အခန်း ၃၉

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၃၉

ချန်ကျိုက်မှာ အလွန် အလုပ်များနေခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ အိမ်ထောင်စုကို စာရင်းသွင်းရန်၊ သူ၏ စပါးနှင့် ဆီ ခွဲတမ်းကို ပြောင်းရွှေ့ရန်၊ ဆေးရုံသို့ သတင်းပို့ရန်နှင့် မင်္ဂလာဆောင် ထောက်ခံစာ တစ်စောင် ရယူရန် လိုအပ်သည်။

ပဉ္စမ ဆေးရုံသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် သူ သဘောတူခဲ့ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ညွှန်ကြားရေးမှူးနှင့် သူ မျှဝေခံစားခဲ့ရသော အခက်အခဲများအပေါ် အခြေခံသည့် ခင်မင်ရင်းနှီးမှု သို့မဟုတ် ဌာနမှူး နေရာ လစ်လပ်နေခြင်းကြောင့်ချည်းသာ မဟုတ်ပေ။

အခြား အဓိက အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ဆေးရုံအုပ်ကြီး ကိုယ်တိုင်က အသက်ရှူလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ သူသည် အလွန် စိတ်အားထက်သန်ပြီး ဆေးရုံ၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် ရှင်းလင်းသော အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိကာ ချန်ကျိုက်၏ အလုပ်ကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံအားပေးသည်။

ဆေးရုံ၏ အဆင့်မြှင့်တင်ရေး အစီအစဉ်သည် စည်ပင်သာယာရေး အစိုးရထံမှပင် ထောက်ခံမှုကို ရရှိခဲ့သည်။ ဤဆေးရုံသည် တစ်ချိန်က ခိုင်မာသော အထွေထွေ စွမ်းဆောင်ရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သော်လည်း နိုင်ငံရေး လှုပ်ရှားမှုများအတွင်း နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်ဟု ချန်ကျိုက် ယုံကြည်ခဲ့သည်။

အခြား ဆေးရုံများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ၎င်းသည် တဖြည်းဖြည်း နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ မြို့တော်၏ ကျောထောက်နောက်ခံဖြင့် ၎င်းသည် ၎င်း၏ ထိုက်တန်သော နေရာကို သေချာပေါက် ပြန်လည်ရယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဆေးရုံအုပ်ကြီးနှင့် အနာဂတ် ဌာန ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးရန် နှစ်နာရီမှ သုံးနာရီခန့် အချိန်ယူခဲ့သည်။ သူသည် နှလုံး၊ အဆုတ်နှင့် အာရုံကြော ခွဲစိတ်မှု နှစ်မျိုးစလုံး ပါဝင်မည့် အထွေထွေ ခွဲစိတ်မှု ဌာန တစ်၏ အကြီးအကဲအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်မည် ဖြစ်သည်။

နှလုံးနှင့် အဆုတ် ခွဲစိတ်မှုတွင် သူသည် နှလုံး အပေါက် ဖာခြင်း၊ နှလုံး အဆို့ရှင် အစားထိုးခြင်း၊ အဆုတ်ရောဂါနှင့် အစာရေမျိုပြွန် ကင်ဆာအတွက် ခွဲစိတ်မှုများ ကဲ့သို့သော လုပ်ငန်းစဉ်များကို လုပ်ဆောင်မည် ဖြစ်သည်။

ဆေးရုံသည် စက်ကိရိယာများနှင့် ကိရိယာအသစ်များ တင်သွင်းရန်လည်း စီစဉ်ထားသည်။ အနာဂတ်တွင် ဖဲလော့ လက္ခဏာစု လေးမျိုးနှင့် မွေးရာပါ နှလုံးသွေးကြောမပိတ်ခြင်းကဲ့သို့သော မွေးရာပါ နှလုံး ချို့ယွင်းချက်ရှိသည့် ကလေးများအတွက် ခွဲစိတ်မှုများ ပြုလုပ်နိုင်သည့် စွမ်းရည် ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ နည်းပညာအပေါ် ချန်ကျိုက်၏ အကောင်းမြင်သော အမြင်ကို အခြေခံ၍ ဆေးရုံ ပိုများပြားလာသည်နှင့်အမျှ နောက်ဆုံးတွင် ကလေး နှလုံး ခွဲစိတ်မှုများကို လုပ်ဆောင်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ပဉ္စမ ဆေးရုံသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် ဤနယ်ပယ်၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို ဦးဆောင်နိုင်မည့် အနေအထားတွင် ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။

