အခန်း ၃၆

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၃၆

ရှောင်မန်၏ မျက်နှာလေးသည် အလင်းရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးကျယ်ကြီးများသည် နွေးထွေးသော အဝါရောင် အလင်းရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေပြီး သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများအားလုံးမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ တကယ်လို့ အမေလည်း သစ်ရွက်တွေကို စားတယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါက ပြဿနာ မဟုတ်လောက်ဘူး ဖြစ်နိုင်တယ်။

"ဒါဆို... အဖေကရော သားရဲ့ ပြဿနာ အသေးအမွှားလေးတွေကို မကြိုက်ဘဲ နေမှာလားဟင်" ကလေး၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ ယခုအခါ လျှံကျလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အသိအမှတ်ပြုခံရပြီး ချစ်ခင်ခံရသော ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ချင်ခဲ့သည် စွန့်ပစ်ခံရသူ သို့မဟုတ် မနှစ်သက်ခံရသူ တစ်ဦး မဖြစ်ချင်ခဲ့ပေ။

ရှုယွမ်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ရှောင်မန်၏ ပျော့ပျောင်းသော ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဖခင်တစ်ယောက်က ကိုယ့်ကလေးကို ဘယ်တော့မှ မမုန်းသင့်ဘူး။ တကယ်လို့ သူက မုန်းတယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီပြဿနာက သူ့ဆီမှာပဲ ရှိတာ၊ ရှောင်မန်ဆီမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူမ၏ အသံမှာ နွေးထွေးပြီး ခိုင်မာနေကာ ရှောင်မန်မှာ လုံးဝ စိတ်အေးသက်သာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထပ်ပြီး စိုးရိမ်နေဖို့ မလိုအပ်တော့ပေ။

သူ့အမေတွင် ခိုင်မာသော နှလုံးသားတစ်ခု ရှိမည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့ပြီး သူမထံမှ သူ သင်ယူချင်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ညနေပိုင်း အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် တယ်လီဖုန်း ဗျူရိုသို့ သွားခဲ့သည်။ ချန်ကျိုက်၏ အလုပ်ဆင်းချိန်နှင့် ကိုက်ညီစေရန် အချိန်ကိုက်၍ သူမ သူ့ထံ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

ဖုန်းချိတ်ဆက်သွားပြီးနောက် ချန်ကျိုက်၏ တည်ငြိမ်ပြီး စိတ်ခံစားမှု ကင်းမဲ့သော အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "တစ်ခုခု ကိစ္စရှိလို့လား၊ ရှုယွမ်။"

သူတို့သည် လက်ထပ်ရန် သဘောတူထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ရှုယွမ်၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများကို လက်ခံရန် ဆန္ဒမရှိသေးပေ။ သူ၏ တည်ငြိမ်ပြီး စနစ်တကျရှိသော ဘဝကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့် ထူးဆန်းပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော အရာတစ်ခုခုကို သူမ လုပ်ဆောင်မည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေမည်။

ရှုယွမ်သည် အသေးအဖွဲ စကားများပြောရန် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ လိုရင်းကို တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်မှာ ပြဿနာ အသေးအမွှားလေးတွေ နည်းနည်း ရှိနေတယ်။ ရှင် သူ့ကို မလိုချင်တော့ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲလို့ သူ စိုးရိမ်နေတယ်။ တကယ်လို့ ရှင်က အဲ့ဒါကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မကို လက်ထပ်ဖို့ အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါနဲ့။ သူ့ကို ကျွန်မဘာသာ ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ပါတယ်။"

ရှောင်မန်သည် သူ၏ လက်သေးသေးလေးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာ သူ၏ လက်ဝါးများမှာ ချွေးပြန်နေခဲ့သည်။ အဖေက ဘာပြောမလဲ။

ကလေး၏ ကြည်လင်ပြီး အပြစ်ကင်းသော မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ ရောယှက်နေခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်၏ ဘက်တွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်မှာ ဘာပြဿနာတွေ ရှိနေလို့လဲ။"

ရှုယွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူ အရင်တုန်းက အဆစ်ရောင်ရောဂါ ဖြစ်ဖူးတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကုသပြီးတော့ သက်သာသွားတယ်။ အခု သူ ညာဘက်လက်မှာ အဆစ်အမြစ် ရောင်ရမ်းရောဂါ ဖြစ်နေတယ်၊ အခု ဆေးကပ်ခွာတွေ ကပ်ထားရတယ်။ သူ့ရဲ့ ပါးစပ်က နည်းနည်း ရွဲ့နေပြီး သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ် စွေနေတယ်။ ပြီးတော့ သူက သစ်ရွက်တွေ စားချင်နေတယ်။"

ချန်ကျိုက်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "ရှုယွမ်၊ ရှောင်မန်မှာ ရွဲ့နေတဲ့ ပါးစပ် ဒါမှမဟုတ် စွေနေတဲ့ မျက်လုံးတွေ မရှိပါဘူး။ သူ့မှာ အာရုံကြော လှုပ်ရှားမှု ကမောက်ကမ ဖြစ်တဲ့ ရောဂါ ရှိတာပါ။ အဲ့ဒါ မပြင်းထန်ပါဘူး။ မင်း အဲ့ဒါကို အရမ်း အာရုံစိုက်နေစရာ မလိုဘူး၊ ပြီးတော့ ဆေးသောက်ဖို့လည်း မလိုအပ်ဘူး။"

ရှုယွမ် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ "...အာရုံကြော လှုပ်ရှားမှု ကမောက်ကမ ဖြစ်တဲ့ ရောဂါ ဆိုတာ ဘယ်လို ရောဂါမျိုးလဲ။"

ချန်ကျိုက်က ၎င်းမှာ ကလေးများတွင် ဖြစ်ပွားတတ်သော အာရုံကြော ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုဆိုင်ရာ ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ရိုးရှင်းစွာ ရှင်းပြခဲ့သည်။ သူ ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါက သူ အရင်က နေထိုင်ခဲ့တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ပတ်သက်နေနိုင်တယ်။"

ဒါဆို ဒီဖခင်ဟာ သားဖြစ်သူရဲ့ ပြဿနာ အသေးအမွှားလေးတွေကို အစကတည်းက သတိထားမိခဲ့တာပဲ။ သူမကတော့ သူ မျက်နှာပြောင်နေတာလို့ပဲ ထင်နေခဲ့တာ။

"အဲ့ဒါ တကယ်ပဲ မပြင်းထန်ဘူးလား။ ဒါဆိုရင် သူ့ကို ဆေးရုံ မခေါ်သွားတော့ဘူး" ရှုယွမ် ပြောလိုက်သည်။

ချန်ကျိုက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဆေးရုံသွားဖို့ မလိုပါဘူး၊ ပြီးတော့ ဆေးသောက်ဖို့လည်း မလိုဘူး။ ရှုယွမ် ကလေးတွေက ကြီးပြင်းလာတာနဲ့အမျှ ပြဿနာ အသေးအမွှားလေးတွေ မကြာခဏ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ အများစုက အသက်အရွယ်ရလာတာနဲ့အမျှ တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာတတ်တယ်။ မင်းရော ရှောင်မန်ရော စိတ်အေးအေးထားပြီး အရမ်း စိုးရိမ်မနေဖို့ လိုတယ်။"

သူ့အသံမှာ နက်ရှိုင်းပြီး တည်ငြိမ်ကာ စိတ်အေးသက်သာရှိပြီး နှစ်သိမ့်မှုပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ၎င်းက ယုံကြည်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ငြိမ်းချမ်းတဲ့ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

ရှုယွမ်၏ အသံမှာ ရွှင်လန်းနေခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒေါက်တာချန်။ ရှောင်မန်၊ မင်း ကြားလား။ ဖေဖေက ဘာမှ မဟုတ်ဘူးတဲ့။"

ချန်ကျိုက်၏ အသံမှာ နူးညံ့သွားပြီး သိမ်မွေ့ကာ နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ "ရှောင်မန်၊ ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ဖေဖေက မင်းကို ဘယ်တော့မှ မမုန်းပါဘူး။"

