အခန်း ၄၀

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၄၀

"ကျွန်မ ရှောင်မန်ကို ပြန်ခေါ်လာတာက သူ့ကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ စီစဉ်ထားလို့ပဲ။ ကိုယ့်ကလေးကို စွန့်ပစ်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ မိထွေး သွားလုပ်မယ်လို့ ရှင် ဘယ်လိုလုပ် ထင်နေရတာလဲ။ ကျွန်မ လုပ်ခဲ့သမျှက ရှင့်ကို ပိုက်ဆံ နည်းနည်း ချေးပေးခဲ့တာပဲ ရှိတာ။ အဲ့ဒါကလွဲလို့ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိဘူး။ သူ့အဖေနဲ့ ကျွန်မ မကြာခင် လက်ထပ်စာချုပ် သွားလုပ်ကြတော့မှာ။"

သူမသည် ထိုအမျိုးသား၏ ပခုံးများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ခေါင်းကို လှုပ်ခါပြီး သူ့အား အော်ဟစ်ချင်စိတ်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ 'ရှင် ကျွန်မကို ပိုက်ဆံ ပြန်ဆပ်ဖို့ လိုတယ်။ ရှင် ကျွန်မကို ပိုက်ဆံ ပြန်ဆပ်ရမယ်။'

ရှန်ကျုံးချန်မှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသဖြင့် ပါးစပ်ကိုပင် မပိတ်နိုင်တော့ပေ။ "မင်း ဘာတွေ ပြောနေလဲ ဆိုတာကို မင်းတောင် ကြားရဲ့လား။ ရှုယွမ်၊ ဈေးကိုင်တဲ့ ကစားပွဲလေးတွေ ကစားနေတာကို ရပ်လိုက်တော့။"

ထို့နောက် သူသည် ရက်ရောပြီး အထက်စီးကျသော လေသံသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို လက်ထပ်မယ်။ မင်းကို ငါ့ရဲ့ ဝတ္ထုထဲမှာ စောစောစီးစီး ကွယ်လွန်သွားတဲ့ လှပတဲ့ ဇာတ်ကောင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ထည့်ရေးပေးမယ်။ လူတိုင်းက မင်းကို ချစ်ခင်စွာနဲ့ သတိရနေကြလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါက မင်းကို ပျော်ရွှင်စေဖို့ မလုံလောက်ဘူးလား။"

ရှုယွမ်သည် သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဤအမျိုးသားသည် လူ့စကားကို နားမလည်ဘူးလား။ သူမသည် စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို ရှင်းလင်းစွာနှင့် ခိုင်မာစွာ အလေးပေး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်မကို ရှင့်ရဲ့ ဝတ္ထုထဲမှာ ထည့်မရေးနဲ့။ တကယ်လို့ ရှင် အဲ့ဒီလို လုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မူပိုင်ခွင့် ချိုးဖောက်မှုနဲ့ ရှင့်ကို ကျွန်မ တရားစွဲမယ်။ ကျွန်မက ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေကို လက်ထပ်တော့မှာ။ ကျွန်မပိုက်ဆံကို ပြန်ဆပ်။ ရှင် ကျွန်မကို ပိုက်ဆံ ပြန်ဆပ်ရမယ်။"

'ပိုက်ဆံ ပေးစမ်း၊ အလကား ထိုင်စားတဲ့ ကပ်ပါးကောင်။'

