အခန်း ၃၄

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၃၄

တနင်္လာနေ့တွင် ဓာတ်ပုံတိုက်သည် ရှစ်နာရီမထိုးမီအထိ မဖွင့်ပေ။ နံနက်စာ စားပြီးနောက် ရှုယွမ်နှင့် သူမ သားသည် ခုနစ်နာရီခွဲခန့်တွင် ဓာတ်ပုံတိုက် ရှိရာဘက်သို့ အေးဆေးသက်သာသော အရှိန်ဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

"အခုကစပြီး ရှောင်မန် အမေနဲ့အတူ အလုပ်သွားရမယ်" ရှုယွမ် ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်မန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အပေါ်သို့ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ အမေ။"

သူ့အမေ အလုပ်သွားနေချိန်တွင် သူ အိမ်၌ တစ်ယောက်တည်း စောင့်နေရမည်ဟု သူ မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ အိမ်မှုကိစ္စများကို တာဝန်ယူရန်ပင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သေးသည်။ ရှုယွမ်က သူ့ကို အလုပ်သို့ ခေါ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထိုအဓိပ္ပာယ်မှာ သူ အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း နေစရာ မလိုတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရှစ်နာရီ နီးကပ်လာသောအခါ ဟွမ်ကျွမ်းသည် တံခါးကို သော့ဖွင့်ရန် ရောက်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ယိုချိုက်နှင့် ဟူကျီချန်၊ တပည့် နှစ်ဦးသည် မကြာမီမှာပင် အလုပ်ဆင်းရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို အလင်းရောင် ကောင်းစွာရသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် နေရာချပေးပြီး ခွေးခြေခုံနှင့် စားပွဲပုလေး တစ်လုံးဘေးတွင် ထိုင်စေခဲ့သည်။ သူမသည် လွယ်အိတ်ထဲမှ စက္ကူ၊ ခဲတံများနှင့် ရုပ်ပြစာအုပ်များကို ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်၊ လျှောက်မပြေးနဲ့နော်၊ ကြားလား။"

ရှောင်မန်က ရွှင်လန်းစွာ သဘောတူလိုက်သည်။ "သား လိမ္မာပါ့မယ်၊ အမေ အလုပ်လုပ်နေတုန်း အနှောင့်အယှက် မပေးပါဘူး။"

ပိုကောင်းမွန်စွာ နားလည်နိုင်ရန် ဟွမ်ကျွမ်းနှင့် စကားပြောပြီးနောက် ဓာတ်ပုံတိုက်များကို အထူးအဆင့် ပထမအဆင့် ဒုတိယအဆင့်နှင့် တတိယအဆင့်ဟူ၍ ခွဲခြားထားကြောင်းနှင့် တရားဝင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မရှိသော ဓာတ်ပုံတိုက်များလည်း ရှိကြောင်း ရှုယွမ် သိရှိသွားခဲ့သည်။ ပြည်သူ့ ဓာတ်ပုံတိုက်သည် အထူးအဆင့် ဓာတ်ပုံတိုက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဝေမင် ဓာတ်ပုံတိုက်မှာမူ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မရှိပေ။

ယနေ့ခေတ်တွင် ဓာတ်ပုံတိုက်များ အားလုံး အဆင်ပြေနေကြသည်။ ဝေမင် ဓာတ်ပုံတိုက်သည် ပြည်သူ့ ဓာတ်ပုံတိုက် အနီးရှိ လမ်းကြားတစ်ခုတွင် တည်ရှိနေသော်လည်း လက်ရှိ အရောင်းအဝယ် ပမာဏမှာ ဆက်ရပ်တည်နိုင်ရန် လုံလောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ် မေးလိုက်သည်။ "ဖောက်သည် အများစုက အခု ကာလာ ဓာတ်ပုံတွေကို ပိုကြိုက်နေကြပြီ။ ဘာလို့ ကျွန်မတို့ အဲ့ဒါတွေကို ဝန်ဆောင်မှု မပေးတာလဲ။"

