အခန်း ၃၂

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၃၂

စက်ရုံမှာ အလုပ်တစ်ခု ရဖို့အတွက် ရှေးဟောင်း ကြွေရည်သုတ် ပန်းအိုး တစ်လုံးကို လာဘ်ထိုးတယ် ဟုတ်လား။

ဒီထက် ပိုပြီး အသုံးအဖြုန်း ကြီးတဲ့သူ ရှိဦးမလား။

သူမက တကယ်ကို ရှိသမျှ အကုန် ပုံအောနေတာပဲ။

သူတို့သည် ကျဉ်းမြောင်းပြီး ကျပ်တည်းသော လှေကားခွင်မှတစ်ဆင့် လှေကားထစ်များကို ဆင်းကာ အဆောက်အအုံ အဝင်ဝမှ ပြေးထွက်သွားကြသည်။ ရှောင်မန်ကို လက်မောင်းအောက်တွင် ပွေ့ညှပ်ထားလျက် ရှုယွမ်သည် အပြေးပြိုင်ပွဲ ချန်ပီယံ တစ်ဦး၏ အရှိန်ဖြင့် ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။

သူတို့ ပြေးလွှားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေပြင်းက ရှောင်မန်၏ ဆံပင်များကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားစေပြီး သူ၏ ချောမွေ့ပြီး ဝိုင်းစက်သော နဖူးကို ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။

ကလေးငယ်လေးက သူမကို အားပေးနေခဲ့သည်။ "အမေ၊ အမေ လုပ်နိုင်တယ်။"

ရှုယွမ်သည် ပို၍ပင် မြန်ဆန်စွာ ပြေးလွှားခဲ့သည်။ ဤအလုပ်မှာ လစာနည်းပါးပြီး အနာဂတ်တွင် အလုပ်ပြုတ်နိုင်ချေရှိသော အလုပ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း စဉ်းစားနိုင်စွမ်း သူမတွင် ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းအတွက် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုကို လဲလှယ်ခြင်းမှာ လုံးဝ မတန်ပေ။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် အစစ်အမှန် လဲလှယ်မှုတစ်ခုပင် မဟုတ်ပေ။ စက်ရုံ အလုပ်သမား တစ်ဦး၏ သမီးဖြစ်သဖြင့် သူမသည် အလုပ်ခန့်ထားမှုအတွက် အရည်အချင်း ပြည့်မီနေပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

စာအုပ်ထဲတွင် ရေးသားထားချက်အရ ၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များအတွင်း စက်ရုံများ ပိတ်သိမ်းသည့် လှိုင်းလုံးကြီး အတွင်း အလုပ်ပြုတ်သွားသော အလုပ်သမားများသည် လုံးဝ ဆင်းရဲဒုက္ခများထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသော်လည်း ညွှန်ကြားရေးမှူးထန်၏ မိသားစုမှာမူ အိမ်ခြံမြေနှင့် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် ငွေပုံကြီး မည်သို့မည်ပုံ ရှိနေခဲ့မှန်း မသိကာ နောက်ဆုံးတွင် လူသိများသော ဒေသခံ သူဌေးကြီးများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ကနဦး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အရင်းအနှီးအတွက် ဤရှေးဟောင်း ကြွေရည်သုတ် ပန်းအိုးကို သူတို့ ရောင်းချခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်လောက်လား။

ထိုအကြောင်းကို တွေးတောမိသောအခါ ရှုယွမ်သည် ပို၍ပင် အရေးတကြီးဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် အလွန်အမင်း မြန်ဆန်သောအရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးလွှားသွားခဲ့သဖြင့် သူမ၏ အနောက်တွင် အရိပ်တစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လီဟုန်ရှားသည် ပန်းအိုးကို ပေးအပ်ပြီးသွားပြီလား ဆိုသည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူမ မပေးရသေးပါက အခြေအနေများကို ကိုင်တွယ်ရန် ပိုလွယ်ကူလိမ့်မည်။ သို့သော် သူမ ပေးပြီးသွားလျှင်တောင်မှ ၎င်းကို ပြန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

