အခန်း ၄၁

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၄၁

ဓာတ်ပုံတိုက်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမတို့ အဝင်ဝသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟွမ်ကျွမ်းသည် အတင်းအဖျင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်မရှုယွမ်၊ အစ်မတို့ နှစ်ယောက် လက်ထပ်စာချုပ် ရခဲ့ပြီလား။"

ရှောင်မန်က ပထမဆုံး ပြန်ဖြေပြီး သူ၏ အသံမှာ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ သားရဲ့ အမေနဲ့ အဖေက လက်ထပ်စာချုပ် ရခဲ့ပြီ။"

ဟွမ်ကျွမ်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒါ အရမ်းကောင်းတာပဲ။ အစ်မတို့ နှစ်ယောက်အတွက် တကယ်ကို မလွယ်ကူခဲ့ဘူး။ အခုတော့ အစ်မတို့ မိသားစု နောက်ဆုံးမှာ ပြန်လည် ပေါင်းစည်းသွားပြီပေါ့။ အခက်အခဲတွေ အားလုံး နောက်ဆုံးတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီပဲ။"

သူမသည်လည်း ရှုယွမ်၏ ရှင်းပြချက်ကို လုံးဝ ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ရှောင်မန် အရင်တုန်းက ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် အခုကစပြီး သူ့မှာ ပုံမှန် မိသားစု တစ်ခု ရှိတော့မှာပါ။"

ဟွမ်ကျွမ်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ အစ်မရှုယွမ်။ ပြီးတော့ မင်းလည်းပဲ၊ ရှောင်မန်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အန်တီဟွမ်" ရှောင်မန်က ရွှင်လန်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

_ _

ရှန်ကျုံးချန် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သိုက်ချူးဖန်သည် သူ၏ မှိုင်းညှို့နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်ပြီး ဘာဖြစ်လာတာလဲဟု အမြန် မေးလိုက်သည်။

ရှန်ကျုံးချန်မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေပုံ ရသည်။ "ရှုယွမ်က ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေကို လက်ထပ်တော့မှာ။"

သူတို့ သုံးဦး သူ့ကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး ယှဉ်တွဲလျက် ပို၍ပို၍ ဝေးကွာသော နေရာသို့ လမ်းလျှောက်သွားကြသည်ဟူသော အတွေးက သူ့ကို အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲလောက်အောင် မွန်းကျပ်သွားစေခဲ့သည်။

သိုက်ချူးဖန်မှာ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူမကို ဆွဲဆောင်ဖို့ နင့်မှာ ဆွဲဆောင်မှု မလုံလောက်ဘူးလား။"

၎င်းမှာ သူမကို သူတို့အိမ်သို့ လာရောက်ပြီး ရှန်ဖန်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန်၊ သူတို့၏ ကလေးထိန်းအဖြစ် အလုပ်လုပ်ရန် ဆွဲဆောင်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ရှုယွမ်သည် ရှန်ကျုံးချန်ကို အားကျပြီး အလုပ်ကြိုးစားကာ လိမ္မာပြီး ထိန်းချုပ်ရ လွယ်ကူသည်။ သူမ သားတွင် သူ့ကို လေးစားအားကျသူများ မပြတ်လပ်ခဲ့သော်လည်း ရှုယွမ်မှာမူ ရွေးချယ်စရာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

ရှန်ဖန်းက ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ရှုယွမ်ကို သားအတွက် ထမင်းလာချက်ပေးအောင် မြန်မြန် လုပ်ပေးပါ။ အဘွား ချက်တဲ့ အစားအစာတွေက အရသာ အရမ်းဆိုးတာပဲ။ အဲ့ဒီ ရှောင်မန်ဆိုတဲ့ ကလေးကို ကျေးလက်ကို ပြန်ပို့လိုက်ဖို့ သူ့ကို ပြောလိုက်။ သား အဲ့ဒီ တောသားလေးကို မုန်းတယ်။"

သိုက်ချူးဖန်သည် သူမ၏ မြေးကို အမြန် ချော့မော့လိုက်သည်။ "အခု စိတ်အေးအေးထားပါဦး၊ ပြဿနာ မရှာနဲ့တော့။"

ရှန်ကျုံးချန် တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ "သူမက ငါတို့မိသားစုထဲကို လက်ထပ်ဝင်ဖို့ ကြိုးစားပြီး အကြံအစည်တွေ ထပ်ထုတ်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။ စောင့်ကြည့်နေလိုက်။ ရက်အနည်းငယ်နေရင် သူမ ငါတို့ တံခါးဝကို လာပြီး ငိုယိုတောင်းပန်လိမ့်မယ်။

