အခန်း ၃၈

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၃၈

ရှုယွမ် သူမ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ လွယ်အိတ်ထဲတွင် မွှေနှောက်ရှာဖွေလိုက်သည်။ သူမသည် မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ်နှင့် ဘောပင် တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ ချန်ကျိုက်အား ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မတို့ သဘောတူညီချက် တစ်ခု ရေးကြရအောင် နှစ်ဖက်စလုံး လိုက်နာရမယ့် အချက်တွေကို စာရင်းပြုစုထားဖို့လေ။ အဲ့ဒါက အနာဂတ်မှာ မိသားစု သဟဇာတဖြစ်အောင် ထိန်းသိမ်းရာမှာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။"

ချန်ကျိုက်သည် ဘောပင်နှင့် မှတ်စုစာအုပ်ကို ယူရန် လက်လှမ်းပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။ မင်း အရင် ပြောလေ။"

ရှုယွမ် သူ့လက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများနှင့် လက်ခုံပေါ်တွင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရသော သွေးကြောများဖြင့် အလွန် လှပသော လက်တစ်ဖက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းပေါ်တွင် အနီစက်အချို့ ရှိနေသည် ရှောင်မန်ကို ခဏလေး ချီထားရုံဖြင့် ထိုသို့ ဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါဆို သူ ကလေးတွေနဲ့ ဓာတ်မတည့်ဘူး ဆိုတာက တကယ် အမှန်ပဲပေါ့။

ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ပထမအချက် - ကျွန်မတို့က ရှောင်မန်ရဲ့ မိဘတွေ သက်သက်ပဲ။ အိမ်ထောင်သည် စုံတွဲ တစ်တွဲရဲ့ အခွင့်အရေးနဲ့ တာဝန်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ မလိုအပ်ဘူး။ တစ်ယောက်ရဲ့ အလုပ် ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဘဝကို တစ်ယောက် ဝင်မစွက်ဖက်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အပြင်လူတွေ ရှေ့မှာတော့ ကျွန်မတို့က သဟဇာတဖြစ်တဲ့ မိသားစုနဲ့ ချစ်ခင်ကြင်နာတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတဲ့ ပုံစံမျိုး ဟန်ဆောင်ရမယ်။"

ချန်ကျိုက် လုံးဝ သဘောတူခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ ရှည်လျားသော ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို အခြားတစ်ဖက်ပေါ်သို့ ချိတ်ပြီး မှတ်စုစာအုပ်ကို သူ၏ ဒူးပေါ်တွင် တင်ကာ ထိုအချက်ကို ကျက်သရေရှိပြီး စီးဆင်းနေသော လက်ရေးဖြင့် လျင်မြန်စွာ ရေးမှတ်လိုက်သည်။

သူ ရေးပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှုယွမ် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒုတိယအချက် - အိမ်ထောင်ရေး ကာလအတွင်းမှာ နှစ်ဖက်စလုံးက မိသားစုအပေါ် သစ္စာရှိရမယ်။ အိမ်ထောင်ပြင်ပ ဖောက်ပြန်မှုတွေကို ခွင့်မပြုဘူး။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရောပဲ။"

ချန်ကျိုက် ရေးနေစဉ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အရမ်း ကောင်းတယ်။ ငါ ထပ်ပြီး ဖြည့်စွက်ချင်တာက တကယ်လို့ တစ်ဖက်ဖက်က ဖောက်ပြန်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အခြား တစ်ဖက်က ရှောင်မန်ကို အတင်းအကျပ် ခေါ်ယူသွားပိုင်ခွင့် ရှိတယ်။"

ရှုယွမ် သူ့ကို နောက်ပြောင်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ "ဒေါက်တာချန်၊ ရှင် ဘာလို့ လက်ထပ်ဖို့ အဆိုပြုခဲ့တာလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ ရှင် တကယ် လိုချင်တာက ရှောင်မန်ကို ရှင်နဲ့အတူ ခေါ်သွားဖို့ပဲ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မက သူ့ကို ပေးဖို့ သဘောမတူဘူးဆိုတော့ ရှင်က လက်ထပ်ဖို့ အကြံပြုလာတာ။ ကျွန်မ တခြား ယောကျ်ားတစ်ယောက်နဲ့ ရစ်ပတ်ရှုပ်ထွေးသွားနိုင်တယ်လို့ ရှင် ထင်နေတယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီလို ဖြစ်လာတဲ့အခါ ရှင်က ကျွန်မကို ကွာရှင်းပြီး ရှောင်မန်ကို ခေါ်သွားဖို့ တရားဝင် အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ရသွားမယ်။ ဒါက နောက်ကွယ်က ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုပါတဲ့ လှည့်ကွက် တစ်ခုပဲ။"