ဓာတ်ပုံများကို လက်ဖြင့် ဆေးကြောခြင်းမှာ အလွန် အဆင့်မြင့်သော စက်ပစ္စည်းများ မလိုအပ်ပေ။ ၎င်းသည် ကာလာ ပုံချဲ့စက် တစ်လုံး၊ ဆေးရည်စိမ်ကန် တစ်ခု၊ ကာလာ ပုံဖော်ဆေးရည် ပုံသေဆေးရည်နှင့် အခြား ပစ္စည်းများ ထပ်မံ ဖြည့်စွက်ရန်သာ လိုအပ်သည်။ ကုန်ကျစရိတ်မှာ များစွာ မြင့်တက်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

ကာလာ ဓာတ်ပုံ ဝန်ဆောင်မှုများ မပေးခြင်းက အလုပ်ပမာဏကို သိသာထင်ရှားစွာ လျှော့ချပေးသော်လည်း ကာလာ ဓာတ်ပုံပညာမှာ အနာဂတ် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။ တကယ်လို့ သူတို့သည် ကာလာ ဓာတ်ပုံ ဝန်ဆောင်မှုများကို မချဲ့ထွင်ပါက သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ဖယ်ရှားခံရမည် ဖြစ်သည်။

ဟွမ်ကျွမ်း ပြောလိုက်သည်။ "ကာလာ ဓာတ်ပုံတွေ အတွက် ဒီကို လာတဲ့သူ သိပ်မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ ကာလာ ဖလင် လာဆေးတဲ့ သူဆိုတာ ပိုတောင် နည်းသေးတယ်။ ကာလာ ဓာတ်ပုံတွေ ဆေးတဲ့ ကုန်ကျစရိတ်က မြင့်တယ်လေ၊ ဒါကြောင့် အဲ့ဒီ ဝန်ဆောင်မှုကို ကျွန်မတို့ မထည့်ခဲ့တာ။"

ရှုယွမ် ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။ ကာလာ ဓာတ်ပုံပညာ ခေတ်ရေစီးကြောင်းသို့ မချဲ့ထွင်မီ ပထမခြေလှမ်းမှာ ဖောက်သည် အရေအတွက်ကို တိုးမြှင့်ရန် ဖြစ်ပုံရသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ သူမကဲ့သို့ ယာယီ အလုပ်သမား တစ်ဦး စိုးရိမ်ပူပန်သင့်သည့် အရာလား။

နံနက် ဆယ်နာရီခန့်တွင် မိသားစု ဓာတ်ပုံ ရိုက်ကူးခြင်းနှင့် ဆေးကြောခြင်းအတွက် စျေးနှုန်းများကို စုံစမ်းရန် မိသားစု သုံးဦး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ငါးလက်မ အရွယ် အဖြူအမည်း မိသားစု ဓာတ်ပုံတစ်ပုံလျှင် ရှစ်မော့ (၀.၈ ယွမ်) ကျသင့်ပြီး ဖောက်သည်များသည် ဓာတ်ပုံတိုက်၏ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်နိုင်သည်။ ထပ်မံကူးယူသည့် တစ်ပုံစီအတွက် တစ်မော့ နှစ်ပြား (၀.၁၂ ယွမ်) ကျသင့်သည်။ သူတို့ မေးမြန်းပြီးနောက် ဓာတ်ပုံတိုက်မှာ စုတ်ပြတ်လွန်းသည်ဟု ထင်မှတ်၍ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည် ဦးဆောင်သူဟု ထင်ရသော အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။

"ပြည်သူ့ ဓာတ်ပုံတိုက်ကို နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် လမ်းလျှောက်သွားလိုက်ရအောင်။ အဲ့ဒီနေရာက ပိုပြီး အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ ပုံပေါက်တယ်။"

ရှုယွမ် - ...

