အခန်း ၄၇

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၄၇

ချန်ကျိုက် ပြောလိုက်သည်။ "ဧည့်ခန်းကနေ စကြရအောင်။ ကိုယ်တို့ ခေါက်သိမ်းလို့ရတဲ့ စားပွဲဝိုင်း တစ်လုံးနဲ့ အထပ်လိုက် စီထားလို့ရတဲ့ ခွေးခြေခုံတွေလောက်ပဲ ဆန့်မှာ"

ရှုယွမ်က အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။ "ကျွန်မဘက်က ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူး။"

ဧည့်ခန်းအကြောင်း ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့သည် အိပ်ခန်းဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြသည်။ ချန်ကျိုက်သည် ကြမ်းခင်းပုံစံကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဝတ်ဗီရို တစ်ခုနဲ့ ကုလားထိုင်တွေ ပါတဲ့ စာရေးစားပွဲ တစ်လုံးကတော့ မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ်။ ပြီးတော့ ကိုယ် ရှောင်မန်နဲ့ ကုတင် တစ်လုံးတည်း အတူတူ အိပ်လို့ မရဘူး။ မဟုတ်ရင် ကိုယ့်ရဲ့ ဓာတ်မတည့်တဲ့ ရောဂါ ထလာနိုင်တယ်။ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုက နှစ်ယောက်အိပ် ကုတင် တစ်လုံးနဲ့ ရှောင်မန်အတွက် တစ်ယောက်အိပ် ကုတင် တစ်လုံး ဝယ်ဖို့ပဲ အရှည် ၁.၃ မီတာထက် မပိုရင် ပိုကောင်းမယ်။ ဒါပေမယ့် ပြဿနာ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ ကိုယ်တို့ ကုတင် တစ်လုံးတည်းမှာ အတူတူ အိပ်ရလိမ့်မယ်။"

သူသည် ပုရွက်ဆိတ်လေး တစ်ကောင်အလား လှုပ်ရှားနေပြီး ခရီးဆောင်အိတ်ကို နံရံဆီသို့ ဆွဲယူသွားစဉ် ရှောင်မန်သည် ရုတ်တရက် သူ့မိဘများကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ကုတင်ငယ်လေး တစ်လုံးမှာ အိပ်လို့ ရပါတယ်၊ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အမေနဲ့ အဖေ အများစုက ကုတင် တစ်လုံးတည်းမှာပဲ အတူတူ အိပ်ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဖေက အဲ့ဒီလို ပြောတော့ ဘာလို့ အဲ့ဒါက ပြဿနာကြီး တစ်ခုလို ဖြစ်နေရတာလဲ။

သူတို့ကြားမှာ သဘောထား ကွဲလွဲမှု တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား။

ချန်ကျိုက်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပင့်ကာ ရှုယွမ်အား ကြာရှည်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ သူတို့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော ရှောင်မန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဒုတိယ စက္ကူရွက်ကို လှန်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ငါတို့ တစ်ယောက်အိပ် ကုတင် သုံးလုံး ထားလို့ ရတယ်၊ ဒါပေမယ့်..."

သူတို့၏ အိမ်ငယ်လေးတွင် ဧည့်သည်များ လာရောက်လည်ပတ်ခြင်း ရှိမည်သာ ဖြစ်သည်။ သူငယ်ချင်းများ သို့မဟုတ် ဆွေမျိုးများ ဝင်ရောက်လာနိုင်သည်။ အိမ်ထောင်သက် မကြာသေးသော စုံတွဲတစ်တွဲက သီးခြား တစ်ယောက်အိပ် ကုတင်များတွင် အိပ်စက်ခြင်းမှာ ထူးဆန်းနေမည် ဖြစ်သည်။ ရှောင်မန်လည်း ၎င်းကို ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်နိုင်သည်။

အခန်းကို ပို၍ပင် ကျပ်တည်းသွားစေမည်ကို ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။

ရှုယွမ်က အလွယ်တကူ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှင့်ရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ကုတင် တစ်လုံးတည်း အတူတူ အိပ်လို့ ရပါတယ်။ ကျွန်မ ကိစ္စမရှိပါဘူး။"