အကျိုးအကြောင်း ဆီလျော်သော ဘာသာစကားကို ပြောဆိုခြင်း မရှိကြောင်း ရှင်းလင်းနေသူ တစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဤအကြွေးကို ကောက်ခံရန်မှာ သူမ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ရှုယွမ် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်သည် မလှမ်းမကမ်းတွင် သူ၏ စက်ဘီးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သူ၏ ရှည်လျားသော ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို မြေကြီးပေါ်တွင် ထောက်ထားခဲ့သည်။ ရှုယွမ်၏ အံ့အားသင့်ပြီး စိတ်ပျက်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို သူ လေ့လာနေစဉ် သူ၏ ချောမောခန့်ညားသော မျက်နှာပေါ်ရှိ စူးရှသော မျဉ်းကြောင်းများသည် တဖြည်းဖြည်း နူးညံ့လာခဲ့သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အကွေးအဝိုက်တစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်၏ လက်ဟန်ခြေဟန်ကို သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ ကလေးငယ်လေးသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားပြီး ညာဘက် လက်ညှိုးကို လမ်းကြားဘက်သို့ ဝှေ့ယမ်းပြနေခဲ့သည်။

ရှုယွမ် ထိုဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ ချန်ကျိုက်၏ အကြည့်နှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်တစ်ခုအလား နက်မှောင်ကာ ဖတ်ရှု၍မရနိုင်ဘဲ စူးရှနေခဲ့သည်။

သူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ရှုယွမ်သည် ရုတ်တရက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရပြီး လက်ပူးလက်ကြပ် မိသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ခဏနေပါဦး၊ သူမ ဘာကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတာလဲ။ သူမက အကြွေးတောင်းနေတာလေ၊ ချိုသာတဲ့ စကားတွေ တီးတိုးပြောနေတာမှ မဟုတ်တာ။

ရှန်ကျုံးချန်သည်လည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အကြည့် ခြောက်စုံသည် လေထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကြသည်။

နောက်ခံတွင် ဖြတ်သန်းသွားသော ကားများ၏ သဲ့သဲ့မျှသော အသံနှင့် အဝေးမှ စက်ဘီး ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လေထုမှာ အနေရခက်သော တင်းမာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လေးလံသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုက သူတို့ အုပ်စုအပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် အနေရခက်မှုကို ပထမဆုံး ချိုးဖျက်သူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ "လက်ထပ်စာချုပ်ယူဖို့ ထောက်ခံစာ ရခဲ့ပြီလား။"

ချန်ကျိုက်သည် ရှန်ကျုံးချန်ကို တည်ငြိမ်စွာ တစ်ချက် ကြည့်ပြီး တန်ပြန် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "မင်း စိတ်မပြောင်းသေးဘူး မဟုတ်လား။"

ရှုယွမ် အံတင်းတင်းကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဘာကို စိတ်ပြောင်းရမှာလဲ။ အခု လက်ထပ်စာချုပ် သွားလုပ်ချင်လို့လား။"

ချန်ကျိုက်က တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သွားကြစို့။"

သူသည် သူတို့ကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော ရှောင်မန်အား လက်ပြခေါ်လိုက်သည်။ လမ်းပေါ်တွင် စက်ဘီးများ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ကလေးငယ်လေးသည် သူ၏ ခြေထောက်တိုတိုလေးများဖြင့် ပြေးလာခဲ့သည်။

ရှုယွမ် ရှေ့သို့ လှမ်းသွားပြီး မြေကြီးပေါ်မှ သူ့ကို ပွေ့ချီရန် ကိုင်းညွတ်လိုက်ကာ လမ်းဘေးသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ "အမေနဲ့ အဖေ အခု လက်ထပ်စာချုပ် သွားလုပ်တော့မလို့။"

ရှန်ကျုံးချန် - "...ရှုယွမ်၊ အဲ့ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။"

ရှောင်မန်မှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ ဦးလေးကြီးက ဘာကိုမှ ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ အမေနဲ့ အဖေက လက်ထပ်စာချုပ် သွားလုပ်ကြဦးမှာပဲ။ သူက ကြည်လင်ပြတ်သားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး၊ သား ရှင်းပြမယ်။ သားရဲ့ အမေနဲ့ အဖေက ကျေးလက်မှာတုန်းက လက်ထပ်ဖို့ အဆင်မပြေခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူတို့က တကယ် ချစ်ကြတာ။ အခု သားအဖေက နိုင်ငံရေးအရ ပြန်လည် နေရာချထားခံရပြီ၊ သားရဲ့ အမေကလည်း မြို့ကို ပြန်ရောက်ပြီး သားကိုပါ ပြန်ခေါ်လာပြီလေ။ ဒါကြောင့် သေချာပေါက် သူတို့ လက်ထပ်ကြတော့မှာပေါ့။"