ရှောင်မန်၏ တင်းကျပ်နေသော စိတ်ခံစားမှုများမှာ ပြေလျော့လာခဲ့ပြီး သူ့အသံမှာ ချိုမြိန်ကာ ကလေးဆန်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ရောယှက်နေခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဖေဖေ။ သား ထပ်ပြီး စိတ်မပူတော့ပါဘူး။"

သူ့တွင် ပွင့်လင်းမြင်သာမှုရှိပြီး နားလည်မှုရှိသော မိဘများ ရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ရခြင်း ဆိုသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုလဲ ဆိုတာကို အမှန်တကယ် နားလည်သဘောပေါက်ကြသည်။

သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ့ကို ဒုက္ခပေးနေသော အရာဟူ၍ ဘာမျှ မရှိတော့ပေ။

ဖေဖေ့အတွက် တစ်မှတ်၊ ပြီးတော့ မေမေ့အတွက် တစ်မှတ်။

သူ၏ မိဘများ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နှုတ်ဆက်နေကြသည်ကို နားထောင်နေစဉ် ရှောင်မန်သည် ဖုန်းခွက်အနီးသို့ အမြန် တိုးကပ်သွားပြီး ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ "ဖေဖေ၊ မေမေနဲ့ သား ဖေဖေ့ကို စောင့်နေမယ်နော်။"

တစ်ဖက်မှ အသံမှာ နူးညံ့နေခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ရှောင်မန်။ ဖေဖေ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် လာခဲ့မယ်။"

ထိုရိုးရှင်းသော စကားစုလေးက ချန်ကျိုက်၏ နှလုံးသားကို ဆွဲငင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် နောက်ထပ် သံယောဇဉ် မရှိသူ နှောင်ကြိုး မရှိသူ တစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။ သူ၏ ဘဝသည် နောက်ထပ် အထီးကျန်ဆန်နေတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ရှုယွမ်သည် ဖုန်းချပြီးနောက် ကျသင့်ငွေကို ရှင်းလိုက်သည်။ သူမနှင့် ရှောင်မန်သည် တယ်လီဖုန်း ဗျူရိုမှ လက်တွဲလျက် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ လမ်းမပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေစဉ် စိတ်အခြေအနေ အလွန် ကောင်းမွန်နေခဲ့ကြသည်။

၎င်းမှာ ချောမွေ့ပြီး ထိရောက်သော စကားပြောဆိုမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဖုန်းဘေလ် တစ်ပြား တစ်ချပ်မျှ အလဟဿ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူမနှင့် ချန်ကျိုက်တို့သည် အမှန်တကယ်ပင် တည်ငြိမ်ပြီး ထိရောက်စွာ ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်လိမ့်မည်ဟု ရှုယွမ် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူတို့၏ ပထမဆုံး ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှစ၍ ယခုအချိန်အထိ ချန်ကျိုက်၏ သဘောထားမှာ အမြဲတမ်း အကောင်းမြင်နေခဲ့သည်။ ၎င်းက ရှုယွမ်ကို အလွန် ကျေနပ်အားရစေခဲ့ပြီး သူတို့ အတူတကွ တည်ဆောက်နိုင်မည့် ဘဝအပေါ် ယုံကြည်မှု အချို့ကိုပင် ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ချန်ကျိုက်မှာမူ အတွေးများထဲတွင် နစ်မျောနေခဲ့သည်။ ရှောင်မန် မွေးစားခံရသည့် အချိန်ကာလနှင့် ပတ်သက်၍ သူ သိရှိထားသလောက်ဆိုလျှင် ရှုယွမ်သည် တာဝန်သိသော မိဘတစ်ဦး လုံးဝ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် သူမ၏ ကလေး၏ ကျန်းမာရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအပေါ် ဂရုစိုက်တတ်သော မိခင်တစ်ဦးအဖြစ် ရုတ်တရက် မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူမ တကယ်ပဲ ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလဲ။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဟင်းချက်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေသော လီဟုန်ရှားအား ရှုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေက အဲ့ဒါ ရွဲ့နေတဲ့ ပါးစပ် ဒါမှမဟုတ် စွေနေတဲ့ မျက်လုံးတွေ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ အချိန်ကြာလာရင် သူ သက်သာလာပါလိမ့်မယ်တဲ့။ ဒါကြောင့် အဲ့ဒီ စကားလုံးတွေကို ထပ်ပြီး မပြောကြရအောင်။"

သူမ မိခင်က စကားပြောတော့မည့် အချိန်လေးမှာပင် ရှုယွမ်သည် သူမ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ တိတ်တိတ်နေရန် အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

လီဟုန်ရှား - "......”

