အခန်း ၃၇

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၃၇

ဝေမင် ဓာတ်ပုံတိုက်သည် အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံနှင့် နီးသော်လည်း လမ်းကြားတစ်ခုထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တည်ရှိနေခဲ့သည်။

ဆိုင်ခန်းငယ်လေးကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာမတွေ့မီ ချန်ကျိုက်သည် လူနှစ်ဦးကို လမ်းညွှန်မှု တောင်းခံခဲ့ရသည်။ သူသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ကောင်တာနောက်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ဟွမ်ကျွမ်းကို မေးလိုက်သည်။ "ခွင့်ပြုပါ။ ဒီမှာ ရှုယွမ် အလုပ်လုပ်ပါသလား။"

ဟွမ်ကျွမ်းသည် သူ့ကို မော့ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "သူမက ကျွန်မတို့ရဲ့ ဓာတ်ပုံဆရာပါ။ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ၊ သူမ အနောက်ခန်းမှာ ဓာတ်ပုံရိုက်နေလို့ပါ။ သူမ ပြီးသွားရင် ထွက်လာပါလိမ့်မယ်။"

'ဓာတ်ပုံဆရာ ဟုတ်လား။ ရှုယွမ် အဲ့ဒီကျွမ်းကျင်မှုကို ဘယ်တုန်းက သင်ယူခဲ့တာလဲ။'

သူမသည် တစ်နှစ်ကျော်ကြာအောင် အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း သူမ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း အလုပ်တစ်ခုရှာရန် အမှန်တကယ် ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နေသည်။

ရှောင်မန်သည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပုံဆွဲနေခဲ့သည်။ ချန်ကျိုက်၏ အသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် မော့ကြည့်ပြီး စက္ကူနှင့် ခဲတံကို အလိုအလျောက် ချထားကာ ပြေးသွားခဲ့သည်။ "အဖေ"

ချန်ကျိုက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်မန်သည် သူ၏ ခြေထောက်တိုတိုလေးများဖြင့် သူ့ထံသို့ ပြေးလာနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကလေး၏ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာအမူအရာနှင့် ချိုမြိန်ပြီး ကလေးဆန်သော အသံလေးသည် သူ့ကို ချက်ချင်း ရိုက်ခတ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ နှလုံးသားကို တစ်ကြိမ်တည်းနှင့်ပင် နူးညံ့သွားစေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် သူ၏ ရာထူးနေရာကို အရေးတကြီး ပြောင်းရွှေ့ရန်နှင့် သူ၏ အောင်မြင်နေသော ဆေးရုံအုပ်ကြီး ရာထူးကို ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူးထံသို့ အလျင်စလို လွှဲပြောင်းပေးရန်အတွက် အသွားအပြန် ခရီးသွားနေခဲ့ရသည်။

ဤကဲ့သို့ သူ၏ အလုပ်နှင့် ဘဝကို ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားစေခြင်းသည် အမှန်တကယ် တန်ဖိုးရှိလား၊ ရှုယွမ်ကို လက်ထပ်မည့် ဆုံးဖြတ်ချက်သည် မှန်ကန်ရဲ့လား ဟု သူ တွေးတောနေခဲ့မိသည်။ သို့သော် သူ့ထံသို့ ပြေးလာနေသော ရှောင်မန်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းသည် မှန်ကန်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် မချော်လဲစေရန် ရှောင်မန်ကို အမြန် သတိပေးပြီး ကိုင်းညွတ်ကာ ကလေးကို ညင်သာစွာ ပင့်မြှောက်ရန် သူ၏ လက်များကို ကလေး၏ လက်မောင်းအောက်တွင် ထားလိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရှောင်မန်၏ အရပ်သည် ချန်ကျိုက်၏ အရပ်နှင့် တူညီသွားခဲ့သည်။ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အပေါ်သို့ မြင့်တက်လျက် သူသည် သူ့ကို အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။ "အဖေ၊ အဖေက ကလေးတွေနဲ့ ဓာတ်မတည့်ဘူး မဟုတ်လား။ သားကို မချီထားနဲ့၊ အောက်ချပေးပါ။"