"ကျွန်မ တခြား တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ထွက်ပြေးပြီး ရှင့်ရဲ့ နာမည်ကောင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်မှာကို ရှင် မစိုးရိမ်ဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ရှင်က အဲ့ဒီလို ဖြစ်လာဖို့ မျှော်လင့်နေတာ။ အဲ့ဒါမှ ရှင်က အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်း ယူနိုင်မှာလေ။"

သူ၏ လက်ရေးများမှာ စာမျက်နှာပေါ်တွင် ချောမွေ့စွာ စီးဆင်းနေခဲ့သည်။ စာရေးပြီးသွားသည့်နောက်မှသာ ချန်ကျိုက် သူမကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများတွင် မှောင်မိုက်ပြီး ဖတ်ရှု၍မရနိုင်သော အရောင်လက်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေပြီး သူ၏ အသံမှာ အေးစက်ပြီး တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "မင်း ရှန်ကျုံးချန်နဲ့ ထပ်ပြီး ပတ်သက်စရာ အကြောင်းရှိတော့မယ်လို့ ငါ မယုံဘူး။ သူက အဲ့ဒီလောက် တန်ဖိုးမရှိပါဘူး။"

ရှုယွမ် အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "..."

သူ ပြန်ငြင်းခုံမည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။

သူသည် ခိုင်မာသော အတွင်းစိတ် အခြေခံကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရသည် - တည်ငြိမ်သည် စိတ်အေးသက်သာ ရှိသည် အလွယ်တကူ ဒေါသမထွက်တတ်ပေ။ သူကဲ့သို့သော သူတစ်ဦးနှင့် အမှန်တကယ် ရန်ဖြစ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်လောက်ပေ။

"တတိယ အချက်က" သူ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

စောစောက အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သော ရှုယွမ်တစ်ယောက် သေချာစွာ မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။ "ရှင်ပဲ အရင် ပြောလိုက်ပါ။"

ချန်ကျိုက်က စကားပြောနေစဉ် ဆက်ရေးသားနေခဲ့သည်။ "ငါ့ရဲ့ လစာကို မင်းဆီ အပ်မယ်၊ ရှောင်မန်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့နဲ့ အိမ်ထောင်စု အသုံးစရိတ်တွေအတွက် သုံးလို့ ရတယ်။"

သူ ဖြည့်စွက်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ငါ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး စေတနာကို ပြသတာပဲ။"

ရှုယွမ်တွင်လည်း ဖြည့်စွက်စရာ တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ "ကျွန်မရဲ့ ဝင်ငွေကို ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အသုံးစရိတ်တွေအတွက် သုံးမယ်။ ရှင့်ရဲ့ ပိုက်ဆံကို ကျွန်မ မသုံးဘူး၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ဝင်ငွေကို ဝင်စွက်ဖက်ခွင့် ရှင့်မှာ မရှိဘူး။"

ချန်ကျိုက် အံ့သြစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ နေ့စဉ်သုံး ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့ ငါ့ရဲ့ လစာကို သုံးလို့ ရတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လစာက ကန့်သတ်ချက် ရှိတာပဲလေ။"

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မော့ပြီး သူမ၏ လေသံမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ "မရဘူး။ ကျွန်မ ကိုယ်ပိုင်ငွေကို ရှာနိုင်ပြီး သုံးနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ ငွေကြောင့် ရှင့်ရှေ့မှာ ကျွန်မ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ယူဖို့ လိုတယ်။"

ချန်ကျိုက် - "..."

