အခန်း ၄၈

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၄၈

ခဏတာမျှ ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်ပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် ဘေးသို့ လှည့်ကာ စကားပြောလိုက်သည်။ "ဒေါက်တာချန်၊ ရှင်နဲ့ ကုတင် တစ်လုံးတည်း အတူတူ အိပ်ရတာ ကျွန်မ အိပ်မပျော်ဘူး။ ရှင်ကရော ဒီလိုမျိုး အိပ်လို့ ရလို့လား။"

ချန်ကျိုက်သည်လည်း အသားကျရန် အချိန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။ သူက တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ လူအများကြီးက ငါတို့လိုပဲ နေထိုင်ကြတာပါ။ ရှိတာလေးနဲ့ အဆင်ပြေအောင် နေကြရတာပဲ။ ငါတို့ အခုလောလောဆယ် အဆင်ပြေအောင် နေကြတာပေါ့။ နောက်နှစ် ငါတို့ အိပ်ခန်းသုံးခန်းပါ တိုက်ခန်း ရတဲ့အခါကျရင် ကိုယ်စီ ကိုယ်ပိုင် အခန်း ရမှာပါ။"

ရှုယွမ်သည် အိပ်ခန်းသုံးခန်းပါ တိုက်ခန်းဟူသော ထိုကတိအတွက် တောင့်တမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ပြောသည်မှာလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု သူမ ထင်မိသည်။ စုံတွဲ အများအပြားသည် ရှုဖျင်နှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းတို့ကဲ့သို့ လက်တွေ့ကျမှုကြောင့် ဘဝကို မျှဝေနေထိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် တတ်နိုင်သမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ လှဲနေခဲ့သော်လည်း အိပ်မပျော်နိုင်သေးပေ။ သူမသည် သူမ ဘေးရှိ လူအား ထပ်၍စကားပြောလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့။ ကျွန်မ ဟန်ဆောင်မနေတော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ အတူတူ အိပ်ခဲ့ပြီးပြီ၊ ကလေးတောင် ရခဲ့ပြီးပြီပဲ၊ ကုတင် တစ်လုံးတည်း အတူတူ အိပ်ရတာ ဘာများ အရေးကြီးလို့လဲ။"

ချန်ကျိုက် - "......"

ရှုယွမ် အိပ်ပျော်ရန် ခက်ခဲခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အတော်လေး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူမ နိုးလာသောအခါ ချန်ကျိုက်သည် ရှောင်မန်နှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး နံနက်စာ ဝယ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မန်သည် ရှုယွမ်၏ ကုတင်အစွန်းသို့ မှီလာပြီး သူ၏ မျက်နှာလေးမှာ သူမ၏ မျက်နှာနှင့် နီးကပ်နေခဲ့သည်။ "အဖေနဲ့ သား အနားက အားကစားကွင်းမှာ ပြေးခဲ့ကြတယ်။ အဖေက ဒီနေ့က လမ်းကြောင်းကို စမ်းသပ်ဖို့ဖြစ်ပြီး မနက်ဖြန်ကစပြီး နေ့တိုင်း ပြေးမယ်လို့ ပြောတယ်။"

သူက တကယ်ကို သူ့ကိုယ်သူ စည်းကမ်းရှိတဲ့ အမျိုးသား တစ်ယောက်ပါပဲ။

ချန်ကျိုက်သည် နေ့လယ်စာဘူးများထဲမှ တို့ဟူးပူတင်း အီကြာကွေးနှင့် ကြက်ဥများကို ထုတ်ယူကာ ပန်းကန်ပြားများနှင့် ပန်းကန်လုံးများထဲတွင် စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ရှုယွမ်သည် အဝတ်အစားများကို အမြန် လဲလှယ်ကာ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး သုံးမိနစ် အကြာတွင် စားပွဲ၌ ထိုင်လိုက်သည်။

ချန်ကျိုက်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ကျက်သရေရှိစွာ စားသောက်နေပြီး သူ၏ ပန်းကန်နှင့် တူများကို သေသပ်စွာ ကိုင်ထားကာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ မျက်စိပသာဒ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ပြာလဲ့လဲ့ သွေးကြောများ အထက်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အနီစက်များမှာ ထင်ရှားနေခဲ့သည်။ သူ၏ ကလေးများနှင့် ဓာတ်မတည့်ခြင်းမှာ မည်မျှကြာမည်ကို သူမ တကယ် မသိခဲ့ပေ။ အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေမှာလား။

လီဟုန်ရှားသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ဒုတိယသမီးကို ပို့ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ နေထိုင်စရိတ်များကို ထောက်ပံ့ပေးရန် သို့မဟုတ် သူမ၏ ကိစ္စရပ်များကို စီမံခန့်ခွဲရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် သူမသည် ရှောင်မန်ကို နေ့လယ်စာစားရန် အလွန် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။