ချန်ကျိုက်သည် ကလေးတစ်ဦးကို တစ်ခါမျှ မချီဖူးခဲ့သော်လည်း သူသည် သူ၏ လက်မောင်းများကို အပြည့်အဝ ဆန့်တန်းလျက် ရှောင်မန်ကို ဆက်လက် ပင့်မြှောက်ထားပြီး သူ၏ အသံမှာ နူးညံ့နေခဲ့သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။ ကလေးကို ထိသည်ဖြစ်စေ၊ မထိသည်ဖြစ်စေ ဓာတ်မတည့်တဲ့ လက္ခဏာကတော့ ပြမှာပါပဲ။"

ဟွမ်ကျွမ်းသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် သားအဖနှစ်ဦး၏ မျက်နှာများကို အကဲခတ်နေခဲ့သည်။ သူတို့ တကယ်ပဲ တူညီကြသည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အထူးသဖြင့် ရုပ်ချောကြသည်။

သူမသည် အနောက်ခန်းဆီသို့ ကျယ်လောင်စွာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အစ်မရှုယွမ်၊ ဓာတ်ပုံရိုက်လို့ ပြီးပြီလား။ အစ်မယောကျာ်း အစ်မကို လာရှာတယ်။"

သူမ၏ အသံတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို အလုပ်သို့ အမြဲတမ်း ခေါ်လာလေ့ရှိသော်လည်း သူမသည် ကလေး၏ ဖခင်အကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မပြောဖူးခဲ့ပေ။ ဒါဆို ဒါက သူမရဲ့ ခင်ပွန်းပေါ့။ သူက တကယ်ကို စမတ်ကျပြီး သပ်ရပ်တဲ့ ပုံပေါက်တယ်။

ရှုယွမ်သည် သေတ္တာပုံစံ ကင်မရာ တစ်လုံး၏ အနောက်တွင် ရပ်လျက် မင်္ဂလာဆောင် ဓာတ်ပုံ ရိုက်နေသော စုံတွဲတစ်တွဲကို ညွှန်ကြားချက်များ ပေးနေခဲ့သည်။

"ခေါင်းတွေကို နည်းနည်း ပိုနီးအောင် ထားပါ၊ နှုတ်ခမ်းတွေကို မကျစေနဲ့၊ ပြီးတော့ မျက်တောင်မခတ်နဲ့နော်" ဟု သူမ ပြောနေခဲ့သည်။ ဟွမ်ကျွမ်း၏ အော်ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမသည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ရှုယွမ် ဖောက်သည်များနှင့်အတူ ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးရေး အခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ချန်ကျိုက်သည် ရှောင်မန်ကို လေထဲတွင် ချီထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ဖခင်ရော သားပါ ဖောက်သည်များနှင့် မရင်းနှီးသလို၊ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အခြားသူများနှင့် နွေးထွေးစွာ ဆက်ဆံလေ့ မရှိသဖြင့် ပြောစရာ စကားများများစားစား မရှိခဲ့ပေ။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေရုံသာ ရှိသည်။

ရှောင်မန်သည် လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးကျယ်ကြီးများဖြင့် ချန်ကျိုက်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ သိပ်ပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိပုံမပေါ်ပေ။ ရှုယွမ်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူ့ထံမှ ရှောင်မန်ကို ယူလိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် လုချန်မြို့ကို ပြောင်းလာပြီလား။"

ချန်ကျိုက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ငါ့ရဲ့ အလုပ်နေရာချထားရေး ကိစ္စ အဆင်ပြေသွားပြီ။"

"အဲ့ဒါ တော်တော် မြန်တာပဲ" ရှုယွမ် ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ဖောက်သည်တစ်ဦးအတွက် ပြေစာ ရေးပေးနေသော ဟွမ်ကျွမ်း ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ငါ နည်းနည်း စောစော ပြန်မယ်နော်။ နောက်ရက်မှ အလုပ်ချိန် ပြန်ဖြည့်ပေးပါ့မယ်။"