ဒါဆို ဆိုင်ငယ်လေး တစ်ဆိုင်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း အထင်သေးခံရဖို့ ထိုက်တန်တာလား။ ဖုံးကွယ်ဖို့တောင် မကြိုးစားဘဲ ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ ရှေ့မှာတင် အဲ့ဒီလို ပြောရတာလား။

ဟွမ်ကျွမ်းသည် ဤခေတ်ကာလ၏ ဝန်ဆောင်မှု လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်သူ အများစုကဲ့သို့ပင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ချက်ချင်းပင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးလိုက်သည်။ ရှုယွမ်သည် လှည့်ကာ မိသားစု သုံးဦးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ရဲဘော်တို့၊ ကျွန်မ ရှင်တို့ကို အခမဲ့ မိတ်ကပ် လိမ်းပေးနိုင်ပါတယ်။ မိတ်ကပ် လိမ်းပြီးရင် ဓာတ်ပုံက ရုပ်ထွက် ပိုကောင်းပြီး ထွက်လာမှာပါ။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်ပြီး လှည့်ကြည့်ကာ အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "တကယ်လား။ ရှင် မိတ်ကပ် လိမ်းပေးနိုင်တာလား။ အခမဲ့လား။"

ရှုယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။"

ဓာတ်ပုံတိုက်တွင် မျက်နှာလိမ်းပေါင်ဒါနှင့် မျက်ခုံးဆွဲခဲတံများ အပါအဝင် မိတ်ကပ်ပစ္စည်းများ ရှိသော်လည်း ဟွမ်ကျွမ်းသည် ထိုကျွမ်းကျင်မှုကို မပိုင်နိုင်သေးသလို တပည့် နှစ်ဦးကလည်း ၎င်းမှာ သူတို့၏ အလုပ် မဟုတ်ဘူးဟု ခံစားရသဖြင့် ဖောက်သည်များကို မိတ်ကပ် ဝန်ဆောင်မှုများ ပေးလေ့ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးသည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ ကျွန်မ စမ်းကြည့်ချင်တယ်။ ဒါဆို ကျွန်မတို့ ဒီမှာပဲ ဓာတ်ပုံရိုက်တော့မယ်။ ရဲဘော်၊ မိတ်ကပ် လိမ်းပြီးရင် ကျွန်မ တကယ် ပိုလှသွားမှာလား။"

ရှုယွမ်က ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သေချာတာပေါ့။ ရှင် အများကြီး ပိုပြီး လန်းဆန်းသွားသလို ပေါ်လွင်သွားမှာပါ၊ ပြီးတော့ ဓာတ်ပုံကလည်း လှလှပပလေး ထွက်လာမှာပါ။"

ထို့ကြောင့် ရှုယွမ်သည် အမျိုးသမီးအတွက် ထိုင်ခုံ တစ်လုံး စီစဉ်ပေးပြီး မိတ်ကပ်ပစ္စည်းများနှင့် ပစ္စည်း အစုံအလင်ကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ အလုပ်ကို စတင်တော့သည်။

မိတ်ကပ် လိမ်းခြယ်ပြီးစီးသွားသောအခါ အမျိုးသမီး ဖောက်သည်သည် မှန်ထဲတွင် သူမကိုယ်သူမ ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာသည် နှင်းဆီရောင်သမ်းကာ ဖြူဝင်းတောက်ပနေပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးများမှာ ညင်သာစွာ တွန့်ကွေးနေကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ကျန်းမာသော အနီရောင် ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ။"

ရှုယွမ်၏ မိတ်ကပ် လိမ်းခြယ်မှု ကျွမ်းကျင်မှုများကို ဆိုင်ဝန်ထမ်း သုံးဦးကသာမက အမျိုးသား ဖောက်သည်နှင့် သူတို့၏ သမီးဖြစ်သူထံမှလည်း ချီးကျူးစကားများ ရရှိခဲ့သည်။

ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးရေး အစီအစဉ် ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဖောက်သည် သုံးဦးသည် ဆိုင်မှ ကျေနပ်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ဟွမ်ကျွမ်း မေးလိုက်သည်။ "အစ်မရှုယွမ်၊ အစ်မဆီကနေ မိတ်ကပ် လိမ်းတာ သင်ယူလို့ ရမလား။"