ဆေးရုံအုပ်ကြီးနှင့် စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ပို၍ပင် ယုံကြည်မှု ရှိလာခဲ့သည်။ သူ၏ အနာဂတ် အလုပ်သည် သေချာပေါက် ချောမွေ့ပြီး ကျေနပ်ဖွယ် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။

ဆေးရုံမှ အပြန်လမ်းတွင် ထောက်ခံစာကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်လျက် သူသည် လမ်းကြားတစ်ခုသို့ ကွေ့ဝင်လိုက်ရာ ထောင့်တွင် ရပ်နေသော လူတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး သူ့ကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း စကားပြောရန် ဆိုင်းငံ့ထားခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။ သူ၏ စက်ဘီး ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဂရုမစိုက်သည့် ပုံပေါက်နေစဉ် အခြားတစ်ဖက်မှလူသည် နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ဆိုင်းနေသော နှုတ်ခွန်းဆက်စကား တစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ကျိုက် ငါ... ငါ အဆင်ပြေရင် နင့်ကို ခဏလောက် စကားပြောချင်လို့ပါ။"

ချန်ကျိုက်သည် စက်ဘီးကို ရပ်ပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက် ခြေထောက်ကို မြေကြီးပေါ်တွင် ချထားကာ ညာဘက် ခြေထောက်ကို အချိန်မရွေး နင်းထွက်သွားနိုင်ရန် အသင့်အနေအထားတွင် ထားရှိထားသည်။ "ပြောလေ" ဟု သူ ပြောလိုက်သည်။

ထောင်လဲ့ရှန်းသည် သူမ၏ ခေါင်းနှင့် မျက်လုံးများကို ငုံ့ထားလိုက်သည်။ ချန်ကျိုက်၏ စိတ်ရှည်မှုများ မကုန်ဆုံးမီ သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောရန် သတ္တိ အလုံအလောက် စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။

"အဲ့ဒီတုန်းက နင် စေလွှတ်ခံရတော့ အဲ့ဒါက ငါရော ငါ့မိသားစုအတွက်ပါ ခက်ခဲတဲ့ အချိန်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းဖို့ကလွဲလို့ ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး။"

သူမ အလွန်အမင်း နောင်တရနေခဲ့သည်။ သူမသာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့မည်ဆိုလျှင် ချန်ကျိုက် နိုင်ငံရေးအရ ပြန်လည် နေရာချထားခံရပြီး သူ၏ မိသားစုနှင့် ပြန်လည် ပေါင်းစည်းချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် သူတို့၏ စေ့စပ်မှုကို လေးစားပြီး လက်ထပ်နိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းအစား သူမသည် ဆိုးရွားပြီး ပျက်စီးနေသော အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုတွင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။

"ငါ နားလည်ပါတယ်" ချန်ကျိုက် ပြန်ဖြေလိုက်ရာ သူ၏ အသံတွင် မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုမျှ ပါဝင်ခြင်း မရှိပေ။

ထောင်လဲ့ရှန်း ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ ထို တည်ငြိမ်သော စကားလုံး နှစ်လုံးသည် သံမဏိ နံရံတစ်ခုအလား၊ သူမ ထပ်ခါတလဲလဲ လေ့ကျင့်ထားခဲ့သော ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားသည့် ရှင်းပြချက်များ အားလုံးကို ပိတ်ဆို့သွားစေခဲ့သည်။

