အခန်း ၃၅

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၃၅

ချန်ကျိုက်သည် မကြာသေးမီက သူ့အလုပ်လွှဲပြောင်းပေးမှုများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။

ရှောင်မန်နှင့် မျှော်လင့်မထားသော အခြေအနေသာ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် ဤဝေးလံခေါင်သီသော နယ်စပ်မြို့လေးရှိ မြို့တော် ဆေးရုံတွင် ဆက်၍တောက်ပနေဦးမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သေချာစွာ တွေးတောပြီးနောက် သူသည် ရှောင်မန်၏ ဘေးတွင် ရှိနေရန် လိုအပ်ဆဲဖြစ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရှောင်မန်ကို သူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသကဲ့သို့ ဖခင်၏ တည်ရှိမှု မရှိဘဲ ကြီးပြင်းလာရသည့် ကလေးဘဝမျိုးကို သူ မဖြတ်သန်းစေချင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ ဇွဲလုံ့လကြောင့် ဆေးရုံအုပ်ကြီး ရာထူးကို အခြား ဌာနတစ်ခုမှ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ နောက်ခံမရှိသော အုပ်ချုပ်ရေး ဝန်ထမ်းအချို့ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးခြင်း မခံရပေ။ အဲဒီအစား ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူးများထဲမှ တစ်ဦးကို ရာထူးတိုးပေးခဲ့သည်။

ဤဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူးသည် ခိုင်မာသော ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်မှုများနှင့် လိုအပ်သော အုပ်ချုပ်ရေး အရည်အချင်း နှစ်ခုစလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အလွန် အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်သည်။

မကြာမီ ဆေးရုံအုပ်ကြီး ဖြစ်လာတော့မည့် သူသည် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ချန်ကျိုက်၏ ရုံးခန်းသို့ မကြာခဏ လာရောက်နေခဲ့သည်။ ဆေးဝါးသစ်များ ဝယ်ယူရေးနှင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အငြင်းပွားမှုများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခြင်း၏ အဓိက အချက်များကို ချန်ကျိုက် ရှင်းပြပြီးနောက် ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူးသည် စာအရေးအသားများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသော သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို လှန်လှောကြည့်ရှုကာ သူ၏ ပုံမှန် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ထုတ်ပြောလာခဲ့သည်။

"ဆေးရုံအုပ်ကြီးချန်၊ ရာထူးတိုးတာက အရမ်း ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းတယ်။ ကျွန်တော် စီမံခန့်ခွဲနိုင်ပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်မိတယ်။ ကျွန်တော်က အရိုးအကြော လူနာတွေကို ဘယ်လို ကုသရမလဲ ဆိုတာပဲ သိတာပါ။"

ချန်ကျိုက်၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ "ဆေးရုံတစ်ရုံကို စီမံခန့်ခွဲတာက လူနာတွေကို ကုသတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ခေါင်းဆောင်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ အရည်အချင်း ခင်ဗျားမှာ ရှိပါတယ်။ ဒီရာထူးအတွက် ခင်ဗျားထက် ပိုသင့်တော်တဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ မနှစ်တုန်းက နှင်းပြိုကျပြီးတဲ့နောက် အဲ့ဒီ ဒဏ်ရာရ စစ်သည်တွေ ကျွန်တော်တို့ ဆေးရုံကို လွှဲပြောင်းရောက်ရှိလာတုန်းက သူတို့ လူပေါင်းများစွာကို ခင်ဗျားပဲ အရာအားလုံးကို ပြီးပြည့်စုံအောင် စီစဉ်ပေးခဲ့တာလေ။"

"ဒါပေမယ့်..."

ဒါတွေအားလုံးက ချန်ကျိုက်၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်တွင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူက အထောက်အကူပြု အခန်းကဏ္ဍမှသာ ပါဝင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူးက ပြောချင်နေခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ့ကို ဦးဆောင်ရန် တောင်းဆိုခံရသောအခါ သူ ၎င်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဟု သူ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် သူနာပြုတစ်ဦးက တံခါးခေါက်ပြီး ဝင်လာကာ အရေးပေါ် သတင်းစကား တစ်ခုဖြင့် သူတို့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ ခြေထောက် ကြေမွ ကျိုးပဲ့နေသော လူနာတစ်ဦးကို အခုလေးတင် ခေါ်ဆောင်လာကြောင်း ပြောသည်။

ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူးသည် ရုံးခန်းထဲမှ အမြန် ထွက်သွားခဲ့ရာ သူ၏ ခြေသံများသည် စင်္ကြံလမ်းတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ အရေးပေါ် ဧရိယာမှ ပိုနီးကပ်လာသော ငိုကြွေးသံများနှင့် ငိုယိုသံများကို ကြားရသောအခါ သူ့စိတ်ထဲမှာ ခွန်အားများ ရုတ်တရက် ဆူပွက်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ပြင်ပမှ အုပ်ချုပ်ရေး ဝန်ထမ်း တစ်ဦးအစား ဆေးပညာ ဗဟုသုတရှိသူ တစ်ဦးကသာ ထိုအခန်းကဏ္ဍကို တာဝန်ယူသင့်ကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောဆိုလျက် ဆေးရုံအုပ်ကြီးချန်သည် ဖိအားများအောက်တွင် သူ၏ ရပ်တည်ချက်ကို ခိုင်မာစွာ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။

ဆေးရုံအုပ်ကြီးချန်က သူ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည် ဆိုလိုသည်မှာ သူ့မှာ ဦးဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု သူ ယုံကြည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ ဆေးရုံအုပ်ကြီးချန်က သူ့ကို ယုံကြည်ပါက သူ ကိုယ်တိုင်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ ခြေလှမ်းများသည် ပိုပေါ့ပါးလာပြီး ပိုပြတ်သားလာခဲ့သည်။ သူသည် အရေးပေါ် အခန်းသို့ အမြန် ရောက်ရှိသွားပြီး အသစ်ရောက်ရှိလာသော လူနာကို စတင် စစ်ဆေးတော့သည်။

ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ထွက်သွားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် အမျိုးသမီး ဆရာဝန် တစ်ဦး ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုနေရာတွင် အတန်ကြာအောင် တုံ့ဆိုင်းစွာ ရပ်နေခဲ့ပြီး ချန်ကျိုက်က သူမကို တိုက်ရိုက် ပြောဆိုရန် တိုက်တွန်းမှသာလျှင် သူမ ပါးစပ်ကို ဖွင့်တော့သည်။

"ဆေးရုံအုပ်ကြီးချန်၊ ကျွန်မရဲ့ မွေးရပ်မြေကလည်း လုချန်မြို့မှာပါ။ အနာဂတ်မှာ အခွင့်အရေး ရခဲ့ရင် ကျွန်မကိုလည်း လုချန်မြို့ကို ပြောင်းရွှေ့ပေးလို့ ရမလားဟင်။"

"ကျွန်တော်...."

သူမသည် ချန်ကျိုက်၏ နောက်သို့ လိုက်၍ ဤဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် ဤကဲ့သို့သော ဝေးလံခေါင်သီပြီး လူသူကင်းမဲ့သော နေရာသို့ မည်သူက လိုလိုလားလား လာရောက်ခဲ့ပါမည်နည်း။ ယခု ချန်ကျိုက် ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်ရာ သူမ ဘာကြောင့် ဆက်နေသင့်သနည်း။

သို့သော် ချန်ကျိုက်သည် ကျွမ်းကျင်မှုဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များတွင် ညင်သာသော်လည်း ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အလွန် အေးစက်တတ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို အသံထွက်၍ ပြောဆိုရန် သူမ မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ချန်ကျိုက်၏ လေသံမှာ ဂရုမစိုက်သည့် ပုံပေါက်နေသည်။ "ကျွန်တော်က လုချန်မြို့ကို တက်ရောက်ကုသပေးတဲ့ ဆရာဝန် အနေနဲ့ ပြောင်းရွှေ့ရုံပဲ ရှိတာပါ။ ဝန်ထမ်းရေးရာ ကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ ဘာအာဏာမှ မရှိဘူး။ ကျွန်တော် မင်းကို မကူညီနိုင်ဘူး။"

သူမသည် အခက်အခဲနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ကြောင်းကို သိထားခဲ့သော်လည်း ညှိနှိုင်းရန် နေရာ လုံးဝ မရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် သူမအား အနည်းငယ်မျှသော နွေးထွေးမှုကိုပင် ပေးစွမ်းမည် မဟုတ်ပေ၊ ယခုလည်း မပေးသလို ဘယ်သောအခါမှလည်း ပေးမည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူမကို ဒုတိယအကြိမ် ပြန်ကြည့်မည်ပင် မဟုတ်ပေ။

