အခန်း ၄၅

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၄၅

ချန်ကျိုက်သည် သားအမိနှစ်ဦးကို ဝန်ထမ်း အိမ်ရာဝင်း၏ ဂိတ်တံခါးသို့ ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်။ သူသည် လက်ဆန့်ကာ ရှောင်မန်ကို စက်ဘီးပေါ်မှ အောက်သို့ ချပေးလိုက်သည်။ "ကိုယ် အထဲ မဝင်တော့ဘူး။"

ချန်ကျိုက်သည် သူမ အတွေးထဲ နစ်မျောနေသည်ကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။"

ရှုယွမ်သည် စောစောက သူ ပြောခဲ့သော စကားများကို သတိရသွားပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှင့်အကြောင်း တွေးနေတာ။"

ချန်ကျိုက် - "..."

သူ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ စောစောက ရှုယွမ်၏ စိတ်ပျက်မှုများ အားလုံး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်မန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးသော အရောင်အဝါ တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အမေက သူမ အဖေ့အကြောင်း တွေးနေတာလို့ ပြောတယ်။

သူ၏ မျက်နှာလေးကို မော့ကာ ချန်ကျိုက်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "အဖေ၊ အမေက အဖေ့အကြောင်း တွေးနေတာလို့ ပြောတယ်။ သူမက အဖေ့အပေါ် တကယ် ကောင်းတာပဲ။"

သူ့သား၏ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာလေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ချန်ကျိုက်သည် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို တင်းမာစွာ မထားနိုင်တော့ပေ။ အတန်ကြာ ကြိုးစားပြီးနောက် သူသည် တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားသော သွားများကြားမှ စကားလုံး တစ်လုံးကို အတင်းအကျပ် ပြောခဲ့ရသည်။ "အင်း"

ရှောင်မန်မှာ အလွန် ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ့မိဘများသည် အတော်လေး အဆင်ပြေကြပုံ ရသည်။

မင်္ဂလာဆောင်သည် တနင်္ဂနွေနေ့တွင် ကျင်းပမည် ဖြစ်သည်။ နံနက်ပိုင်းတွင် ထုံးစံအတိုင်း စားသောက်ကြသော နံနက်စာကို စားပြီးနောက် လီဟုန်ရှားသည် တောက်ပသော အနီရောင် မင်္ဂလာဆောင် ဝတ်စုံကို ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါကို အပ်ချုပ်သမား တစ်ယောက်နဲ့ သွားချုပ်ထားတာ။ တကယ် ကြည့်ကောင်းတယ်၊ သွား ဝတ်ကြည့်လိုက်။"

ရှုယွမ်သည် မူလက သူမ၏ နေ့စဉ်ဝတ် အဝတ်အစားများကိုသာ ဝတ်ဆင်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သူမ မိခင်က သူမအတွက် အနီရောင် မင်္ဂလာဆောင် ဝတ်စုံ တစ်စုံကို ပြင်ဆင်ထားလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် ၎င်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှန်လှောကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ ဒါက အကောင်းစား စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုက ဝန်ထမ်းဝတ်စုံနဲ့ တူတယ်။"

လီဟုန်ရှား နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအတိုင်း ဝတ်လိုက်စမ်းပါ။ နင်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် ဒါက ပထမဆုံး အိမ်ထောင်ပြုတာဆိုတာကို လူတွေ မြင်ပါစေ။ ငါတို့ မိသားစုရဲ့ ပန်းပွင့်လေးက ဘာဝတ်ဝတ် ကြည့်ကောင်းပါတယ်။"

ရှုယွမ်သည် တောက်ပသော အနီရောင် ဝတ်စုံသို့ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် ဒူးခေါင်းအထိ ရှည်သော စကတ်နှင့် တွဲဖက်ထားသည့် တရုတ်ပုံစံ မင်္ဂလာဆောင် ဝတ်စုံ တစ်စုံ ဖြစ်သည်။

သူမ ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့်၊ ၎င်းသည် သူမအတွက် အလုပ်ဝတ်စုံ တစ်စုံနှင့်သာ တူနေသေးသည်။ သို့သော် ရှောင်မန်က ချက်ချင်း ရိုးသားသော ချီးကျူးစကားကို ဆိုလာခဲ့သည်။ "အမေ၊ ဒီဝတ်စုံနဲ့ အမေ တကယ်ကို လှပပြီး ကျက်သရေရှိတာပဲ။"

ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်၏ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းပြီး တင်းရင်းနေသော ပါးပြင်များကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ "အမေ့သားလေးက ချိုသာတဲ့ စကားတွေ ပြောတတ်နေပြီပဲ။"

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမအား တန်ဖိုးများ ယူဆောင်လာပေးနိုင်သော အလုပ်ကြိုးစားသည့် သားတစ်ယောက် ရှိရခြင်းမှာ အလွန် ဆိုးရွားလှသည်တော့ မဟုတ်ကြောင်း သူမ တကယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှစ်နာရီကျော် အနည်းငယ် အချိန်တွင် ချန်ကျိုက်သည် သားအမိနှစ်ဦးကို ခေါ်ရန် စက်ဘီးဖြင့် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ဆံပင်များကို သေသပ်စွာ ဖြီးသင်ထားကာ ဆံပင်တစ်ချောင်းစီမှာ နေရာတကျ ရှိနေခဲ့သည်။

ရုပ်ချောပြီး လန်းဆန်းနေပုံရကာ သူနှင့် ရှောင်မန်တို့သည် လိုက်ဖက်သော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အလွန် တူညီသော ရုပ်ရည်များဖြင့် အတူရပ်နေသော သားအဖနှစ်ဦးသည် တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းလှသည်။

စက်ဘီး၏ နောက်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေစဉ် ရှုယွမ် သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ရဲ့ သရုပ်ဆောင် စွမ်းရည်တွေကို စမ်းသပ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။ ကျွန်မတို့က ရူးရူးမူးမူး ချစ်နေကြတဲ့ ပုံစံမျိုး ပေါက်နေရမယ်။"

ချန်ကျိုက်မှာ အလွန် ပွင့်လင်းသူ ဖြစ်သည်။ "ကိုယ် အဲ့ဒါကို လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှုယွမ် ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်မနဲ့ ရှောင်မန်ကို ချစ်ခင်ကြင်နာမှုတွေ ပြည့်နှက်နေသလို စိုက်ကြည့်ပေးပါ။ ရှင် အဲ့လောက်တော့ အနည်းဆုံး လုပ်နိုင်တယ် မဟုတ်လား။"

ချန်ကျိုက်၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများသည် တင်းကျပ်သော မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် စေ့သွားခဲ့သည်။ "..."

ရှောင်မန်သည် စက်ဘီး၏ အပေါ်တန်းတွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ လက်သေးသေးလေးများက စက်ဘီးလက်ကိုင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ သူ့အဖေ၏ လက်မောင်းများက သူ့ကို ဖက်ထားသဖြင့် သူ လုံးဝ လုံခြုံသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အမေ၊ သားရော သရုပ်ဆောင်ဖို့ လိုလားဟင်။"

သူ့အမေကို သူ တကယ် သဘောကျသော်လည်း သူ့အဖေနှင့်မူ သိပ်ပြီး မရင်းနှီးသေးပေ။ သူလည်းပဲ သရုပ်ဆောင်ဖို့ လိုနိုင်သည်ဟု သူ တွက်ဆလိုက်သည်။

ရှုယွမ် ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်း မလိုပါဘူး။ မင်းရဲ့ တာဝန်ကိုပဲ ဆောင်ရွက်ပါ။"

ရှောင်မန်သည် ထိုနေ့အတွက် သူ၏ အရေးကြီးသော တာဝန်ကို မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ" ဟုပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချန်မိသားစုတွင် သူတို့၏ သရုပ်ဆောင်မှု ပထမပိုင်းမှာ ဧည့်သည်များကို လက်ခံကြိုဆိုရန် ဖြစ်သည်။

ရှုမိသားစုမှ ဖိတ်ကြားထားသော ဆွေမျိုးများမှာ ရှုယွမ်၏ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်ကြီးတို့ ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ မိသားစု နှစ်စုစလုံးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ ဓာတ်ပုံတိုက်သည် မွန်းတည့်ချိန်တွင် စောစီးစွာ ပိတ်မည်ဖြစ်ပြီး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် လေးဦးစလုံး နေ့လယ်စာစားရန် ရောက်လာကြမည် ဖြစ်သည်။