_ _

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ စင်္ကြံလမ်းတွင် ညစာ ချက်ပြုတ်နေသော လီဟုန်ရှားကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်မန်သည် သတင်းကောင်းကို ရွှင်လန်းစွာ ကြေညာလိုက်သည်။ "အဘွား၊ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စ တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။"

လီဟုန်ရှားသည် ဟင်းချက်ဆီမှ ထွက်လာသော အခိုးအငွေ့များကြားမှ သူမ၏ ခေါင်းကို ချက်ချင်း လှည့်ကာ ရှုယွမ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။ "ကောင်းတဲ့ ကိစ္စ။ နင် အခု ဘာတွေ လုပ်နေပြန်ပြီလဲ။"

သူမ မိခင်၏ စူးရှပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းနေသော အကြည့်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ရှုယွမ် ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ သူမသည် ရှောင်မန်ကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းသွားပြီး လီဟုန်ရှားက အမြန် နောက်မှ လိုက်သွားကာ သူမအား ထပ်၍ ဖိအားပေးလိုက်သည်။ "နင် ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။"

ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို အောက်သို့ ချပြီး သူမ၏ လွယ်အိတ်ကို ချွတ်ကာ အိမ်ထောင်စု စာရင်းစာအုပ်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ၎င်းကို အဘွား၏ အခန်းထဲရှိ အံဆွဲထဲသို့ ပြန်ထားရန် ရှောင်မန်အား ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် စက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ၎င်းကို ဝှေ့ယမ်းပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သမီး ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ။ သမီး ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေနဲ့ လက်ထပ်စာချုပ် သွားလုပ်ခဲ့တာလေ။ အရင်တုန်းက သမီးတို့က တရားဝင် လက်မထပ်ဘဲ ကလေးရခဲ့ကြတယ်၊ အခုတော့ သမီးတို့က သင့်တော်တဲ့ တရားဝင် မိသားစု သုံးယောက် ဖြစ်သွားပြီ။"

လီဟုန်ရှားမှာ ဆွံ့အသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်အထိ ထိုစက္ကူရွက်ကို အတန်ကြာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ "လက်မှတ် ရခဲ့ပြီလား။ နင် ငါ့ကို ကြိုပြီးတောင် မပြောခဲ့ဘူး။ ကလေး ရတုန်းကလည်း နင် ငါ့ကို မပြောခဲ့ဘူး၊ အခု လက်မှတ်ယူတာကလည်း နင် ငါ့ကို မပြောဘဲ လုပ်တဲ့ နောက်ထပ် လုပ်ရပ်တစ်ခုပဲ။"

ရှုယွမ်သည် အံဆွဲကို ဖွင့်ကာ လက်ထပ်စာချုပ်ကို မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ်ထဲသို့ ရွှင်လန်းစွာ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ "ဒါက အမေ့အတွက် အံ့သြစရာလေး တစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား။ အမေက သမီးကို အိမ်ထောင်ဘက် ရှာဖို့ အမြဲတမ်း တိုက်တွန်းနေခဲ့တာလေ။ အခု အမေ စိတ်အေးအေး ထားလို့ ရပါပြီ။ အိမ်ထောင်လည်း ပြုပြီးပြီ၊ ကလေးလည်း ဒီမှာ ရှိနေပြီဆိုတော့ အမေ ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး။ အဓိက ဘဝ အဖြစ်အပျက်တွေ အားလုံး တစ်ခါတည်းနဲ့ ပြေလည်သွားပြီ။"

လီဟုန်ရှားမှာ ပြောစရာ စကားမဲ့သွားခဲ့ပြီး ခဏအကြာတွင် သူမက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "နင့်ကို ငါ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး။ တကယ်လို့ ဘဝက ဆိုးရွားသွားခဲ့ရင် ငါ့အနားကနေသာ ဝေးဝေးနေ။ မျက်စိနောက်တယ်။"

သူမ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည် သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက သိပ်ပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ သူတွေ မဟုတ်ဘူး။ အတူတူ နေကြရင် ပြဿနာတွေ အများကြီး တက်မှာ သေချာတယ်။