"တခြား ဘာရှိသေးလဲ" ချန်ကျိုက်သည် ကိုယ်ပိုင် စာရွက်စာတမ်း အမျိုးမျိုးကို ဆက်စီစဉ်နေရင်း မေးလိုက်သည်။

၎င်းကို မေးခွန်းတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးထားသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။ စကားဝိုင်းမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး သူမ ထွက်ခွာသွားသင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီး ဆရာဝန်သည် အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး လှည့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

_ _

ယခုအခါ ရှုယွမ်တွင် အလုပ်တစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်ရာ လီဟုန်ရှားသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက သူမ၏ စွမ်းအင်များကို ရှောင်မန်အပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့အတွက် အဝတ်အစား နှစ်စုံ၊ အနက်ရောင် အဝတ်ဖိနပ် နှစ်ရံတို့ကို ပြုလုပ်ပေးပြီးဖြစ်ကာ ရာသီဥတု ပိုမို နွေးထွေးလာသည့်အခါ ဝတ်ဆင်ရန် ရှပ်အင်္ကျီအပါး နှစ်ထည်ကိုလည်း ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။

သူမက ရှောင်မန်အပေါ် အထူးသဖြင့် ကြင်နာလွန်းနေ၍ မဟုတ်ပေ။ ရှုယွမ်က ကုန်တိုက်သို့ သွားကာ အဝတ်အစားများနှင့် ဖိနပ်များ ဝယ်ယူမည်ကို သူမ မလိုလားသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ငွေကုန်ကြေးကျ များမည် ဖြစ်သည်။

ထိုညနေ ညစာစားချိန်တွင် ရှောင်မန်သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို အသုံးပြု၍ တူများကို ကိုင်ထားသည်ကို သူမ သတိပြုမိသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်က ဘယ်သန်လား။ တစ်ခါတလေ သူက ညာဘက်လက်ကို သုံးတယ်၊ တစ်ခါတလေ ဘယ်ဘက်လက်ကို သုံးတယ်။"

ရှုယွမ်သည် ၎င်းကို သိပ်ပြီး အလေးမထားခဲ့ပေ။ "အဲ့ဒါ ရှောင်မန်က ထမင်းစားဖို့ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို သုံးနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ။ ဘယ်သန်တွေက ဉာဏ်ကောင်းကြတယ်။"

လီဟုန်ရှားသည် ရှုယွမ်ထက် ပို၍ အကဲခတ်တတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ ညာဘက်လက်က သိပ်ပြီး အားမရှိတဲ့ပုံ ပေါ်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။"

ရှုယွမ်က လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်၊ အဲ့ဒါ တကယ်လား။"

ရှောင်မန်သည် သူ၏ တောက်ပပြီး နက်မှောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ရှုယွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့တွင် ပြဿနာ အသေးအမွှားလေးများ အများအပြား ရှိနေကြောင်းကို အမေ့အား သူ မသိစေချင်ခဲ့သော်လည်း အဘွား၏ စူးရှသော အကြည့်က သူ့ကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ၎င်းကို ဆက်ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ရှောင်မန်က အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သားရဲ့ ညာဘက် လက်ကောက်ဝတ်နဲ့ လက်ချောင်းတွေက အားစိုက်ထားရသလို ခံစားရတယ်။ တစ်ခါတလေ သူတို့က သေချာ မလှုပ်ရှားနိုင်ဘူး။ မြစ်ထဲမှာ အဝတ်လျှော်တုန်းက အအေးမိသွားလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

သူ၏ လက်ချောင်းများ တောင့်တင်းနေမှုက သူ၏ စာရေးသားခြင်းကို ထိခိုက်မည်ကို သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ကျန်းလောင်ချိုက်အကြောင်း တွေးတောမိရုံဖြင့် ရှုယွမ်၏ သွားများကို ဒေါသကြောင့် ယားယံလာစေခဲ့သည်။ ဆောင်းတွင်း အလယ်တွင် အဝတ်လျှော်ရန်အတွက် ကလေးတစ်ဦးအား ရေခဲများကို ခွဲရန် အတင်းအကျပ် စေခိုင်းခြင်းမှာ ရက်စက်လွန်းလှသည်။

ပို၍ဆိုးသည်မှာ သူသည် ရွာသားများကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသော လူကုန်ကူးသူ တစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပြည်သူ့လုံခြုံရေး အရာရှိများက သူ့ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ဘယ်လောက်အထိ ခရီးရောက်နေပြီလဲ ဆိုတာကို သူမ သိချင်နေမိသည်။