သူမ ၎င်းကို လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်မှာ နည်းပါးလှသော်လည်း သူမသည် သူမကိုယ်သူမအတွက် တိုက်ပွဲဝင်လိုသေးသည်။ သူမ အားစိုက်ထားရသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒီနှစ်တစ်လျှောက်လုံး ငါ နင့်အကြောင်း တွေးနေတာကို ဘယ်တော့မှ မရပ်တန့်ခဲ့ဘူး။ ငါတို့အတွက် အခွင့်အရေး ရှိသေးလားဟင်။"

ချန်ကျိုက်၏ လေသံမှာ တုန်လှုပ်သွားခြင်း မရှိဘဲ တိုက်ရိုက် ငြင်းပယ်မှုကို ပေးလိုက်သည်။ "မရှိဘူး။"

ထိုစကားနှင့်အတူ သူသည် နောက်ထပ် တစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ဘဲ သူ၏ စက်ဘီးပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ စီးထွက်သွားခဲ့သည်။

ထောင်လဲ့ရှန်းမှာ လုံးဝ စိတ်ပျက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့၏ မိသားစုများသည် အမြဲတမ်း ရင်းနှီးခဲ့ကြသည်။ သူသည် သူမကို အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက် လည်ပတ်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းလောက်တော့ အနည်းဆုံး လုပ်ပေးနိုင်သည်။ သို့သော် သူသည် အခြေခံအကျဆုံး ယဉ်ကျေးမှုကိုပင် ထိန်းသိမ်းထားရန် ဒုက္ခမခံနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေပြီး နေ့စဉ်ရက်ဆက် နောင်တတရားများတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ဘာကြောင့် အနည်းငယ်လောက် ပိုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးလို့ မရတာလဲ။ သူက ဘာကြောင့် သူမကို နားလည်ပေးဖို့ မကြိုးစားနိုင်တာလဲ။

_ _

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှုယွမ်သည် ပုံမှန် အလုပ်လုပ်ကိုင်နေခဲ့သော်လည်း ချန်ကျိုက် မပေါ်လာမီ မျှော်လင့်မထားသော ဧည့်သည်တစ်ဦး သူမကို ရှာဖွေရန် ရောက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ရှန်ကျုံးချန် ဖြစ်သည်။

ယခင်က သိုက်ချူးဖန်သည် ယွမ် ၁,၆၀၀ အထိ ပေါင်းစည်းသွားသော ငွေပေးချေမှုတိုင်းကို အသေးစိတ် ရေးသားထားသည့် စက္ကူကို အိမ်သို့ ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်ကျုံးချန်သည် ရှုယွမ်က သူ့ကို အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ကို လက်ထပ်အောင် အတင်းအကျပ် လုပ်ရန်အတွက် လှည့်ကွက်များ သုံးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်မှုရှိပြီး မတုန်မလှုပ် ရှိနေခဲ့သည်။ သူမ မကြာမီ သူ့ထံသို့ လာရောက်ပြီး အပြစ်ကို ဝန်ခံကာ ပြန်လည် သင့်မြတ်ရန် တောင်းပန်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ ရှုယွမ်ထံမှ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ စိုးရိမ်ပူပန်လာသဖြင့် သူမကို ရှာဖွေရန် အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံသို့ သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရှုယွမ်သည် ဝေမင် ဓာတ်ပုံတိုက်တွင် အလုပ်လုပ်နေကြောင်း သိရှိပြီးနောက် သူသည် ထိုနေရာသို့ တန်း၍ သွားခဲ့သည်။

"ရှုယွမ် ဒီမှာ အလုပ်လုပ်တာလား။ သူ့ကို အပြင်ထွက်လာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်" ရှန်ကျုံးချန်က ဟွမ်ကျွမ်းအား ပြောပြီး စကားပြောနေစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ့အတွက် ကုလားထိုင် တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို အခြားတစ်ဖက်ပေါ်သို့ ချိတ်ပြီး ကောင်တာကို မျက်နှာမူလျက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်ကာ လုံးဝ အေးဆေးသက်သာသော ပုံစံဖြင့် ပြုမူနေခဲ့သည်။