အဘွားက ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့သော တုံ့ပြန်မှုမျိုး ပြသခဲ့သည်ကို နားလည်ရန် ရှောင်မန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ ရှုဟယ် တံခါးမှ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက အမြန် ပြောပြလိုက်သည်။ "အန်တီလေး သားရဲ့ အမေနဲ့ အဖေ လက်ထပ်စာချုပ် ရခဲ့ပြီ။"

ရှုဟယ်၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ချထားပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ ရှောင်မန်ကို ပွေ့ချီပြီး အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

"ဒုတိယအစ်မ၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်။ အခု ရှောင်မန်က အိမ်ထောင်စုစာရင်းမရှိတဲ့ ကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ဘယ်သူမှလည်း အတင်းအဖျင်း ပြောလို့ မရတော့ဘူးပေါ့။"

သူမ လီဟုန်ရှားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "အမေ၊ ဘာလို့ မျက်နှာကြီး စူပုတ်နေရတာလဲ။ ဒုတိယခဲအိုက တော်တော်လေး အဆင်ပြေပါတယ်။ သူက ဆရာဝန် တစ်ယောက် ရုပ်ရည်လည်း ချောမောတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ပုံစံကို ကြည့်ရုံနဲ့၊ သူက သင့်တော်တဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ဆိုတာ ပြောနိုင်တယ်။"

ရှောင်မန်လည်း ချက်ချင်း ထောက်ခံစကား ပြောလိုက်သည်။ "အန်တီလေး ပြောတာ မှန်တယ်၊ သားအဖေက အရမ်း ကောင်းတယ်။"

လီဟုန်ရှားက ၎င်းကို မယုံကြည်ဘဲ သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "နင်တို့ ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေနဲ့ ငါတို့ကို တစ်ချိန်ချိန်တော့ တွေ့ခွင့်ပေးရမှာပေါ့။ သူ့ကို နင် တစ်ချိန်လုံး ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ။ သူ့ဆီမှာ ထုတ်မပြောနိုင်စရာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို ပြဖို့ နင် အရမ်း ရှက်နေလို့လား။"

ရှုယွမ် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သေချာပေါက် နှစ်ဖက် မိဘတွေ တွေ့ရမှာပေါ့။ သူနဲ့ ကျွန်မ တိုင်ပင်လိုက်ပါ့မယ်။ အိုးထဲက ဟင်းနုနွယ်ရွက်နဲ့ ကြာဆံတွေတော့ ပျော့အိနေလောက်ပြီ။ အမေ သွားကြည့်လိုက်ပါလား။"

လီဟုန်ရှားသည် သမီး နှစ်ဦးစလုံးကို တူညီစွာဖြင့် စူးရဲသည့် အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်ပြီး အပြင်သို့ ခြေဆောင့်ကာ ထွက်သွားရင်း နောက်ပြန်လှည့်ကာ စကားတစ်ခွန်း ပြောခဲ့သည်။ "ဒါဆို ငါ စောင့်နေမယ်။"

_ _

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချန်ကျိုက်သည် သတင်းကို ချန်ဖူမီအား ချက်ချင်း ဝေမျှလိုက်သည်။

အဘိုးအိုသည်လည်း ထိုနည်းတူ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ မကြာမီကမှ ချန်ကျိုက်သည် သူ့တွင် သားတစ်ယောက် ရှိကြောင်းကိုသာ ပြောခဲ့ပြီး နောက်ထပ် ဘာမျှ ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့ပေ။ သူသည် လက်ထပ်မည့်အကြောင်း တစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ဘဲ ယခု ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ဇနီးနှင့် ကလေး နှစ်ဦးစလုံး ရရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ လေသံတွင် အပြစ်တင်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။ "မင်း ငါတို့ကို ကြိုတင်ပြီး နည်းနည်းလေးတောင် အသိမပေးခဲ့ဘူး။"

ချန်ကျိုက် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ကျေးလက်မှာ ရှိနေတုန်းက လက်ထပ်ဖို့ အဆင်မပြေခဲ့လို့ပါ။ အခု အခြေအနေတွေက အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ လက်ထပ်စာချုပ် လုပ်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီလေ။"

ချန်ဖူမီသည် ချန်ကျိုက်၏ မျက်နှာအမူအရာကို သေချာစွာ လေ့လာကြည့်ရှုပြီး သူ့မျက်နှာကနေ တစ်စုံတစ်ရာကို ဖတ်ရှုနိုင်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