သူမသည်လည်း ကိုယ်ပိုင် ကျွမ်းကျင်မှု တစ်ခုကို ပိုင်နိုင်စွာ တတ်မြောက်လိုခဲ့သည်။

ရှုယွမ် ရွှင်လန်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရတာပေါ့။ များများ ကြည့်ပေးရုံနဲ့တင် နင် သဘောပေါက်သွားမှာပါ။"

ဟွမ်ကျွမ်းသည် ချက်ချင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြုံးရွှင်သွားခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် သူတို့ အားလုံး သဘောတူထားခဲ့သော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဖြစ်ပြီး သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် ကျွမ်းကျင်ကာ စကားပြောဆိုရ လွယ်ကူသူ ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့ ညနေပိုင်း အလုပ်ဆင်းချိန် ရောက်သောအခါ ရှုယွမ်သည် စက်ပစ္စည်း နီးပါးခန့် အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် အနည်းငယ် လေ့ကျင့်လိုက်ရုံဖြင့် သူမသည် ထိုအလုပ်ကို လွယ်ကူစွာ ကိုင်တွယ်နိုင်မည်မှာ သေချာလှသည်။

ယခုအခါ ရှုယွမ်တွင် အလုပ်တစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်ရာ လီဟုန်ရှားသည် ဟင်းချက်ရန် အဓိက တာဝန်ခံ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ညစာစားနေစဉ် ရှုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ "အခုကစပြီး ကျွန်မလည်း လစာရတဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မယ်။ ဒီအိမ်မှာ ကျွန်မအတွက် အဆင့်အတန်းနဲ့ လေးစားမှုကို တောင်းဆိုချင်တယ်။"

လီဟုန်ရှားသည် သူမကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နင် အပြင်ထွက် အလုပ်လုပ်ပြီး နင်နဲ့ ရှောင်မန်ကို ငါ ထောက်ပံ့စရာ မလိုသရွေ့တော့ နင် ပြောချင်တာ ပြောလို့ ရပါတယ်။ ရက်အနည်းငယ်နေပြီးမှ အလုပ်မထွက်လိုက်နဲ့ပေါ့။"

ရှုယွမ် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ နောက်ပစ်မှတ်က အမေ့ထက် ပိုရှာနိုင်ဖို့ပဲ။"

လီဟုန်ရှား၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ "ကောင်းတယ်၊ အဲ့ဒီ စိတ်ဓာတ်မျိုး ထားပါ။ အဲ့ဒီလို ဖြစ်လာမယ့် အချိန်ကို ငါ စောင့်ကြည့်နေပါ့မယ်။"

ရှန်ကျုံးချန် ကွင်းဆင်းလေ့လာရေး ခရီးမှ ပြန်ရောက်လာပြီး သိုက်ချူးဖန် အလုပ်မှ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ စွန့်ပစ်ထားသော စာမူ စာရွက်များ အပုံလိုက်ကြားတွင် ထိုင်နေပြီး စာရေးသားရာမှ သူ၏ စိတ်အာရုံ လုံးဝ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ရှန်ကျုံးချန်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဒေါသကို မြိုသိပ်ထားလျက် သူမသည် လွယ်အိတ်ထဲမှ ပါးလွှာသော စက္ကူတစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရှုယွမ်က နင့်ကို ဒါ ပေးခိုင်းလိုက်တယ်။ သူက နင့်ကို အဲ့ဒီလောက်တောင် ပိုက်ဆံ အများကြီး ပေးခဲ့တာလား။ သူမက အဲ့ဒါတွေကို ပြန်ဆပ်ဖို့ တောင်းနေတယ်။"

နိုင်ငံရေး လှုပ်ရှားမှုများ အတွင်းရှိ နှစ်များကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင် သူမသည် ယခင်က ဤမျှလောက် အသက်ရှူကျပ်သလို တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။

ရှန်ကျုံးချန်သည် သူ၏ နားထင်များကို ပွတ်သပ်ပြီး စက္ကူကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အင်း သူမက နောက်တစ်ကြိမ် ကလေးဆန်ဆန် စိတ်ဆိုးပြနေတာပါ။ သူမက တကယ်ကြီး ပြန်ဆပ်ဖို့ တောင်းနေတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူမက ကျွန်တော် သူမကို လက်ထပ်အောင် အတင်းအကျပ် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ။"