ဟွမ်ကျွမ်းသည် သူမ စာရေးနေခြင်းကို မရပ်တန့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မရဲ့ ကိစ္စတွေကို သွားလုပ်လိုက်ပါ၊ အစ်မရှုယွမ်။ ဒီမှာ အရာအားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်။"

ဓာတ်ပုံတိုက်မှ ထွက်ပြီး လမ်းကြားထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ လူရှုပ်ချိန် မစတင်မီ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ချန်ကျိုက် စကားစပြောလိုက်သည်။ "မင်း စိတ်မပြောင်းသေးဘူးမလား။"

သူသည် အလုပ်ပြောင်းရွှေ့ရန် ဒုက္ခခံခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ ရှုယွမ်သာ စိတ်ပြောင်းသွားခဲ့ပါက သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများ အားလုံးမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ် အံ့သြသွားပုံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင်က စိတ်ပြောင်းသွားတာလား။"

ချန်ကျိုက်သည် သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သေချာပေါက် မဟုတ်ပါဘူး။ ငါက မင်းကို မေးနေတာပါ။"

ရှုယွမ်သည် မေးမော့ထားလိုက်သည်။ "လူတစ်ယောက်က နေထိုင်စရိတ် ပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းနေတာပဲ။ အဲ့ဒါ တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ကျွန်မ နောက်ဆုတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင် ဘယ်ဆေးရုံကို ပြောင်းလာတာလဲ။"

"ပဉ္စမ ဆေးရုံ။ အဲ့ဒီမှာ ဌာနမှူး နေရာ လစ်လပ်နေလို့" ဟု ချန်ကျိုက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ပဉ္စမ ဆေးရုံ" ဟူသော အမည်သည် မြို့ရှိ ထိပ်တန်း ဆေးရုံများထဲမှ တစ်ခုနှင့် တူသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ၎င်းသည် ယခင်က အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံ၏ ဆက်သွယ်ရေး ဆေးရုံ တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံရေး လှုပ်ရှားမှုများအပြီးတွင်မှ စက်ရုံမှ ခွဲထွက်ပြီး အမည်ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အဆောက်အအုံများနှင့် အထွေထွေ စံနှုန်းများအရ ပြောရလျှင် ၎င်းသည် လုချန်မြို့တွင် အလယ်အလတ်အဆင့်၌သာ ရှိသည်။

ရှုယွမ် ခဏ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ရှင်က အရင်က ဆေးရုံအုပ်ကြီး ဖြစ်ခဲ့တာလေ။ အဲ့ဒါက နည်းနည်း အဆင့်နိမ့်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ချန်ကျိုက် သူမကို အံ့သြစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ရှုယွမ်သည် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဤမျှလောက် အခြားသူများကို ထည့်တွေးတတ်လာခဲ့သနည်း။

ရှုယွမ်နှင့် တည်ငြိမ်ပြီး ပုံမှန် စကားပြောဆိုရခြင်းသည် သူ့အတွက် စိမ်းသက်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

မျက်လုံး သုံးစုံ ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။ ရှောင်မန်ကလည်း ချန်ကျိုက်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဒါဆို သူ့အဖေက အရင်တုန်းက ဆေးရုံအုပ်ကြီး ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။ အဲ့ဒါ တကယ် အထင်ကြီးစရာပဲ။

ရှောင်မန်၏ စိတ်လေးမှာ အပြင်းအထန် အလုပ်လုပ်နေခဲ့သည်။ အဖေက အမေနဲ့ သူ့အတွက် ဆေးရုံအုပ်ကြီး ရာထူးကို စွန့်လွှတ်ပြီး လုချန်မြို့ကို ပြန်ပြောင်းလာခဲ့တာလား။

ချန်ကျိုက်သည် သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးလက်မှာတုန်းက ငါ ကျေးလက်ဆရာဝန်အဖြစ် နှစ်နှစ် အလုပ်လုပ်ခဲ့တယ်။ ငါ ဘယ်အုပ်ချုပ်ရေး ရာထူးကိုမှ မယူထားခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် လူနာတွေကို ကုသဖို့ပဲ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။"

