အခန်း ၃၁

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၃၁

နောက်တစ်နေ့မှာ စနေနေ့ ဖြစ်သည်။ ညနေပိုင်းတွင် ရှုဖျင်၏ မိသားစု ညစာစားရန် ရောက်လာမည် ဖြစ်သည်။ နံနက် ခြောက်နာရီ မထိုးမီတွင် ရှုယွမ်သည် ဈေးဝယ်ထွက်ရန် ရှောင်မန်ကို သူမနှင့်အတူ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

သူမတို့၏ ပထမဆုံး မှတ်တိုင်မှာ သားသတ်ရုံ ဖြစ်သည်။ သူမတို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လူ နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် တန်းစီနေကြပြီပင်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှုယွမ်၏ အလှည့်သို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ဝက်သား သုံးထပ်သား တစ်ကျင်း (၅၀၀ ဂရမ်) ဝယ်ရန် တစ်ယွမ်နှင့် နှစ်မော့ (၁.၂ ယွမ်) သုံးစွဲခဲ့သည်။ သူမ တွန့်တိုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ အသားများများ ဝယ်မိပါက လီဟုန်ရှားသည် ငွေကြေးနှင့် ရိက္ခာကူပွန်များအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

သားသတ်ရုံ၏ ဘေးတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင် ရှိသည်။ သားသတ်ရုံနှင့်မတူဘဲ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်တွင် တန်းစီနေသူ မရှိပေ။ သားအမိနှစ်ဦးသည် ဟင်းနုနွယ်ရွက်နှင့် မုန်လာဥဖြူများကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး အိမ်၏ ယောက်ျားသားလေး ဖြစ်သော ရှောင်မန်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ သယ်ဆောင်လာသည့် အဝါရောင် ကြက်သွန်မြိတ် အစည်းငယ်လေး တစ်စည်းကိုပင် အပို သုံးစွဲဝယ်ယူခဲ့သေးသည်။

သူတို့ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် စျေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမကို ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ သူမတို့သည် ယုန်ဖြူလေး နို့သကြားလုံးနှင့် သစ်သီးသကြားလုံး နှစ်မျိုးစလုံးကို ကျင်းဝက်စီ (၂၅၀ ဂရမ်) ဝယ်ယူရန် နောက်ထပ် ခြောက်မော့ (၀.၆ ယွမ်) ခန့်ကို ထပ်မံ သုံးစွဲခဲ့ကြသည်။

ရှုယွမ်သည် နို့သကြားလုံး တစ်လုံးကို အခွံခွာပြီး ရှောင်မန်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ခွံ့ကျွေးလိုက်သည်။ သူ၏ ပါးလေးမှာ ရှဉ့်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ဖောင်းကားသွားခဲ့သည်။

ရှောင်မန်သည်လည်း သကြားလုံး တစ်လုံးကို အခွံခွာပြီး အခွံကို ဂရုတစိုက် ခေါက်ကာ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ပြီးနောက် သူ၏ လက်သေးသေးလေးကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ အမေလည်း တစ်လုံး စား။"

ရှုယွမ်သည် ကိုင်းညွတ်ပြီး သူကမ်းပေးသော သကြားလုံးကို လက်ခံလိုက်သည်။ "အရမ်း ချိုတာပဲ" သူမက ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် ရှုဖျင်သည် စားသောက်ခန်းမမှ သိုးခြေထောက်ရိုး အချို့ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ အိမ်တွင် မီးဖို တစ်ခုတည်းသာ ရှိသဖြင့် ညနေ လေးနာရီတွင် ရှုယွမ်သည် သိုးသားနှင့် မုန်လာဥဖြူ ဟင်းရည်ကို ဦးစွာ ချက်ပြုတ်ပြီး ထို့နောက် ထမင်းဟင်း ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။

အလုပ်ဆင်းချိန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် စောင့်ဆိုင်းရန် ရှောင်မန်ကို အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံ၏ ရှေ့ဂိတ်တံခါးသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ကျေးလက်မှ ငါးလာရောင်းသော လယ်သမား တစ်ဦးထံမှ အလေးချိန် နှစ်ကျင်းမှ သုံးကျင်းခန့် (၁-၁.၅ ကီလိုဂရမ်) ရှိသော ငွေရောင် ငါးကြင်း တစ်ကောင်အတွက် တစ်ယွမ်နှင့် သုံးမော့ (၁.၃ ယွမ်) ကို သုံးစွဲခဲ့သည်။