သိုက်ချူးဖန်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူ တကယ်ပဲ နင့်ကို ပြန်ဆပ်စေချင်နေတာလို့ ငါ ထင်တယ်။ ပြီးတော့ သူမက အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ်လို့လည်း ပြောတယ်။"

"ဘယ်သူနဲ့လဲ" ရှန်ကျုံးချန်၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။

"ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေနဲ့" သိုက်ချူးဖန်က ပြောပြီး သူမ သား၏ တုံ့ပြန်မှုကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှန်ကျုံးချန်၏ မျက်မှောင်များ ပို၍ပင် တင်းကျပ်စွာ တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။ ရှောင်မန်၏ ဖခင် မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို ရှုယွမ်က သူ့အား တစ်ခါမျှ မပြောပြခဲ့ဖူးသော်လည်း သူမနှင့် ရင်းနှီးသော လူငယ်များ များများစားစား မရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို သူ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ထို ဆရာဝန်သည် အလွန် အထင်ကြီးလေးစားဖွယ် ကောင်းသော်လည်း သူ့ထက် တစ်ဆင့် နိမ့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် ရှုယွမ်နဲ့ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ သူမက သူ့အရည်အချင်းများကို စွဲလမ်းနေသင့်သည် မဟုတ်လော။ သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှောင်မန်၏ ဖခင်နှင့် ရစ်ပတ်ရှုပ်ထွေးသွားရတာလဲ။

သိုက်ချူးဖန်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုများပြားလှသော ငွေကြေးပမာဏမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပုံရပြီး ယခုအခါ အခမဲ့ အိမ်ဖော်မှာလည်း မရှိတော့ပေ။

"နင် ရှုယွမ်ဆီက ပိုက်ဆံ ချေးခဲ့တာလား" ဟု သိုက်ချူးဖန်က ရှုံးနိမ့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှန်ကျုံးချန် ပြောလိုက်သည်။ "ချေးတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ရှုယွမ်က ကျွန်တော့်ကို ပေးတာလေ။"

သိုက်ချူးဖန်က အရေးကြီးသော မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။ "အကြွေး ခံဝန်ကတိ စာချုပ် ရှိလား။"

ရှန်ကျုံးချန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါက ပိုက်ဆံချေးတာမှ မဟုတ်တာ။ အကြွေးခံဝန်ကတိ စာချုပ်က ဘာလို့ ရှိရမှာလဲ။"

သိုက်ချူးဖန်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ “တကယ်လို့ အဲ့ဒါက ပိုက်ဆံချေးတာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဘယ်အခြေခံပေါ်မှာ မူတည်ပြီးတော့ သူက သူ့ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ငွေပြန်တောင်းနေတာလဲ။ နင်တို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ အကြွေးရှင်နဲ့ မြီစား ဆက်ဆံရေးမှ မရှိခဲ့တာ။ အကြွေးခံဝန်ကတိ စာချုပ် မရှိဘဲနဲ့ သူ တရားရုံးအထိ သွားရင်တောင် အနိုင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို တစ်ပြားမှ မပေးနဲ့။ အဲ့ဒါ ရှောင်မန်ကို နင့်ဆီကနေ ဖုံးကွယ်ထားလို့ သူ ရသင့်တဲ့ အရာပဲ။ ကိုယ်စိုက်ပျိုးတဲ့အပင် ကိုယ်ရိတ်သိမ်းရတယ် ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သူ သင်ယူပါစေ။"

သို့သော် ရှန်ကျုံးချန်ကမူ အခြား တစ်ခုခုကို လုံးဝ တွေးတောနေခဲ့သည်။ သူ ပြောလိုက်သည်။ "အခု ရှုယွမ်က ဈေးကိုင်ဖို့ သင်ယူသွားပြီပဲ။ ရက်အနည်းငယ်နေရင် သူမ တွားသွားပြီး ပြန်လာပါလိမ့်မယ်။ သူမကို ခဏလောက် လွှတ်ထားလိုက်ဦး။"

သိုက်ချူးဖန် - "..."