သူမ၏ လုပ်ရပ်များနှင့် အတွေးများမှာ အလွန် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသဖြင့် သူ အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အကယ်၍ ဤဆက်ဆံရေးတွင် ဂုဏ်သိက္ခာ ချိုးဖျက်ခံခဲ့ရသူ တစ်ဦးဦး ရှိခဲ့မည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ သူသာ ဖြစ်ရမည်။

သို့တိုင်အောင် သူမ၏ ဆန္ဒများကို လိုက်နာလျက် တတိယ အချက်ကို အပြီးသတ်လိုက်သည်။

ချန်ကျိုက် စတုတ္ထ အချက်ကို ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ကွာရှင်းဖို့ စတင်တဲ့သူက ရှောင်မန်ရဲ့ အုပ်ထိန်းခွင့်ကို အလိုအလျောက် စွန့်လွှတ်ရမယ်။"

၎င်းမှာ ရှုယွမ်ကို ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ရှင်းလင်းနေသော်လည်း သူမ ၎င်းကို သဘောတူခဲ့သည်။

သဘောတူညီချက်ကို ရေးသားရာတွင် အတော်လေး ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ချန်ကျိုက်သည် ဒုတိယ မိတ္တူတစ်စောင်ကို စတင် ကူးယူရေးသားသည်။ ရှုယွမ်သည် အကြောဆန့်ရန် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ အနည်းငယ် ခုန်ပြီး အကြောလျော့ရန် သူမ၏ လက်မောင်းများကို မြှောက်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှောင်မန်လေးသည် အခြား ကလေးများ လျှောပေါ်တွင် ကစားနေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက အခုထိ မပူးပေါင်းသေးပေ။

ရှုယွမ် အပြေးသွားကာ သူ၏ လက်သေးသေးလေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်၊ မင်း ဘာလို့ မဆော့တာလဲ။"

ရှောင်မန်က သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "အမေ၊ အမေနဲ့ အဖေ စကားပြောလို့ ပြီးပြီလား။"

ရှုယွမ်က သက်တောင့်သက်သာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း... အရေးကြီးတာတွေကို ဆွေးနွေးလို့ ပြီးသွားပြီ။ မင်း အခု လျှော သွားစီးချင်လား။"

ရှောင်မန်က တိုးညင်းစွာ "အင်း" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူ တစ်ခါမျှ လျှော မစီးဖူးခဲ့သဖြင့် စမ်းကြည့်ချင်ခဲ့သော်လည်း ကလေးများ အုပ်စုထဲသို့ မည်သို့ ဝင်ရောက်ရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။

ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ သတ္တုလှေကား ရှိရာဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ "အမေလည်း ဆော့ချင်တယ်။ အမေတို့ အတူတူ ဆော့ကြရအောင်။"

ရှောင်မန် ရွှင်လန်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ"

သူတို့ နှစ်ဦးသည် လျှောပေါ်သို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တက်သွားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ သတ္တုဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အတော်လေး မတ်စောက်သော လျှောစောက် တစ်ခု ရှိသည်။ ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားပြီး သူနှင့်အတူ လျှောချလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ မှန်းဆချက် မှားယွင်းသွားခဲ့သည်။

အခြား ကလေးများက အောက်ခြေတွင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ မည်သို့ ရပ်တန့်ရမည်ကို သိရှိကြသော်လည်း ရှုယွမ်က မသိခဲ့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူမကိုယ်သူမ တိုက်မိသွားခဲ့သည်။ သူမ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ "အာ့... ငါ့တင်ပါးကို တိုက်မိသွားပြီ။ သေမလောက် နာတာပဲ။"

ချန်ကျိုက် သူမ၏ အော်သံကြောင့် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ "..."

ရှောင်မန်သည် ရှုယွမ်ကို အမြန် ထူပေးလိုက်သည်။ "အမေ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ရှုယွမ် မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းဘာသာမင်း လျှောချနိုင်မယ် ထင်လား။"

ရှောင်မန်မှာ ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သေချာပေါက် ရတာပေါ့။"

အခြား ကလေးများက သူ့ကို လက်ခံခဲ့ကြပြီး သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ကြားထဲသို့ ရောနှောဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု စတင် ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။