သူမ အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ရှုဖျင်၏ ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် လီဟုန်ရှားတို့လည်း အိမ်ပြန်ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဟင်းချက်သည့် အလုပ်ကို လွှဲယူပြီး ရှုယွမ်က ကလေး သုံးယောက်ကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်ကာ သကြားလုံးများ ဝေငှပေးရင်း မေးလိုက်သည်။ "အရသာရှိတဲ့ အစားအစာ အနံ့ကို ရလား။"

အသက် ခုနစ်နှစ်အရွယ် အမြွှာများဖြစ်သော မော့မော့နှင့် မော့တိတို့သည် သူတို့၏ နှာခေါင်းလေးများဖြင့် အနံ့ခံကြည့်ပြီး ပြိုင်တူ ပြောလိုက်သည်။ "အနံ့ ရတယ်!"

ရှုယွမ်က သူတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ရှောင်မန်။ ဒီနေ့ အစားအသောက်က ရှောင်မန်ကို ငါတို့ရဲ့ မိသားစုကြီးထဲကို နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုဖို့အတွက် အထူး ပြင်ဆင်ထားတာ။"

အခမ်းအနား အငွေ့အသက်မှာ အပြည့်အဝ လည်ပတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မန်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ဖိကပ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့အမေသည် သူ့ကို ကြိုဆိုရန်အတွက် ကြီးမားသော အစားအသောက် တစ်ခုကို ပြင်ဆင်ပေးဖို့ ဒုက္ခခံခဲ့ရသည်။ သူမသည် သူ့အပေါ် တကယ်ပဲ ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။

မော့မော့သည် ချက်ချင်းပင် လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ ထိုအသံမှာ ကြည်လင်ပြီး ရွှင်လန်းနေခဲ့သည်။ "ကြိုဆိုပါတယ်၊ ညီလေး ရှောင်မန်။ အခု ငါတို့မှာ သူငယ်ချင်း အသစ်တစ်ယောက် ရှိသွားပြီ။"

အနီးအနားတွင် နေထိုင်သော်လည်း ရှုဖျင်၏ ခင်ပွန်း ကျန်းကျန့်ရှယ်သည် ရှုမိသားစုထံ အလည်အပတ် လာရောက်ရန် သိပ်ပြီး စိတ်အားထက်သန်ခြင်း မရှိပေ။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူသည် အစားအစာများ အကုန်နီးပါးခန့် အဆင်သင့်ဖြစ်ချိန်မှသာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းကျန့်ရှယ်သည် သန့်စင်သော အသွင်အပြင် ဖြူဝင်းသော အသားအရေ၊ မျက်မှန်များ တပ်ဆင်ထားပြီး ပညာတတ်တစ်ဦး၏ အငွေ့အသက် ရှိသည်။ သူသည် အလုပ်သမား၊ တောင်သူလယ်သမားနှင့် စစ်သား တက္ကသိုလ်တွင် ပညာသင်ကြားခဲ့ပြီး ယခုအခါ အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံတွင် အလုပ်ရုံမှူး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် အကြာတွင် အများပြည်သူ၏ လျှပ်စစ်ပစ္စည်း လိုအပ်ချက်မှာ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာမည့် အချိန်တွင် အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံသည် စီမံခန့်ခွဲမှု ညံ့ဖျင်းမှုကြောင့် ပိတ်သိမ်းသွားရမည် ဖြစ်သည်။ အလုပ်ရုံမှူးဖြစ်စေ၊ ယာယီ စားသောက်ခန်းမ ဝန်ထမ်းဖြစ်စေ၊ အားလုံး အလုပ်ပြုတ်ကြရမည် ဖြစ်သည်။

ဤညစာကို တကယ့် ပွဲတော်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။ မိသားစု တစ်ခုလုံးသည် စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုတွင် ထိုင်ကြသည်။ သိုးသားနှင့် မုန်လာဥဖြူ ဟင်းရည်ကို ပန်းကန်လုံးများထဲသို့ ခပ်ထည့်ပေးနေစဉ် ရှုဖျင် ပြောလိုက်သည်။ "သိုးသားဟင်းရည်က အာဟာရဖြစ်တယ်။ အားလုံးပဲ များများသောက်ကြ။"

