အခန်း ၄၃

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၄၃

သူမတို့ နှစ်ဦးသည် အတူလုပ်ဆောင်ရန် ရုန်းကန်နေရပြီး လုံးဝ ဟန်ချက်မညီ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ လက်ကောက် ပြုတ်ကျပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကွဲကြေသွားမည်ကို ရှုယွမ် စတင် စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့လည်း ၎င်းမှာ သာမန် လက်ကောက် တစ်ကွင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ အလွန် ကောင်းမွန်သော လက်ကောက် တစ်ကွင်း ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ ၎င်းကွဲသွားပါက တကယ်ကို နှမြောစရာ ကောင်းလိမ့်မည်။

ရှုယွမ်သည် ချန်ကျိုက်ကို အချက်ပြရန် ကြိုးစားရင်း အဆက်မပြတ် မျက်တောင်ခတ်ပြနေခဲ့သည်။ အဘိုးက သူတို့ကို အကြိမ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမတို့ အာရုံစိုက်မှု ခံရခြင်းမှ ရှောင်ရှားရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချန်ကျိုက်သည် လက်ကောက်ကို မည်သို့ ဝတ်ဆင်ပေးရမည် ဆိုသည်ကိုသာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေပြီး ဘာကိုမှ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လက်ကောက်မှာ ချောမွေ့စွာ ဝင်သွားခဲ့ပြီး ယခုအခါ ရှုယွမ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်တွင် ညင်သာသော အရောင်အဝါဖြင့် တောက်ပနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုက်သည် မတ်မတ် ပြန်ရပ်ပြီး သူ၏ နားထင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ တော်သေးတာပေါ့၊ သူတို့ ကြားမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့မှု မရှိခဲ့ဘူး။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှောင်မန်သည် သူ၏ အဘိုးဘေးထံမှ ရွှေသားသက်ရှည်လော့ကတ် တစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး သူနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေပြီ ဖြစ်သည်။ အဘိုးအိုသည် ချန်ကျိုက် ပြောခဲ့သည်များကို အပြည့်အဝ မယုံကြည်ခဲ့သဖြင့် ရှောင်မန်အား သူ့မိဘများ၏ ဆက်ဆံရေး အကြောင်းကို မေးမြန်းခဲ့သည်။

ရှောင်မန်သည် ရှုယွမ်က သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားသော ဇာတ်လမ်းကို ချောမွေ့စွာ ထပ်၍ပြောဆိုခဲ့ပြီး အဘိုးအိုသည် ထိုစကားလုံး အသုံးအနှုန်းများကို ထူးဆန်းစွာ ရင်းနှီးနေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှောင်မန်၏ ကျေးလက်တွင် နေထိုင်ခဲ့ရသော အချိန်များအကြောင်းကို စတင် မေးမြန်းခဲ့သည်။

အဘိုးအိုက မည်သို့ပင် ဖိအားပေး မေးမြန်းစေကာမူ ရှောင်မန်သည် ရောင်းစားခံခဲ့ရခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမျှ မထုတ်ဖော်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဆောင်းဦးတွင် ထင်းရှူးစေ့များ ကောက်ခြင်းနှင့် ဆောင်းရာသီတွင် ရေခဲအောက်၌ ငါးဖမ်းခြင်း အကြောင်းများကိုသာ ပြောပြခဲ့သည်။ သို့တိုင်အောင် အဘိုးအိုသည် တိုးပွားလာသော ဒေါသများဖြင့် နားထောင်နေခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်သည် ရှုယွမ်အား လက်ကောက် ဝတ်ပေးပြီးသွားသောအခါ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ချက်ချင်းရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။

"မင်းတို့ ရှောင်မန်ကို ကျေးလက်မှာ မွေးစားဖို့ လုံးဝ မထားခဲ့သင့်ဘူး" အဘိုးအိုက ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ "သူ့ကို မင်းတို့ ပြန်ခေါ်လာပြီး ငါ့ဆီကို အပ်ခဲ့သင့်တာ။"