သူသည် အချိန်ယူ၍ ရှင်းပြရမည်ဟု ချန်ကျိုက် မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။ သူမ ဤမျှ လွယ်ကူစွာ သဘောတူလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ။ တစ်ယောက်အိပ် ကုတင် တစ်လုံး၊ နှစ်ယောက်အိပ် ကုတင် တစ်လုံး။"

ရှုယွမ်အတွက် ကုတင် တစ်လုံးတည်း အတူတူ အိပ်ရခြင်းမှာ ကြီးမားသော ကိစ္စရပ် တစ်ခု မဟုတ်ပေ။ အိပ်ခန်းသုံးခန်းပါ တိုက်ခန်း ဆိုသည့် ကတိက မုန်လာဥနီ ကြီးတစ်လုံးအလား သူမ၏ ရှေ့တွင် တွဲလောင်းကျနေသဖြင့် သူမသည် ဤအခြေအနေကို တစ်နှစ်ခန့် အသံတိတ် သည်းခံနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ချန်ကျိုက်၏ အလေးအနက်ဖြစ်နေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ သူမသည် ကိုင်းညွတ်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ကုတင် တစ်လုံးတည်း အတူတူ အိပ်ရုံပါပဲ။ ကျွန်မက ယောကျ်ားတွေအပေါ် စိတ်မဝင်စားပါဘူး။"

ချန်ကျိုက်သည် စက္ကူပေါ်တွင် တစ်ခုခုကို အမှတ်အသား ပြုလုပ်ရန် ကိုင်းညွတ်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် နောက်သို့ ဆုတ်နေခဲ့သည်။ သူက တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းတာပေါ့။ ငါလည်း မိန်းမတွေအပေါ် စိတ်မဝင်စားပါဘူး။"

အကောင်းဆုံးပဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဝင်မစွက်ဖက်ဘူးပေါ့။

သူနှင့် ရှုယွမ်သည် အနာဂတ်တွင် ငြိမ်းချမ်းစွာဖြင့် အတူ နေထိုင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် သူ၏ နက်ရှိုင်းပြီး အေးစက်ကာ ဂရုမစိုက်သည့် အသွင်အပြင်ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး သူ့ကို နောက်ပြောင်ချင်စိတ် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သူ၏ နားထဲသို့ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ရှင့်ကိုတော့ စိတ်ဝင်စားတယ်။"

သူမ၏ နွေးထွေးပြီး ညင်သာသော အသက်ရှူငွေ့များက သူ၏ နားတစ်ဝိုက်တွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်၏ လက်မှာ ရေးနေရင်း ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ သူ၏ နားရွက်ဖျားများမှစ၍ မျက်နှာပူလာပြီး နားရွက် နှစ်ဖက်စလုံးနှင့် ပါးပြင်များဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူ နေထိုင်မယ် ဆိုတဲ့ အကြံအစည်လေးတော့ ဒီလောက်ပါပဲ။

ချန်ကျိုက်သည် အသက်အောင့်ထားပြီး သူမကို မကြည့်ဘဲ တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "နောက်ပြောင်တာ ခွင့်မပြုဘူး။"

သူတို့ကို ကြည့်ရန် သူ့ခေါင်းလေးကို စောင်းထားဆဲဖြစ်သော ရှောင်မန်သည် သူ့မိဘများ အမှန်တကယ်ပင် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ရမည်ဟု နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တီးတိုး စကားပြောနေကြသည်။ ၎င်းက သူ့ကို စိတ်အေးသက်သာ ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီး ပုရွက်ဆိတ်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပစ္စည်းရွှေ့ပြောင်းရသော တာဝန်များကို ဆက်လုပ်ဆောင်ရန် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ရှုယွမ်၏ အသံတွင် ထင်ရှားသော ရယ်မောချင်သည့်အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။ "ကျွန်မ နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ အလေးအနက် ပြောနေတာပါ၊ ဒေါက်တာချန်။"

ချန်ကျိုက်သည် သူ့ခေါင်းကို ငုံ့ထားခဲ့ပြီး မျက်နှာပူခြင်းများက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လွတ်လပ်စွာ ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။ "..."