သို့တိုင်အောင် ရှုယွမ်သည် သူ ဆေးရုံအုပ်ကြီး ဖြစ်စဉ်က ပိုကောင်းခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။ ဤမျှ အချိန်တိုအတွင်း လုချန်မြို့သို့ ပြန်ပြောင်းရွှေ့လာပြီး ထိပ်တန်းအဆင့်ဟု မသတ်မှတ်ထားသော ဆေးရုံတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ သူသည် အလျှော့ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

စာအုပ်ထဲအရ သူသည် နှလုံးခွဲစိတ်မှု နယ်ပယ်တွင် ဦးဆောင် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး၊ ဆေးပညာရပ်ဆိုင်ရာ ထင်ရှားသော ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦး၊ အင်ဂျင်နီယာ အကယ်ဒမီ၏ ပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်လာရမည် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အပြောင်းအလဲတစ်ခုသည် သူ၏ ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်မှုများနှင့် အနာဂတ် အောင်မြင်မှုများအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်မည်လား။

ရှုယွမ် အတွေးထဲ နစ်မျောနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ကျိုက် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ပဉ္စမ ဆေးရုံရဲ့ ဆေးရုံအုပ်ကြီးကလည်း အဲ့ဒီတုန်းက ပိုင်ဟွာ ခရိုင်ကို စေလွှတ်ခံခဲ့ရတာပဲ။ အဲ့ဒီမှာ ငါတို့ တွေ့ခဲ့ကြတာ။ သူက ငါ့ကို ဝင်လုပ်ဖို့ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ဌာနမှူး နေရာ လစ်လပ်နေလို့၊ ငါ အဲ့ဒီ ဆေးရုံကို ပြောင်းဖို့ သဘောတူခဲ့တာ။"

သူ၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် ပြတ်သားသော လေသံက ရှုယွမ်အား သူသည် သူ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းအတွက် ရှင်းလင်းသော ဦးတည်ချက်နှင့် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိသည်ဟု ခံစားရစေခဲ့သည်။ သူ့အတွက် သူမ စိုးရိမ်ပူပန်ပေးရန် မလိုအပ်ပေ။ သူမ ကိုယ်တိုင်အတွက်သာ ပို၍ စိုးရိမ်သင့်ပေမည်။

"အနီးအနားက အားကစားကွင်းမှာ လမ်းလျှောက်ကြမလား" ရှုယွမ် အကြံပြုလိုက်သည်။ ပင်မ လမ်းမကြီးသည် သူတို့ ပြောဆိုမည့် စကားဝိုင်းအတွက် သင့်လျော်သော နေရာ မဟုတ်ပေ။

ချန်ကျိုက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

သူတို့ သုံးဦးသည် ပင်မ လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြပြီး အနီးအနားရှိ အားကစားကွင်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ကွေ့ဝင်သွားကြသည်။ ၎င်းမှာ သိပ်မကြီးမားဘဲ အနီးအနားတွင် လူအများအပြား မရှိပေ။ စကားပြောရန်အတွက် ပြီးပြည့်စုံသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မတို့ ဘယ်တော့ လက်ထပ်စာချုပ် သွားလုပ်ကြမလဲ" ရှုယွမ် တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။

လတ်တလောတွင် သူမနှင့် ရှောင်မန်တို့သည် အတင်းအဖျင်း စကားများစွာကို သည်းခံခဲ့ရသည်။ သူတို့ တရားဝင် လက်ထပ်ပြီးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုလူများ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့၏ ပါးစပ်များကို ပိတ်ထားနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

"ငါ့အတွက်ကတော့ ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်ပါ" ချန်ကျိုက်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အခုချက်ချင်း လုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒါဆို မနက်ဖြန် လုပ်ကြတာပေါ့။ မနက် ဆယ်နာရီလောက်ဆို ကျွန်မ အလုပ်ပြီးပြီ။ ဓာတ်ပုံတိုက်မှာ လာစောင့်နေပါ" ရှုယွမ် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့သည် လက်ထပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဖြစ်ရာ အချိန်ဆွဲနေခြင်းက အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ။