ဟွမ်ကျွမ်းမှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုအမျိုးသားကို အကဲခတ်သည့် အကြည့် အနည်းငယ် ပေးပြီးနောက် အနောက်ခန်းဆီသို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အစ်မရှုယွမ်၊ အစ်မကို လာရှာတဲ့ သူ တစ်ယောက် ရှိတယ်။"

ရှုယွမ်သည် ၎င်းမှာ ချန်ကျိုက် ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ပြန်အော်ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ကို မိနစ်အနည်းငယ်လောက် စောင့်ခိုင်းလိုက်ပါ။"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စားပွဲတွင် တိတ်ဆိတ်ပြီး လိမ္မာစွာ ပုံဆွဲနေသော ရှောင်မန်သည် ထိုအမျိုးသား၏ ကျောပြင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှောင်မန်သည် သူ့ခဲတံကို ချထားပြီး ရှန်ကျုံးချန်၏ ရှေ့တွင် လျှောက်သွားရပ်ကာ သူ၏ ခေါင်းလေးကို မော့ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဦးလေးက ဘယ်သူလဲ။ ဦးလေးက ဘာလို့ သားအမေကို လာရှာတာလဲ။"

ရှန်ကျုံးချန်သည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ပြီး ကလေးကို အလွန် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်သည်။ ဤကောင်လေးသည် ထိုဆရာဝန်၏ သား ဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိရှိနိုင်သည်။ တူညီမှုမှာ မမှားနိုင်ပေ။

သူမ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ ဤကလေးကို လုချန်မြို့မှာ ဆက်ဖို့ သူမ တကယ် စီစဉ်နေတာလား။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤကလေးကို ကျေးလက်သို့ ပြန်ပို့ရမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် ပထွေး အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ပြီး အခြားသူတစ်ဦး၏ ကလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။

ထိုအမျိုးသားက ပြန်မဖြေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်မန် သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤကလေးငယ်လေးသည် အလွန် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး ထိုအမျိုးသားက သူ့ကို အကဲခတ်နေပုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုသူမှာ ဟိုကောင်လေး၏ ဖခင် ဖြစ်မည်ဟု သူ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

ဒီဦးလေးက ပြဿနာ လာရှာတာ ဖြစ်နိုင်မလား။

ရှောင်မန်သည် ပြင်းထန်သော အန္တရာယ် အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သားရဲ့ အမေနဲ့ အဖေက သူတို့ရဲ့ ထောက်ခံစာတွေကို သွားယူနေကြတယ်။ အဲ့ဒါတွေ ရတာနဲ့ သူတို့ လက်ထပ်စာချုပ် သွားလုပ်ကြတော့မှာ။"

ရှန်ကျုံးချန် - "..."

ဓာတ်ပုံဆေးခန်းထဲတွင် ရှုယွမ်သည် ဆေးရည်စိမ်ကန်ထဲမှ ဖလင်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထုတ်ယူပြီး ရေသန့်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ဆေးကြောကာ ပိုလျှံနေသော ရေများကို ခြစ်ထုတ်ရန် ကလစ်တစ်ခုကို အသုံးပြုပြီး အလင်းရောင်တွင် အလိပ်တစ်ခုချင်းစီကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် အခြောက်ခံရန်အတွက် ရှည်လျားသော အလိပ်များကို ကြိုးတစ်ချောင်းပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။ အကုန်ပြီးစီးသွားပြီးနောက် သူမသည် ဧည့်ကြို ဧရိယာသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ရှောင်မန်သည် ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အော်ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ သူစိမ်း ဦးလေး တစ်ယောက် လာတယ်။"