သူသည် လက်ရှိ စကားဝိုင်းမှ လွတ်မြောက်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားလျက် ကြမ်းခင်းပုံစံကို ခေါက်ကာ သူ၏ ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ "သွားကြစို့။ ပရိဘောဂ ဝယ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။ ရှောင်မန်၊ လာခဲ့။"

"သွားကြစို့" ရှောင်မန်သည် သူ့မိဘများနှင့် ပူးပေါင်းရန် အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် ပရိဘောဂများ ဝယ်ယူရန် သတ်မှတ်ထားသော ပရိဘောဂဆိုင် တစ်ဆိုင်သို့ သွားရန်သာ လိုအပ်သည်။ ရှုယွမ်သည် အရည်အသွေးကောင်းမွန်ပြီး တာရှည်ခံကာ အိမ်သစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့သည့်အခါတွင်လည်း ဆက်အသုံးပြုနိုင်မည့် ပရိဘောဂများကို ဝယ်ယူလိုခဲ့သည်။ သို့သော် သူမအတွက်မူ ပရိဘောဂ ဒီဇိုင်းများ အားလုံးမှာ ရိုးရှင်းပြီး များစွာ ကွဲပြားခြားနားမှု မရှိပေ။ ထို့အပြင် သူတို့သည် အသင့်ရှိသော ပစ္စည်းများကို လိုအပ်သဖြင့် ရွေးချယ်စရာ များများစားစား မရှိခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်ရန် ချန်ကျိုက်ထံ လွှဲအပ်လိုက်သည်။ သူမနှင့် ရှောင်မန်တို့သည် အတော်လေး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်နေပြီး နောက်လိုက် နှစ်ဦးအလား လိုက်ပါသွားခဲ့ကြသည်။

ကောင်းမွန်သော အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိထားသဖြင့် အသေးစိတ် အချက်အလက်များအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေရန် မလိုအပ်ပေ။ သူတို့သည် ကုတင် နှစ်လုံး၊ မွေ့ရာများ၊ အဝတ်ဗီရို တစ်ခု၊ စာရေးစားပွဲများ၊ ကုလားထိုင်များနှင့် အခြားအရာများကို လျင်မြန်စွာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း ၁.၃ မီတာ အရှည်ရှိသော တစ်ယောက်အိပ် ကုတင် မရှိသဖြင့် စံသတ်မှတ်ထားသော အရွယ်အစား ကုတင် တစ်လုံးကို ဝယ်ယူကာ နောက်မှ ပြုပြင်မွမ်းမံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ပရိဘောဂများ ပို့ဆောင်ရန် အလုပ်သမားများ ငှားရမ်းရန်အတွက်လည်း အပိုငွေ သုံးစွဲခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့ သုံးဦးသည် စောင့်ဆိုင်းရန် အိမ်သို့ ဦးစွာ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်အတွင်း ချန်ကျိုက်သည် ကုတင်လေးကို ပြုပြင်မွမ်းမံရန် လိုအပ်သည့် ကိရိယာများကို ယူဆောင်ရန် အိမ်ဟောင်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် လီဟုန်ရှားသည် အောက်ထပ်တွင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။ "ရှုယွမ်၊ ဆန်လာယူ။"

ရှုယွမ် မည်သည့် အခန်းတွင် နေထိုင်သည်ကို သူမ မသိသဖြင့် ရှုယွမ်သည် အောက်ထပ်သို့ အမြန် ဆင်းသွားပြီး လီဟုန်ရှား၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ဆန်အိတ်ကို ယူကာ သူမနှင့် ရှုဟယ် နှစ်ဦးစလုံးကို အပေါ်ထပ်သို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။

"လဆန်းတိုင်းမှာ ဆန်ဝယ်ဖို့ စပါးရုံကို သွားရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ဆန်ကောင်းကောင်း ရမှာ မဟုတ်ဘူး" လီဟုန်ရှားက သူမကို သတိပေးလိုက်သည်။

ရှုယွမ်သည် လမ်းပြရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နားလည်ပါပြီ၊ အမေ။"

၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ အစောပိုင်းကာလ၏ အခက်အခဲများကို သူမ အမှန်တကယ် ခံစားခဲ့ရသည်။ အလုပ်တစ်ခုကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို သူမ ပို၍ သိမြင်လာခဲ့သည်။

အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံသည် နွေဦးရာသီတွင် အလုပ်သမားများ ခေါ်ယူမည်ဖြစ်ပြီး အလုပ်သမားများ၏ ကလေးများသည် ဝင်ရောက်ခွင့်ရရန် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းကာ နေရာရရှိရန် ဖြစ်နိုင်သမျှ ကြိုးဆွဲကြသည်။ ရှုယွမ်၏ အလုပ်မှာ ယာယီရာထူး တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် သူမ မိခင်အား စိုးရိမ်ပူပန်မှုများစွာမှ ကင်းဝေးစေခဲ့သည်။

ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်နှင့် ဟင်းချက်ဆီတို့ကို ချထားပြီးနောက် လီဟုန်ရှားနှင့် ရှုဟယ်တို့သည် နေရာကို မှတ်သားထားပြီး ထို့နောက် ရှုယွမ်အား ကျောက်မီးသွေး ဝယ်ယူရာတွင် ကူညီပေးရန် ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။

ကျောက်မီးသွေး ကျင်း နှစ်ရာ (၁၀၀ ကီလိုဂရမ်) လျှင် လေးယွမ် ကျသင့်ပြီး သူတို့သည် ၎င်းကို သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ဖြင့် ပြန်သယ်လာရန်အတွက် နောက်ထပ် သုံးယွမ် သုံးစွဲခဲ့ကာ အောက်ထပ်ရှိ ကျောက်မီးသွေး ရုံတွင် ထားခဲ့သည်။

"နင့်ရဲ့ ကျောက်မီးသွေးပုံက ဘယ်တစ်ခုလဲ ဆိုတာကို မှတ်ထား၊ ရောမသွားစေနဲ့" လီဟုန်ရှားက သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ မြေဖြူခဲ တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ မြေကြီးပေါ်တွင် အမှတ်အသား ပြုလုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှုယွမ်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အရင်တုန်းက လီဟုန်ရှားသည် အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံတွင် အလွန် လှပသူ တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူမ၏ နားထင်များတွင် ဆံပင်ဖြူများ ရောယှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေရခြင်းက သူမကို ဤမျှ လျင်မြန်စွာ အိုမင်းရင့်ရော်သွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်သည် အနာဂတ်တွင် လီဟုန်ရှား ပိုသက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်စေရန် ငွေပိုရှာမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

"အမေ၊ သမီးတို့ လိုက်ကာတွေနဲ့ စောင် နှစ်ထည် လိုသေးတယ်။ ရှောင်မန်ရဲ့ အဘိုးဆီမှာ ဝါဂွမ်း နည်းနည်း ရှိတယ်။ အမေ အေးဆေးလုပ်လို့ ရပါတယ်" ရှုယွမ်က မျက်နှာပြောင်တိုက်၍ ပြောလိုက်သည်။

လီဟုန်ရှား ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မြန်မြန်တော့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

မွန်းတည့်ချိန် ဝန်းကျင်တွင် ပရိဘောဂများသည် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု စတင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အလုပ်သမားများသည် ချန်ကျိုက်ကို အရာအားလုံးကို အပေါ်ထပ်သို့ သယ်ဆောင်ရန် ကူညီပေးခဲ့ပြီး စီစဉ်ထားသော နေရာများတွင် ထားရှိပေးခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်သည် ကုတင်ကို တိုစေရန် စတင် ပြုပြင်မွမ်းမံနေစဉ် ရှုယွမ်သည် နေ့လယ်စာဘူးများကို ယူကာ အစားအစာ ဝယ်ရန် ရှောင်မန်ကို ဆေးရုံ၏ ဝန်ထမ်း စားသောက်ခန်းမသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် ဝန်ထမ်း အိမ်ရာဝင်းမှ ဘေးပေါက်တစ်ခုကို ဖြတ်၍ ဆေးရုံ ဧရိယာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ဝန်ထမ်း စားသောက်ခန်းမသည် အစွန်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။ သူတို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဤစားသောက်ခန်းမသည် အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံရှိ စားသောက်ခန်းမထက် လူနည်းပြီး အစားအစာမှာ အနည်းငယ် ပိုကောင်းကာ စျေးနှုန်းများမှာလည်း ပိုသက်သာကြောင်း ရှုယွမ် သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

သူမသည် ရှောင်မန်ကို ဆွဲကာ တန်းစီပြီး ကြက်အချိုပေါင်း ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ နေ့လယ်စာဘူး တစ်ဝက်လျှင် နှစ်မော့သာ ကျသင့်ပြီး ၎င်းမှာ ဝန်ထမ်းများအတွက် ပေးအပ်သော ခံစားခွင့် တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သူမသည် ဝက်ခေါက်ဟင်း၊ ဟင်းနုနွယ်ရွက်ကြော်နှင့် ကောက်နှံစုံ ထမင်းတို့ကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။