တပည့် နှစ်ဦးသည် မိသားစု ဓာတ်ပုံ အပါအဝင် မင်္ဂလာဆောင် ဓာတ်ပုံများကို ရိုက်ကူးရန် တာဝန်ယူပေးမည် ဖြစ်သည်။ ရိုက်ကူးခြင်းနှင့် ဆေးကြောခြင်း အားလုံး အခမဲ့ဖြစ်ပြီး ဓာတ်ပုံတိုက်မှ ပေးအပ်သော အကျိုးခံစားခွင့်တစ်ခု အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ချန်မိသားစု၌မူ ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများ အများအပြား ရှိသည်။ ချန်ကျိုက်သည် ပဉ္စမ ဆေးရုံ၏ ဆေးရုံအုပ်ကြီးကိုပင် သူတို့၏ မင်္ဂလာဆောင်ကို ဦးဆောင်ကျင်းပပေးသူအဖြစ် ဖိတ်ကြားထားခဲ့သေးသည်။

ချန်ကျိုက်၏ တတိယ အဒေါ်မှာ အသံကျယ်ပြီး တက်ကြွသူဖြစ်ကာ သူမ၏ တည်ရှိမှုကို အလွန် သိသာထင်ရှားစေခဲ့သော်လည်း သူမသည် သတို့သမီးဘက်မှ ဧည့်သည်များ အပါအဝင် ဧည့်သည်များ အားလုံးကို ကောင်းစွာ ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။

မော့မော့ ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှောင်မန်မှာ ချက်ချင်း အလုပ်ရှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ယမန်နေ့ညက သူ ရေးဆွဲထားခဲ့သော ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ယူကာ သူမအား ပြလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီလူ နှစ်ယောက်ကို တားရမယ်။ တစ်ယောက်က အသက် သုံးဆယ်အရွယ် သူစိမ်း ဦးလေး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ငါးနှစ်အရွယ် ကလေး တစ်ယောက်ပဲ။ အဘွားက လူပိုရှုပ်တဲ့ အရှေ့ဘက် လမ်းကြားကို စောင့်လိမ့်မယ်။ ငါတို့က လူရှင်းတဲ့ အနောက်ဘက် လမ်းကြားကို တာဝန်ယူမယ်။"

ပုံကို ကြည့်ပြီးနောက် မော့မော့က စိုးရိမ်မှု တစ်ခုကို ထုတ်ပြောလာခဲ့သည်။ "ငါတို့ သူတို့ကို မမှတ်မိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ရှောင်မန်က ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါ့အနားမှာပဲ နေ"

မော့မော့ ချက်ချင်း တာဝန်ကို လက်ခံလိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် မော့တိသည် မာနကြီးစွာ ပြုမူနေပြီး ရှောင်မန်က သူ့ကို ဖိတ်ခေါ်မည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သို့သော် ရှောင်မန်နှင့် မော့မော့တို့သည် သူ့ကို ထည့်သွင်းရန် အစီအစဉ် မရှိကြောင်း သူ လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်သွားသဖြင့် သူ ကိုယ်တိုင် လျှောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ "ငါ ပါလို့ ရမလား။"

ရှောင်မန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်း ငါ့နောက်ကို လိုက်ရမယ်။"

မော့တိသည် ဂိမ်းထဲသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ဝင်ရောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ "ငါတို့ သူတို့ကို မတားနိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ရှောင်မန်တွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ "ဒါဆိုရင် အနောက်ဘက် လမ်းကြား ပိတ်နေတယ်လို့ သူတို့ကို ပြောပြီး အရှေ့ဘက် လမ်းကြားကို လွှတ်လိုက်မယ်။ ပြီးရင် ငါ သွားပြီး ငါ့အမေကို ပြောပြမယ်။"

အသင်းသားလေး နှစ်ဦးသည် အမြန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးက ရှောင်မန်ကို တကယ်ပဲ ဉာဏ်ကောင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတယ်။

သောပေါင်သည် ရှက်တတ်ပြီး စကားများများစားစား မပြောပေ။ အတန်ကြာပြီးနောက် သူမ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ "ငါ ပါလို့ ရမလား။"

သောပေါင်သည် ချန်ကျိုက်၏ ဦးလေးကြီး မိသားစုမှ ဝမ်းကွဲအစ်မဖြစ်သူ ချန်ဟွေ့၏ ကလေး ဖြစ်သည်။ ရှောင်မန်သည် သူမကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ နင်လည်း ပါလို့ ရပါတယ်။"

ရှောင်မန်က တာဝန်၏ ရည်မှန်းချက်ကို ကြေညာလိုက်သည်။ "ငါ့အမေရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကို ငါတို့ ကာကွယ်ရမယ်။"