ရှုယွမ်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သောအရာမှာ ရှန်ကျုံးချန်သည် သိမ်မွေ့သော ပညာတတ် ပုံစံမျိုး မရှိတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အနည်းငယ် ကောက်ကွေးပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင် ဂျင်းဘောင်းဘီနှင့် ပွယောင်းသော လည်ပင်းရှည် ဆွယ်တာအင်္ကျီတို့က သူ့ကို အတော်လေး အနုပညာဆန်သော အသွင်အပြင်ကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။

သူမထံသို့ ရောက်လာသော သူ၏ အကဲခတ်သည့် အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ရှုယွမ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီဦးလေးက အမေ့ကို အကြွေးတင်နေတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ပြန်လာဆပ်တာလေ။ ရှင် ယွမ် ၁,၆၀၀ လုံး အကုန် ယူလာခဲ့လား။ "

ဟွမ်ကျွမ်း ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။ ဒီလူက ဒီလောက် မောက်မာတဲ့ သဘောထား ရှိနေတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူး။ ဆိုရိုးစကားရှိတဲ့အတိုင်း ပိုက်ဆံ အကြွေးတင်နေတဲ့ သူက သူဌေးလို ပြုမူတတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ယွမ် ၁,၆၀၀ လိုမျိုး များပြားလှတဲ့ ပမာဏကို အကြွေးတင်နေတဲ့ သူဆိုရင်တော့ သူဌေးတွေ အားလုံးရဲ့ ဘုရင်လို့တောင် ဆိုနိုင်တာပေါ့။

ရှန်ကျုံးချန်မှာ ဒေါသကြောင့် နီးပါးခန့် အသက်ရှူကျပ်သွားခဲ့သည်။ သူမက ၎င်းကို အလွန် သဘာဝကျကျ ပြောဆိုလိုက်သည် သူမက သူ့ဆီက ငွေတောင်းဖို့ တကယ်ပဲ ရဲရဲတင်းတင်း လုပ်ရဲတာလား။ လှည့်ကွက်တွေ အပြည့်ရှိတဲ့ မိန်းမ။ ၎င်းမှာ ဈေးကိုင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မန်၏ အလွန်အမင်း သတိဝီရိယရှိနေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ အစောင့်အကြပ် ချထားသော ကျားသစ်ငယ်လေး တစ်ကောင်အလား၊ ရှုယွမ်သည် လက်လှမ်းကာ သူ့ခေါင်းပေါ်ရှိ ပျော့ပျောင်းသော ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "သွား ပုံပြန်ဆွဲနေတော့ ရှောင်မန်။ အမေက ဒီဦးလေးနဲ့ ပိုက်ဆံ ရဖို့အကြောင်း စကားပြောလိုက်ဦးမယ်။"

ထို့နောက် သူမ ရှန်ကျုံးချန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "သွားကြစို့။ ငါတို့ အပြင်မှာ စကားပြောကြမယ်။"

ရှန်ကျုံးချန်မှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော စာကြောင်းတိုင်းတွင် ငွေကြေး ကိစ္စများ ပါဝင်နေရမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ အလွန် ရိုင်းစိုင်းလှသည်ဟု သူ ထင်မြင်ခဲ့သည်။

သူတို့ လမ်းဖြတ်ကူးလိုက်ကြသည်။ ထောင့်ဖြတ် တစ်ဖက်တွင် နံရံတစ်ခု ရှိပြီး သူတို့ နှစ်ဦးသည် ဓာတ်တိုင် တစ်တိုင်အောက်တွင် ရပ်ကာ စကားပြောခဲ့ကြသည်။ ရှုယွမ် လိုရင်းကို တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ပိုက်ဆံ ယူလာခဲ့လား။ ယွမ် ၁,၆၀၀။ တစ်ပြားမှ မလျော့ရဘူး။"

သူမသည် သူမ၏ ရှေ့ရှိ ခေတ်မီစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားနှင့် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ကောင်းမွန်သော စတီး Rolex နာရီကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"တခြားလူတွေဆီကနေ အလကား ထိုင်စားရတာ ရှင်နဲ့ တော်တော် လိုက်ဖက်တယ်နော်၊ အဲ့ဒီနာရီက ယွမ် ရာချီ ပေးရလောက်မယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်ထားတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ လောင်းရဲတယ်။"

ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ၎င်းကို ထိုသနားစရာကောင်းသော အရူး ချန်ကျိုက်၏ ငွေဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှောင်မန်လေးသည် သူ့အမေအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်လျက် ဓာတ်ပုံတိုက် တံခါးပေါက်ကနေ သူ့ခေါင်းလေးကို ထုတ်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရှုယွမ်က သူ၏ ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် အမြန် နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားပြီး နံရံနှင့် ကပ်ကာ လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့သည်။

ရှန်ကျုံးချန်မှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လာပြီး ပြင်းထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှုယွမ်၊ ငါတို့ ဒီလို ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အရာတွေအကြောင်း မပြောဘဲ နေလို့ မရဘူးလား။"

ရှုယွမ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ဤအမျိုးသားနှင့် စကားပြောရခြင်းမှာ တကယ်ကို ပင်ပန်းလှသည်။ သူမက ပြောလိုက်သည်။ "ရယ်စရာပဲ၊ ရှင် ပိုက်ဆံတွေ သုံးနေတုန်းကတော့ အဲ့ဒါကို ရိုင်းစိုင်းတယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူးနော်။ အဲ့ဒီ ပိုက်ဆံက ချေးထားတာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မ ပြန်ဆပ်ရမယ်။ ရှင် အဲ့ဒါကို ကျွန်မဆီ အမြန်ဆုံး ပြန်ပေးဖို့ လိုတယ်။"

ရှန်ကျုံးချန်သည် သူမ၏ အပြောင်းအလဲကို ရှင်းလင်းစွာ သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။ "တော်တော်လေး ရိုင်းစိုင်းတာပဲ။ ရှုယွမ်၊ အဲ့ဒီအစား ငါ မင်းကို သီချင်းတစ်ပုဒ် ဆိုပြမယ်။"

သူသည် ရှုယွမ်၏ နှလုံးသားထဲရှိ အချစ်များကို ပြန်လည် နိုးထလာစေရန်နှင့် ငွေကြေးအကြောင်း အချိန်တိုင်း ပြောဆိုနေခြင်းကို ရပ်တန့်သွားစေရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် ဆက်သွယ်ရေးတွင် ပြင်းထန်သော အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ "..."

ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သူမ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ခြင်း မရှိမီမှာပင် သူ၏ အနည်းငယ် အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် သီချင်းစဆိုသည်။ "ငါ့ကို မျှော်လင့်ချက်တွေ ပေးခဲ့တာ မင်းပဲ၊ ငါ့ကို သတ္တိတွေ ပေးခဲ့တာ မင်းပဲ၊ နောက်ထပ် လမ်းမပျောက်တော့ဘူး၊ နောက်ထပ် မတုံ့ဆိုင်းတော့ဘူး..."

