အခန်း ၄၆

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၄၆

"လာမယ့်တနင်္ဂနွေနေ့ကျရင် ကိုယ်တို့ ပရိဘောဂတွေ ဝယ်ပြီး ပဉ္စမ ဆေးရုံ ဝန်ထမ်း အိမ်ရာဝင်းထဲကို ပြောင်းကြမယ်" ချန်ကျိုက် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ" ရှုယွမ် အလွယ်တကူ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချန်ကျိုက်က ရှုယွမ်အတွက် အဝတ်အစားအသစ် တစ်စုံ ဝယ်ရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ ရှုမိသားစုကို သင့်တော်သော တင်တောင်းငွေ မပေးခဲ့ရသော်လည်း သူတို့က ဝါဂွမ်းစောင်များကို သူမ၏ မင်္ဂလာ လက်ဖွဲ့အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့ကြသဖြင့် ၎င်းမှာ မှန်ကန်သောအရာ ဖြစ်သည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။

ထို့အပြင် သူမသည် နှစ်အတော်ကြာ ရှိနေပြီသည့် ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားဟောင်းများကို အမြဲတမ်း ဝတ်ဆင်လေ့ ရှိပြီး ၎င်းက လူများကို ရှင်းပြ၍မရသော ဝမ်းနည်းမှု ခံစားချက်တစ်ခု ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။

သို့သော် ရှုယွမ်က ထိုသို့ မမြင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ အဘိုးသည် သူမအား ဟယ်ထျန် ကျောက်စိမ်း လက်ကောက် တစ်ကွင်း ပေးခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ဖွဲ့စည်းပုံ သိမ်မွေ့ပြီး အရောင်အသွေး နွေးထွေးလှသည်။

ယခုအချိန်တွင် မည်သူမျှ ၎င်းကို များစွာ အာရုံစိုက်ကြမည် မဟုတ်သော်လည်း အနာဂတ်တွင် ၎င်းသည် အလွန် တန်ဖိုးရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ ဒီအနီရောင်ဝတ်စုံကို ရှင် မကြိုက်လို့လား" ရှုယွမ် မေးလိုက်သည်။

ချန်ကျိုက် ငြင်းလိုက်သည်။ "ကိုယ် အဲ့ဒါကို ဒီလောက် အချိန်အကြာကြီး ကြည့်နေခဲ့ပြီပဲ မဟုတ်လား။ လာပါ၊ စောပါသေးတယ်။ ကုန်တိုက်ကို သွားကြရအောင်။"

သူ ကုန်တိုက်သို့ သွားချင်ခဲ့သော်လည်း ရှုယွမ်က သူ့ကို လမ်းညွှန်မှုများ ပေးခဲ့သည်။ အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံအနီးတွင် အကွေ့အနည်းငယ် ကွေ့ပြီးနောက် သူတို့သည် တစ်ပတ်ရစ် ပစ္စည်း အရောင်းဆိုင် တစ်ဆိုင်၏ အဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ထိုနေရာတွင် နောက်ဆုံးတွင် သူမ သူ့ကို ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

"မင်း ဘာဝယ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလဲ" ချန်ကျိုက်က ဆိုင်းဘုတ်ကို မော့ကြည့်ရင်း ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှုယွမ်သည် နောက်ခုံမှ ခုန်ဆင်းပြီး စက်ဘီး၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ရှောင်မန်ကို အပေါ်တန်းမှ ပွေ့ချီပြီး သူ၏ လက်ကိုဆွဲကာ အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ "ရောင်းစရာ အဝတ်အစားတွေ ရှိမရှိ သွားကြည့်မလို့။"

သားအမိနှစ်ဦးမှာ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားကြပြီး ချန်ကျိုက်သည် စက်ဘီးကို သော့ခတ်ကာ အမီလိုက်ရန် အလျင်စလို လုပ်ခဲ့ရသည်။

ရှုယွမ်သည် ဤနေရာနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။ သူမ ယခင်က ရောင်းချခဲ့သော သိုးမွေးကုတ်အင်္ကျီ တစ်ထည် ကောင်တာအတွင်း ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