_ _

ပုံမှန်အားဖြင့် ရှုယွမ်သည် ညနေ ငါးနာရီ အတိအကျတွင် အလုပ်ဆင်းလေ့ရှိပြီး စက္ကန့်လေးမျှပင် အချိန်မဖြုန်းဘဲ ရှောင်မန်ကို တိုက်ရိုက် အိမ်သို့ အမြဲ ခေါ်ဆောင်သွားလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် သူမသည် အရောင်းမြှင့်တင်ရေး လုပ်ငန်းများအတွက် အချိန်ပို ဆင်းရမည် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ပထမဆုံး မှတ်တိုင်မှာ သဘာဝကျကျပင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် နယ်မြေဖြစ်သော အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံပင် ဖြစ်သည်။

ညနေ ၄ နာရီ ၅၀ မိနစ်တွင် သူမနှင့် တပည့်ဖြစ်သူ ဝမ်ယိုချိုက်တို့သည် စက်ရုံ ဂိတ်တံခါးသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး အလုပ်သမားများ ထွက်ခွာမည့် ငါးနာရီ ခေါင်းလောင်းသံကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။ အလုပ်သမားများ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် လျှော့စျေး ကူပွန်များကို စတင် ဝေငှကြတော့သည်။

လျှော့စျေး ကူပွန်များမှာ ရိုးရှင်းသော စက္ကူပါးလေးများ ဖြစ်ပြီး ပုံနှိပ်အရည်အသွေး ညံ့ဖျင်းကာ ရုပ်ရှင်လက်မှတ် တစ်စောင်ခန့် အရွယ်အစား ရှိသည်။

ရှုယွမ်နှင့် ရှောင်မန်တို့သည် အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံတွင် လူသိအများဆုံး မျက်နှာများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူမတို့၏ ကြယ်ပွင့် အဆင့်အတန်းကို ဆက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။ အဒေါ်များနှင့် လူငယ် အမျိုးသမီးများ အုပ်စုကို ဆွဲဆောင်ရန် သူတို့အတွက် အချိန်အများကြီး မယူလိုက်ရပေ။ သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော အသက်ကြီးသော အမျိုးသမီးများ၊ သတို့သမီး အသစ်လေးများနှင့် အိမ်ထောင်မကျသေးသော မိန်းကလေးများ အားလုံး ပါဝင်သည်။

အန်တီများထဲမှ တစ်ဦးက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "လျှော့စျေး ကူပွန်ဆိုတာ ဘာလဲ။"

ရှုယွမ်က စိတ်ရှည်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါက အဒေါ်တို့ ဝေမင် ဓာတ်ပုံတိုက်ကို သွားပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ရင် ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လျှော့စျေး ရမယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ငါးမော့ (၀.၅ ယွမ်) ကျသင့်တဲ့ ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံက လေးမော့ ငါးပြား (၀.၄၅ ယွမ်) ပဲ ကျသင့်တော့မှာပါ။"

"အဲ့ဒါက ငါးပြား (၀.၀၅ ယွမ်) ပဲ သက်သာတာကို။"

“တကယ်လို့ အန်တီတို့ ဓာတ်ပုံ ပိုများများ ရိုက်ရင် သက်သာတဲ့ ငွေတွေက စုပုံလာမှာပေါ့။ ဖလင် တစ်လိပ်လုံးကို ဆေးမယ်ဆိုရင် တစ်ယွမ်တောင် သက်သာနိုင်တယ်" ဟု ရှုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

"နင် အခု ဓာတ်ပုံတိုက်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာလား။ နင် ဘာလုပ်တာလဲ၊ ဧည့်ကြိုလား" အမျိုးသမီး တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