ရှုယွမ်မှာ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ ရှန်ကျုံးချန် သီချင်းဆိုမည်ဆိုပါက "အနောက်ဘက် တောင်ကုန်းတွေပေါ်မှာ နေဝင်ချိန် အလင်းတန်းတွေ တောက်ပနေတယ်၊ စစ်သားက ပစ်မှတ်လေ့ကျင့်ပြီး စခန်းကို ပြန်လာတယ်" ကဲ့သို့သော လူကြိုက်များသည့် တော်လှန်ရေး သီချင်းများထဲမှ တစ်ပုဒ် ဖြစ်မည်ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကဗျာများနှင့် ဝတ္ထုများ ရေးသားခြင်းအပြင် ရှန်ကျုံးချန်သည် ဂစ်တာတီးပြီး သီချင်းဆိုလေ့ရှိကြောင်းကို သူမ သတိရသွားခဲ့သည်။ သူသည် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်အတွက် ကဗျာများ ရေးသားပေးခဲ့ပြီး သူမကို သူ၏ ဇာတ်လမ်းများထဲတွင် ထည့်သွင်းကာ သူမအတွက် သီချင်းများ ဆိုပြခဲ့သည်။ ယခုအခါ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် သူ့ကို ဘာကြောင့် ကိုးကွယ်ခဲ့ရသနည်း ဆိုသည်ကို သူမ အနည်းငယ် နားလည်နိုင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမသည် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် ဖြတ်ပြောရမည် ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ် ပြောလိုက်သည်။ "သီချင်း တစ်ပုဒ် ဆိုပြလိုက်တာနဲ့ ပိုက်ဆံ ပြန်ဆပ်စရာ မလိုဘူးလို့ ရှင် တကယ်ကြီး မထင်ထားဘူး မဟုတ်လား။ ယွမ် ၁,၆၀၀ ဆိုတာ ကျွန်မ နိုင်ငံခြားကို လေယာဉ်နဲ့ သွားပြီး ထရီဆာတန်ရဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲကို တက်ရောက်ဖို့တောင် လုံလောက်တယ်။ ကျွန်မ ဒါကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြောမယ်၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းနဲ့ တရားဝင် ပြောမယ်။ ရှင် ကျွန်မကို ပိုက်ဆံ ပြန်ဆပ်ရမယ်။"

ယခုအခါ ဆွံ့အသွားသူမှာ ရှန်ကျုံးချန် ဖြစ်သည်။ အခြေအနေ မည်မျှ ပြင်းထန်ကြောင်းကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် ထိုငွေများကို ပြန်ရယူရန် လုံးဝ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်လား။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ "ရှုယွမ်၊ ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ငါ မင်းကို လက်ထပ်လိုက်ရင် အရာအားလုံး ပြေလည်သွားမယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီလောက် ငွေကြေးပမာဏ အနည်းငယ်လေး အပေါ်မှာ မင်းက ငါတို့ကြားမှာ တကယ်ပဲ စည်းတားနေတာလား။ ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ စည်းကမ်း တစ်ခုတော့ ရှိတယ်၊ မင်း ရှောင်မန်ကို ကျေးလက်ကို ပြန်ပို့ရမယ်။ ငါက တခြားလူတွေရဲ့ ကလေးတွေကို မုန်းတယ်၊ ပြီးတော့ ငါက တခြားလူရဲ့ ကလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း သိလား။ မင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ တကယ် မနှစ်သက်တဲ့ အရာတစ်ခုက မင်းမှာ ကလေး တစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ။ ငါ အထင်ကြီးလေးစားတာက နှင်းလို ဖြူစင်တဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်ကိုပဲ။ ပြီးတော့ မင်းက အဲ့ဒီလို မဟုတ်ဘူး။"

ရှုယွမ် ၎င်းကို နားထောင်နေစဉ် သူမ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။ ဤအမျိုးသားသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မကျန်းမာသူ တစ်ဦးများလား။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှောင်မန်သည် တံခါးပေါက်မှနေ၍ သူ၏ ခေါင်းလေးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထုတ်ကြည့်ပြီး လမ်းကြားအဝင်ဝဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ 'အဖေ ဒီကို ရောက်နေတယ်၊ ဓာတ်တိုင်နဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ ရပ်ပြီး စောင့်ကြည့်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် အမေက သူ့ကို သတိမထားမိသေးဘူး။'

အဖေ့ရဲ့ ချောမောခန့်ညားတဲ့ မျက်နှာက တင်းမာနေပြီး သူ ကြားနေရတာတွေကို ရှင်းလင်းစွာ မနှစ်သက်ကြောင်းကို ရှောင်မန် သိရှိနိုင်ခဲ့သည်။ သူ အမေ့ကို သတိပေးချင်ခဲ့သော်လည်း သူမက သူ့ဘက်သို့ ကြည့်မနေခဲ့ပေ။

ရှုယွမ်သည် သူမ ရှေ့ရှိ အမျိုးသားကြောင့် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်သွားသဖြင့် ရယ်မောလိုက်မိသည်။