နွေဦးရာသီ ရောက်ရှိလာသဖြင့် ရာသီဥတု ပိုနွေးထွေးလာသောကြောင့် ၎င်းကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဝတ်ဆင်နိုင်မည် မဟုတ်တော့သဖြင့် တစ်လ သို့မဟုတ် နှစ်လ ကြာပြီးနောက်တွင်ပင် ၎င်းမှာ မရောင်းရသေးပေ။

"ဒီကုတ်အင်္ကျီက ဘယ်လောက်လဲ" ရှုယွမ် ဆိုင်ဝန်ထမ်းကို မေးလိုက်သည်။

"၅၅ ယွမ်" ဝန်ထမ်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ရှုယွမ် ရောင်းချခဲ့သော ဈေးနှုန်းထက် ၁၅ ယွမ် ပိုများနေခဲ့သည်။

"ကျွန်မ ယူမယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး အဲ့ဒီကုတ်အင်္ကျီကို ပေးပါ" ရှုယွမ်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရောင်းချခြင်းနှင့် ပြန်လည် ဝယ်ယူခြင်းတို့မှ ၁၅ ယွမ် ဆုံးရှုံးသွားခြင်းကို သူမ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ ကုတ်အင်္ကျီ အသစ်တစ်ထည် ဝယ်ခြင်းထက် ပို၍ ဈေးသက်သာနေသေးသည်။

ဆိုင်ဝန်ထမ်း၏ ရှေ့တွင်ပင် ချန်ကျိုက်သည် သူ၏ သဘောမတူညီမှုကို ပွင့်လင်းစွာ ထုတ်ပြောလိုက်သည်။ "တစ်ပတ်ရစ် ပစ္စည်း ဝယ်စရာ မလိုပါဘူး။ မင်းအတွက် အသစ်တစ်ထည် သွားဝယ်ကြရအောင်။"

ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ဆိုင်ဝန်ထမ်းသည် ကုတ်အင်္ကျီကို နံရံမှ ဖြုတ်ယူပြီး ဖြစ်သည်။ ရှုယွမ်အား စမ်းဝတ်ကြည့်လိုလားဟု မေးသော်လည်း ရှုယွမ်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ဒီအတိုင်း ခေါက်ပေးလိုက်ပါ။"

ထို့နောက် သူမသည် ချန်ကျိုက်ဘက်သို့ ပြုံးလျက် လှည့်လိုက်သည်။ "ဒါ ကျွန်မရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီပါ။ ကျွန်မ ရောင်းခဲ့တာ။ အရင်တုန်းက ရှောင်မန်ကို သွားခေါ်ဖို့ အရှေ့မြောက်ဒေသကို သွားတုန်းက ခရီးစရိတ် လိုလို့ ကျွန်မ ဒါကို ရောင်းခဲ့တာ။"

ချန်ကျိုက် - "..."

သူမသည် သူ ထင်ထားသည်ထက် အမှန်တကယ် ပို၍ ဆင်းရဲနေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ နားမလည်နိုင်သေးပေ။ ရှောင်မန်ကို သွားခေါ်ရန်သက်သက်အတွက် သူမ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ရောင်းချရန် သူမ ဘာကြောင့် ဤမျှလောက် ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားခဲ့ရသနည်း။

သူ ပေးခဲ့သော လမ်းခွဲကြေး အားလုံးကို ရှန်ကျုံးချန်အား သူမ ပေးခဲ့ခြင်းလား။ ပြီးတော့ အခု သူတို့ဆီကနေ ပြန်ရအောင် ကြိုးစားနေတာလား။

ရှောင်မန်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးကျယ်ကြီးများက ရှုယွမ်ကို မော့ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့ကို လာခေါ်ရန် ခရီးစရိတ် တတ်နိုင်စေဖို့ အမေက သူမရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကို တကယ်ကြီး ရောင်းခဲ့တာပဲ။

သူ ကြီးလာပြီး ပိုက်ဆံရှာနိုင်တဲ့အခါ သူ အဲ့ဒါတွေကို သူမအတွက် သေချာပေါက် သုံးမှာပဲ။