ရှုယွမ်သည် လီဟုန်ရှား၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ခံရသည်မှာ ကြာမြင့်စွာကပင် အသားကျနေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းကို နောက်ခံ ဆူညံသံတစ်ခု အဖြစ်သာ သဘောထားလိုက်သည်။ ချန်ကျိုက်သည်လည်း ပြန်ငြင်းခုံခြင်း မပြုဘဲ သူ ဝေဖန်ခံနေရသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေရုံသာ ရှိသည်။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ဆူပူခံရသင့်သည်ဟု တုခန်း ထင်မြင်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် ဟန်ပန်များကို ဆက်ထိန်းသိမ်းထားရမည်ဖြစ်ပြီး အဘိုးအိုကို စိတ်အေးစေရန် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုခဲ့ရသည်။

"ရှောင်မန် ဒုက္ခခံခဲ့ရတာ လုံလောက်ပြီ။ အခုချိန်ကစပြီး မင်းတို့ နှစ်ယောက် သူ့ကို သေချာ ဂရုစိုက်ရမယ်" ချန်ဖူမီက သူ၏ ဆုံးမစကားအပြီးတွင် နိဂုံးချုပ်အနေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ မြေးဖြစ်သူသည် ကျေးလက်တွင် နေထိုင်ခဲ့ရသော နှစ်များအတွင်း အခက်အခဲများကို သည်းခံဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး သူ၏ မြစ်ဖြစ်သူမှာမူ ပိုချောမွေ့ပြီး ကံကောင်းသော ဘဝတစ်ခုကို ရှင်သန်နိုင်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်မိသည်။

ချန်ကျိုက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "နားလည်ပါပြီ၊ အဘိုး။"

ချန်မိသားစုသည် ဤအလည်အပတ်ခရီးကို အလွန် အလေးထားခဲ့ကြသည်။ ဦးလေးကြီးတို့လင်မယား၊ တတိယဦးလေးတို့လင်မယား၊ ကျေးလက်မှ သူမ ပြန်ခေါ်လာသော မွေးစားသား သောပေါင်နှင့်အတူ ဝမ်းကွဲအစ်မ ချန်ဟွေ့၊ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ချန်ရှန်းတို့အားလုံးသည် ညစာစားရန် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ညစာစားပြီးနောက် ချန်ကျိုက်သည် ရှုယွမ်နှင့် ရှောင်မန်တို့ကို အိမ်သို့ ပြန်လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။

ရှောင်မန်သည် စက်ဘီး၏ ရှေ့တန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ချန်ကျိုက်က ၎င်းကို တွန်းလာခဲ့သည်။ သူတို့ သုံးဦးသည် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားတစ်ခုအတိုင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ ဟယ်ထျန် ကျောက်စိမ်း လက်ကောက် ခြစ်ရာထင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရှုယွမ်သည် ၎င်းကို သူမ၏ အင်္ကျီလက်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းထားလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလက်ကောက်က အဘိုးက သူ့ရဲ့ မြေးချွေးမကို ပေးတဲ့ လက်ဆောင်လေ။ တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ ကွာရှင်းဖြစ်သွားရင် အဲ့ဒါကို ရှင့်ဆီ ပြန်ပေးရမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။"

၎င်းမှာ ဟန်ဆောင် အိမ်ထောင်ရေး တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ထိုအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ သူမတွင် အခြေခံ အသိတရား ရှိခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်သည် သူမကို ကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းနက်များမှာ မှင်ကဲ့သို့ နက်မှောင်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဖတ်ရှု၍မရနိုင်သော စိတ်ခံစားမှုများ လည်ပတ်နေခဲ့သည်။

"အဲ့ဒီ လက်ကောက်က အခု မင်းပိုင်သွားပြီ။ မင်း အဲ့ဒါကို ပြန်ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဒုတိယအကြိမ် လက်ထပ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"

ရှုယွမ် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "ကောင်းပြီလေ။ ရှင် ကိုယ်တိုင် ပြောတာနော်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ အဲ့ဒါကို သိမ်းထားမယ်၊ ပြီးတော့ ပြန်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ချန်ကျိုက်၏ အကြည့်မှာ ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်တော့ ကွာရှင်းဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"

ထိုမေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်မန်သည် အလိုအလျောက် သူ၏ လည်ပင်းကို ကျုံ့ပြီး သူ၏ နှလုံးသားလေး တင်းကျပ်သွားခဲ့သည်။ သူ့မိဘများသည် အခြားသူများ၏ မိဘများနှင့် မတူညီကြပေ။ သူတို့နှင့် ပတ်သက်၍ တစ်ခုခုက ယုံကြည်စိတ်ချရမှု မရှိဟု ခံစားရစေသည်။