ရှောင်ဟယ်ရွာတွင် ရှိစဉ်က သူသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရှိ ကလေးများနှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး မတည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့သည် သိပ်ပြီး ဖော်ရွေမှု မရှိခဲ့ကြပေ။ သူသည် အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး လှောင်ပြောင်ခံရသူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အခြား ကလေးများနှင့် ဆော့ကစားရခြင်းမှာ ဤမျှ ရိုးရှင်းနိုင်ကြောင်းကို ယခုမှသာ သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ရာသီဥတုမှာ ယခုအခါ နွေးထွေးနေပြီ ဖြစ်သည်။ နွေဦးလေပြေများက ညင်သာပြီး ဝင်လုဆဲ နေမင်းက ရွှေရောင် အလင်းတန်းများကို ဖြာကျစေခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်သည် ဒုတိယ သဘောတူညီချက်ကို ကူးယူရေးသားပြီးစီးသွားပြီး ရှုယွမ်အား လက်မှတ်ထိုးရန် ကမ်းပေးဖို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ တစ်ယောက်လျှင် မိတ္တူတစ်စောင်စီ သိမ်းဆည်းထားပြီး သီးခြားစီ သိမ်းဆည်းထားလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့ နှစ်ဦးသည် လျှောအနီးတွင် ရပ်ကာ ရှောင်မန် ဆော့ကစားနေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ရှောင်မန်သည် အပေါ်ဆုံးတွင် ထိုင်ကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေခဲ့သည်။ ခဏတာမျှ ဒါတွေအားလုံးဟာ သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်နေမလားဟု သူ စိုးရိမ်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်မန်သည် သူ့လက်ဖဝါးကို တိတ်တဆိတ် ဆိတ်ကြည့်လိုက်သည်။ စူးရှသော နာကျင်မှုက ၎င်းမှာ အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို စိတ်သက်သာရာ ရစေခဲ့သည်။

အဖေနဲ့ အမေ နှစ်ယောက်စလုံး ဒီမှာ ရှိနေကြတယ်။

သူက အဖေရော အမေပါ ရှိတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှုယွမ် စိတ်နေစိတ်ထား ကောင်းမွန်နေကြောင်းကို လီဟုန်ရှား ချက်ချင်း သိရှိလိုက်သည်။ သူမ မေးလိုက်သည်။ "နင် ဘာကို တိတ်တိတ်လေး ဝမ်းသာနေတာလဲ။"

ရှုယွမ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မမှာ အလုပ်တစ်ခု ရှိပြီ၊ အလကား ထိုင်စားနေတာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ပြီးတော့ အမေ့ရဲ့ မျက်လုံးလှန်ကြည့်တာတွေကိုလည်း ဆက်ပြီး မြင်တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မပျော်ဘဲ နေမှာလဲ။"

လီဟုန်ရှား - "..."

သူမသည် ဟင်းကြော်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် ရှုယွမ်နှင့် အငြင်းပွားရန် အချိန်မဖြုန်းတော့ပေ။

ရှောင်မန်မှာ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေခဲ့သည်။ အမေနှင့် အဖေသည် လက်ထပ်စာချုပ်ကို ဦးစွာ ပြုလုပ်ပြီးမှ အဘွားကို ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သူသည် ဤလျှို့ဝှက်ချက်လေးကို ထိန်းသိမ်းထားရန် အမေ့ကို ကူညီပေးမည် ဖြစ်သည်။

ထိုညနေတွင် ရှောင်မန်သည် ရုပ်ပြစာအုပ် တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေစဉ် ရှုယွမ်သည် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ ဒိုင်ယာရီကို လှန်လှော ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ ငွေတောင်းခံခြင်းမှလွဲ၍ ချန်ကျိုက်အကြောင်း ရေးသားထားသည်မှာ များများစားစား မရှိပေ။

သို့သော် ရှန်ကျုံးချန်က သူမအား ပိုင်ရွန်၏ ကဗျာတစ်ကြောင်း ရွတ်ဆိုပြခဲ့သည့် မှတ်တမ်းတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည် - မင်းရဲ့ မျက်တောင်လေးတွေက မင်းရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်က ပန်းသွေးရောင်ကို ပွတ်တိုက်သွားတဲ့အခါ ငါဟာ အဲ့ဒီ နက်မှောင်တဲ့ မျက်လုံးတွေထဲကို ငေးကြည့်နေမိလိမ့်မယ်။

ရှုယွမ်၏ လက်မောင်းများတွင် ကြက်သီးများ ထသွားခဲ့သည်။ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် ထိုကဲ့သို့သော ကဗျာများကြောင့် သိမ်းသွင်းခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ရှုယွမ်သည် သူမနှင့် ရှန်ကျုံးချန်ကြားတွင် မည်သို့ပင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပါစေ လုံးဝ ဆက်စပ်တွေးတော၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ထို ယွမ် ၁,၆၀၀မှာ အကြွေးဆိုး တစ်ခု ဖြစ်မသွားစေရန်သာ မျှော်လင့်နေမိသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဆရာကျောက်သည် ဓာတ်ပုံတိုက်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် ထောက်ခံစာ ထုတ်ပေးရန် သူ့ကို အမြန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ ဤအဘိုးကြီးသည်လည်း အတင်းအဖျင်းပြောလိုသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "လက်ထပ်တော့မလို့လား။ ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေနဲ့လား။"