မော့တိက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ အမေ နည်းနည်းပဲ စားတာ ပိုကောင်းမယ်။ အမေက ဝက်တစ်ကောင်လို ဝနေပြီ။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်မန်၏ ပါးစပ်မှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပွင့်ဟသွားခဲ့သည်။ ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီကလေးက သူ့အမေကို ဝက်နဲ့ တူတယ်လို့ တကယ်ပဲ ပြောလိုက်တာလား။ အဲ့ဒါ အရမ်းကို ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်။

သိသာထင်ရှားစွာပင် ၎င်းမှာ သူ ထိုသို့ပြောခြင်း ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှုဖျင်က တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှုယွမ်မှာမူ ၎င်းကို လက်မခံခဲ့ပေ။ သူမသည် လက်လှမ်းကာ မော့တိ၏ လက်ခုံကို ကျယ်လောင်သော ရိုက်သံနှင့်အတူ ဖြတ်ခနဲ ရိုက်ချပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကသာ ဝက်။ မင်းအမေကို အဲ့ဒီလိုမျိုး စကားပြောဖို့ မရဲစေနဲ့။"

မော့တိသည် အလိုလိုက်ခံထားရပြီး မြှောက်စားခံထားရသူ ဖြစ်သည်။ သူ အရိုက်ခံရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူက ဒေါသတကြီး ပြန်ရမ်းကားတော့မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှုယွမ်၏ လက်သည် လေထဲတွင် မြှောက်ထားဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် နာကြည်းစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မငိုခဲ့ပေ။

လီဟုန်ရှားသည် အခြေအနေကို ပြေလည်စေရန် အမြန် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့ အစားအသောက်တွေ အများကြီး ရှိတာပဲ ရန်မဖြစ်ကြနဲ့။ မြန်မြန် စားကြ။"

ရှောင်မန်သည် ယခုအခါ သူ့အမေကို ပို၍ပင် လေးစားအားကျသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ကလေးများကို ဆုံးမရာတွင် တကယ်ပဲ နည်းလမ်းရှိသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် ကလေးတစ်ယောက်က သူ့မိခင်ကို သေလုမတတ် ဒေါသထွက်အောင် ဘယ်လိုလုပ်နိုင်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူက စကားနားမထောင်တဲ့၊ စာနာစိတ်မရှိတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။

ညစာစားစဉ် လေထုမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အစားအသောက်များမှာ ပေါများပြီး အရသာရှိသဖြင့် ညစာမှာ နောက်ဆုံးတွင် အနေရခက်သည့် အခြေအနေသို့ မရောက်ရှိခဲ့ပေ။

ရှုဖျင်၏ မိသားစု ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် မော့မော့က ရှောင်မန်အား ကတိတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။ "ငါ ကျောင်းသွားရမယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျောင်းဆင်းရင်တော့ ငါတို့ အတူတူ ဆော့လို့ရတယ်။ နင် ကျောင်းမသွားဘူးလား။"

ရှောင်မန်က ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ကျောင်းမသွားနိုင်သေးဘူး။ ငါ စာရင်းမသွင်းရသေးဘူးလေ။"

ရှောင်မန်သည် လူကြီးလေး တစ်ယောက်၏ ရင့်ကျက်မှုဖြင့် အမြဲတမ်း စကားပြောဆိုလေ့ရှိသဖြင့် ရှုယွမ်ကို ရယ်မောစေခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ခေါင်းပေါ်ရှိ ပျော့ပျောင်းသော ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းအဖေနဲ့ အမေ လက်ထပ်စာချုပ် လုပ်ပြီးတာနဲ့ မင်းရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို အမေ စာရင်းသွင်းမယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် မင်း ကျောင်းသွားလို့ ရပြီ။"

ရှောင်မန်က မျှော်လင့်ချက် ကြီးစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

သူသည် သူငယ်တန်း တက်နေကြပြီဖြစ်သော ထိုကလေး နှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် မော့မော့နှင့် မော့တိတို့ကို အတော်လေး အားကျနေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အလွန် ခမ်းနားပုံရသည်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တွင် ရှိစဉ်က သူတို့တွင် "အနီရောင် ပြုစုပျိုးထောင်ရေး အတန်း" သာ ရှိခဲ့ပြီး သူသည် ထိုအတန်းကိုပင် တက်ရောက်ရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့သေးပေ။