ရှုယွမ်သည် ကုတ်အင်္ကျီကို ပိုက်ကွန်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ လုံးဝ ကျေနပ်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ တစ်ချိန်က ဈေးပေါပေါဖြင့် ရောင်းချခဲ့ရသော ကုတ်အင်္ကျီသည် ယခုအခါ သူမ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဆောင်းဦးရာသီ ရောက်လာသောအခါ သူမ ၎င်းကို ပြန်ဝတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ကုန်တိုက်ကို မသွားတော့ဘူးလား" ချန်ကျိုက် မေးလိုက်သည်။ "ဒါက ထူလွန်းတယ်။ အဲ့ဒီမှာ အသစ် အနည်းငယ် သွားဝယ်လို့ ရသေးတယ်။"

ရှုယွမ် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး။"

သူမ ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေထားသော ငွေများကိုသာ သူမ သုံးစွဲချင်သေးသည်။ သို့သော် သူမသည် ချန်ကျိုက်အပေါ် အနည်းငယ် ပို၍ သဘောကျသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက တကယ်ကို ရက်ရောတာပဲ။

အကယ်၍ ယောကျ်ားတစ်ယောက်က တွန့်တိုပြီး သဘောထားသေးသိမ်မည်ဆိုပါက သူမသည် သူနှင့် ဟန်ဆောင် အိမ်ထောင်ရေး တစ်ခုကိုပင် လိုချင်မည် မဟုတ်ပေ။

အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံ၏ ဝန်ထမ်း အိမ်ရာဝင်း အဝင်ပေါက်တွင် ရှောင်မန်က ချန်ကျိုက်အား လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"လာမယ့်တနင်္ဂနွေနေ့ တွေ့မယ်၊ အဖေ။"

ချန်ကျိုက် နူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ရှောင်မန်။"

_ _

ဒီရက်ပိုင်းများတွင် လီဟုန်ရှားသည် ရှုယွမ်နှင့် ရှောင်မန်တို့အတွက် အဝတ်အစားများ ချုပ်ပေးရင်း အလွန် စိတ်နေစိတ်ထား ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။ ရှုမိသာစုမှာ အေးချမ်းပြီး သဟဇာတဖြစ်နေသော်လည်း ရှုယွမ်၏ ဒုတိယ ဦးလေး အိမ်ရှိ အခြေအနေများမှာ လုံးဝ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ရှုယွမ်က သူတို့ကို မဖိတ်ကြားဘဲ အိမ်ထောင်ပြုသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အမြင်တွင် သူတို့သည် ရင်းနှီးသော ဆွေမျိုးများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ကို မဖိတ်ကြားခြင်းမှာ သူမက ထိုဆွေမျိုးတော်စပ်မှုကို အသိအမှတ်မပြုကြောင်း ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြေအနေကို ပိုဆိုးသွားစေသောအရာမှာ ကောလာဟလများအရ သတို့သား၏ အဘိုးသည် အလွန် လေးစားခံရသော တရုတ်တိုင်းရင်းဆေး ဆရာဝန်ကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ့ဖခင်သည် သူ၏ အမွေအနှစ်များကို ဆက်ခံခဲ့ပြီး လူသိများသော တရုတ်ဆေးပညာရှင် တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဦးလေးကြီးနှင့် တတိယ ဦးလေးတို့သည် အစိုးရ ဌာနများတွင် အရေးကြီးသော ရာထူးများကို ရယူထားကြသည်။

မိသားစုတွင် နက်ရှိုင်းသော အမြစ်များနှင့် အထင်ကြီးလေးစားဖွယ် နောက်ခံတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ဆွေမျိုးများ ရှိခြင်းက မျက်နှာပန်းလှစေပြီး ဆေးကုသမှု ခံယူခြင်းမှစ၍ ကိစ္စရပ်များ ပြီးမြောက်စေခြင်းအထိ အရာအားလုံးကို များစွာ ပိုလွယ်ကူသွားစေသည်။

အကယ်၍ ရှုယွမ်သည် အသုံးမကျသော အလကား ထိုင်စားသူ တစ်ဦးကို လက်ထပ်ခဲ့မည်ဆိုပါက သူတို့သည် ဝေးဝေးနေရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု သူမ ဤကဲ့သို့သော ထင်ရှားသည့် မိသားစုတစ်ခုသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်သွားပြီဖြစ်ရာ သေချာပေါက် သူတို့သည် မင်္ဂလာဆောင်သို့ တက်ရောက်ချင်ခဲ့ကြသည်။