ရှောင်မန်က ဂုဏ်ယူစွာ ကြေညာလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ သားရဲ့ အဖေနဲ့ပါ။"

ဆရာကျောက်သည် စက္ကူ၊ ဘောပင်နှင့် ရုံးသုံး တံဆိပ်တုံးကို ရှာဖွေရန် အလုပ်ရှုပ်သွားခဲ့သည်။ "ကောင်းတာပေါ့၊ အဲ့ဒါ အရမ်း ကောင်းတဲ့ ကိစ္စပဲ။"

စကားပြော မြန်သော ဟွမ်ကျွမ်းသည် ရှုယွမ်နှင့် ချန်ကျိုက်၏ အခြေအနေအကြောင်း သူမ သိသမျှ အရာအားလုံးကို အဆက်မပြတ် ပြောပြနေခဲ့သည်။ ဆရာကျောက်နှင့် တပည့် နှစ်ဦးသည် အလွန် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် နားထောင်နေခဲ့ကြရာ ၎င်းက ရှုယွမ်အား ရှင်းပြရမည့် ဒုက္ခမှ ကင်းဝေးစေခဲ့သည်။

မင်္ဂလာဆောင် ထောက်ခံစာကို လက်ထဲတွင် ရရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှုယွမ်သည် ၎င်းကို သူမ၏ လွယ်အိတ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ ဆရာကျောက် ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ "တကယ်တော့ ဒီနေ့ ငါ လာတာ စာရင်းရှင်းမလို့ပါ။ လတ်တလော အရောင်းအဝယ် တော်တော်လေး ကောင်းနေတယ်လေ။"

ဟွမ်ကျွမ်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မတို့ ဓာတ်ပုံတိုက်မှာ အရင်က ဒီလောက် အရောင်းအဝယ် မကောင်းဖူးဘူး။"

ဖောက်သည်သစ်များ အားလုံးသည် အရောင်းမြှင့်တင်ရေးများမှတစ်ဆင့် ရောက်လာကြခြင်းဖြစ်ပြီး ရှုယွမ်နှင့် တပည့် နှစ်ဦးမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍အလုပ်ရှုပ်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ လုပ်အားခများမှာ အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း ဓာတ်ပုံတိုက်၏ စီးပွားရေး တိုးတက်လာသဖြင့် မကြာမီ ပိတ်သိမ်းရမည့် အန္တရာယ် မရှိတော့ပေ။ လူတိုင်းသည် စွမ်းအင်များနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်ဝနေခဲ့ကြသည်။

အရှိန်အဟုန်ကို အခွင့်ကောင်းယူလျက် ဓာတ်ပုံတိုက်သည် ကာလာ ဓာတ်ပုံများအတွက် လိုအပ်သော ဖလင် ပုံဖော်ဆေးရည် ပုံသေဆေးရည်နှင့် အခြား ပစ္စည်းကိရိယာများကို ကြိုတင် စုဆောင်းထားပြီး ကာလာ ဓာတ်ပုံ ဝန်ဆောင်မှုတစ်ခုကို စတင်ခဲ့သည်။

ဤဝန်ဆောင်မှု အသစ်သည် သီးသန့် လိုအပ်ချက်များ ရှိသော ဖောက်သည်များကိုလည်း ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ဓာတ်ပုံတိုက်အား အကောင်းမြင်ပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင် ရပ်တည်နိုင်သော လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။

နံနက်စောစော ဖြစ်သဖြင့် ဖောက်သည် များများစားစား မရှိသေးသောကြောင့် ဆရာကျောက်နှင့် ဟွမ်ကျွမ်းတို့သည် စာရင်းရှင်းရန် အာရုံစိုက်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ပြီးစီးသွားသောအခါ ရှုယွမ်နှင့် တပည့် နှစ်ဦးကို သူတို့က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ဆရာကျောက်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ စျေးနှုန်းတွေက အကြွေစေ့ အနည်းငယ်လောက် ပိုနည်းပေမယ့် ဒီလ ငါတို့ရဲ့ အမြတ်ငွေက လေးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း တက်လာတယ်။ မင်းတို့အားလုံး အရမ်း ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်၊ အနားယူဖို့ အချိန်လေးတောင် မရခဲ့ကြဘူး။"