သူမတို့ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ချန်ကျိုက်သည် တစ်ယောက်အိပ် ကုတင်၏ ကုတင်ပြားကို သင့်လျော်သော အရှည်အဖြစ် လွှဖြတ်ပြီးဖြစ်ကာ ဘေးဘောင်များနှင့် ကုတင်ခြေထောက်များကို တပ်ဆင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ရှောင်မန်သည် ကူညီရန် ချက်ချင်း အပြေးအလွှား ရောက်သွားခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်သည် သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်ထားပြီး ကိုင်းညွတ်ကာ ကုတင်ပြားကို အချိုင့်များအတွင်းသို့ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်စေရန် တပ်ဆင်နေခဲ့သည်။ ရှောင်မန်သည် ၎င်းကို နေရာတကျ ရှိစေရန် သူ၏ ခွန်အား အားလုံးကို အသုံးပြု၍ ကူညီပေးနေခဲ့သည်။ ချန်ကျိုက်သည် ဘယ်ဘက်လက်တွင် သံမှို တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး ညာဘက်လက်တွင် သံတူကို ကိုင်ကာ သံမှိုကို ရိုက်သွင်းလိုက်သည်။

သူသည် သစ်သားလုပ်ငန်းတွင် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်ပုံ ရသည်။ အလုပ်မျိုးစုံကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် တကယ်ကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဆွဲဆောင်မှု တစ်မျိုး ရှိနေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည်လည်း ကူညီပေးရန် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သိပ်မကြာခင်မှာပင် ကုတင်ငယ်လေးသည် အပြည့်အဝ ပြုပြင်မွမ်းမံပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ ရှောင်မန်မှာ အလွန် ကျေနပ်နေခဲ့သည်။ "အဖေ၊ အဖေက တကယ်ကို တော်တာပဲ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အဖေ။"

သူတို့ သုံးဦး ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို ကြက်အချိုပေါင်း အတုံးများစွာ ခပ်ထည့်ပေးပြီး ထို့နောက် ပြောလိုက်သည်။ "မေးစရာ မေးခွန်းကြီး တစ်ခု ရှိတယ်။ ကျွန်မတို့ အိမ်မှာ အိမ်မှုကိစ္စတွေကို ဘယ်သူ လုပ်မှာလဲ။"

ချန်ကျိုက်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ ငါ အချိန်ရရင် အိမ်မှုကိစ္စ အားလုံးကို ငါ လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ခါတစ်လေကျရင် ငါ အရမ်း အလုပ်များနေနိုင်တယ်။"

သူ၏ လေသံမှာ အထူးသဖြင့် ရိုးသားပြီး အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ မရှိပေ။ သူ ပြောလိုက်သည့်စကားမှာ ဘာမှ မပြောတာနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်ဟု ရှုယွမ် တိတ်တဆိတ် ညည်းညူလိုက်သည်။

ရှောင်မန်သည် ကြက်အချိုပေါင်း တစ်တုံးကို ကောက်ယူကာ ရှုယွမ်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးပြီး သူ၏ လက်သေးသေးလေးကို ချက်ချင်း မြှောက်လိုက်သည်။ "သား အိမ်က အိမ်မှုကိစ္စတွေ အားလုံးကို လုပ်နိုင်ပါတယ်။"

ဘာမှ ပြန်မလုပ်ပေးဘဲ သူ ဒီအတိုင်း စားနေလို့ မရဘူးလေ။

ရှုယွမ် အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "ကောင်းပြီ၊ အဲ့ဒါဆို ရှင်းသွားပြီ။ ရှောင်မန်ကိုပဲ လွှဲထားလိုက်တော့မယ်။"

ရှောင်မန်သည် သူ့ဖခင်ကဲ့သို့ပင် အလေးအနက်ထားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သား ထမင်းချက်နိုင်တယ်။ သား အိမ်မှုကိစ္စ မျိုးစုံကို လုပ်နိုင်တယ်။"