သို့သော် ကိစ္စမှာ ပြီးပြတ်သွားပြီဖြစ်ရာ ထပ်ပြောဆိုနေခြင်းက အကျိုးရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းကို လက်ခံလိုက်ခြင်းကသာ ပိုကောင်းပေမည်။ သူ့တွင် ဖြေရှင်းမရသေးသော မေးခွန်းတစ်ခုသာ ကျန်ရှိသည်။ အခြေအနေများသည် ယခုမှသာ အဆင်သင့်ဖြစ်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။

ချန်ကျိုက်သည် သူ နိုင်ငံရေးအရ ပြန်လည် နေရာချထားခံရကတည်းက လက်ထပ်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့ဆိုလျှင် ယခုအချိန်အထိ ဘာကြောင့် အချိန်ဆွဲပြီး လျှို့ဝှက်ထားခဲ့ရသနည်း။ ပြဿနာမှာ အမျိုးသမီးဘက်တွင် ရှိနေသည်ဟု သူ သံသယ ဝင်မိသည်။

အဲ့ဒီ အမျိုးသမီးက အရင်က အိမ်ထောင်ကျဖူးတာ ဖြစ်နိုင်မလား။ ဒါမှမဟုတ် အိမ်ထောင်ရှိတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်နဲ့ ရစ်ပတ်ရှုပ်ထွေးနေတာလား။ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိရုံဖြင့်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

"အခု မင်းတို့ လက်ထပ်စာချုပ် ရပြီဆိုတော့ မင်း ဒါကို ဆက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့ဘူး။ ငါတို့နဲ့ တွေ့ဖို့ မင်းရဲ့ ဇနီးနဲ့ ကလေးကို ဘယ်တော့ အိမ်ခေါ်လာမှာလဲ" ချန်ဖူမီက မေးလိုက်သည်။

"ဇနီး" ဟူသော စကားလုံးကို ချန်ကျိုက် အလွန် စိမ်းသက်စွာ ခံစားလိုက်ရပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ " ကျွန်တော် သူမနဲ့ တိုင်ပင်လိုက်ပါ့မယ်။"

ချန်ကျိုက် အလုပ်တရားဝင် မစတင်ရသေးခြင်းကို အခွင့်ကောင်းယူလျက် တတိယမြောက်နေ့ဖြစ်သည့် တနင်္ဂနွေနေ့တွင် ရှုယွမ် ပိတ်ရက်ရသဖြင့် မိသားစု နှစ်ခု တွေ့ဆုံရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။ နေ့လယ်စာကို ရှုယွမ်၏ အိမ်တွင် စားမည်ဖြစ်ပြီး ညစာကို ချန်ကျိုက်၏ အိမ်တွင် စားမည် ဖြစ်သည်။

နှစ်ဖက်မိဘများသည် မင်္ဂလာဆောင်သည့် အချိန်အထိ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တိုက်ရိုက် တွေ့ဆုံကြမည် မဟုတ်ပေ။

ရှုယွမ်၏ စေ့စပ်ထားသူမှာ ယုံကြည်စိတ်ချရသူ မဟုတ်ဟု လီဟုန်ရှား ယုံကြည်ထားသော်လည်း လက်ထပ်စာချုပ် ရရှိပြီးဖြစ်ကာ ၎င်းမှာ သမက်ဖြစ်သူ၏ ပထမဆုံး အလည်အပတ် ဖြစ်သဖြင့် သူမသည် အလေးအနက်ထား၍ ဆက်ဆံရမည် ဖြစ်သည်။ နေ့လယ်စာမှာ ကြွယ်ဝရမည် အလွန် ကြွယ်ဝရမည်။

ယမန်နေ့ညက သူမသည် သူမတွင် ရှိသော ခွဲတမ်းကူပွန်များ အားလုံးကို ရွေးချယ် စီမံခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက် လေးနာရီကျော် အနည်းငယ် အချိန်တွင် သူမသည် သားသတ်ရုံ ရှေ့တွင် သွားရောက် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူမသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း ဈေးမဖွင့်သေးသလို တန်းစီရန်လည်း အခြား မည်သူမျှ ရောက်မလာသေးပေ။ ထိုအခါမှသာ သူမ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်လွန်းနေခဲ့ကြောင်းကို သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သားသတ်ရုံတွင် သူမသည် ဝက်သား၊ ကြက်သားနှင့် ငါးတို့ကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ထို့နောက် လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များအတွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်သို့ သွားခဲ့သည်။ ကျေနပ်သွားသောအခါ အသားများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် လိမ္မော်ရည် တစ်ပုလင်း အပြည့်ပါသော ကြီးမားသည့် ပိုက်ကွန်အိတ် နှစ်လုံးကို သယ်ဆောင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