ဤကလေးငယ်လေးသည် ရှုယွမ်၏ ဖန်တီးထားသော ဇာတ်လမ်းဖြင့် အရင်ဆုံး "ဦးနှောက်ဆေးကြော" ခံလိုက်ရသူ ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်သည် သေချာမှုဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ အတိအကျပဲ။"

ရှန်ကျုံးချန်သည် သူ၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ဒုက္ခမခံတော့ပေ။ "တကယ် ချစ်ကြတယ် ဟုတ်လား။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်က အဲ့ဒါကို ကိုယ်တိုင် ယုံနေကြတာလား။ တကယ့် ဟာသပဲ။ မင်းတို့က ဘယ်သူ့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။"

ရှုယွမ် ခေါင်းကိုက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူနှင့် စကားပြောရခြင်းမှာ အလွန် ပင်ပန်းလှသည်။ သူမ၏ ငွေများကို မည်သို့ ပြန်လည်ရယူရမည်ကို သူမ အလေးအနက် စဉ်းစားရန် လိုအပ်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ချန်ကျိုက်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့။ အခုချက်ချင်း လက်ထပ်စာချုပ် သွားလုပ်ကြမယ်။"

သူတို့ သုံးဦးသည် ရှန်ကျုံးချန်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိုက်ကြသည်။ ရှုယွမ်သည် ဟွမ်ကျွမ်းအား အသိပေးရန် ဓာတ်ပုံတိုက်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ ထို့နောက် မိသားစု သုံးဦးသည် လမ်းကြား အဝင်ဝဆီသို့ အတူဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။

ရှန်ကျုံးချန်သည် ယှဉ်တွဲလမ်းလျှောက်သွားနေကြသော သူတို့ သုံးဦး၏ ကျောပြင်များကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အရာရာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှုယွမ်နဲ့ ချန်ကျိုက် လက်ထပ်စာချုပ် သွားလုပ်မယ့် အခြေအနေအထိ ရုတ်တရက် ရောက်သွားရတာလဲ။

ရှုယွမ်က သူ့ထံသို့ တွားသွားပြီး ပြန်လာကာ သူ၏ အဝတ်အစားများကို လျှော်ဖွပ်ပေးခြင်း သူ၏ ထမင်းဟင်းများကို ချက်ပြုတ်ပေးခြင်း ကလေးတစ်ဦးကို ပြုစုပျိုးထောင်ရာတွင် ကူညီပေးခြင်းနှင့် သူ့ကို တွယ်ကပ်ကာ လက်ထပ်ပေးရန် တောင်းပန်ခြင်းတို့ ပြုလုပ်လာမည်ကို သူ စောင့်ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ဒီလိုနဲ့ပဲ၊ မိသားစု သုံးဦးကြောင့် သူ လမ်းဘေးမှာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်ကျန်ခဲ့ရပြီပေါ့။

သူ စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရတာလား။

စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ဆုံးရှုံးမှု လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုက ရှန်ကျုံးချန်အပေါ်သို့ ရုတ်တရက် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှုယွမ်သည် ချန်ကျိုက်နှင့် ရှောင်မန်တို့ကို လမ်းဘေးတွင် စောင့်နေရန် ပြောခဲ့ပြီး သူမ၏ အိမ်ထောင်စု စာရင်းစာအုပ်နှင့် ထောက်ခံစာကို သွားယူရန် ဝန်ထမ်း အိမ်ရာဝင်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