"ကောင်းပြီ" ဟု နူးညံ့ပြီး ကလေးဆန်သော အသံများစွာက ပြိုင်တူ ပြန်ဖြေလာခဲ့ကြသည်။

ရှုဟယ်သည် အနီးအနားတွင် ရပ်လျက် ထိုအုပ်စုကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရှောင်မန်သည် အရာအားလုံးကို ကြိုတင် စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်ရာ သူမသည် ကလေးများကို ကြီးကြပ်ပေးသည့် အခန်းကဏ္ဍမှသာ ပါဝင်နိုင်သည်ဟု သူမ တွက်ဆလိုက်သည်။

ရှုယွမ်၏ စိုးရိမ်မှုများသည် အခြေအမြစ် မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ချန်မိသားစု ခြံဝင်းသည် ဧည့်သည်များနှင့် စည်ကားသက်ဝင်သော စကားပြောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ရှန်ဖန်းသည် ရက်အတော်ကြာကတည်းက ပြဿနာ ရှာနေခဲ့ပြီး ယနေ့တွင် သူသည် အထူးသဖြင့် ဒုက္ခပေးနေခဲ့သည်။

သူ ရှန်ကျုံးချန်အား တောင်းဆိုလိုက်သည်။ "ရှုယွမ်ကို သားတို့အိမ် လာပြီး ထမင်းချက်ဖို့ ပြောပါ။"

"သူမ တခြား တစ်ယောက်ယောက်ကို လက်ထပ်လို့ မရဘူး။"

"အဲ့ဒီ ရှောင်မန်ဆိုတဲ့ ကလေးကို ကျေးလက်ကို ပြန်ပို့ဖို့ သူမကို ပြော။ သူမကို ငါ မလိုလားဘဲ ခွင့်လွှတ်ပေးပြီး ငါ့အမေအဖြစ် နေခွင့်ပြုလိုက်မယ်။"

ရှန်ကျုံးချန်မှာ သူ၏ အဆုံးအစမရှိသော ဆူညံသံများကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သေချာသည်မှာ သူ ကိုယ်တိုင်လည်း လုံးဝ ဆန္ဒမရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူ ဖိတ်ကြားမခံရသော်လည်း မင်္ဂလာဆောင်သို့ တက်ရောက်ရန် ရှန်ဖန်းကိုပါ သူ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပြဿနာ ဖန်တီးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ရှုယွမ်အတွက် သူ ရေးစပ်ထားသော သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို မင်္ဂလာဆောင်အတွင်း တီးခတ် သီဆိုဖျော်ဖြေရန်သာ သူ လိုလားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သီချင်းစာသားများမှာ - "အေးခဲနေတဲ့ မြစ်ကမ်းဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ဆံပင်အနက်ရောင်နဲ့ မိန်းကလေး၊ မင်းအတွက် ငါ့ရဲ့ အထီးကျန်ဆန်တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငါ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ..."

သူ၏ ကျန်ရစ်နေသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကို သယ်ဆောင်လျက် သူသည် လမ်းကြားဟောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ရစ်ပတ်ခံနေရပုံပေါ်သည့် အမျိုးသမီး ရဲဘော်တစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ သူမသည် အရည်ပျော်လုဆဲဆဲ နှင်းပွင့်လေး တစ်ပွင့်အလား ဖြူဖျော့ပြီး အထီးကျန်ကာ လှပနေပုံ ပေါ်သည်။

သူတို့၏ တူညီသော လွမ်းဆွတ်ဖွယ် ခံစားချက်များကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ချန်ကျိုက်ကို သဘောကျတဲ့သူတွေထဲက တစ်ယောက်လား။ မင်း အရမ်း ဝမ်းနည်းနေတယ်ဆိုတာ ငါ မြင်နိုင်တယ်။ ငါတို့မှာ တူညီတဲ့ ခရီးပန်းတိုင် တူညီတဲ့ ရည်မှန်းချက် ရှိပုံရတယ်။ ငါတို့ စကားပြောလို့ ရမလား။"

ထောင်လဲ့ရှန်းသည် သူမအား စကားလာပြောသော အမျိုးသား၊ ထို့နောက် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးနှင့် သူ၏ ကျောပေါ်ရှိ ဂစ်တာတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ငြင်းပယ်ခံရတော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို အမြန် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ "ငါက စာရေးဆရာ တစ်ယောက်ပါ..."