လီဟုန်ရှား နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ကလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရတာကစားနေတယ်လို့ နင် ထင်နေလား။ နင် ဒါကိုတောင် သတိမထားမိဘူး။ သူ့ကို ဆေးရုံ ခေါ်သွားလိုက်။"

ရှောင်မန်၏ တင်းမာနေသော ရုပ်ရည်ချောမောသည့် မျက်နှာလေးကို မြင်သောအခါ ရှုယွမ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်၊ မင်း ဆရာဝန်ကို ကြောက်နေပြန်ပြီလား။"

ရှောင်မန် အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။ "တစ်ခုခု အကြီးအကျယ် ဖြစ်နေမလားလို့ သား ကြောက်နေတာပါ။ အရင်တုန်းက သားရဲ့ ခြေထောက်လိုမျိုးပဲဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်၊ အဲ့ဒီတုန်းက အဆစ်ရောင်ရောဂါ ဖြစ်နေခဲ့တာလေ။ ရက်အနည်းငယ် နေတော့ ပြန်ကောင်းသွားတာပဲ။"

နောက်တစ်နေ့တွင် ရှုယွမ်သည် အလုပ်မှ ခွင့်ယူကာ ရှောင်မန်ကို ဆေးရုံသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် အစပိုင်းတွင် ကလေးရောဂါကု ဌာနသို့ သွားခဲ့ကြသော်လည်းကလေးအထူးကု ဆရာဝန်က သူတို့ကို အရိုးအကြော ဌာနသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။

အရိုးအကြော ဌာနတွင် ဆရာဝန်က ၎င်းကို အဆစ်အမြစ် ရောင်ရမ်းရောဂါအဖြစ် ရောဂါရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ဆေးကပ်ခွာ ငါးခုကို ညွှန်းပေးကာ ၎င်းမှာ မပြင်းထန်ကြောင်းနှင့် ရေအေးကို ရှောင်ကြဉ်သင့်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

"သား စာရေးလို့ ရဦးမှာလားဟင်" ရှောင်မန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ဆရာဝန်သည် သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ တွန့်ကွေးနေသော မျက်မှောင်လေးကြောင့် ပြုံးမိသွားခဲ့သည်။ "အိုး... ဒီကလေးလေးက စာရေးဖို့အတွက် စိတ်ပူနေတာလား။ ဆေးကပ်ခွာကိုသာ ကပ်ထားလိုက် တော်တော်လေး သက်သာသွားပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ရေအေးနဲ့ ထပ်ထိမိရင် ပြန်ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ရေအေး ထပ်မထိရဘူးနော်။"

ရှောင်မန် နောက်ဆုံးတွင် သက်သာရာရသွားပြီး သူ့လေသံမှာ ရွှင်လန်းနေခဲ့သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။ ကျေးဇူးပါ၊ ဦးလေး။"

ဆေးပေးခန်းမှ ဆေးများ ယူပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် ဆေးကပ်ခွာကို သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ကပ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ ဘေးတွင် လမ်းလျှောက်နေရုံဖြင့်ပင် သူမသည် ပြင်းထန်သော ဆေးနံ့ကို ရရှိနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် ရှုယွမ်သည် အခြေအနေကို လီဟုန်ရှားအား သတင်းပို့လိုက်သည်။ လီဟုန်ရှားက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူက အသက် ဘယ်လောက်ရှိသေးလို့ အခုကတည်းက အဆစ်အမြစ် ရောင်ရမ်းရောဂါ ဖြစ်နေရတာလဲ။"

"နင် ဆေးရုံမှာ ရှိနေတုန်း သူတို့ သူ့ရဲ့ မျက်နှာကို စစ်ဆေးဖို့ မခိုင်းခဲ့ဘူးလား" လီဟုန်ရှားက မေးလိုက်သည်။

ရှုယွမ်မှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "သူ့မျက်နှာက ဘာဖြစ်နေလို့လဲ။"

လီဟုန်ရှားသည် သူမကို စူးရဲစွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤဒုတိယသမီးသည် ကလေးများနှင့် အတွေ့အကြုံ မရှိရုံသာမက မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ပင် ပေါ့ဆလွန်းလှသည်။