သူမ သားအဖနှစ်ဦးထံသို့ ပြန်ရောက်ရှိလာသောအခါ ချန်ကျိုက်သည် ရှောင်မန်ကို ပွေ့ချီကာ စက်ဘီး၏ ရှေ့တန်းပေါ်တွင် တင်ပေးပြီး သတိပေးလိုက်သည်။ "သေချာ ကိုင်ထားနော်၊ ရှောင်မန်။"

"သား ကိုင်ထားပါတယ်၊ အဖေ" ရှောင်မန်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် စက်ဘီးစီးဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး သူ အလွန် ဝမ်းသာနေခဲ့သည်။

သူတို့ နောက်ဆုံးတော့ လက်ထပ်စာချုပ် သွားလုပ်ကြတော့မှာပဲ။

ချန်ကျိုက် ရှုယွမ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "မင်းလည်း တက်လေ။"

ရှုယွမ်သည် မူယာမာယာများ လုပ်နေရန် အချိန်မဖြုန်းတော့ပေ။ သူမသည် ခေတ်ဟောင်း အနက်ရောင် စက်ဘီး၏ နောက်ခုံပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်ကို ရှည်လျားစွာ တွန်းကန်လိုက်ခြင်းဖြင့် ချန်ကျိုက်သည် လူသွားလမ်းပေါ်မှနေ၍ လမ်းမပေါ်သို့ စက်ဘီးနင်းထွက်သွားခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်က ဖြည်းညင်းစွာ စကားပြောလာခဲ့သည်။ "ရှုယွမ်၊ ရှန်ကျုံးချန် သီချင်းဆိုတာ ကောင်းလား။"

'အာ...၊ ဒါဆို သူက သီချင်းဆိုနေတုန်းမှာ ရောက်လာခဲ့တာပေါ့..'

ရှုယွမ် မေးမော့ထားလိုက်သည်။ "ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျကျ ပြောရရင် သူ့အသံက တော်တော်လေး ထူးခြားတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အသံနေအသံထားကလည်း ကောင်းတယ်။ နားထောင်လို့ တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။"

ချန်ကျိုက်၏ အသံမှာ ရေကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ပြီး ကြည်လင်နေခဲ့သည်။ "အင်း။ သူက White Birch Forest တွေ၊ Blue Street Lamp တွေ ဆိုနိုင်တယ်။ စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ညတစ်ညမှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို သီချင်းဆိုပြနေတာ။"

ရှုယွမ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ "ဒေါက်တာချန်၊ ရှင် ဘာပြောချင်နေတာလဲ။"

သူမ စက်ဘီး၏ နောက်ခုံပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

ရှေ့မှ နှစ်ဦးသည် စက်ဘီး သိသိသာသာ ပေါ့ပါးသွားသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှောင်မန်သည် ပြဿနာကို အာရုံခံစားမိသွားသည်။ ဒုက္ခပါပဲ၊ တစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် မှားယွင်းသွားခဲ့ပြီ။

ချန်ကျိုက်က သူမကို စက်ဘီးပေါ် ပြန်တက်ရန် တောင်းဆိုမည် သို့မဟုတ် သူမနှင့်အတူ ယှဉ်တွဲလမ်းလျှောက်ရန် အရှိန်လျှော့မည်ဟု ရှုယွမ် ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ရှည်လျားသော ခြေထောက်များသည် ဆက်နင်းနေပြီး စက်ဘီးမှာ ရှေ့သို့ ပိုဝေးကွာသွားကာ အရှိန်တင်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။

ရှောင်မန်သည် သူ၏ ခေါင်းလေးကို လှည့်ကာ သူ၏ လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်၍ နောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ အနောက်တွင် ရှုယွမ်က သူမ၏ လက်မောင်းများကို ပင့်တင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် သူ၏ ခေါင်းကို အမြန် ပြန်ရုပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ၊ အဖေ အမေ့ကို စောင့်တာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဖေ တစ်ယောက်တည်း လက်ထပ်စာချုပ် သွားလုပ်လို့ မရဘူးလေ။ သား ထင်တာတော့... သား ထင်တာတော့ အမေက အဖေနဲ့ ရန်ဖြစ်ချင်နေတာ ထင်တယ်။"