နံနက် ကိုးနာရီကျော် အနည်းငယ် အချိန်တွင် ရှုဖျင်သည် လီဟုန်ရှားအား ဟင်းချက်ရာတွင် ကူညီပေးရန် မော့မော့၊ မော့တိတို့နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရှုဟယ်မှာ ထိုနေ့တွင် ကျောင်းပိတ်သဖြင့် အိမ်လေးမှာ ထူးထူးခြားခြား စည်ကားသက်ဝင်နေခဲ့သည်။

ရှုယွမ် သူတို့ကို ကြိုတင် သတိပေးထားလိုက်သည်။ "ဒေါက်တာချန်က စကားများများ ပြောရတာ မကြိုက်ဘူး။ သူ့ကို မေးခွန်းတွေနဲ့ ဗုံးကြဲမနေကြနဲ့နော်။"

နောက်ဆုံးတော့လည်း ၎င်းမှာ ဟန်ဆောင် အိမ်ထောင်ရေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးမှာ ပြသရန်သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး မည်သည့်ဘက်ကိုမျှ ဖိအားပေးနေရန် မလိုအပ်ပေ။

လီဟုန်ရှား ဘာမျှ မပြောခဲ့သော်လည်း သူမ၌ မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ဒုတိယ သမက်သည် ကျန်းကျန့်ရှယ်ကဲ့သို့ နောက်ထပ် တစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မည်လား။

ဆယ်နာရီတွင် ရှုယွမ်နှင့် ရှောင်မန်တို့သည် ဝန်ထမ်း အိမ်ရာဝင်း အဝင်ပေါက်တွင် ချန်ကျိုက်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။ အဝေးမှပင် သူ၏ စက်ဘီး လက်ကိုင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ပိုက်ကွန်အိတ်ကို သူတို့ မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ၎င်းတွင် မုန့်များ၊ သကြားဖြူများနှင့် သစ်သီးများ အပြည့် ပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်လည်ပတ်သော သမက်တစ်ဦးအတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော လက်ဆောင်များ ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဆေးလိပ်နှင့် အရက်များလည်း ပါဝင်သင့်သော်လည်း ရှုမိသားစုက ၎င်းတို့ကို မလိုအပ်သဖြင့် ချန်ကျိုက်သည် ၎င်းတို့အစား အဝတ်အထည်အချို့ကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ခရီးဆောင်အိတ် တစ်လုံးထဲတွင် ထည့်ကာ နောက်ခုံတွင် ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားခဲ့သည်။

ရှုယွမ် သူ့ကို ကြိုတင် သတိပေးလိုက်သည်။ "အိမ်ရာဝင်းထဲက လူတိုင်းနီးပါးက ကျွန်မနဲ့ ရှောင်မန်ကို သိကြတယ်။ အဒေါ်တွေနဲ့ အဘွားကြီးတွေ အားလုံးက ရှောင်မန်ရဲ့ အဖေအကြောင်းကို အရမ်း သိချင်နေကြတာ။ ရှင် သေချာပေါက် အကြည့်ခံရလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က အတင်းအဖျင်း စပြောလာရင် ကျွန်မ ပြန်ပြောမှာမို့လို့ ရှင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပါ။ သူတို့ ဝိုင်းပြီး တားတာ မခံရအောင် ကျွန်မတို့ မြန်မြန် စီးသွားကြတာပေါ့။"

ချန်ကျိုက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

သူတို့ နှစ်ဦးသည် ဟန်ချက်ညီစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြသည်။ ချန်ကျိုက်သည် ရှောင်မန်ကို စက်ဘီး၏ ရှေ့တန်းပေါ်သို့ တင်ပေးပြီး ရှုယွမ်သည် ခရီးဆောင်အိတ်ကို နောက်ခုံမှ ဖြုတ်ယူကာ လက်ဖြင့် သယ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် နောက်ခုံပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး စက်ဘီးသည် အိမ်ရာဝင်း ဂိတ်တံခါးမှတစ်ဆင့် လိမ့်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ရှုယွမ်၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ခဲ့သည်။ အိမ်ရာဝင်းထဲသို့ ချန်ကျိုက် ရောက်ရှိလာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ လမ်းဘေးတွင် စကားပြောနေကြသော အဒေါ်များ အုပ်စုသည် အရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ရှောင်မန်ကို ပထမဆုံး သတိပြုမိသွားကြပြီး အဝေးမှနေ၍ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ရှောင်မန်၊ မင်းနဲ့အတူ စက်ဘီးစီးလာတာ ဘယ်သူလဲ။"