အဲ့ဒါက အခြေအနေတွေကို ပျက်စီးသွားစေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒါဆိုလည်း ပျက်စီးပါစေတော့။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ သူမသည် ထောင့်နှစ်ခုကို ကွေ့သွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူနေအိမ်ရာဝင်း၏ အကောင်းဆုံး ဧရိယာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ အိမ်ရာဝင်း၏ ဤအပိုင်းကို သစ်ပင်ပန်းမန်များဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး ကိုယ်ပိုင် ခြံဝင်းများ ပါရှိသော သီးခြား အိမ်များ ရှိသည်။ ဤအိမ်များကို စက်ရုံ ညွှန်ကြားရေးမှူးများနှင့် ပါတီ အတွင်းရေးမှူးများအတွက် သီးသန့် ဖယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အနက် တစ်လုံးမှာ ညွှန်ကြားရေးမှူးထန်၏ အိမ်ဖြစ်သည်။ စက္ကန့်လေးမျှပင် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ ရှုယွမ်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်သွားခဲ့သည်။ "အမေ... အမေ... ဒီမှာ ရှိလား။ အမေ... လီဟုန်ရှား... လီဟုန်ရှား..."

ရှောင်မန်သည် သူ၏ ခွန်အား အားလုံးကို စုစည်းကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အဘွား... အဘွား... ဒီမှာ ရှိလား။ အဘွား..."

သူမ၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်ခြင်းက တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ လီဟုန်ရှားသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ ညွှန်ကြားရေးမှူးထန်တို့ လင်မယားနှင့်အတူ နွေဦး အလုပ်ခေါ်ယူမှု အကြောင်း စကားပြောနေစဉ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ရှုယွမ်က သူမ၏ နာမည်အပြည့်အစုံကို အသုံးပြု၍ အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် ရုတ်တရက် အလန့်တကြား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖိနပ်အောက်ခံထက်ပင် ပို၍ မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူတို့ကို တွေ့ဆုံရန် ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ လေသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ "နင်တို့ အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ။ လာ.... နင့်အဒေါ်ကို ရှောင်မန်ကို ကြည့်ခိုင်းလိုက်ဦး။"

ဤအချိန်မှာ လက်ဆောင်ပေးရန် အကောင်းဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်ဟု လီဟုန်ရှား ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ညစာစားချိန် ဝန်းကျင်ဖြစ်ပြီး လူအများစု အလည်အပတ် မလာတတ်သဖြင့် အလားတူ လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားနေသော အခြား တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ဆုံတွေ့မည့် အန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးစေသည်။

သို့သော် ရှုယွမ်၏ မျက်လုံးများမှာ လီဟုန်ရှား၏ လက်မောင်းအောက်တွင် ညှပ်ထားသော သားရေအိတ်အပေါ်တွင် စူးစိုက်နေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဖောင်းကားနေပုံရပြီး ရုတ်တရက် အကြံဉာဏ်ရသွားသဖြင့် သူမသည် ရှောင်မန်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲယူကာ သူမ မိခင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

လီဟုန်ရှားသည် သူ့ကို ဖမ်းရန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရှုယွမ်သည် သူမ မိခင်၏ ပခုံးပေါ်မှ သားရေလွယ်အိတ်ကို ချွတ်ယူရန် အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ဇစ်ဖွင့်ကာ အထဲရှိ ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

သူမသည် သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်သည်။

သူမ အချိန်မီ ရောက်လာခဲ့သည်။

တော်သေးတာပေါ့။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကြွေရည်သုတ် ပန်းအိုးမှာ အတွင်းတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယခု ၎င်းမှာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မည်သူကမျှ ၎င်းကို ပေးပစ်ရန် မစဉ်းစားသင့်တော့ပေ။

သူမသည် လွယ်အိတ်ကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ပခုံးပေါ်တွင် လွယ်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့ရာ လီဟုန်ရှားက ရှောင်မန်ကို ချီထားပြီး ကျားကွေ့ရှန့်အား ပြသနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးက သူ့ကို ချီးကျူးစကားများ ဆိုနေကြပြီး သူ မည်မျှ ရုပ်ရည်ချောမောကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်။