အစပိုင်းတွင် လီဟုန်ရှားက သူတို့ကို ကိုယ်တိုင် လာရောက် ဖိတ်ကြားမည်ကို ဟန်ဆောင် ထိန်းချုပ်မှုဖြင့် သူတို့ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ရှုယွမ်၏ မင်္ဂလာဆောင် ပြီးဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် လီဟုန်ရှား တစ်ခါမျှ ရောက်မလာခဲ့ပေ။

သို့သော် ရှုယွမ်က မိသားစု၏ ဤဘက်အခြမ်းသည် အဆက်အသွယ် ဆက်ထားရှိရန် မတန်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်က ရှုတာ့ကျင်းသည် စက်ရုံတွင် အဆင့်ရှစ် လျှပ်စစ်ပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ အလုပ်ခွင် မတော်တဆမှုဖြင့် ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံသည် သူ၏ ရာထူးကို ရှုယွမ်အတွက် ဖယ်ထားပေးခဲ့သည်။

သူမသည် အလွန် ကောင်းမွန်သော အမှတ်များ ရှိခဲ့ပြီး တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲများကို မဆိုင်းငံ့ထားခဲ့ပါက တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည်မှာ သေချာသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် နိုင်ငံရေး လှုပ်ရှားမှုများ အတွင်းတွင် သူမသည် အထက်တန်းကျောင်း အောင်ပြီးနောက် လုပ်ငန်းခွင်သို့သာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ပြဿနာမှာ ရှုအာ့ကျင်းနှင့် ပတ်သက်နေသည်။ သူ၏ ဇနီး ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် သူသည် ထန်စုဖုန်းနှင့် နောက်အိမ်ထောင် ပြုခဲ့သည်။ ရှုဟုန်ကော် တစ်ဦးတည်းသာ သူ၏သမီးအရင်း ဖြစ်သည်။

ထန်စုဖုန်းသည် သား နှစ်ယောက် ပါလာခဲ့ပြီး ရှုအာ့ကျင်းသည် ထိုမယားပါသား နှစ်ယောက်က အနာဂတ်တွင် သူ၏ နာရေးကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်ပေးမည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့သဖြင့် သူမနှင့် သူမ သားများကို မျက်နှာလုပ်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။

ထိုစုံတွဲသည် ကျေးလက်ကို စေလွှတ်ခံရမည့် လူငယ် အစီအစဉ်တွင် ရှုယွမ်အား စာရင်းသွင်းရန် ရပ်ကွက်ရုံးသို့ သွားခဲ့ကြပြီး လှည့်ကွက်အချို့ အသုံးပြုပြီးနောက် သူမအတွက် ရည်ရွယ်ထားသော စက်ရုံ အလုပ်ကို ယူကာ သူ့ကို အစားထိုး ပေးအပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ရှုအာ့ကျင်း၏ ကိုယ်ပိုင် အလုပ်မှာမူ ထန်စုဖုန်း၏ သားအကြီးဆုံးထံသို့ လက်ဆင့်ကမ်း ပေးအပ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

စက်ရုံ ခေါင်းဆောင်အချို့၏ အမြင်တွင် ရှုညီအစ်ကိုများ၏ မိဘများသည် စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြပြီး ရှုတာ့ကျင်းက သူ့ညီဖြစ်သူကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ သေဆုံးပြီးနောက် အလုပ်ကို ညီဖြစ်သူထံသို့ ပေးအပ်ခြင်းက "အကျိုးသင့် အကြောင်းသင့်" ဖြစ်သည်ဟု ထင်ကြသည်။

ထိုအချိန်က လီဟုန်ရှားသည် ယခုကဲ့သို့ စကားပြော ရဲတင်းပြီး သတ္တိရှိသူ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် သိမ်မွေ့ပြီး နူးညံ့ကာ ကြောက်ရွံ့တတ်သော သဘာဝရှိသူ ဖြစ်သဖြင့် ဤမတရားမှုကို မခုခံဘဲ မျိုသိပ်ခံခဲ့ရသည်။

မူလ ရှုယွမ်သည် ထိုနှစ်များ အားလုံးကို ကျေးလက်တွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။ ဒုတိယ ဦးလေး၏ ခြယ်လှယ်မှုများသာ မရှိခဲ့လျှင် သူမသည် အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံတွင် တည်ငြိမ်စွာ အလုပ်လုပ်ကိုင်နေမည် ဖြစ်သည်။