ရှုယွမ် ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို အမေလည်း အားနာမနေတော့ဘူး။ အမေ့ရဲ့ ကလေးအလုပ်သမားလေးကို အလုပ်ခိုင်းရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။"

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လုပ်ဆောင်ရန် ကိစ္စများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ သူတို့သည် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် စျေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမသို့ သွားရောက်ကာ အိုးများ၊ ပန်းကန်လုံးများ၊ တူများ၊ ရေနွေးဗူး တစ်လုံး၊ ရေနွေးတည်ရန် သတ္တု ရေနွေးအိုး တစ်လုံး၊ ဆီ၊ ဆား၊ ပဲငံပြာရည် ရှာလကာရည်နှင့် အခြား နေ့စဉ်သုံး ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။

ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် အရာအားလုံးကို သေချာစွာ ဆေးကြောသန့်စင်ခဲ့ကြသည်။ ညနေ ငါးနာရီတွင် ရှုယွမ်သည် ကုတင် နှစ်လုံးစလုံးကို ခင်းကျင်းပြီး စောင်များကိုပါ ခင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့ အိမ်လေး၏ ပြင်ဆင်မှုမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ညစာကို စားသောက်ခန်းမမှ ဆက်၍ဝယ်ယူလာခဲ့သည်။ စားသောက်ပြီးနောက် ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှု တစ်ခုက သူတို့အပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူတို့ သုံးဦးစလုံးတွင် ပြောစရာ ဘာမျှ မရှိခဲ့ပေ။

ချန်ကျိုက်သည် စာအုပ် တစ်အုပ် ဖတ်နေပြီး ရှုယွမ်က ရှောင်မန်ကို လမ်းလျှောက်ထွက်ရန် ခေါ်သွားကာ ညခုနစ်နာရီခန့်တွင် ကိုယ်လက်သန့်စင်ရန်နှင့် အိပ်ရာဝင်ရန် ပြင်ဆင်ရန် ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ရှောင်မန်သည် ညရှစ်နာရီကျော် အနည်းငယ် အချိန်တွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်ကျိုက်သည် ကုတင်ငယ်လေးဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သူ အိပ်ပျော်နေသည်ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကလေးငယ်လေးသည် မကြာသေးမီက အသားအနည်းငယ် တက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ပါးပြင်များမှာ ဝိုင်းစက်ပြီး ပြည့်ဖြိုးနေကာ ခေါင်းအုံးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော သူ၏ မျက်နှာလေးမှာ အထူး ချစ်စရာကောင်းနေခဲ့သည်။

သူသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရသဖြင့် သူ၏ ခြေထောက်များ ထုံကျင်လာသည်အထိ အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ မတ်တပ်ရပ်ကာ ကိုယ်လက်သန့်စင်ရန် ရေချိုးခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။

ညကိုးနာရီကျော်သည့် အချိန်တွင် ရှုယွမ် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေခဲ့သည်မှာ နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် ချန်ကျိုက်သည် အိပ်ရာဝင်ဝတ်စုံ လဲရန် ကုတင်၏ အပြင်ဘက်အစွန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ အဝတ်လဲပြီးနောက် သူသည် သူ၏ ရှည်လျားသော လက်ဆန့်ကာ မီးခလုတ်ကြိုးကို ဆွဲပြီး ကုတင်၏ အစွန်းနားတွင် လှဲလျောင်းလိုက်သည်။

သူသည် အလွန် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ သာယာပြီး သူ၏ လက်များနှင့် ခြေထောက်များကို သေသပ်စွာ ထားရှိထားသည်။ သူ လှည့်မအိပ်သည့်တိုင်အောင် သူမ၏ ဘေးရှိ လူသည် နက်ရှိုင်းသော တရားထိုင်မှု အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

သူမ မရင်းနှီးသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ကုတင် တစ်လုံးတည်း အတူတူ အိပ်ရခြင်းမှာ ဤမျှ မလွယ်ကူသင့်ကြောင်း သူမ သိသည်။ ရှောင်မန်နှင့် အတူအိပ်ရန်ပင် သူမ ရက်အနည်းငယ် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ ချန်ကျိုက် ကဲ့သို့သော အရွယ်ရောက်ပြီး အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အတူအိပ်ရန်ဆိုလျှင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ၊ သူ၏ တည်ရှိမှုမှာ အလွန်အမင်း ထင်ရှားလှသည်။