_ _

ထိုနေ့တွင် ဆရာကျောက် ဓာတ်ပုံတိုက်တွင် ရှိနေစဉ် ဝန်ထမ်း ငါးဦးစလုံး စုရုံးကာ ကာလာ ဓာတ်ပုံ ဝန်ဆောင်မှုများ စတင်ရန် ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

ရှုယွမ်က ပထမဆုံး စကားပြောလာခဲ့သည်။ "အနှေးနဲ့ အမြန်ဆိုသလို တစ်ချိန်ချိန်မှာ ကျွန်မတို့ ကာလာ ဓာတ်ပုံ ဝန်ဆောင်မှုကို ပေးရတော့မှာပဲ။ အဲ့ဒါက အဓိက ခေတ်ရေစီးကြောင်းပဲလေ။"

သူတို့သည် ခေတ်ရေစီးကြောင်းနောက်သို့ လိုက်ကာ ကာလာ ဓာတ်ပုံပညာကို ထည့်သွင်းနိုင်သည် သို့မဟုတ် ခေတ်၏ ဖယ်ရှားခြင်းကို ခံရကာ အတင်းအကျပ် ပိတ်သိမ်းရမည် ဖြစ်သည်။

ဓာတ်ပုံတိုက်တွင် အလုပ်များများစားစား မရှိသဖြင့် အပျင်းထူရန် လွယ်ကူစေသည်။ သို့တိုင်အောင် ပိုကောင်းမွန်သော အခွင့်အလမ်းများကို ရှာဖွေနေစဉ် သူမသည် ဆက်အလုပ်လုပ်ကိုင်နေရမည် ဖြစ်သည်။ မြင်းကို မမြင်ရသေးမီ မြည်းကို လွှတ်ချလိုက်ရန် သူမ မတတ်နိုင်ပေ။

ဆရာကျောက်၏ အမြင်မှာလည်း ဟွမ်ကျွမ်း ပြောခဲ့သည်နှင့် တူညီနေသည်။ "ကာလာ ဓာတ်ပုံတွေ အတွက် ဒီကို လာတဲ့သူ သိပ်မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ ကာလာ ဖလင် လာဆေးတဲ့ သူဆိုတာ ပိုတောင် နည်းသေးတယ်။ ဖလင်ဆေးတဲ့ ကုန်ကျစရိတ်က မြင့်တယ်လေ။ ငါတို့ ဆိုင်က အခြေအနေတွေကို မင်း မြင်ပြီးသားပဲ။ အရောင်းအဝယ်က ပုံမှန်ရှိပေမယ့် ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း ရပ်တည်နိုင်ဖို့တော့ လုံလောက်ပါတယ်။"

ရှုယွမ်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို အခြေခံအားဖြင့် ပြောရရင် ကျွန်မတို့မှာ ဖောက်သည် အလုံအလောက် ရှိမယ်ဆိုရင် ကာလာ ဓာတ်ပုံ ဝန်ဆောင်မှုကို စတင်လို့ ရနိုင်တာပေါ့။ ဒါဆို ကျွန်မတို့ ဖောက်သည်တွေ ပိုများလာအောင် ဘယ်လို ဆွဲဆောင်ရမလဲ ဆိုတာကို အဖြေရှာဖို့ လိုတယ်။"

ဝမ်ယိုချိုက်က ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ "ပိုများတဲ့ ဖောက်သည်တွေကို ငါတို့ ဘယ်နေရာမှာ သွားရှာရမလဲ။ ငါတို့က ပြည်သူ့ ဓာတ်ပုံတိုက်နဲ့ နီးတယ်လေ၊ ပြီးတော့ တချို့လူတွေက ဆိုင်ကြီးကို သွားဖို့အတွက် နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး လမ်းလျှောက်သွားချင်ကြတာပဲ။"