စာအုပ်ထဲသို့ အချိန်ခရီး သွားရောက်ခဲ့ရပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် တစ်စုံတစ်ဦးအား သူမ၏ အလုပ်ကို အလကား ခိုးယူခွင့်ပြုရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် သူမ ရှောင်မန်ကို မြို့သို့ ပြန်ခေါ်လာပြီးကတည်းက အတင်းအဖျင်း အများဆုံး ပြောဆိုခဲ့သူများမှာ သူမ၏ ဒုတိယ ဦးလေးတို့ မိသားစုပင် ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ သူမ၏ လက်ရှိ အာရုံစိုက်မှုများ အားလုံးမှာ အလုပ်လုပ်ရန်၊ ငွေရှာရန်၊ ရှောင်မန်၏ ဖခင်ကို ရှာဖွေရန်နှင့် သူမ၏ နာမည်ကို ရှင်းလင်းရန်တို့အပေါ်တွင်သာ မရှိခဲ့ပါက အစကတည်းက သူမ၏ အလုပ်ကို ယူခဲ့သည့်အတွက် သူတို့ကို သူမ သွားရောက် တိုက်ခိုက်ပြီးပြီ ဖြစ်မည်။

မူလက လီဟုန်ရှားသည် အခြေခံ အဆင့်အတန်း တစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားလိုသေးသဖြင့် မိသားစု၏ ထိုဘက်ခြမ်းကို မင်္ဂလာဆောင်သို့ ဖိတ်ကြားရန် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း ရှုယွမ်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆန့်ကျင်ပြီး သူမကို တားဆီးခဲ့သည်။

ထန်စုဖုန်းသည် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် နာကြည်းမှု နှစ်ခုစလုံးကို ခံစားရလျက် ရှင်းပြချက် တစ်ခု တောင်းဆိုရန် အကြိမ်ကြိမ် လာရောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရှုအာ့ကျင်းက အကြိမ်တိုင်း တားဆီးခဲ့သည်။

ထန်စုဖုန်း ပိုတွေးလေ၊ သူမ ပိုဒေါသထွက်လေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမက ရှုအာ့ကျင်းကို စွပ်စွဲလိုက်သည်။ "ရှင့်ကြောင့် အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံမှာ မျက်နှာ လုံးဝ ပျက်ခဲ့ရပြီ။ ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို မဖိတ်တာလဲဆိုပြီး လူတွေက ကျွန်မကို အဆက်မပြတ် မေးနေကြတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မမှာ ပြန်ပြောစရာ စကား တစ်ခွန်းမှ မရှိဘူး။ ရှင် နည်းနည်းလောက် ပိုပြတ်ပြတ်သားသား နေပြီး သူ့ကို သွားမေးလို့ မရဘူးလား။"

ရှုအာ့ကျင်းမှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။ "အဲ့ဒါ ငါတို့ သူ့ကို ကျေးလက်သွားဖို့ တိတ်တိတ်လေး စာရင်းသွင်းခဲ့လို့လေ။ အဲ့ဒီကိစ္စအတွက် သူ အခုထိ ရန်ငြိုးထားနေတုန်းပဲ။ သူမက ငါတို့ကို မဖိတ်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း နေပါစေတော့။"

ထန်စုဖုန်း၏ မျက်ခုံးများ ပြင်းထန်စွာ တွန့်ကွေးသွားပြီး ပါးနပ်သော အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ ပုံစံမျိုး အပြည့်အဝ ပေါက်နေခဲ့သည်။

"သူမသာ ကျေးလက်ကို မသွားခဲ့ဘူးဆိုရင် ချန်မိသားစုထဲကို လက်ထပ်ဝင်နိုင်ခဲ့ပါ့မလား။ ဒီက စက်ရုံ အလုပ်သမား တစ်ယောက်ယောက်ကိုပဲ သူ လက်ထပ်ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ ကျွန်မတို့က သူ့ကို အဲ့ဒီ အခွင့်အရေး ပေးခဲ့တာလေ။ သူမက ကျွန်မတို့ကို ကျေးဇူးတင်နေသင့်တယ်။"