၎င်းမှာ သူ၏ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းသာ ဖြစ်ပြီး စိတ်ကူးပေါက်ရာ သက်သက် လုပ်ဆောင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မန်နှင့် အခြား ကလေး သုံးဦးအပြင် ရှုဟယ်တို့သည် အဝေးမှ လာနေသော ရှန်ကျုံးချန်နှင့် ရှန်ဖန်းတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ချက်ချင်း အပြည့်အဝ သတိဝီရိယ ရှိသွားကြသည်။

"ပစ်မှတ်ကို မြင်နေရပြီ။ အားလုံးပဲ တားဆီးဖို့ ပြင်ထား" ရှောင်မန်သည် သူ၏ နူးညံ့ပြီး ကလေးဆန်သော အသံလေးဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ပြဿနာရှာသူ နှစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့ ဤအတွက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြသည်။

ရှောင်မန်သည် သဘာဝအတိုင်း ပွင့်လင်းသူ မဟုတ်သလို အခြား ကလေးများနှင့် ရောနှောပေါင်းသင်းရာတွင်လည်း မကျွမ်းကျင်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူ့ဖခင်ကဲ့သို့ပင် သူသည် စကားများများစားစား မပြောပေ။ သို့သော် သူ့အမေအတွက်မူ ကလေးငယ်လေးသည် သူ၏ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့" အပြစ်ကင်းစင်သော ကလေးငယ်များ၏ အသံများက ပြိုင်တူ ပြန်ဖြေလာခဲ့သည်။

မော့မော့သည် အပြေးအလွှား သွားနေပြီဖြစ်ပြီး ဒုတိယ အဒေါ်နှင့် အဘွားကို ရှာရန် သူမ၏ ခြေထောက်တိုတိုလေးများ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလျက် ပြေးသွားခဲ့သည်။ ကလေးများမှာ အတော်လေး ဆူညံပွက်လောရိုက်နေကြသော်လည်း ရှုဟယ်ကမူ သူမသည်သာ အဓိက အင်အားစု အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရပြီး တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် ကိုယ်နေဟန်ထား ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မန်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရှန်ဖန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ရန်လိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ သဘာဝကျကျပင် ရှောင်မန်ကလည်း သူ့ကို ရန်သူ တစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ ဆွဲထုတ်ထားသော ဓားများအလား ရန်လိုသော မျက်ဝန်း လေးစုံသည် လေထဲတွင် တိုက်ခိုက်သွားကြသည်။

ထို့နောက် မျှော်လင့်မထားဘဲ သူတို့ အားလုံး ထိုထူးဆန်းသော စကားဝိုင်းကို ခိုးနားထောင်မိသွားကြသည်။ ထို့နောက် ရှန်ကျုံးချန်သည် ရှန်ဖန်း၏ ပြင်းထန်သော ခုခံမှုကို လျစ်လျူရှုကာ အမျိုးသမီး ရဲဘော်နှင့်အတူ သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်မန်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "သူတို့ ထမင်းသွားစားမယ်လို့ ပြောတယ်။"

မော့မော့ အတည်ပြုလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီအမျိုးသားက အဲ့ဒီအမျိုးသမီးကို ထမင်းသွားစားဖို့ ခေါ်သွားမယ်လို့ ပြောတယ်။"

သေနတ် တစ်ချက်မျှ မပစ်ရသေးမီ၊ ရန်သူသည် သူတို့ဘာသာ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်မန်၏ ဦးနှောက်လေးမှာ အခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သောအရာကို နားလည်နိုင်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

ရှုဟယ်သည် ထွက်ခွာသွားသော ထိုသုံးဦး၏ ကျောပြင်များကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ "..."

ရှုယွမ်က သူတို့ကို လာရှာပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားချိန်မှသာလျှင် သတိထားတတ်သော ရှောင်မန်နှင့် သူ၏ အသင်းသားလေးများသည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ သတိဝီရိယရှိသော စောင့်ကြည့်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