ရှောင်မန်က ချက်ချင်း ဂုဏ်ယူစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "သားအဖေလေ။ သားအမေနဲ့ အဖေက လက်ထပ်စာချုပ် ရပြီးပြီ။ သားတို့က အခု မိသားစု တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ"

သူ့တွင် ဖခင်တစ်ဦး ရှိကြောင်း သူသည် တရားမဝင်သော ကလေးတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း ပြီးတော့ သူ့မိခင်တွင် ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသော သင့်တော်သည့် အိမ်ထောင်ဘက် တစ်ဦး ရှိကြောင်း အိမ်ရာဝင်းထဲရှိ လူတိုင်းကို သူ မသိစေချင်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ချန်ကျိုက်၏ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးများကြောင့် ကွယ်နေခဲ့သော ရှုယွမ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အဒေါ်လျူသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အသံကို မြှင့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှုယွမ်၊ အဲ့ဒါ တကယ်ပဲ နင့်ရဲ့ အမျိုးသားလား။"

ရှုယွမ် တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒေါက်တာချန်ပါ၊ ကျွန်မရဲ့ အမျိုးသား၊ ရှောင်မန်ရဲ့ ဖခင်အရင်းပါ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က အရှေ့မြောက်ဒေသမှာ ရှိနေခဲ့ကြတာပါ။"

အချိန်အတော်ကြာ ခန့်မှန်းပြောဆိုနေကြပြီး အများအပြား ဆွေးနွေးနေခဲ့ကြသော ရှောင်မန်၏ ဖခင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အဒေါ်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူတို့ကိုယ်သူတို့ပင် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ချန်ကျိုက်အပေါ်တွင် စူးစိုက်နေခဲ့သည်။

လီဟုန်ရှားကဲ့သို့ပင် ရှောင်မန်၏ ဖခင်မှာ လူကောင်း တစ်ဦး မဟုတ်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။ သူသည် ဤမျှ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး သိမ်မွေ့၊ သန့်ရှင်းကာ တည်ငြိမ်သော အငွေ့အသက် ရှိလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

ထိုအမျိုးသားသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့သော်လည်း သူ့အလုပ်အကိုင်နှင့် အသွင်အပြင် တစ်ခုတည်းကပင် အဒေါ်များ၏ နှလုံးသားကို အနိုင်ယူသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ အားလုံးသည် ထိုကဲ့သို့သော သမက်မျိုးကို လိုချင်ခဲ့ကြသည်။

အရင်က ရှောင်မန်၏ ဖခင်သည် မကောင်းသတင်းကျော်စောသူ ဖြစ်ရမည်ဟု သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် သူတို့ အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူ့ကို လူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လီဟုန်ရှားသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ဤမျှ ကောင်းမွန်သော သမက်တစ်ဦးကို ရရှိခဲ့ခြင်းအတွက် သူတို့ သူမကို မနာလို ဖြစ်မိသွားကြသည်။

ထိုအမျိုးသားတွင် လေးစားဖွယ်ကောင်းပြီး ထိပါး၍မရသော အငွေ့အသက် တစ်ခုလည်း ရှိနေသဖြင့် လူများအား သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် သူ့အကြောင်း မကောင်းပြောရန် ရှက်ရွံ့သွားစေခဲ့သည်။

"အရမ်း အလျင်မလိုပါနဲ့၊ ရှုယွမ် ဆင်းပြီး ခဏလောက် စကားပြောပါဦး။ လူတိုင်းက စောင့်နေတာ" စက်ဘီး အရှိန်မလျှော့သည်ကို မြင်သောအခါ အဒေါ်ယန်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ရှုယွမ် ပြုံးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ "သူက အခုကစပြီး အိမ်ရာဝင်းကို မကြာခဏ လာမှာပါ။ ကျွန်မ အမေက ကျွန်မတို့ ပြန်လာပြီး ထမင်းစားဖို့ စောင့်နေလို့ပါ။"