ရှုဟုန်ကော်သည် နောင်တတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ "ရှုယွမ် ကျေးလက်ကို စေလွှတ်ခံရတဲ့ လူငယ် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှိနေတုန်း အိမ်ထောင်ဘက် တွေ့တာက ကံကောင်းရုံသက်သက်ပါ။ အဲ့ဒီတုန်းကသာ သမီး စေလွှတ်ခံခဲ့ရမယ်ဆိုရင် အခုလောက်ဆို သမီးက ကောင်းမွန်တဲ့ မိသားစုတစ်ခုထဲကို လက်ထပ်ဝင်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် နွေဦး အချစ်ဇာတ်လမ်း တစ်ခုကို စတင် စိတ်ကူးယဉ်လာခဲ့သည်။ ရှုယွမ်ကဲ့သို့ပင် သူမသည် ဆင်းရဲပြီး အကူအညီမဲ့နေသော စေလွှတ်ခံ လူငယ်တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံမည် သူ့ကို ကြင်နာမှုနှင့် ကရုဏာများ ပြသမည်။ သူ၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေမည်။ နောက်ဆုံး၌ သူ ပြန်လည် နေရာချထားခံရသောအခါ ချမ်းသာသော မိသားစုတစ်ခုသို့ လက်ထပ်ဝင်မည်။

ဒါဆို ကျေးလက်ကို ပညာတတ်လူငယ် တစ်ယောက်အနေနဲ့ စေလွှတ်ခံရတာက တကယ်တော့ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတစ်ခုထဲကို လက်ထပ်ဝင်ဖို့ အလွယ်လမ်း တစ်ခုပဲပေါ့။

သူမသည် နောင်တတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ရှုယွမ်အား ကျေးလက်ကို စေလွှတ်ခံရမည့် အစီအစဉ်တွင် သူမ လုံးဝ စာရင်းမသွင်းပေးခဲ့သင့်ပေ။ ထိုကံကောင်းမှုမှာ သူမ၏ ဟာသာ ဖြစ်သင့်သည်။

ထန်စုဖုန်းသည် ရှုအာ့ကျင်းအား နောက်ဆုံး သတိပေးချက် တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ "ရှင့်ရဲ့ မရီးကို ရှင် သွားစကားပြောမှာလား၊ မပြောဘူးလား။ ရှင် မသွားဘူးဆိုရင် ကျွန်မ သွားမယ်။"

ရှုအာ့ကျင်းသည် သူ့ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အတတ်နိုင်ဆုံး မမြင်ရအောင် နေရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ "ငါ မသွားဘူး။"

_ _

နောက်ဆုံးတွင် တနင်္ဂနွေနေ့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ပရိဘောဂ ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်းနှင့် အိမ်ပြောင်းခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်များမည့် နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သည်။

နံနက်စာ စားပြီးနောက် လီဟုန်ရှားနှင့် ရှုဟယ်တို့သည် စားသောက်ကုန်များနှင့် ကျောက်မီးသွေး ဝယ်ယူရာတွင် ကူညီရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားကြသည်။

ရှုယွမ်နှင့် ရှောင်မန်တို့သည် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို စတင် ထုပ်ပိုးကြသည်။ သူမတို့ နှစ်ဦးတွင် ပစ္စည်း အလွန်နည်းပါးသည်။ ရှုယွမ်၏ အဝတ်အစားများမှာ ခရီးဆောင်အိတ် တစ်လုံးထဲတွင် ဆန့်ပြီး ရှောင်မန်၏ အဝတ်အစားများမှာ အဝတ်ထုပ်ငယ် တစ်ခုထဲတွင် ထုပ်ပိုးထားသည်။

မျက်နှာသစ်ဇလုံ တစ်လုံးနှင့် ကြွေခွက် တစ်ခွက်တို့အပြင် ၎င်းတို့မှာ သူမတို့ ပိုင်ဆိုင်သမျှ ပစ္စည်းအားလုံးပင် ဖြစ်သည်။

"ရှောင်မန်၊ မင်း ပစ္စည်းတွေ အကုန် ထုပ်ပိုးပြီးပြီလား" ရှုယွမ် မေးလိုက်သည်။

ရှောင်မန်သည် ပိုက်ကွန်အိတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ "အရာအားလုံး ဒီမှာ ရှိပါတယ်။ သား ဘာတစ်ခုမှ မကျန်ခဲ့ပါဘူး။"