ကျန်းကျန့်ရှယ်သည် ရှုယွမ်ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလာခဲ့သည်။ "ရှုယွမ်၊ မင်းအသက်က ငယ်တော့တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက လူတွေကို တကယ် စိတ်ပူအောင် လုပ်တာပဲ။"

ရှုဖျင်က သူမကို သုံးစွဲရန် ငွေပေးခဲ့သောကြောင့် သူ မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာ ဖြစ်မည်ဟု ရှုယွမ် တွက်ဆလိုက်မိသည်။

သူမ အချိန်ခရီး သွားပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ငွေပြန်ဆပ်ရန် သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပညာရှိသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ ယဉ်ကျေးနေမည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အကြီးဆုံးခဲအို၊ ကျွန်မအတွက် စိတ်ပူနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ရှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ ဂရုစိုက်သင့်တယ်။"

သူမ၏ အကြည့်တွင် သတိပေးချက်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။ သူမနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲသွားကြောင်းကို ကျန်းကျန့်ရှယ် ခံစားသိရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို သူ သေချာ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသဖြင့် အကြည့်လွှဲပြီး ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ နောက်ထပ် တစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ပေ။

သူသည် အိမ်ပြန်ရာလမ်း တစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ သူတို့ တံခါးပေါက်မှ ဝင်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ရှုဖျင်အား သတိပေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လို လူမျိုးကများ တရားဝင် လက်မထပ်ဘဲ ကလေး ယူကြတာလဲ။ မင်းရဲ့ အဲ့ဒီ ဒုတိယညီမနဲ့ ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေက လူကောင်းတွေ ဖြစ်ဖို့ မရှိဘူး။ မင်း သိထားသလောက်ဆိုရင် အဲ့ဒီလူက တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး ပညာမတတ်တဲ့အပြင် အကျင့်စရိုက်လည်း ညံ့ဖျင်းနိုင်တယ်။ မကြာခင်မှာပဲ မင်းတို့ မိသားစု တစ်ခုလုံးက မင်းကို ဒုက္ခတွင်းထဲ ဆွဲချသွားလိမ့်မယ်။ သူမကို နောက်ထပ် ပိုက်ဆံ ထပ်မပေးနဲ့တော့၊ ပြီးတော့ သူမနဲ့ အဲ့ဒီလောက်ကြီး အဆက်အသွယ် လုပ်နေတာကိုလည်း ရပ်လိုက်တော့။"

ရှုဖျင်၏ နှုတ်ခမ်းများသည် နောက်ဆုံးတွင် စကားမပြောမီ အကြိမ်များစွာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ "ဒါဆို ရှင့်ရဲ့ လစာက ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ ကျွန်မရဲ့ လုပ်အားခတွေကပဲ အိမ်အတွက် ကုန်ကျစရိတ် အားလုံးကို ကာမိနေရတာ၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒါက အနိုင်နိုင်ပဲလေ။"

ကျန်းကျန့်ရှယ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မှန်ကန်သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ငါက ငါ့လစာကို မင်းဆီ ပေးတယ်လေ၊ ပြီးတော့ မင်းက အဲ့ဒါကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ကိုယ့်မိသားစုဆီ ပေးလိုက်လို့ ရတယ်လို့ ထင်နေတာလား။"

ရှုဖျင်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။ သူမမှာ သံသယများ ရှိနေပြီး စကားမပြောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ "ကျွန်မရဲ့ ညီမကို ကူညီတာ ဘာမှားလို့လဲ။ ရှုယွမ်က ကျွန်မကို အကြွေးပြန်ဆပ်ပြီးသွားပြီ။ အဲ့ဒီကိစ္စ ပြီးသွားပြီ။ ရှင့်ရဲ့ လစာနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ ရှင် အဲ့ဒါကို တခြား တစ်ယောက်ယောက်အတွက် သုံးနေတာလား။"

ကျန်းကျန့်ရှယ်သည် ချက်ချင်း အသံကို မြှင့်လိုက်ရာ ဖော်ထုတ်ခံရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဖုံးကွယ်ထားသည့် ဒေါသ အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "မဟုတ်က ဟုတ်ကတွေ မပြောနဲ့။"