"သူ့ရဲ့ မျက်နှာမှာ ဘာမှားနေလဲဆိုတာကို နင် တကယ် မမြင်ဘူးလား" လီဟုန်ရှားက တန်ပြန် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်၏ မျက်နှာလေးကို အနီးကပ် လေ့လာကြည့်ရှုလိုက်သည်: သိမ်မွေ့သော မျက်ခုံးများ၊ ထူထဲသော မျက်တောင်များ၊ စပျစ်သီးမည်းများကဲ့သို့ မျက်လုံးများနှင့် ဖြောင့်တန်းသော နှာတံ၊ တကယ်ကို ရုပ်ရည်ချောမောသော မျက်နှာလေးပင်။ သူ့အသားအရေမှာ အက်ကွဲမနေတော့ဘဲ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ချောမွေ့လာခဲ့သည်။ သူမ ဘာမှားနေသည်ကို လုံးဝ မမြင်တွေ့ခဲ့ပေ။

လီဟုန်ရှားသည် သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များကို မကျဆင်းစေချင်သလို ကြမ်းတမ်းသော အဘွားတစ်ဦး၏ အခန်းကဏ္ဍမှလည်း မပါဝင်လိုခဲ့ပေ၊ သို့သော် ရှုယွမ်မှာ အလွန်အမင်း သတိမမူဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ ပါးစပ်က နည်းနည်း ရွဲ့နေပြီး မျက်လုံးတစ်ဖက် က အနည်းငယ် စွေနေတာကို နင် သတိမထားမိဘူးလား။"

ရှုယွမ် - .....

သူမသည် ချက်ချင်းပင် ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ "အမေ၊ အမေက ပိုပြောနေတာပါ။ အဲ့ဒါ ရှောင်မန်က မျက်နှာကို ပြောင်စပ်စပ် လုပ်ပြနေတာပါ။ အဲ့ဒါ ဘာများ အရေးကြီးလို့လဲ။ အဲ့ဒီလိုမျိုး လုပ်တာက ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"

သူမ ယခင်က သတိထားမိခဲ့သည်။ ရှောင်မန်၏ မျက်နှာတွင် အမူအရာ အပြောင်းအလဲ အသေးစားလေးများ အမှန်တကယ်ပင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ ပါးပြင်များကို လျင်မြန်စွာ ဖောင်းကားလိုက်မည် ထို့နောက် တစ်ဖက်သို့ အားစိုက်လိုက်ကာ အပေါ်သို့ မော့ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် တစ်ဖက်မှာ သူ၏ နှာခေါင်းဘက်သို့ မြင့်တက်သွားလေ့ရှိသည်။

သူ့အမေနှင့် အဘွား နှစ်ဦးစလုံး၏ စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများအောက်တွင် ရှောင်မန်သည် အလွန် ငြိမ်သက်စွာ နေခဲ့ပြီး သူ၏ ရုပ်ရည်ချောမောသော မျက်နှာလေးမှာ တင်းမာနေကာ မည်သည့် အပို လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

"ရှောင်မန်၊ အဘွားအတွက် ပြောင်စပ်စပ် မျက်နှာလေး လုပ်ပြလိုက်ပါဦး" ရှုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်မန်မှာ အခက်တွေ့နေပုံ ရသည်။ "အမေ၊ သား လုပ်လို့ မရဘူး။"

လီဟုန်ရှားက နှစ်ကြိမ်ခန့် ရယ်မောလိုက်သည်။ "အမေတွေက အမြဲတမ်း သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို ချစ်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်တတ်ကြတာပဲ။ ဒါပေမယ့် ရွဲ့နေတဲ့ ပါးစပ်နဲ့ စွေနေတဲ့ မျက်လုံးဆိုတာ၊ အဲ့ဒါ ရောဂါ အခြေအနေ တစ်ခုပဲ။"

သူမသည် စက်ရုံတွင် တူညီသော ပြဿနာရှိသည့် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဥပမာတစ်ခုကို ပေးခြင်းဖြင့် သူမ၏ အချက်ကို ထောက်ခံ ပြောဆိုခဲ့သည်။

ရှုယွမ်မှာ အတန်ကြာအောင် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ “တကယ်လို့ ရှောင်မန်မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်လို့ အမေ ထင်ရင် အဲ့ဒါတွေ အားလုံးကို တစ်ခါတည်းနဲ့ ပြောပြပေးလို့ မရဘူးလား။"

လီဟုန်ရှားက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ ငါသာ အားလုံးကို တစ်ခါတည်း ပြောပြလိုက်ရင် နင် ဖိအားတွေ အရမ်း ခံစားရမှာပေါ့။"