သူ့ကိုယ်သူ ဂရုစိုက်နိုင်စွမ်းရှိသော ကလေးတစ်ဦး ရှိရခြင်းက အရာအားလုံးကို တကယ်ပဲ ပိုလွယ်ကူသွားစေသည်။

ရှုယွမ်သည် ခရီးဆောင်အိတ်နှင့် ပိုက်ကွန်အိတ်ကို သူမ၏ လက်ထဲတွင် သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ရှောင်မန်သည် အဝတ်ထုပ်ကို ကိုင်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သားအမိနှစ်ဦးသည် ပဉ္စမ ဆေးရုံ ဝန်ထမ်း အိမ်ရာဝင်းဆီသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ဝန်ထမ်း အိမ်ရာဝင်း နှစ်ခုမှာ ပင်မ လမ်းမကြီး တစ်ခုသာ ခြားနေပြီး နောက်ထပ် မီတာ သုံးလေးရာခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူတို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

သားအမိနှစ်ဦးသည် စပါးများ သယ်ဆောင်နေသော ပုရွက်ဆိတ်များအလား၊ အဆောက်အအုံများကြားနှင့် လမ်းဘေးတစ်လျှောက် ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသည်။ သူတို့ အိမ်သစ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ချန်ကျိုက်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်လာပြီးဖြစ်ကာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုက်သည် မူလက သူတို့ကို လာကြိုရန် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း ရှုယွမ်တို့သားအမိနှစ်ဦးက ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်မည်ဟု အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ ရှုယွမ်၏ နဖူးနှင့် ရှောင်မန်၏ နှာခေါင်းဖျားရှိ ချွေးများကို မြင်သောအခါ သူ များများစားစား မပြောခဲ့ပေ။

နံနက်ခင်း အလင်းရောင်များ ဝင်ရောက်လာပြီး အခန်းမှာ ရှုယွမ်၏ ပြွန်ပုံသဏ္ဌာန် တိုက်ခန်းရှိ အခန်းထက် သိသိသာသာ ပိုလင်းထိန်နေခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်သည် ပြတင်းပေါက်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ရှုယွမ်က ကြမ်းပြင်ကို တိုက်ချွတ်ကာ ရှောင်မန်က စားပွဲများကို အဝတ်စဖြင့် သုတ်ခဲ့သည်။ သူမတို့ သုံးဦးသည် ပြီးပြည့်စုံသော ဟန်ချက်ညီမှုဖြင့် အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြပြီး မိနစ်နှစ်ဆယ် အတွင်း သန့်ရှင်းရေး ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ချန်ကျိုက်သည် စက္ကူတစ်ရွက်ကို ယူလာပြီး ရှုယွမ်အား ပြလိုက်သည်။

၎င်းမှာ သူ ရေးဆွဲထားသော တိုက်ခန်း၏ ကြမ်းခင်းပုံစံ ဖြစ်ပြီး ပရိဘောဂများ ထားရှိမည့် နေရာများနှင့် အတိုင်းအတာများကို အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားသည်။

"အခန်းက သေးတယ်၊ ဒါကြောင့် ပစ္စည်းအားလုံးကို ဘယ်နေရာမှာ ထားရမလဲ ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကိုယ်တို့ နည်းဗျူဟာကျကျ လုပ်ဖို့ လိုတယ်။ ပရိဘောဂတွေအတွက် ပိုက်ဆံက အဘိုးဆီကရတဲ့ ယွမ်တစ်ထောင်ရယ်၊ တင်တောင်းငွေ ယွမ် ခြောက်ရာရယ် ပေါင်းလိုက်ရင် လုံလောက်တယ်။"

ရှုယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။"

သူသည် အရာအားလုံးကို စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်ကာ ငွေပေးချေမည့်သူလည်း ဖြစ်သဖြင့် ရှုယွမ်သည် ၎င်းနှင့် ပတ်သက်၍ စိုးရိမ်ပူပန်ရန် ဒုက္ခမခံတော့ပေ။ သူမသည် နားထောင်ရုံသာ နားထောင်ပြီး သူ့ကိုသာ ကိုင်တွယ်ခွင့် ပြုလိုက်သည်။