သူတို့မှာ အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အတွေ့အကြုံ မရှိလို့များလား။ တကယ်လို့ သူသာ သူတို့ကို အချိန်နည်းနည်းလောက် ပေးလိုက်ရင် အခြေအနေတွေ ပိုကောင်းလာနိုင်မလား။

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ဖိကပ်ပြီး သူ့ကို မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင်က ရှောင်မန်ကို အတင်းအကျပ် ခေါ်သွားလို့ ရအောင် ကျွန်မက ကွာရှင်းဖို့ စကားစလာမယ့် အချိန်ကိုပဲ စောင့်နေတာလား။ ရှင် ကြံစည်နေတဲ့ ပုံစံက ရှင့် ပုတီးစေ့တွေက ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို လာစင်နေသလိုပဲ။ အဲ့ဒါ ရှင် လက်ထပ်ဖို့ အဆိုပြုရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းပဲပေါ့။ ရှင့်သဘောကျဖြစ်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။"

ရှောင်မန်သည် ကြားနိုင်လောက်အောင် သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အမေ့မှာ ကွာရှင်းဖို့ အစီအစဉ် မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ လက်ထပ်စာချုပ် ရထားတာ မကြာသေးဘူးလေ၊ ဒီလောက် မြန်မြန် ကွဲသွားဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

_ _

ချန်ဖူမီသည် ချန်ကျိုက်၏ မင်္ဂလာဆောင် ပြင်ဆင်မှုများကို မည်သူက တာဝန်ယူ ဆောင်ရွက်ပေးလိုသနည်း ဟု သူ၏ ချွေးမ နှစ်ဦးကို မေးမြန်းခဲ့သည်။

"ရိုးရှင်းပါတယ်" သူ ပြောလိုက်သည်။ "ဆွေမျိုးတွေကို အကြောင်းကြားရုံပါပဲ၊ အိမ်မှာ အစားအသောက် ချက်ပြုတ်ဖို့ စားဖိုမှူး တစ်ယောက် ငှားလိုက်ပါ။ ချန်ကျိုက်က အရမ်း ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက် ဖြစ်ရတာကို မကြိုက်ဘူး၊ ဒါကြောင့် အခမ်းအနားက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

တုခန်းသည် ချက်ချင်း မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ချွေးမကြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို မေးမြန်းရန် လိုအပ်သေးသည်လော။ သေချာပေါက် ၎င်းမှာ သူမ၏ အလုပ် ဖြစ်သင့်သည်။ တတိယ ချွေးမကို ၎င်းတွင် ပါဝင်စေခြင်းမှာ သူမကို လျစ်လျူရှုပြီး မိသားစုတွင်း ပဋိပက္ခကို ဖန်တီးရန် နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

တုခန်း ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ ကျွန်မက ချွေးမကြီးလေ။ သေချာပေါက် ကျွန်မပဲ အဲ့ဒါကို တာဝန်ယူရမှာပေါ့။"

တတိယ ချွေးမက တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဖေ၊ ကျွန်မကိုပဲ တာဝန်ယူခွင့် ပေးပါ။ ချန်ကျိုက်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျွန်မနဲ့ အမြဲတမ်း ပိုပြီး ရင်းနှီးခဲ့တာ။ ကျွန်မက ရှုယွမ်နဲ့ ရှောင်မန်ကိုလည်း အရမ်း သဘောကျတယ်။ ရှုယွမ်နဲ့ ကျွန်မ နှစ်ယောက်စလုံးက သာမန် မိသားစုတွေကနေ လာကြတာဆိုတော့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် ဆက်သွယ်ပြောဆိုဖို့က လွယ်ကူပါတယ်။"

တုခန်းသည် သူမ၏ စကားများတွင် ပါဝင်သော ရည်ညွှန်းချက်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း အခြား အမျိုးသမီးက အလွန် သာယာစွာ ပြုံးနေသဖြင့် သဘောထားသေးသိမ်ပုံ မပေါက်စေဘဲ ၎င်းကို ချေပရန် နည်းလမ်း သူမတွင် မရှိခဲ့ပေ။

ချန်ဖူမီ လျင်မြန်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ "ချွေးမကြီးမှာ အလုပ်တာဝန်တွေ အရမ်းများတယ်။ တတိယ ချွေးမကိုပဲ တာဝန်ယူခိုင်းလိုက်တော့။"

တုခန်း၏ လည်ချောင်း၌ တစ်ဆို့သွားခဲ့သည်။ "..."