ရှုယွမ်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မက ဓာတ်ပုံဆရာပါ။"

ဤသည်မှာ ခဲတစ်လုံးတည်းနှင့် ငှက်နှစ်ကောင် ပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဓာတ်ပုံတိုက်ကို အရောင်းမြှင့်တင်နေရုံသာမက ယခုအခါ သူမတွင် အလုပ်တစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ၎င်းမှာ ကျွမ်းကျင်မှု လိုအပ်သော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း လူတိုင်းအား အသိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်နှစ်ကျော်ကြာအောင် အိမ်တွင် မိခင်၏ ကျွေးမွေးမှုကို ခံယူနေခဲ့ရသော သူမ၏ အခြေအနေမှာ တရားဝင် အတိတ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"နင် ဓာတ်ပုံရိုက်တတ်တယ်လား" တစ်စုံတစ်ယောက်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှုယွမ်သည် နှိမ့်ချနေရန် အချိန်မဖြုန်းတော့ပေ။ "ကျွန်မက ဓာတ်ပုံရိုက်ရာမှာ တကယ်ကို တော်တာပါ။"

ရှောင်မန်သည် သူမ၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် သူ့အမေက လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ ရယ်မောစကားပြောနေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် သူမထံမှ တိတ်ဆိတ်စွာ သင်ယူနေခဲ့သည်။ သူ့အမေသည် ယုံကြည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်နေ့နေ့တွင် သူမကဲ့သို့ ဖြစ်လာနိုင်ရန် သူ မျှော်လင့်မိသည်။

ဝမ်ယိုချိုက်သည် ရှုယွမ်ကို လုံးဝ အထင်ကြီးလေးစားသွားခဲ့သည်။ လျှော့စျေး ကူပွန်များကို ယူရန် လူများကို ဆွဲဆောင်ဖို့ သူတို့ အပြင်းအထန် ကြိုးစားရမည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ၎င်းအစား လူများသည် သူတို့ အခွင့်အရေး လက်လွတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည့်အလား တစ်စောင် ရရှိရန် လုယက်ကာ ဝိုင်းအုံလာခဲ့ကြသည်။

"ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေနဲ့ ငါတို့ ဘယ်တော့ တွေ့လို့ရမလဲ။ သူ မိသားစု လူနေအိမ်ရာဝင်းကို ဘယ်တော့ လာမှာလဲ" အမျိုးသမီး တစ်စုက ရှုယွမ်တို့သားအမိအား ဝိုင်းရံကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးမြန်းကြသည်။

ရှောင်မန်၏ ဖခင်သည် ဒေသခံ နာမည်ကြီး တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး အာရုံစိုက်မှုကို အဆုံးစွန် ဆွဲဆောင်နိုင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "သူ မိသားစု လူနေအိမ်ရာဝင်းကို သေချာပေါက် လာမှာပါ။ ရှင်တို့ အားလုံး သူ့ကို တွေ့ရမယ်လို့ ကျွန်မ ကတိပေးတယ်။"

အရောင်းမြှင့်တင်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ လူအုပ်ကြီး လူစုကွဲသွားပြီးနောက် ဝမ်ယိုချိုက်သည် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို အရောင်းမြှင့်တင်ရေး လုပ်တာက တကယ်ပဲ ဒီလောက် လွယ်တာလား။"

ရှုယွမ်က သူမ၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုကို သူနှင့် ဝေမျှလိုက်သည်။ "ဝေမင် ဓာတ်ပုံတိုက်မှာ ဓာတ်ပုံရိုက်တာနဲ့ ဖလင်ဆေးတာက သူတို့အတွက် အထူး သက်သာတဲ့ အခွင့်အရေး တစ်ခု ရနေတယ်လို့ လူတွေကို ခံစားရအောင် မင်း လုပ်ပေးရမယ်။ သူတို့ကို အထူး အခွင့်အရေး ပေးထားတယ်လို့ ခံစားရအောင်ပေါ့။"

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သတင်းများကို အမြဲတမ်း သိရှိနေတတ်သော လီဟုန်ရှားသည် ရှုယွမ်က ဓာတ်ပုံတိုက်ကို အရောင်းမြှင့်တင်နေကြောင်း ကြားသိပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့ အထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ ရှုယွမ်အား ပြောလိုက်သည်။

