှာဖွေနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ" ရှုယွမ်က အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။

သူတို့ ဓာတ်ပုံတိုက်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရှောင်မန်သည် ရှုယွမ်၏ လက်ကို ကိုင်ထားကာ အရှေ့အနောက် လွှဲယမ်းရင်း သူ့အသံမှာ ချိုမြိန်ပြီး ရွှင်လန်းနေခဲ့သည်။ "အမေ၊ အမေက အရမ်း တော်တာပဲ။ အမေ သေချာပေါက် ဓာတ်ပုံဆရာ အလုပ် ရမှာပါ။ ဒီဆိုင်က အဆင်မပြေရင်တောင် တခြားဆိုင် တစ်ဆိုင် အဆင်ပြေမှာပါ။"

"အမေလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်ပါတယ်" ရှုယွမ် ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အပေါ်သို့ မြင့်တက်နေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ သားထံမှ အားပေးစကားများကို ရရှိခဲ့သည်။

ကလေးငယ်လေးသည် အတိအကျ လိုအပ်နေသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အထောက်အပံ့မျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ရှုယွမ်သည် သူ့ကို အခြားကလေးများကဲ့သို့ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုကင်းမဲ့စေချင်ခဲ့သည်။

သားအမိနှစ်ဦးသည် စိတ်နေစိတ်ထား ကောင်းမွန်စွာဖြင့် အိမ်သို့ လမ်းလျှောက်ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

လီဟုန်ရှား၏ အမြင်တွင် ရှုယွမ်၏ အိမ်ထောင်ရေး အခြေအနေမှာ လုံးဝ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။ ထိုအကြောင်းကို စိုးရိမ်နေခြင်းက အထောက်အကူ ဖြစ်မည်မဟုတ်သဖြင့် ၎င်းအစား သူမ၏ အလုပ်အကိုင် အလားအလာများကိုသာ အာရုံစိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။

သူမတွင် အားသာချက် အနည်းငယ် ရှိနေခဲ့သည်။ သူမသည် စက်ရုံ ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ ဇနီးဖြစ်သူနှင့် ရုံးခန်း တစ်ခန်းတည်းတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ပြီး ထိုအမျိုးသမီးမှာလည်း စာရင်းကိုင်ဖြစ်ကာ ဝန်ထမ်းရေးရာများကို တာဝန်ယူရသည်။ အလုပ်ခန့်ထားမှုများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သဘာဝကျကျပင် သူမသည် အတွင်းသတင်းများကို ပိုကောင်းမွန်စွာ ရရှိနိုင်သည်။

ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ ဇနီး ရုံးခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီဟုန်ရှားသည် သူမအား လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို နွေးထွေးစွာကမ်းပေးလိုက်သည်။ နှုတ်ခွန်းဆက်စကား အနည်းငယ် ပြောကြားပြီးနောက် သူမသည် စကားဝိုင်းကို နွေဦး အလုပ်ခေါ်ယူမှုဘက်သို့ ချောမွေ့စွာ လမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်သည်။ သူမ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ ရှုယွမ် စောင့်နေတာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီ။ ဒီတစ်ခေါက် အလုပ်ခေါ်တဲ့အထဲမှာ နောက်ဆုံးတော့ သူ့အလှည့် ရောက်လာပြီ မဟုတ်လား။"

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ သာမန် ဝန်ထမ်းများ ဖြစ်ကြသော်လည်း စက်ရုံ ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ ဇနီးဖြစ်သူ ကျားကွေ့ရှန့်သည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကဲ့သို့ပင် ရုံးသုံးစကားများ၊ ဆင်ခြေများဖြင့် ပြည့်နှက်နေစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။

"စက်ရုံ အလုပ်သမားတွေရဲ့ ကလေးတွေ အများကြီးက နေရာချထားပေးဖို့ စောင့်နေကြတာ၊ ဒါပေမယ့် နေရာက နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတာလေ။ အဲ့ဒါကို ငါတို့က ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးရမလဲ။ အဘိုးကြီးထန်ရဲ့ အလုပ်က မလွယ်ဘူးလေ။ သူ ဘယ်သူ့ကို ဦးစားပေးပေး၊ တခြား တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ စိတ်ဆိုးမှာပဲ။"

လီဟုန်ရှားသည် သနားစရာကောင်းအောင် ပြောဆိုရင်း အတန်ကြာ ဆက်ပြောနေခဲ့သည်။ "ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် သိလာတာ နှစ်တွေတောင် ကြာပြီလေ။ ငါတို့အတွက် အဘိုးကြီးထန်ကို စကားတစ်ခွန်းလောက် သွားပြောပေးလို့ မရဘူးလား။ ရှုယွမ်အတွက် ဘယ်နေရာဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါတို့က ဂျီးမများပါဘူး။"

ကျားကွေ့ရှန့်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။ "နင့်ကို ငါ မကူညီချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် တကယ်ကို ခက်ခဲလို့ပါ။ အလုပ်သမား အများကြီးက လက်ဆောင် အထုပ်ကြီးတွေ သယ်ပြီး ငါတို့ အိမ်ကို ရောက်လာကြတယ်၊ အားလုံးက ကြိုးဆွဲချင်ကြတာပဲ။ ဒါပေမယ့် အဘိုးကြီးထန်က ဖြောင့်မတ်ပြီး တရားမျှတတယ်။ သူက လူတွေကိုရော သူတို့ရဲ့ လက်ဆောင်တွေကိုပါ မောင်းထုတ်လိုက်တာ။ ဒါဆို ငါက နင့်ကို ဘယ်လို ကူညီပေးရမလဲ။"

လီဟုန်ရှားသည် ပါးနပ်သော သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကျားကွေ့ရှန့် ဆိုလိုသည်ကို သူမ အပြည့်အဝ နားလည်ခဲ့သည်။ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အဆက်အသွယ်များက အသုံးမဝင်ပေ။ အကယ်၍ သင် အလုပ်တစ်ခု လိုချင်ပါက သင်သည် လက်ဆောင်များ ပေးရမည်။ ပြီးတော့ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နေသူများ အလွန်များပြားသဖြင့် သာမန် ဆေးလိပ်၊ အရက်နှင့် သရေစာများက သူတို့၏ မျက်လုံးကို ဖမ်းစားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။