ချန်ကျိုက်သည် ရှုယွမ်နှင့် ရှောင်မန်တို့ကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချန်ဖူမီက သူ့ကို စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဘိုးအိုက မေးလိုက်သည်။ "မင်းမှာ ကလေးတစ်ယောက် ရှိနေပြီ ဆိုတာကို မင်းအဖေ အခုထိ မသိသေးဘူး မဟုတ်လား။ အိမ်ထောင်ပြုတာက ကိစ္စကြီး တစ်ခုပဲ။ မင်း သူ့ကို အသိပေးသင့်တယ်။"

ချန်ကျိုက် တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါ လိုအပ်တယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ဘူး။ သူလည်း သိချင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

သူ ကလေးဘဝတုန်းက သူ့မိခင်သည် မိသားစုနှင့်အတူ နိုင်ငံခြားသို့ သွားချင်ရုံသက်သက် ဖြစ်သည်ဟု သူ တစ်ခါက ရိုးအစွာ ယုံကြည်ခဲ့ဖူးသည်။ သူ ကြီးပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းသည် သူ့ဖခင် ဖောက်ပြန်ခဲ့ခြင်းနှင့် သူတို့၏ အိမ်ထောင်ရေး ပြင်ပတွင် ကလေးတစ်ဦး ရရှိခဲ့ခြင်းတို့နှင့် ပတ်သက်မှု ရှိနိုင်သည်ဟု သူ စတင် တွေးတောလာခဲ့သည်။

သူ၏ အသုံးမကျသော ဖခင်ဖြစ်သူ နောက်အိမ်ထောင်ပြုပြီး မိသားစုအသစ် တစ်ခုကို တည်ထောင်ပြီးနောက် သူ့ကို သူ့အဘိုးက ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားပြီဟု သူ သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

သူ့ဖခင်သည် အခြား တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ချစ်မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူ မထင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ အစကတည်းက လှည့်စားသော အိမ်ထောင်ရေး တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ဖူမီက ချန်ကျိုက်အား ရည်ရွယ်၍ ပြောဆိုနေသကဲ့သို့နှင့် သူ့ဘာသာ သူ ပြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ပုံစံမျိုးဖြင့် စကားပြောလာခဲ့သည်။

"သွေးသား ဆက်နွယ်မှုတွေကို ဖြတ်တောက်လို့ မရဘူး။ မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ အဖေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တကယ် အဆက်အသွယ် ပြတ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက သူ့ရဲ့ သားအကြီးဆုံးကို ဂရုစိုက်နေသေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်က မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကြားက တင်းမာမှုတွေကို လျှော့ချဖို့ အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုပဲ။"

ချန်ကျိုက် ပြတ်သားစွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "သူ ဂရုစိုက်ဖို့ မလိုပါဘူး၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်လည်း ဘာကိုမှ ပြန်လည် ပြုပြင်ဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။"

ဦးလေး ချန်ကျွန်းကျန်သည် မိသားစု၏ သားအကြီးဆုံးအနေဖြင့် အဘိုးအပေါ် ချန်ကျိုက်၏ ရိုသေမှုမရှိသော လေသံကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူ့ကို ဖိအားပေးရန်အတွက် မိဘကျေးဇူးသိတတ်မှု အယူအဆကို ချက်ချင်း အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူသည် မောက်မာသော ဟန်ပန်ဖြင့် စကားပြောဆိုရင်း ပြင်းထန်သော အကြံဉာဏ်များကို ပေးခဲ့ပြီး နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။ "သူက မင်းရဲ့ အဖေ ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ မင်္ဂလာဆောင်လိုမျိုး၊ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုမှာ မင်း သူ့ကို ဖယ်ချန်ထားလို့ မရဘူး။"

ချန်ကျိုက်သည် မည်သူ့ကိုမျှ မျက်နှာသာပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။ သူက ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြင်ကတော့ သူ့ကို မဖိတ်ဖို့ပဲ၊ ဒါပေမယ့် အဘိုးတို့အားလုံးကိုပဲ ဆုံးဖြတ်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။"