"နင့်လောက် မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်တဲ့ သူမျိုးကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က နင်က အဲ့ဒီ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အစီအစဉ်နဲ့ ပိုက်ဆံရှာခဲ့တယ်၊ အခုကျတော့ နင်က ဓာတ်ပုံတိုက်အတွက် ကြော်ငြာတွေ လိုက်လုပ်နေပြန်ပြီ။"

ရှုယွမ်သည် အပြုံးများဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ ဒီလို အာရုံစိုက်မှု ရေစီးကြောင်းကြီးကို ကျွန်မ အသုံးမချခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျွန်မပဲ နစ်နာသွားမှာပေါ့။"

"ဘာ..." လီဟုန်ရှားက မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ နားမလည်ခဲ့ပေ။

ဒီရက်ပိုင်းများတွင် ဝမ်ယိုချိုက်နှင့် ဟူကျီချန်တို့သည် အရောင်းမြှင့်တင်ရေး လုပ်ငန်းများကို အပြင်ထွက်၍ လုပ်ဆောင်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အနီးအနားရှိ စက်ရုံများ အားလုံးအပြင် ရပ်ကွက်ရုံး၊ စပါးရုံနှင့် ကျောက်မီးသွေးရုံ တို့ကိုပါ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ ရှုယွမ်ကမူ ဓာတ်ပုံရိုက်ရန်၊ ဖလင်ဆေးရန်၊ ပုံပြင်ရန်နှင့် ဆေးရောင်ခြယ်ရန်အတွက် ဓာတ်ပုံတိုက်တွင် နေရသည်ကို ပိုနှစ်သက်သည်။

အရောင်းမြှင့်တင်ရေး၏ ရလဒ်များမှာ ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ အရောင်းမြှင့်တင်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်များ၏ ကျေးဇူးကြောင့် ပိုများပြားသော ဖောက်သည်များ ဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။

_ _

လုချန်မြို့သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ချန်ကျိုက် ပြုလုပ်ခဲ့သော ပထမဆုံး အရာမှာ သူ အလုပ် စတင် ဝင်ရောက်ရမည့် နေ့ရက်ကို အတည်ပြုရန် ဆေးရုံအုပ်ကြီးထံ ဆက်သွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ပြုလုပ်ခဲ့သော ဒုတိယ အရာမှာ ရှုယွမ်ထံသို့ ဆက်သွယ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အိမ်လိပ်စာ အတိအကျကို သူ မသိခဲ့သလို အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံအနီးတွင် သူ ပေါ်လာမည်ကို ရှုယွမ်က သိပ်ပြီး သဘောကျပုံ မပေါ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းအစား သူသည် အဒေါ်ယန်၏ အိမ်သို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

အဒေါ်ယန်သည် ထို သာယာပြီး အလွယ်တကူ မှတ်မိနိုင်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ သိချင်စိတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး စတင် စကားပြောတော့သည်။

"မင်းက ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေ မဟုတ်လား။ အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံကို ဘယ်တော့ လာမှာလဲ။ ငါတို့ အားလုံး မင်းကို ကြည့်ခွင့်ရအောင် လုပ်ပေးရမယ်နော်။"

ချန်ကျိုက်က ပြောလိုက်သည်။ "...အဒေါ်၊ ကျွန်တော့်အတွက် ရှုယွမ်ကို သွားခေါ်ပေးလို့ ရမလား"

သူ မည်မျှ ယဉ်ကျေးသည်ကို ကြားသောအခါ အဒေါ်ယန်က ရွှင်လန်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှုယွမ်က အလုပ်မှာလေ။ သူမ ဝေမင် ဓာတ်ပုံတိုက်မှာ ရှိတယ်။"

ဖုန်းချပြီးနောက် ချန်ကျိုက်သည် အချိန်ကို စစ်ဆေးရန် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ညနေ လေးနာရီကျော် အနည်းငယ် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ရှုယွမ် အလုပ်ဆင်းမည့် အချိန်ကို စောင့်ရန် ဓာတ်ပုံတိုက်သို့ သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။