ရှောင်မန်သည် သူ၏ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံလေးဖြင့် ကျားကွေ့ရှန့်ကို "အဘွား" ဟုပင် ခေါ်လိုက်သေးသည်။

ရှုယွမ်သည် မတ်မတ်ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်ကို တည်ငြိမ်စွာ သောက်နေသော ညွှန်ကြားရေးမှူးထန် ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူမ မိခင်သည် စကားပြောဆိုရာတွင် များစွာ ခရီးရောက်ဦးမည် မဟုတ်ဟု သူမ တွက်ဆလိုက်သည်။ သူမက ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ ဇနီးအကြောင်း အတင်းအဖျင်းပြောခြင်းဖြင့် ပိုရင်းနှီးမှုရယူရန် ကြိုးစားနေတာလား။

သို့တိုင်အောင် ဒါတွေအားလုံးက သူမအတွက်ပဲ ဖြစ်သည်။ ဘယ်မိဘကများ ကိုယ့်ကလေးအတွက် စိတ်မပူဘဲ နေမှာလဲ။

ကျားကွေ့ရှန့်သည် သူမ၏ သိချင်စိတ်ကို ဆက်မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ရှုယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေက ဘယ်မှာလဲ။ နင် သူ့အကြောင်း ပြောတာ ငါ မကြားဖူးဘူး။"

ယခုအခါ အကျပ်အတည်း ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ရှုယွမ် လုံးဝ စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။ သူမ လွယ်ကူတည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဒေါ် ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေက မြို့ပြင် ရောက်နေတယ်။ သိပ်မကြာခင်မှာ အဒေါ် သူ့ကို တွေ့ရမှာပါ။"

လီဟုန်ရှားသည် စကားဝိုင်းကို ရှုယွမ်၏ အလုပ်ကိစ္စဆီသို့ ချောမွေ့စွာ ပြောင်းလဲပြီး ညွှန်ကြားရေးမှူးထန်နှင့် ကျားကွေ့ရှန့်တို့အား ပြုံးပြလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်ပါဦး၊ အခု ရှုယွမ်မှာ ကလေးတစ်ယောက် ရှိနေပြီဆိုတော့ သူ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရတော့မယ်။ ညွှန်ကြားရေးမှူးထန်က အခက်အခဲရှိတဲ့သူတွေကို အလုပ်နေရာ ချထားပေးဖို့ အမြဲတမ်း ဦးစားပေးတယ်လေ။ ဒီတစ်ခေါက် အလုပ်ခေါ်တဲ့အထဲမှာ ရှုယွမ်ကို နည်းနည်းလောက် ဦးစားပေးလို့ ရနိုင်မလား။"

ရှုယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ စတင် ပျောက်ကွယ်လာခဲ့သည်။ သူမ မိခင်သည် သူမ အလုပ်ရစေရန် ကူညီပေးဖို့အတွက် မိသားစု၏ အခက်အခဲများကို အခြားသူများအား ပြသနေပြီး ယဉ်ကျေးစွာ စကားပြောဆိုရန်နှင့် အတင်းအကျပ် ပြုံးပြရန် မိမိကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချနေကာ သူတို့ ပိုင်ဆိုင်သော တစ်ခုတည်းသော တန်ဖိုးရှိသည့် အရာကိုပင် ပေးအပ်ရန် ဆန္ဒရှိနေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှုများကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် လီဟုန်ရှားကမူ ညွှန်ကြားရေးမှူးနှင့် သူ့ဇနီးတို့က နွေးထွေးစွာ တုံ့ပြန်နေကြပြီး အလုပ်ရရန် သေချာသလောက် ရှိသည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။

ဤမျှလောက်အထိ ပြောပြီးပြီဖြစ်ရာ သူတို့သည် လက်ဆောင်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ရှောင်မန်ကို အောက်ချပြီး ရှုယွမ်ဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းကာ လွယ်အိတ်ကို ယူရန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

သူမ မိခင်၏ လက်လှမ်းလာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှုယွမ်သည် နောက်သို့ အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ လီဟုန်ရှားက ရှေ့သို့ ထပ်၍လှမ်းလာသော်လည်း ရှုယွမ်သည် လွယ်အိတ်ကြိုးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဘေးဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

လီဟုန်ရှားသည် သူမ၏ ဒုတိယသမီးကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"...”