ဟွမ်ကျွမ်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါတွေ အားလုံးက အစ်မရှုယွမ်ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကောင်းတွေကြောင့်ပါ။"

ရှုယွမ် အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မက တစ်ခါပဲ သရုပ်ပြခဲ့တာပါ။ အပြင်ထွက်ပြီး ပြေးလွှားနေခဲ့တာက ရှောင်ဝမ်နဲ့ ရှောင်ဟူတို့ပါ။ သူတို့က အရောင်းမြှင့်တင်ရေးတွေကို တကယ်ပဲ တက်တက်ကြွကြွ လုပ်ခဲ့ကြတာ၊ အဲ့ဒါကြောင့် ဖောက်သည်တွေ ဒီလောက် အများကြီး ရောက်လာတာပါ။"

ဆရာကျောက်က ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ နှိမ့်ချနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါတို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေက ခိုင်မာလို့လည်း ဖောက်သည်တွေ ဆက်ပြီး လာနေအောင် ထိန်းထားနိုင်တာပါ။ ဆက်ပြီး ကြိုးစားကြပါ။ တကယ်လို့ နောက်လမှာလည်း ဒီအမြတ်ငွေတွေကို ထိန်းထားနိုင်ရင် ငါတို့ အခြေအနေ တော်တော် ကောင်းသွားပြီ။ ဒီလအတွက်တော့ ငါတို့ ခံစားခွင့် တချို့ ပေးပါ့မယ်၊ အဲ့ဒါက တစ်ယောက်ကို ပဲပုပ်ဆီ နှစ်ကျင်း (၁ ကီလိုဂရမ်)ပဲ။"

တပည့် နှစ်ဦးမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့ကြသည်။ ဟူကျီချန်က ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ ဆရာက တကယ်ကို ရက်ရောတာပဲ။ အရင်တုန်းက တခြား စက်ရုံတွေမှာ ခံစားခွင့်တွေ ပေးတာကို ကျွန်တော်တို့ အားကျခဲ့ရတာ။ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာတော့ အရင်က ဘာမှ မပေးခဲ့ဘူး။ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။"

ဝမ်ယိုချိုက်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ လေလုံးမိုးလုံးတွေ မပြောနဲ့နော်။ မြန်မြန်လုပ်ပြီး တကယ် ပေးပါတော့။"

နောက်နေ့ ညနေပိုင်းတွင် ရှုယွမ်သည် ဆီပုလင်း တစ်ပုလင်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ လီဟုန်ရှား၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ "အဲ့ဒီဆီကို နင် ဘယ်ကရလာတာလဲ။"

ဆီသည် တန်ဖိုးရှိသော ကုန်ပစ္စည်း တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ တစ်ဦးစီ၏ လစဉ် ခွဲတမ်းမှာ ကျင်းတစ်ဝက် (၂၅၀ ဂရမ်) သာ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ အိမ်ထောင်စုမှာ စုစုပေါင်း တစ်ကျင်းခွဲ (၇၅၀ ဂရမ်) သာ ရရှိသည်။ ၎င်းမှာ ဘယ်သောအခါမျှ မလုံလောက်ပေ။ အစားအစာတိုင်းတွင် ဆီနှင့် အရသာ လိုအပ်နေခဲ့သည်။

ရှုယွမ် ဂုဏ်ယူစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဓာတ်ပုံတိုက်ကနေပါ။ အဲ့ဒါ ကျွန်မရဲ့ အကြံဉာဏ်လေ။ လတ်တလော အရောင်းအဝယ် ကောင်းနေလို့၊ သူတို့က ခံစားခွင့်တွေ ပေးနိုင်ခဲ့တာ။"

လီဟုန်ရှားသည် ဆီပုလင်းကို ယူရင်း ပြုံးရွှင်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ အဲ့ဒါ ငါ့ကို ပေး။"

သူမ၏ သမီးသည် အတော်လေး ပြောင်းလဲသွားပြီဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၌ ယခုအခါ ကျွမ်းကျင်မှုများ ရှိနေပြီ၊ အလုပ်လုပ်ရန် ဆန္ဒရှိလာပြီး ယခင်ကထက် ပို၍ယုံကြည်မှု ရှိလာပုံ ပေါ်သည်။