ကလေးငယ်လေးမှာ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ တကယ်လို့ ရန်ဖြစ်ကြလျှင် မည်သူ အနိုင်ရမည်နည်း အဖေလား၊ အမေလား။ ပြီးနောက် သူ မည်သို့ ဝင်ဖျန်ဖြေရမည်နည်း။

ရှောင်မန် ပြုတ်ကျမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချန်ကျိုက်သည် လမ်းဘေးသို့ ကွေ့ကာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို လမ်းဘေး ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် တင်ထားပြီး ညာဘက်ခြေထောက်ကို မြေကြီးပေါ်တွင် ထောက်ထားကာ ရှုယွမ် အမီလိုက်လာမည့် အချိန်ကို အေးဆေးသက်သာစွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ရှောင်မန် လှည့်ကြည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ မြန်မြန်လာ။ အဖေက အမေ့ကို စောင့်နေတယ်။"

ရှုယွမ်သည် ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးများဖြင့် ဒေါသတကြီး လျှောက်လာခဲ့သည်။ "ဒေါက်တာချန်၊ ရှင်က ကလေးကို ခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။"

ချန်ကျိုက်သည် ပင့်တင်ထားသော သူမ၏ လက်မောင်းများကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး အလျင်စလို မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "အကယ်၍ မင်း အခု နောင်တရနေပြီဆိုရင် နောက်ဆုတ်ဖို့ အချိန်မီသေးတယ်။"

ရှုယွမ်သည် နှုတ်ခမ်းစူပြီး ဒေါသတကြီး မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ "ရှောင်မန်ကို ကျွန်မဆီ ပေး။ ကျွန်မ စိတ်ပြောင်းသွားပြီ။"

ညာဘက်လက်က စက်ဘီးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြင့် ဓာတ်မတည့်သည့် တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်ပေါ်မည့် အန္တရာယ်ကို စွန့်စားကာ ချန်ကျိုက်သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို ရှောင်မန်၏ ကိုယ်တွင် ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ "မရဘူး။"

ရှောင်မန်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ကာ ချန်ကျိုက်ကို မော့ကြည့်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားပြီး ထို့နောက် ရှုယွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အနာဂတ်တွင် သူ့မိဘများအတွက် သူ အများကြီး စိုးရိမ်ပူပန်ရလိမ့်မည်ဟု သူ ကိုယ်တိုင် တွေးလိုက်မိသည်။ သူ အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"လက်ထပ်စာချုပ် သွားလုပ်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်။ အရပ်ဘက် ရေးရာ ဌာနက မကြာခင် ပိတ်တော့မှာ။ အခုလောလောဆယ် ရန်မဖြစ်ကြရင် ဘယ်လိုလဲဟင်။ လက်မှတ်ကိုပဲ အရင် သွားယူကြရအောင်လေ။"

သူ၏ လူကြီးဆန်ဆန် လေသံလေးက တင်းမာနေသော လေထုကို ပြေလျော့သွားစေခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်သည် ပထမဆုံး အလျှော့ပေးသူ ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူ၏ အသံမှာ ယခုအခါ ပို၍နူးညံ့နေခဲ့သည်။ "တက်လေ။"

ရှုယွမ်က နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး စက်ဘီး၏ နောက်ခုံပေါ်သို့ ပြန်တက်လိုက်သည်။ စက်ဘီးသည် ယာဉ်ကြောထဲသို့ ပြန်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ကလေးငယ်လေး၏ စိုးရိမ်နေသော နှလုံးသားမှာ နောက်ဆုံးတွင် နေရာမှန်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ရန်ဖြစ်ကြတော့မည် မဟုတ်ဟု ထင်ရသည်။ ခိုင်မာသော အန္တရာယ် အာရုံခံစားမှုဖြင့် သူသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ် တစ်ခုကို ရရှိသွားခဲ့သည်။ "အဖေ၊ အမေ၊ လက်ထပ်စာချုပ် မရမချင်း နှစ်ယောက်စလုံး စကားမပြောရဘူးနော်။"