ရှုယွမ်က ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ သမီး အဲ့ဒီတုန်းက ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ကျေးလက် မိခင်နိုင်ငံတော် တည်ဆောက်ရေးမှာ ကူညီဖို့ ကျေးလက်ကို သွားခဲ့တယ်လေ။ အခု ဒီနွေဦး အလုပ်ခေါ်ယူမှုမှာ သမီးက ကိုယ်ကျိုးစွန့်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ဆက်သယ်ဆောင်ပြီး အလုပ်အခွင့်အရေးကို သမီးတို့ မိသားစုထက် ပိုပြီး လိုအပ်နေတဲ့ အလုပ်သမား တစ်ယောက်ကို ပေးသင့်တယ်။"

လီဟုန်ရှား - ".."

ဒါက ကပ်ဘေးတစ်ခုပဲ။

ဘယ်လောက်တောင် အသုံးမကျတဲ့ သမီးလဲ။ သူမက အရာအားလုံးကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ။

ညွှန်ကြားရေးမှူးထန်နှင့် ကျားကွေ့ရှန့် - "..."

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး သူမ၏ ဘေးရှိ လွယ်အိတ်ကို ကြည့်နေကြသည်ကို ရှုယွမ် ခံစားသိရှိနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။

သူမ အခြေအနေကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သဖြင့် သူမသည် မွန်မြတ်သော စံနှုန်းများနှင့် ကိုယ်ကျိုးစွန့် အနစ်နာခံမှုတို့အကြောင်း နောက်ထပ် မိန့်ခွန်းတစ်ခုကို စတင် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် အရှက်အကြောက် သို့မဟုတ် ထိန်းချုပ်မှုကင်းမဲ့စွာဖြင့် သူမသည် လီဟုန်ရှားအား တွယ်ကပ်လျက် ခြံဝင်းထဲမှ အတင်း ဆွဲထုတ်သွားခဲ့သည်။

လမ်းပေါ်တွင် စကားပြောရန် အဆင်မပြေသဖြင့် သူတို့သည် အိမ်သို့ အမြန် ပြန်လာခဲ့ကြပြီး ရှုယွမ်က ရှောင်မန်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားခဲ့သည်။ သူတို့ တံခါးမှ ဝင်လာပြီး ပိတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီဟုန်ရှားက ပေါက်ကွဲတော့သည်။

"ရှုယွမ်၊ နင် ဘာလို့ ကိစ္စတွေကို အဲ့ဒီလို ရှုပ်ပွသွားအောင် လုပ်လိုက်ရတာလဲ။ လက်ဆောင်ပေးပြီး အောင်မြင်တော့မလို့ ဖြစ်နေပြီကို နင်က အဲ့ဒီ ကိုယ်ကျိုးစွန့်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေနဲ့ ထွက်လာတယ်။ နင် ငါ့ကို ရူးအောင် လုပ်နေတာပဲ။"

ရှုယွမ်သည် လွယ်အိတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြင့် ရှောင်မန်ကို အောက်ချပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ သမီး အချိန်မီ ရောက်သွားလို့ တော်သေးတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် အမေ ဒီရှေးဟောင်းပစ္စည်းကို ပေးလိုက်တော့မှာ မဟုတ်လား။ အနာဂတ်မှာ ဒီပစ္စည်းက တကယ့် ငွေကြေး တန်ဖိုးရှိလာတဲ့အခါ အမေ့ရဲ့ အငြိမ်းစားယူချိန်အတွက် သမီးတို့ အသုံးပြုလို့ ရတယ်။ အမေက စက်ရုံ တစ်ခုလုံးမှာ အချမ်းသာဆုံး အဘွားကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဒါကို သမီးတို့ အလကား ဒီအတိုင်း ပေးပစ်လိုက်လို့ မရဘူး။"