"သူတို့ ပြန်လာရင်လည်း စိတ်မပူနဲ့။ ပင်မ ဂိတ်တံခါးမှာ မင်းအဖေ ချထားတဲ့ အတားအဆီး တစ်ခု ရှိတယ်။ တကယ်လို့ သူတို့ ပေါ်လာရင် အမေ ကိုယ်တိုင် သူတို့ကို အပြင်ကို ဆွဲထုတ်သွားမယ်" ရှုယွမ်သည် ကလေးများကို သကြားလုံးများ ဝေငှပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်မန်သည် ပါးစပ်ထဲရှိ နို့သကြားလုံး တစ်လုံးနှင့်အတူ ချိုမြိန်သော အရသာက သူ၏ လျှာပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ စိုးရိမ်မှုများကို လွှတ်ချပြီး ရှုယွမ်၏ နောက်ကနေ ခြံဝင်းထဲသို့ ပျော်ရွှင်စွာ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ဧည့်သည်များ နေရာယူပြီးနောက် သရုပ်ဆောင်မှု၏ ဒုတိယပိုင်း ဖြစ်သည့် မင်္ဂလာဆောင် အခမ်းအနား အတွက် အချိန်ကျရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုက်တွင် သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည် များများစားစား မရှိခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ချောမောခန့်ညားသော အသွင်အပြင်က သူ၏ အေးစက်သော အမူအရာအတွက် အပြည့်အဝ အစားထိုးပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ရှုယွမ် ညွှန်ကြားထားသည့်အတိုင်း သူသည် သူ၏ အကြည့်များကို သူမနှင့် ရှောင်မန်တို့အပေါ်တွင်သာ စွဲကပ်ထားခဲ့ပြီး တစ်ခါမျှ အခြားသို့ လွှဲဖယ်မကြည့်ခဲ့ပေ။

ဤချောမောခန့်ညားသော အမျိုးသား၏ ဤမျှလောက် အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုခြင်းကို ခံရသဖြင့် ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်တွင် အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ရှုယွမ် ခံစားလိုက်ရသည်။

အထိမိဆုံးသူမှာ ချန်ဖူမီပင် ဖြစ်သည်။ လူငယ်စုံတွဲကြားရှိ သိမ်မွေ့သော အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်မှုများ၊ သူ၏ မြေးဖြစ်သူက သူ၏ ဇနီးနှင့် ကလေးကို ဤမျှလောက် နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခင်ကြင်နာမှု၊ အာရုံစိုက်မှုတို့ဖြင့် ကြည့်ရှုနေပုံကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူမသည် ကျေးလက်၏ အခက်အခဲများကြားတွင် သူနှင့်အတူ ရှိနေပေးခဲ့သော အမျိုးသမီးဖြစ်ပြီး ထိုကောင်လေးမှာ ခက်ခဲသော အခြေအနေများ ရှိနေသော်လည်း သူမ မွေးဖွားရန် အခိုင်အမာ တောင်းဆိုခဲ့သော သားဖြစ်သည်။ သူ သူတို့ကို တကယ်ပဲ ချစ်မြတ်နိုးရမည်။

ပြီးတော့ သေချာသည်မှာ သူသည် အချစ်ခံရသူလည်း ဖြစ်သည်။ ရှုယွမ်သည် သူ့ကို အဆက်မပြတ် ပြန်လည် ပြုံးပြနေခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နွေးထွေးမှု၊ နူးညံ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ချန်ဖူမီသည် ယခုအခါ စိတ်အေးသက်သာမှု ရသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်ကျိုက်တွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မိသားစုငယ်လေး ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူ အလွန် ချစ်မြတ်နိုးရသော ဇနီးနှင့် ကလေးတစ်ဦး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ဘေးတွင် မိသားစု ရှိနေသဖြင့် သူ နောက်ထပ် အထီးကျန်ဆန်နေတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ နာမည်ကို ရှင်းလင်းရန် ကြိုးပမ်းမှုမှာ အတော်လေး ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူမ မင်္ဂလာမဆောင်မီ ကလေးမွေးဖွားခဲ့သည်ဆိုသည့် အချက်အပေါ် မည်သူကမျှ အာရုံစိုက်မနေခဲ့ကြပေ။ လူတိုင်းသည် ဤမိသားစုငယ်လေးကို သူတို့၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ ပေးအပ်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့ကြသည်။

နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ဆွေမျိုး မိသားစု နှစ်စုစလုံးသည် မိသားစု ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံစီ ရိုက်ကူးခဲ့ကြသည်။ သူတို့ သုံးဦးလည်း အမှတ်တရ ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံ ရိုက်ကူးခဲ့ကြသည်။

အလုပ်ဝတ်စုံနှင့် သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် တူနေသော တောက်ပသည့် အနီရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် ရှုယွမ်နှင့် ရှောင်မန်တို့သည် တစ်ဦးချင်း ဓာတ်ပုံများလည်း ရိုက်ကူးခဲ့ကြသည်။

ဧည့်သည်များ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ချန်ကျိုက်သည် သူ၏ စက်ဘီးကို စီးကာ သားအမိနှစ်ဦးကို ရှုမိသားစုအိမ်သို့ ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်။