ရှောင်မန်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့သည်။ သူ ၎င်းကို ဆက်ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်တော့ပေ။ အဘွား၏ မျက်လုံးများမှာ သိမ်းငှက်တစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများနှင့် တူပြီး သူ၏ ပြဿနာ အသေးအမွှားလေးများကို အမြဲတမ်း တွေ့မြင်နေခဲ့သည်။

သူ၏ ပြဿနာ အသေးအမွှားလေးများကို အမေ့ထံမှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းကြောင့် သူသည် မရိုးသားသော ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီလား။

ညနေခင်း တစ်ခုလုံး သေချာစွာ တွေးတောပြီးနောက် ရှောင်မန်သည် သူမအား အမှန်အတိုင်း ဖွင့်ပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် ပူးကပ်စွာ အိပ်နေကြသည်။ ရှောင်မန်သည် ရှုယွမ်ဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက် ဘေးစောင်းလှဲနေပြီး သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများမှာ စိုးရိမ်တကြီး တောက်ပနေကာ သူက မေးလိုက်သည်။ "အမေ၊ သားမှာ ပြဿနာ အသေးအမွှားလေးတွေ ရှိနေလို့ အမေ သားကို မကြိုက်ဘဲ နေမှာလားဟင်။"

ရှုယွမ်သည်လည်း သူ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူရန် ဘေးစောင်း လှည့်ပြီး စိုးရိမ်နေသော သူ၏ ပခုံးလေးပေါ်တွင် သူမ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ တင်ထားလိုက်သည်။ သူမက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘယ်လို အမေမျိုးကများ ကိုယ့်ကလေးကို မကြိုက်ဘဲ နေမှာလဲ။"

ရှုယွမ်၏ ပေါ့ပါးသော လေသံနှင့် တည်ငြိမ်သော အမူအရာသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် စိတ်သက်သာရာ ရစေခဲ့သည်။ ရှောင်မန်မှာ ချက်ချင်းပင် ပိုမို စိတ်အေးသက်သာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်လေးကို သူမအား ဝေမျှရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကလေး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလေးအနက် ရှိသော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"အမေ၊ ရွဲ့နေတဲ့ ပါးစပ်နဲ့ စွေနေတဲ့ မျက်လုံးတွေ ရှိတာအပြင် သားက သစ်ရွက်တွေကိုလည်း စားတတ်တယ်။ ဆောင်းရာသီမှာ စားစရာ သစ်ရွက်တွေ မရှိတာကတော့ နှမြောစရာပဲ။"

ရှုယွမ်သည် သူ၏ ပျော့ပျောင်းပြီး တင်းရင်းနေသော ပါးပြင်လေးများကို ဆွဲညှစ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်က ဘာလို့ သစ်ရွက်တွေ စားရတာလဲ။ မင်း ဗိုက်ဆာနေလို့လား။"

ရှောင်မန် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ အရင်က သူသည် အဆက်မပြတ် ဆာလောင်နေသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း သူက ရှုယွမ်ကို ပြောပြခဲ့သည်။

"သား ဗိုက်မဆာရင်တောင်မှ သစ်ရွက်တွေကို စားချင်နေတုန်းပဲ။ မိုးမခရွက်တွေ၊ ဖျောက်ဆိပ်ရွက်တွေ၊ တရုတ် မန်ကျည်းရွက်တွေ။ သား အဲ့ဒါတွေ အကုန်လုံး စားတယ်။"

ကလေးငယ်လေး၏ ရုပ်ရည်ချောမောသော မျက်နှာလေးမှာ ခေါင်းအုံးထဲတွင် တစ်ဝက်ခန့် နစ်မြုပ်နေပြီး သူ့မျက်လုံးများမှာ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ အလေးအနက် ရှိပြီး စိတ်ဆင်းရဲမှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသော်လည်း သူသည် အထူးသဖြင့် ချစ်စရာကောင်းနေခဲ့သည်။ ရှုယွမ် အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"ရှောင်မန်က သိုးပေါက်လေး ဒါမှမဟုတ် ယုန်လေး တစ်ကောင်လိုပဲ။ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ အမေလည်း သစ်ရွက်တွေ စားချင်နေတာ။ သစ်ရွက်တွေ ထွက်လာတဲ့အခါ အမေတို့ အတူတူ စားကြတာပေါ့။"