ရှောင်မန်သည် ရှုယွမ်၏ ဘေးတွင် ထိုင်လျက် သူတို့ နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ တောက်ပနေခဲ့သည်။ သူ၏ နှလုံးသားလေးမှာ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူတို့သည် မင်္ဂလာဆောင်မည့် ရက်ကို နောက်ဆုံးတွင် အတည်ပြုလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူ့တွင် အမေရော အဖေပါ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုက် တွေးလိုက်မိသည်။ ဟင်း... သူက တော်တော်လေး တက်ကြွနေတာပဲ။

သူ စကားစပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ထောက်ခံစာ ယူဖို့ လိုတယ်ဆိုတာကို မင်း မေ့နေတာလား။ ငါ အရင်ဆုံး အိမ်ထောင်စု စာရင်း သွားသွင်းရမယ်၊ ပြီးရင် ဆေးရုံကို သတင်းပို့ရမယ်၊ ပြီးမှ သူတို့ကို ထောက်ခံစာ ထုတ်ပေးခိုင်းရမယ်။ အဲ့ဒါ ဘယ်လောက်ကြာမလဲ ဆိုတာ ပြောရခက်တယ်။"

ရှုယွမ် သူမ၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်မိသည်။ "ဟုတ်သားပဲ။ ကျွန်မလည်း တစ်စောင် လိုတာပဲ။ ကျွန်မ ရပ်ကွက် ကော်မတီကနေ သွားယူလိုက်မယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒီက လူတွေက ကျွန်မအကြောင်း အတင်းအဖျင်း ပြောကြလိမ့်မယ်။ ဓာတ်ပုံတိုက်ကိုပဲ ထုတ်ပေးခိုင်းလိုက်မယ်။ ကျွန်မက ရှင့်ထက် ပိုမြန်မှာ သေချာတယ်။ ရှင် ပြီးသွားရင် ကျွန်မကို အချိန်မရွေး လာရှာလို့ ရတယ်။"

ချန်ကျိုက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

ရှောင်မန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပနေပြီး ထောက်ခံစာများနှင့် ပတ်သက်သည့် အရာအားလုံး အဆင်မပြေမှု မရှိဘဲ ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားစေရန် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေခဲ့သည်။

အတင်းအဖျင်းပြောတတ်သော အိမ်နီးချင်းများအား မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ရှုယွမ်သည် အဖြေတစ်ခုကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မတို့ ရုတ်တရက်ကြီး လက်ထပ်ကြတော့မယ် ဆိုတော့ လူတွေက မေးခွန်းတွေ မေးကြမှာ သေချာတယ်။ ကျွန်မတို့ ဇာတ်လမ်း တစ်ခုတည်းကိုပဲ ပြောကြရအောင်။ ကျွန်မတို့ တကယ် ချစ်ကြတယ်၊ ပြီးတော့ ကျေးလက်မှာတုန်းက လက်ထပ်ဖို့ အဆင်မပြေခဲ့ဘူးလို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ။ အခု ရှင်လည်း နိုင်ငံရေးအရ ပြန်လည် နေရာချထားခံရပြီ၊ ကျွန်မလည်း မြို့ကို ပြန်ရောက်ပြီး ရှောင်မန်ကို ပြန်ခေါ်လာပြီဆိုတော့ သေချာပေါက် ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ကြတော့မှာပေါ့။"

ရှောင်မန်သည် အလွန် အာရုံစိုက်၍ နားထောင်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်နေခဲ့သည်။ ဒါဆို အမေနဲ့ အဖေက တကယ်ကို ချစ်ကြတာပဲ။

သို့သော် ချန်ကျိုက်မှာမူ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသောအရာကို တွေးတောနေခဲ့သည်။ သူတို့၏ ဇာတ်လမ်းကို တစ်သမတ်တည်း ထားရှိရေးနှင့် ပတ်သက်၍ ရှောင်မန်ကို သူ သဘောတူသော်လည်း "တကယ် ချစ်ကြတယ်"နှင့် "နက်ရှိုင်းတဲ့ သံယောဇဉ်" ကဲ့သို့သော စကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ ရုတ်တရက် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ရှုယွမ်နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးကို ဖော်ပြရန် ထိုကဲ့သို့သော အသုံးအနှုန်းများကို အသုံးပြုခြင်းသည် လှောင်ပြောင်မှုနှင့် ဟာသတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရစေသည်။