ရှုယွမ် ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။"

လူကြီး နှစ်ဦးသည် နောက်ထပ် ဘာမျှ မပြောတော့ပေ။ မျှော်လင့်မထားသော အလှည့်အပြောင်း တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေမည့် စကားလုံး တစ်လုံးကိုမျှ မပြောဆိုရဲသဖြင့် ရှောင်မန်ပင်လျှင် တိတ်ဆိတ်စွာ နေခဲ့သည်။

လက်ထပ်စာချုပ် ပြုလုပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူတို့ အရပ်ဘက် ရေးရာ ဌာနမှ ထွက်လာပြီး ရှုယွမ်က လက်ထပ်စာချုပ်ကို သူမ၏ လွယ်အိတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်မန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်သည်။

ယခုအချိန်မှစ၍ သူတို့သည် တရားဝင် မိသားစု တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"အခု စကားပြောလို့ ရပြီ" ကလေးငယ်လေးက အလွန် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ထာဝရ စကားမပြောဘဲ နေလို့တော့ အဆင်မပြေဘူးလေ။"

"ဒေါက်တာချန်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ရှောင်မန်နဲ့ ကျွန်မကို ဓာတ်ပုံတိုက်ဆီ ပြန်ပို့ပေးပါ။ ကျေးဇူးပဲ" ရှုယွမ် ပြောလိုက်သည်။

ချန်ကျိုက်သည် စက်ဘီးကို သော့ဖွင့်ပြီး ရှောင်မန်ကို စက်ဘီးရှေ့တန်းပေါ်သို့ တင်ပေးရန် ကိုင်းညွတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ ဆွေးနွေးဖို့ လိုသေးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ကိုယ်တို့ အတူတူ နေကြမှာလား။"

ရှောင်မန်သည် သူတို့ နှစ်ဦးကို ချက်ချင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မိသားစုတွေဆိုတာ အတူနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ အမေနဲ့ အဖေက သူတို့ရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို ထပ်ပြီး စတင်တော့မလို့လား။

ရှုယွမ်သည် သူ့ကို ကြာရှည်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီး သူ၏ နက်ရှိုင်းပြီး စူးရှသော အကြည့်နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်သည်။ မေးမြန်းခြင်းနှင့် ဆွေးနွေးခြင်း လေသံက သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေသလို၊ ဒေါသလည်း မထွက်စေခဲ့ပေ။

သူမ ပြောလိုက်သည်။ "ဆေးရုံက အိမ်ရာ ခွဲဝေပေးမှာ မဟုတ်လား။ ရှောင်မန်နဲ့ ကျွန်မက ရှုဟယ်နဲ့ အခန်းတစ်ခန်းတည်းမှာ ဆက်ပြီး ပူးကပ်နေဖို့က အဆင်မပြေဘူးလေ။ သူမက အထက်တန်းကျောင်းသူ ဆိုတော့ သူ့ရဲ့ စာသင်ကြားမှုကို ထိခိုက်လိမ့်မယ်။"