နောက်တစ်နေ့တွင် ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို ညနေ လေးနာရီတွင် ဝေမင် ဓာတ်ပုံဆိုင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဆရာကျောက်မှာ ဓာတ်ပုံတိုက်တွင် ရှိနေပြီး ဧည့်ကြို ဟွမ်ကျွမ်းသည် ရှုယွမ်အား ထောက်ခံပေးရန် သူမ၏ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ဆရာကျောက်သည် ရှုယွမ်၏ ဓာတ်ပုံ ဆေးရောင်ခြယ်သည့် ကျွမ်းကျင်မှုကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့ပြီး သူမ၏ ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးမှုနှင့် ဓာတ်ပုံဆေးခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုများမှာလည်း ထိုနည်းတူ ကောင်းမွန်မည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။

သို့သော် သူမနှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ သူသည် သူမကို ငယ်ရွယ်လွန်းသေးသည်ဟု ခံစားခဲ့ရဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ ရှာဖွေနေခဲ့သောအရာမှာ သူ မရှိချိန်တွင် ဓာတ်ပုံတိုက် တစ်ခုလုံးကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည့် သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ရှုယွမ်မှာ ထိုအရာအတွက် ငယ်ရွယ်လွန်းသည်ဟု ထင်ရသည်။

"ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့က ပြဿနာ မရှိဘူးမလား" ဆရာကျောက်သည် ရှုယွမ်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးရေး အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားစဉ် မေးလိုက်သည်။

အခန်းကို ရိုးရှင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားသည်: သေတ္တာပုံစံကင်မရာ တစ်လုံး၊ စတူဒီယို မီးအလင်းရောင် နှစ်လုံး၊ ပုံတူဓာတ်ပုံများအတွက် နောက်ခံ အဝတ်စ ငါးခုနှင့် အသုံးအဆောင်များအဖြစ် အသုံးပြုသော စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင် တစ်စုံတို့ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတော့လည်း ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များက စစ်မှန်သော သေတ္တာပုံစံကင်မရာ တစ်လုံးကို ရှုယွမ် မြင်တွေ့ခွင့် ရခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ယွမ် တစ်ထောင်မှ နှစ်ထောင်ခန့် တန်ကြေးရှိမည် ဖြစ်သည်။ ဓာတ်ပုံရိုက်သည့်အခါ အလင်းရောင်ကို ကာကွယ်ရန် အနီရောင် အဝတ်စတစ်ခုပင် လိုအပ်သေးသည်။

သူမသည် သေတ္တာပုံစံကင်မရာကို တစ်ပတ် ပတ်ကြည့်ပြီး ထို့နောက် မြင်ကွင်းရှာဖွေရေး မှန်ဘီလူး၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အတွင်းသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး၊ ဆရာကျောက်။ ဒါပေမယ့် ဆေးရည်စိမ်တာနဲ့ ပုံသေဆေးရည် အချိုးအစားတွေကို ရှင် ကျွန်မကို ပြောပြဖို့တော့ လိုလိမ့်မယ်။"

တပည့် နှစ်ဦးမှာ အထူးသဖြင့် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။ ဝမ်ယိုချိုက်က ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါက လွယ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ပြောပြပါ့မယ်။"

ဟူကျီချန်က ဖြည့်စွက်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင်တောင် အစ်မအတွက် ရောစပ်ပေးလို့ ရပါတယ်။"

သူတို့၏ ဆရာ ရှာတွေ့မည့်သူမှာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရန် ခက်ခဲသူ ဖြစ်မည်ကို သူတို့ စိုးရိမ်နေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ရှုယွမ်ကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်ပြီး ပေါင်းသင်းရလွယ်ကူကာ လှပသော အစ်မကြီး တစ်ဦးကိုမူ ဘယ်သူက မနေစေချင်ဘဲ ရှိပါမည်နည်း။

သူတို့ သုံးဦးစလုံးက ရှုယွမ်ကို နေစေချင်သည်ကို မြင်သောအခါ ဆရာကျောက်သည် သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများကို ဆက်၍စမ်းသပ်ရန် ဒုက္ခမခံတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း တနင်္လာနေ့ကစပြီး အလုပ်စဆင်းလို့ ရပါပြီ။"

ခေါင်းဆောင် ဓာတ်ပုံဆရာသည် ယွမ် ရှစ်ဆယ် ရရှိပြီး ယာယီ အစားထိုး ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ပေးသူမှာ လေးဆယ့်ငါးယွမ် ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