သူမက အဲ့ဒီစကားလုံးတွေကို ဘယ်လိုများ ဒီလောက် သဘာဝကျကျ ပြောထွက်နိုင်ရတာလဲ။

ချန်ကျိုက် တည်ငြိမ်စွာ နေခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီလေ။ ဒါပေမယ့် အတင်းအဖျင်းတွေကိုတော့ ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး။ ပထမအချက် တရားဝင် လက်မထပ်ဘဲ ကလေးရထားတဲ့ ပြဿနာ ရှိတယ်။ အဲ့ဒါက လူတွေကို သေချာပေါက် စကားများစေလိမ့်မယ်။ ဒုတိယအချက်..."

သူသည် စကားရပ်ပြီး ရှောင်မန်ဘက်သို့ ကြည့်ကာ အနီးအနားရှိ လျှောတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်၊ လျှော သွားစီးမလား။"

ရှောင်မန် အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ ဖေဖေ"

သူ့မိဘများသည် ကလေးများ နားထောင်ရန် မသင့်လျော်သောအရာ တစ်ခုကို ဆွေးနွေးတော့မည်ကို သူ သိရှိခဲ့သည်။

ရှောင်မန်သည် သူ၏ ခြေထောက်တိုတိုလေးများဖြင့် လျှောဆီသို့ လိမ္မာစွာ ပြေးသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း ရှုယွမ် သတိဝီရိယ ရှိလာပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာပြောချင်တာလဲ။"

ချန်ကျိုက်၏ မျက်လုံးများသည် ရှောင်မန်ထံမှ တစ်ခဏမျှ မခွာဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မင်းနဲ့ ရှန်ကျုံးချန် ကြားမှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေက ငါတို့ လက်ထပ်လိုက်ရုံနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ကောင်းကောင်း ရှင်းပြနိုင်မယ့် အကြောင်းပြချက် တစ်ခု စဉ်းစားထားတာ ပိုကောင်းမယ်။"

အမြီး တက်နင်းခံလိုက်ရသော ကြောင်တစ်ကောင်အလား ရှုယွမ် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် မတ်မတ်ထိုင်ပြီး သူ့ကို မျက်နှာမူရန် ဘေးသို့ စောင်းလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို ပိုက်ဆံ နည်းနည်း ပေးခဲ့ရုံပါ။ ကျွန်မတို့ ကြားမှာ တခြား ဘာမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။"

ချန်ကျိုက်၏ လေသံမှာ ဂရုမစိုက်သည့် ပုံပေါက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "စိတ်အေးအေးထားပါ။ သင့်တော်တဲ့ ဇာတ်လမ်း တစ်ခု စဉ်းစားထားဖို့ ငါက မင်းကို သတိပေးရုံပါ။"

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ဖိကပ်ထားပြီး ချန်ကျိုက်၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ "..."

သူမသည် မကျေမနပ်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ရှောင်မန်ကို ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်သည်။

လျှောပေါ်တွင် ကစားနေသော ကလေးများ ရှိသော်လည်း ရှောင်မန်က သူတို့နှင့် မပူးပေါင်းခဲ့ပေ။ သူသည် အနီးအနားတွင် ရပ်လျက် စောင့်ကြည့်နေရုံသာ ရှိသည်။

ချန်ကျိုက်က တင်းမာမှုကို ပြေလျော့စေရန် မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်က ဘာလို့ သူတို့နဲ့ သွားမကစားတာလဲ။"

ရှုယွမ်သည် မလှမ်းမကမ်းရှိ ကလေးငယ်လေး ရှိရာဘက်သို့ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူက တခြား ကလေးတွေနဲ့ ကစားရတာ အသားမကျသေးလို့ ဖြစ်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒါက ကလေးဆန်လွန်းတယ်လို့ သူ ထင်နေလို့လားပဲ။"