ထို့အပြင် သူမသည် လီဟုန်ရှား၏ သွေးသားတော်စပ်မှုဆိုင်ရာ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုအောက်မှ လွတ်မြောက်ချင်ခဲ့သည်။ သူမ မိခင်၏ ကြီးစိုးသော အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရေရှည် နေထိုင်ရခြင်းနှင့် ကိုယ်ပိုင် အိမ်ငယ်လေးတွင် လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ရခြင်းတို့ကြားတွင် သေချာပေါက် သူမသည် နောက်တစ်ခုကိုသာ ရွေးချယ်မည် ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုက်သည် သူ၏ စက်ဘီးကို တွန်းကာ သူတို့ သုံးဦး လမ်းမတစ်လျှောက် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်နေစဉ် သူက ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ် အဘိုးရဲ့ အိမ်မှာ မနေချင်ဘူး။ ဒီပြောင်းရွှေ့မှုက အလျင်စလို ဖြစ်သွားတယ်။ ဆေးရုံမှာ အခုလောလောဆယ် အိပ်ခန်းတစ်ခန်းပါ အခန်းလွတ် တစ်ခန်းပဲ ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ဆေးရုံက တိုက်ခန်းအသစ်တွေ ဆောက်နေတယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ကို အိပ်ခန်း သုံးခန်းပါ အခန်း တစ်ခန်း ပေးမယ်လို့ ဆေးရုံအုပ်ကြီးက ကတိပေးထားတယ်။ အဆောက်အအုံသစ်က အနည်းဆုံး နောက်ထပ် တစ်နှစ်လောက်နေမှ ပြီးမယ်။"

ရှုယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မေးခွန်းထုတ်မှုများကို မြင်သောအခါ သူ သူမ၏ အကြည့်ကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အိပ်ခန်းတစ်ခန်းပါ အခန်းက သေချာပေါက် အကောင်းဆုံးတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ အများသုံး အဆောက်အအုံတော့ မဟုတ်ဘူးလေ။ သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင် အိမ်သာနဲ့ ရေချိုးခန်း ပါတယ်၊ အတော်လေး သီးသန့်ဖြစ်ပြီး အဆင်ပြေပါတယ်။"

ရှောင်မန်မှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ အိပ်ခန်းတစ်ခန်းပါ အခန်းဆိုသည်မှာ အဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်းကို သူ မသိသော်လည်း ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူ့မိဘများ ထပ်၍ သဘောထားကွဲလွဲကြတော့မည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "မိသားစု တစ်ခုလုံး အတူတူ နေလို့ရသရွေ့တော့ အိပ်ခန်းတစ်ခန်းပါ အခန်းလည်း အဆင်ပြေပါတယ်။"

ရှုယွမ် ဘာထပ်ပြောနိုင်ဦးမည်နည်း။ သူမက "ကောင်းပြီ" ဟုသာ ပြန်ပြောနိုင်သည်။

ထိုခက်ခဲသော သဘောတူညီမှု ရရှိပြီးနောက် ချန်ကျိုက်က ရှုယွမ်၏ အမြင်ကို ထပ်၍မေးလိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပွဲ အခမ်းအနားကို ကျော်လိုက်ကြမလား။"

ရှုယွမ် သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ရာ သူလည်း သူမကို ကြည့်နေသည်နှင့် တိုက်ဆိုင်သွားခဲ့သည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် အခြားတစ်ဖက်၏ အမှန်တကယ် အတွေးများကို မျက်လုံးများမှတစ်ဆင့် ဖတ်ရှုရန် ကြိုးစားနေခဲ့ကြသည်။ ရှုယွမ် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာပွဲ တစ်ခု လုပ်သင့်တယ်။ တရားဝင် လက်မထပ်ဘဲ ကလေးရထားတယ်ဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုးကို ရှင်းပစ်ချင်ရင် ကျွန်မတို့ သင့်တော်တဲ့ အခမ်းအနား တစ်ခု လိုအပ်တယ်။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်လိုက်ပြီဆိုတာကို လူတိုင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြသင့်တယ်၊ ပြီးတော့ ရှောင်မန်ကိုလည်း သူတို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးသင့်တယ်။"

ချန်ကျိုက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။ ကိုယ် အဘိုးနဲ့ သွားတိုင်ပင်လိုက်မယ်။ စက်ဘီးပေါ်တက် ကိုယ် မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်။"