ချန်ဖူမီ သက်ပြင်းချပြီး ထိုအကြောင်းအရာကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ရှုယွမ်၏ အိမ်ရှိ လေထုမှာ များစွာ ပို၍ သဟဇာတဖြစ်နေခဲ့သည်။ လီဟုန်ရှားသည် သူမ သမီး၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ လက်ကောက်နှင့် ရှောင်မန်ရှိ သက်ရှည်လော့ကတ်တို့ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ သိသိသာသာ တောက်ပလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့သည် ချန်မိသားစုထံမှ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိခဲ့ပြီဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် လက်ရှိတွင် ချန်ကျိုက် ယူဆောင်လာခဲ့သော အဝတ်အထည်များကို အသုံးပြု၍ ရှုယွမ်အတွက် ဘောင်းဘီအသစ်များ ချုပ်လုပ်ပေးနေခဲ့သည်။ ရှုယွမ်၏ အဝတ်အစားများ အားလုံးမှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်ပြီး မင်္ဂလာဆောင်အတွက် သူမသည် အဝတ်အစားအသစ် နှစ်စုံ သေချာပေါက် လိုအပ်သည်။

အပေါ်အင်္ကျီများနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူမ ကိုယ်တိုင် ချုပ်လုပ်ထားမှုများမှာ သိပ်ပြီး ကြည့်ကောင်းမည် မဟုတ်သဖြင့် ၎င်းတို့ကို အပ်ချုပ်ဆိုင်တွင် အပ်နှံချုပ်လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရှောင်မန်အတွက် နွေရာသီ အဝတ်အစား အချို့ကိုလည်း ပြင်ဆင်ပေးရန် လိုအပ်သေးသည်။

ဤအဝတ်အထည်များသည် တကယ်ကို အချိန်ကိုက် လက်ဆောင်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်သည် အဝတ်စများကို လှန်လှော ကြည့်ရှုနေရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ စောင်တွေကို လျှော်ရတာနဲ့ လဲလှယ်ရတာ အရမ်း ဒုက္ခများတာပဲ။ သမီး တကယ် မလုပ်နိုင်ဘူး။ အဲ့ဒီအစား စောင်စွပ် နှစ်ခုလောက်ပဲ လုပ်လိုက်ကြရအောင်။ ဒီချည်သားကောင်း အဝတ်စတွေက လုံလောက်တာထက်တောင် ပိုပါတယ်။"

လီဟုန်ရှားသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် နောက်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။ "ဘယ်သူကများ စောင်စွပ်တွေကို သုံးနိုင်လို့လဲ။ အမြဲတမ်း ဂျီးများနေတာပဲ။ နင်က နင့်အမေကို ခိုင်းစားဖို့ပဲ သိတာ။"

ချန်ကျိုက်သည် ဆေးရုံတွင် တရားဝင် အလုပ်ဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုညနေတွင် သူသည် သူ့အတွက် ခွဲဝေပေးထားသော အိပ်ခန်းတစ်ခန်းပါ တိုက်ခန်းကို သွားကြည့်ရန်နှင့် မင်္ဂလာဆောင် အစီအစဉ်များအကြောင်း ဆွေးနွေးရန် ရှုယွမ်နှင့် ရှောင်မန်တို့ကို လာခေါ်ခဲ့သည်။

ပင်မ လမ်းမကြီးသည် လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော စက်ဘီးများဖြင့် စည်ကားသက်ဝင်နေခဲ့သည်။ စက်ဘီးစီးနေစဉ် ချန်ကျိုက် မေးလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာဆောင်ကို ငါ့ရဲ့ တတိယ အန်တီက စီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်။ ငါတို့က ချစ်ခင်ကြင်နာတဲ့ မိသားစု သုံးယောက်အနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြသသင့်တယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တဲ့အတွက် ငါတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံးကို ဖိတ်ကြားမယ်။ မင်းတို့ မိသားစုဘက်ကရော မင်္ဂလာဆောင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တောင်းဆိုစရာတွေ ရှိလား။"

သူတို့၏ အစီအစဉ်သည် ပို၍ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ရှိလာသည်နှင့်အမျှ အမျိုးသမီး၏ ဘက်ကို လေးစားမှု ပေးသင့်သည်ဟု သူ ပို၍ ခံစားလာရသည်။