တနည်းအားဖြင့် ဆိုရလျှင် သူတို့သည် တကယ့် ကျွမ်းကျင်မှုရှိသူ တစ်ဦးကို ယာယီအဖြစ် အလုပ်လုပ်စေချင်သော်လည်း လစာမှာ နည်းပါးသဖြင့် သင့်တော်သူ တစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင် သူသည် ရှုယွမ်အား အလုပ်ခန့်ရန် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆရာကျောက်သည် သူ လုံးဝ လက်လွှတ်ထားမည် မဟုတ်ကြောင်းကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ လေးဆယ့်ငါးယွမ်မှာ တရားမျှတသော လုပ်အားခ ဖြစ်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူသည် အခြေအနေများကို စစ်ဆေးရန် မကြာခဏ လာရောက်ဦးမည် ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်ကလည်း ထိုနည်းတူ အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ တနင်္လာနေ့ ကျွန်မ လာခဲ့ပါ့မယ်။"

ဆရာကျောက်မှာ ဂျီးများပြီး စကားပြောဆိုရန် ခက်ခဲမည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အလုပ်ကိစ္စ ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ပြေလည်သွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူမသည် မြင်းကို ရှာဖွေနေစဉ် မြည်းကို စီးနင်းနေခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဤဓာတ်ပုံတိုက်ငယ်လေးရှိ အလုပ်မှာ သူမ၏ အစပြုရာ နေရာသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ရှောင်မန်သည် ရှုယွမ်၏ လက်ကို ကိုင်ထားပြီး ဝမ်းသာအားရ အရှေ့အနောက် လွှဲယမ်းနေခဲ့သည်။ "အမေ၊ အမေက အရမ်းမိုက်တာပဲ။ ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပဲ အလုပ်တစ်ခု ရှာတွေ့သွားတယ်။"

ရှုယွမ်သည် စိတ်နေစိတ်ထား ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။ "အလကား ထိုင်စားနေရတာ မရှိတော့ဘူး။ ငါ တရားဝင် အလုပ်သွားလုပ်တော့မယ်။"

သူမသည် မူလက သတင်းကောင်းကို လီဟုန်ရှားနှင့် ရှုဟယ်တို့အား ချက်ချင်း ဝေမျှလိုခဲ့သော်လည်း ပြွန်ပုံသဏ္ဌာန် တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှုဟယ် အထိတ်တလန့် ပြေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရှုယွမ်သည် သူမကို တားရန် အမြန် လှမ်းခေါ်ပြီး ဘာကြောင့် ပြေးနေတာလဲဟု မေးလိုက်သည်။

ကယ်တင်ရှင်ကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ရှုဟယ်သည် သူမ၏ နံဘေးသို့ အပြေးအလွှား လာခဲ့ပြီး နားထဲသို့ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"စက်ရုံက နွေဦး အလုပ်ခေါ်ယူမှု လုပ်နေတယ်။ အမေက အစ်မ အလှည့် မရောက်တော့မှာကို ကြောက်လို့၊ အလုပ်က ဆင်းဆင်းချင်းမှာပဲ တစ်ခုခုကို ဆွဲယူပြီး ညွှန်ကြားရေးမှူးထန်ရဲ့ အိမ်ကို လက်ဆောင်ပေးဖို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့တယ်။ သူမက ညစာ ချက်ထားဖို့ ကျွန်မကို ပြောခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ပိုတွေးလေ၊ တစ်ခုခုတော့ မှားနေတယ်လို့ ခံစားရလေမို့လို့ သူ့ကို သွားရှာတာ။"

"ဘာလက်ဆောင်မျိုးလဲ" ရှုယွမ်က မေးလိုက်သည်။

ရှုဟယ်က အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။ "သာမန် ဆေးလိပ် ဒါမှမဟုတ် အရက်လောက်ဆိုရင်တော့ ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သူမက အိမ်က ကြွေရည်သုတ် ပန်းအိုးကို ယူသွားတာ၊ သူ တန်ဖိုးထားတဲ့ အရာလေ။ အဲ့ဒါ အဘွားဆီကနေ အမေ့ဆီ လက်ဆင့် ကမ်းလာတာ၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒါကို သေချာ ဂရုစိုက်ဖို့ ကျွန်မတို့ကို အမြဲတမ်း ပြောခဲ့တာလေ။ အဲ့ဒါကို ဒီအတိုင်း ပေးပစ်လိုက်သင့်တယ်လို့ အစ်မ ထင်လား။"

ရှုဟယ် သူမ၏ စကားကို အဆုံးမသတ်ရသေးမီမှာပင် ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို ဆွဲယူကာ အမြန် ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။