လီဟုန်ရှားမှာ ဒေါသထွက်နေပြီး ကြက်မွေးတံမြက်စည်းကို ရှာဖွေရန် ခြေဆောင့်ကာ လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှောင်မန်၏ ကျောနောက်တွင် ဖွက်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် ငှက်မွေး အစုအဝေး တစ်ခုသာ ထွက်နေခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ဒေါသများကြားမှပင် ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"နင် ကောင်စုတ်လေး၊ နင့်အမေကို ဘယ်လို ကာကွယ်ရမလဲဆိုတာ သိနေတယ်ပေါ့လေ။ အလုပ်တစ်ခုဆိုတာ တစ်သက်တာ ကိစ္စပဲ။ အသုံးမကျတဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုကို အလုပ်တစ်ခုနဲ့ လဲလှယ်တာလား။ အဲ့ဒါ တန်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။"

ရှုယွမ် ပြောလိုက်သည်။ "သမီး အလုပ်တစ်ခု ရှာတွေ့ထားပြီးပြီ။ စက်ရုံက အလုပ်ခေါ်တာကို စောင့်နေစရာ မလိုဘူး။ သမီး ဓာတ်ပုံတိုက် တစ်ခုမှာ ဓာတ်ပုံဆရာအဖြစ် အလုပ်သွားလုပ်တော့မယ်။"

"နင်က ဓာတ်ပုံရိုက်တတ်တယ်လား" အသံ နှစ်ခုက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှုယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း... ကျွမ်းကျင်မှု ရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်က အမြဲတမ်း စားဝတ်နေရေးအတွက် ဖြေရှင်းနိုင်တယ်။"

လီဟုန်ရှားက စိတ်ပါလက်ပါ သဘောတူလိုက်သည်။ ထိုအချိန်က ရှုတာ့ကျင်းသည် စက်ရုံ၏ အနည်းငယ်သော အဆင့်ရှစ် အလုပ်သမားများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ကြီးမားသော အဆင့်အတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စက်ရုံ ညွှန်ကြားရေးမှူးများပင်လျှင် သူ့ကို မြင်သောအခါ အရိုအသေပေးပြီး နှိမ့်ချဆက်ဆံခဲ့ရသည်။

ရှုယွမ်က ဓာတ်ပုံပညာကို မည်သို့ သိရှိနေသနည်း ဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍မူ လီဟုန်ရှားသည် သဘာဝကျကျပင် သူမ ကျေးလက်တွင် ရှိနေစဉ် သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

"သားအမေက အဲ့ဒါကို လုပ်နိုင်တယ်။ သားအမေက အဲ့ဒါကို တကယ် တကယ် တော်တယ်" ရှောင်မန်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ချီပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်က ဘာပြောရမလဲ ဆိုတာကို အတိအကျ သိတာပဲ။"

ရှုယွမ်၏ အလုပ်အခြေအနေကို ရှင်းပြသည်ကို ကြားပြီးနောက် လီဟုန်ရှားမှာ မကျေနပ်သေးပေ။ ယာယီ အလုပ်ဟုတ်လား။ အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်း ဖြစ်လာရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရခဲ့သော ရှုဖျင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလျှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

"သမီးရဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးမှု ကျွမ်းကျင်မှုတွေက ခိုင်မာတယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒါက သမီး နှစ်သက်တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။ ဒါက သမီးအတွက် အကောင်းဆုံး အလုပ်ပါ။ အမေ စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး" ရှုယွမ်က ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ယာယီ အလုပ်သမား တစ်ဦး ဖြစ်ခြင်းမှာ မည်သည့် အာမခံချက်မျှ မရှိသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ရှုယွမ်သည် အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်ရန် ဆန္ဒရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ အိမ်တွင် အလုပ်လက်မဲ့အဖြစ် နေထိုင်ခြင်းထက် ပိုကောင်းသည်။ သို့တိုင်အောင် ရှုယွမ်သည် ကိုယ်ကျိုးစွန့်မှု ဟုခေါ်သော အရာတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော အမြဲတမ်း အလုပ်တစ်ခုကို စွန့်လွှတ်ခဲ့မိပြီဆိုသော အတွေးက လီဟုန်ရှားကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် ၎င်းကို သကြားရည် မအုပ်ခဲ့ပေ။ "ညွှန်ကြားရေးမှူးထန်က အမေ အဲ့ဒီ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းကို ပေးအပ်မယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတာ ဟုတ် မဟုတ် ဆိုတာ ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ။ အခုကစပြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ ရှိတယ်ဆိုပြီး ကြွားလုံးထုတ်နေတာကို ရပ်လိုက်တော့။"

လီဟုန်ရှားသည် အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် အေးစိမ့်မှု တစ်ခုက သူမ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။ "......"

သူတို့က တကယ်ပဲ သူမရဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းကို မျက်စိကျနေတာ ဖြစ်နိုင်မလား။

သူမသည် လူမိုက် မဟုတ်ပေ။ ဒါတွေအားလုံးဟာ ထန်စုဖုန်းနဲ့ သတင်းဖြန့်တဲ့ သူမရဲ့ ပါးစပ်ကြီးကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အခု လူတွေက သူမရဲ့ မိသားစုမှာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတာကို သိသွားကြပြီဆိုတော့ သူမ ဘာလုပ်ရမလဲ။

ညွှန်ကြားရေးမှူးထန်တို့ လင်မယားမှာမူ အရိုးထဲထိတိုင်အောင် နောင်တရနေခဲ့ကြသည်။ ညွှန်ကြားရေးမှူးထန်သည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စုဆောင်းသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သဘာဝကျကျပင် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုများကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။

သူ့ထံသို့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ ယူဆောင်လာသူ မည်သူ့ကိုမဆို သူတို့၏ ပြဿနာများကို ဦးစားပေး ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် အလုပ်နေရာ ချထားရေး ကိစ္စများတွင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ အားလုံးမှာ တန်ဖိုးမရှိသော အမှိုက်များသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကျားကွေ့ရှန့်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ရှုယွမ်အတွက် ဘယ်အလုပ်မှ မစီစဉ်ပေးနဲ့။ လီဟုန်ရှားမှာ ရွေးချယ်စရာတွေ ကုန်သွားပြီဆိုရင် သူမ အဲ့ဒီ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းကို လာပေးရုံကလွဲလို့ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။"

ယခုအခါ ရှုယွမ်တွင် အလုပ်တစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူမ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ရှောင်မန်ကို မြို့နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာစေရန် လိုက်လံ ပြသခဲ့သည်။ ညနေပိုင်း အိမ်အပြန်လမ်းတွင် သူမသည် ထောင့်တစ်ခုကို ကွေ့လိုက်သည်။

နောက်ထပ် မီတာ ငါးဆယ် သွားလျှင် သူတို့သည် လူနေအိမ်ရာဝင်း၏ အဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိမည် ဖြစ်သည်။ အတိအကျ ထိုထောင့်မှာပင် သိုက်ချူးဖန်နှင့် ရှန်ဖန်းတို့နှင့် တိုက်မိလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ဤနှစ်ဦးမှာ ရှန်ကျုံးချန်၏ မိခင်ဖြစ်သူနှင့် သား ဖြစ်သည်။

ထိုရှန်ဖန်းသည် အမှန်တကယ်တွင် ဝတ္ထု၏ ဇာတ်လိုက်မင်းသား ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ အကယ်၍ အဓိက ဇာတ်ကောင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေသူကို ဗီလိန်အဖြစ် သတ်မှတ်မည်ဆိုပါက ရှောင်မန်သည် စာအုပ် တစ်အုပ်လုံးတွင် အကြီးမားဆုံး ဗီလိန် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူတို့ နှစ်ဦးသည် အသက်ရွယ်တူများ ဖြစ်ကြသည်။