ရှုယွမ်တွင် အထူးတလည် တောင်းဆိုစရာ ဘာမှ မရှိခဲ့ပေ။ သူမအတွက်မူ ၎င်းသည် ရိုးရာထုံးစံ တစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး မင်္ဂလာမဆောင်မီ ကလေးရထားသည်ဟူသော အမည်းစက်ကို ရှင်းလင်းရန်နှင့် သူတို့ နှစ်ဦးကြားရှိ အပြန်အလှန် ဖေးမကူညီမှုနှင့် နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်ရှိသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို ပြသရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှုယွမ်က အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ ဒါက အောင်သွယ်ပေးမှုကနေတစ်ဆင့် ဖြစ်လာတဲ့ သာမန် အိမ်ထောင်ရေး တစ်ခုဆိုရင် ကျွန်မ အမေက ကျွန်မကို အလုပ်သမား လူတန်းစား မိသားစု တစ်ခုထဲကိုပဲ လက်ထပ်ဝင်စေချင်မှာ။ ရှင်တို့ မိသားစုမှာ စည်းကမ်းတွေ အရမ်းများတယ်၊ ရှုပ်ယှက်ခတ်မှုတွေ အရမ်းများတယ်၊ ပြီးတော့ ရှင်တို့နဲ့ ဆက်ဆံရတာ ဒုက္ခများလိမ့်မယ်လို့ သူမ ထင်နေတာ။ ကျွန်မ အမေမှာ တောင်းဆိုချက် တစ်ခု ရှိတယ်။ သူမက အဓိက စားပွဲဝိုင်းမှာ နေရာတစ်ခု လိုချင်တယ်။ တနည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ရှင်တို့ မိသားစုက ကျွန်မ မိသားစုကို လုံလောက်တဲ့ လေးစားမှု ပြသဖို့ လိုတယ်။"

ချန်ကျိုက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။ အဲ့ဒါက ကိစ္စ သေးသေးလေးပါ။"

မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် ဆေးရုံ၏ ဝန်ထမ်း အိမ်ရာဝင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ၎င်းသည် အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံရှိ အိမ်ရာဝင်းထက် သိသိသာသာ ပို၍ သေးငယ်သည်။ ချန်ကျိုက်သည် ရှုယွမ်အနေဖြင့် အိပ်ခန်းတစ်ခန်းပါ တိုက်ခန်းကို ကျေနပ်မှု မရှိမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း ရှင်းလင်းစွာပင် ပြဿနာ တစ်ခု ရှိနိုင်သည်ကို သူမ သတိမပြုမိသေးပေ၊ ၎င်းမှာ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမ ထိုနေရာကို မမြင်တွေ့ရသေးသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ချန်ကျိုက်အတွက် ခွဲဝေပေးထားသော တိုက်ခန်းသည် ဒုတိယထပ်တွင် ရှိပြီး ရှုယွမ်၏ အိမ်နှင့် ကြမ်းခင်းဧရိယာ အကျယ်အဝန်းမှာ အတူတူခန့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းတွင် အဝင်ဝအနီး၌ တည်ရှိသော သေးငယ်သည့် ရေချိုးခန်းနှင့် မီးဖိုချောင် တစ်ခုစီ ပါရှိပြီး တံခါးပေါက်မှာ အနည်းငယ် စောင်းနေကာ စင်္ကြံလမ်း တစ်ဖက်ရှိ အခြား တံခါးတစ်ပေါက်ကို မျက်နှာမူနေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခန်းဖွဲ့စည်းပုံမျိုးမှာ ထိုခေတ်ကာလက အိမ်အများစုတွင် အတွေ့ရများသည်။

အိပ်ခန်း တစ်ခန်းတည်းသာ ပါရှိပြီး ဧည့်ခန်းမှာလည်း အတော်လေး သေးငယ်ကာ ခေါက်သိမ်း၍ရသော စားပွဲဝိုင်း တစ်လုံးထားရန်သာ လုံလောက်သည်။

ယခင် နေထိုင်သွားသူသည် အရာအားလုံးကို ယူဆောင်သွားခဲ့ပြီး စံသတ်မှတ်ထားသော အသုံးအဆောင်များဖြစ်သည့် မီးဖိုချောင်ရှိ မီးဖိုနှင့် မီးခိုးခေါင်းတိုင်တို့ကိုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသော တိုက်ခန်း တစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။