ဟူကျီချန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ရဲ့ ဆိုင်မျက်နှာစာက အမြင်ဖမ်းစားမှု မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ ဆိုင်ကလည်း သေးတယ်။ ဆိုင်ကြီး တစ်ဆိုင်ရဲ့ ခမ်းနားမှုမျိုး မရှိဘူးလေ။ ငါတို့က တည်နေရာကြောင့် အားနည်းချက် ရှိနေတယ်၊ ပြီးတော့ နေရာတိုင်းမှာ ပြည်သူ့ ဓာတ်ပုံတိုက်က ငါတို့ကို လွှမ်းမိုးထားတယ်။ နောက်ဆုံးတော့လည်း သူတို့က အထူးအဆင့် ဓာတ်ပုံတိုက် ဖြစ်နေတာကိုး။"

ကိစ္စမှာ အရေးတကြီး ဖြစ်နေပြီဟု ရှုယွမ် ခံစားလိုက်ရပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ ကာလာ ဓာတ်ပုံတွေကို ဆက်ပြီး ရှောင်လွှဲနေမယ်ဆိုရင် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဖောက်သည်တွေ ပိုပြီး ဆုံးရှုံးရဖို့ပဲ ရှိတယ်။"

အနည်းငယ် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဖောက်သည်များကို ဆွဲဆောင်ရန် စျေးနှုန်းများ လျှော့ချရန် သူတို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ မတူညီသော အဆင့်ရှိသည့် ဓာတ်ပုံတိုက်များတွင် မတူညီသော စျေးနှုန်း သတ်မှတ်ချက်များ ရှိကြသည်။ ရှုယွမ် မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ ဘယ်လောက်အထိ အနိမ့်ဆုံး လျှော့ချနိုင်မလဲ။"

ဆရာကျောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ငါတို့ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ချလို့ ရပါတယ်။ အဖြူအမည်း ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံကို ဓာတ်ပုံရိုက်တာရော ဆေးတာရော အပါအဝင် ငါးမော့ (၀.၅ ယွမ်) ကျတယ်။ ငါတို့ အနိမ့်ဆုံး ပေးနိုင်တာက လေးမော့ ငါးပြား (၀.၄၅ ယွမ်) ပဲ။ အကြွေစေ့ အနည်းငယ်လောက် သက်သာဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့သူတွေ အမြဲတမ်း ရှိနေမှာပါ။"

ရှုယွမ်သည် ၎င်းကို သေချာ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ တိုက်ရိုက်ကြီး စျေးလျှော့လိုက်လို့ မရဘူး။ ကုန်ကျစရိတ်ကို လျှော့ချဖို့ ပိုပြီး တီထွင်ဖန်တီးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖို့ လိုတယ်။"

"စျေးနှုန်းကို တီထွင်ဖန်တီးမှု ရှိရှိ ဘယ်လို လျှော့ချရမလဲ" ဝမ်ယိုချိုက်နှင့် ဟူကျီချန်တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း မေးလိုက်ကြသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ကို ပြောပြပါဦး" ဆရာကျောက်က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ရှုယွမ် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ အပြင်ထွက်ပြီး အရောင်းမြှင့်တင်ရေး လုပ်ဖို့ လိုတယ်။ ဥပမာအနေနဲ့ စက်ရုံကြီးတွေနဲ့ အလုပ်ဌာနကြီးတွေရဲ့ အဝင်ဝကို သွားပြီးတော့ ဓာတ်ပုံရိုက်တာနဲ့ ဖလင်ဆေးတာအတွက် ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လျှော့စျေး ရမယ်ဆိုတာကို အလုပ်သမားတွေကို သွားပြောပြလို့ ရတယ်။"

သူတို့ လေးဦးစလုံးသည် အလွန် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် နားထောင်နေခဲ့ကြသည်။ အနည်းငယ် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ရှုယွမ် အချိန်ရသည့်အခါတိုင်း အရောင်းမြှင့်တင်ရေး လုပ်ဆောင်ရန် တပည့် နှစ်ဦးကို သူမနှင့်အတူ ခေါ်သွားခိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။