"ချန်ကျိုက်က ဆေးရုံ စားသောက်ခန်းမမှာ စားတယ်။ သမီးတို့ နှစ်ယောက်တည်းအတွက် ထမင်းချက်ရတာ အရမ်း ဒုက္ခများတယ်။ ဒီနေရာက ဓာတ်ပုံတိုက်နဲ့ နီးတယ်၊ ဒါကြောင့် သမီးတို့ ဒီမှာပဲ အဆင်ပြေအောင် နေကြတာပေါ့။ သမီးတို့ရဲ့ ရိက္ခာခွဲတမ်းတွေကို သမီး ယူလာခဲ့မယ်၊ ပြီးတော့ သမီးတို့အတွက် အစားအသောက် စရိတ်ကိုလည်း သမီး ပေးပါ့မယ်။"

လီဟုန်ရှားသည် သားအမိနှစ်ဦးကို အလွယ်တကူ လက်ခံလိုက်သည်။

_ _

အလုပ်ဆင်းချိန် ရောက်သောအခါ ရှုယွမ်သည် တစ်စက္ကန့်လေးမျှပင် ဆိုင်းငံ့မနေခဲ့ပေ။ သူမသည် ရှောင်မန်ကို ချက်ချင်း အိမ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ပထမဆုံး သူတို့သည် တို့ဟူး တစ်တုံး ဝယ်ရန် ကုန်စုံဆိုင်သို့ ဝင်ခဲ့ကြပြီး ထို့နောက် အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံ ဂိတ်တံခါးဘက်သို့ ကွေ့ကာ လမ်းဘေး ဈေးဆိုင်များတွင် ရောင်းချနေသော မြို့စွန် လယ်သမားများထံမှ ငါးကြင်း အရှင် သုံးကောင်နှင့် ဟင်းနုနွယ်ရွက် တစ်စည်းတို့ကို ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။

အိမ်ရှိ မီးဖို ကောင်းစွာ အလုပ်လုပ်ခြင်း ရှိမရှိ သူမ စမ်းသပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သားအမိနှစ်ဦးသည် သေးငယ်သော မီးဖိုချောင်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားကြသည်။ ရှောင်မန်က ဟင်းနုနွယ်ရွက်များကို ရွေးချယ်နေစဉ် ရှုယွမ်က ငါးကြင်းများကို သေချာစွာ ဆေးကြောသန့်စင်ခဲ့သည်။

သူမသည် အအေးသုပ် တစ်ပွဲ လုပ်ရန်အတွက် ဟင်းနုနွယ်ရွက်နှင့် ကြာဆံများကို ဦးစွာ ရေနွေးဖျောပြီး ထို့နောက် ငါးကို နှစ်ဖက်စလုံး ရွှေရောင်သန်းလာသည်အထိ ကြော်လိုက်ကာ ရေနွေးများ လောင်းထည့်ပြီး တို့ဟူးတုံးများ ထည့်ကာ အရာအားလုံးကို မီးပြင်းပြင်းဖြင့် ပြုတ်လိုက်သည်။

အလုပ်ရှုပ်သော နေ့တစ်နေ့အပြီးတွင် ချန်ကျိုက်သည် မွန်းလွဲပိုင်း လူနာကြည့်ခြင်းများကို ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီး သူ့လက်များကို သေချာစွာ ဆေးကြောခဲ့သည်။ သူ၏ ရုံးခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူသည် အဖြူရောင် ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ ချိတ်ဆွဲပြီး ထို့နောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ အိမ်ပြန်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ တံခါးဝသို့ ရောက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ လှည့်ပြန်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ကုလားထိုင်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

၎င်းသည် မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော သီးသန့် ရုံးခန်း တစ်ခန်းဖြစ်ပြီး ရိုးရှင်းသော ပရိဘောဂများ ပါရှိသည်။ သူ တစ်ဦးတည်းသာ အသုံးပြုပြီး နှောင့်ယှက်ခံရခဲသဖြင့် ၎င်းက သူ့ကို နက်ရှိုင်းသော တွေးတောမှုထဲသို့ နစ်မျောသွားစေခဲ့သည်။

လူသုံးဦး ပါဝင်သော မိသားစု တစ်ခု၏ နေ့စဉ်ဘဝနှင့် သူ သိပ်ပြီး အသားမကျသေးပေ။

သူသည် သူ၏ ယခင် တစ်ကိုယ်ရေဘဝကို ပိုအသားကျနေခဲ့ပြီး တစ်ယောက်တည်း စားသောက် အလုပ်လုပ်ကာ အိပ်စက်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူ၏ အချိန်အများစုကို အလုပ်နှင့် စာဖတ်ခြင်းတို့တွင်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ ဘဝသည် ရိုးရှင်းပြီး စနစ်တကျ ရှိခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော တစ်ပုံစံတည်းဖြစ်နေသည့်၊ ငြိမ်းချမ်းပြီး အနှောင့်အယှက်ကင်းသော ဘဝသည် ထာဝရ ဆက်တည်ရှိနေမည်ဟု သူ တစ်ခါက ယုံကြည်ခဲ့ဖူးသည်။

သူ၏ အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်တွင် အိမ်ထောင်ပြုခြင်း သို့မဟုတ် ကလေးယူခြင်းတို့ ဘယ်သောအခါမျှ မပါဝင်ခဲ့ပေ။

ရှောင်မန် ရှိနေကြောင်းကို သိရှိပြီးနောက် သူ၏ ဘဝသည် မည်သည့် သတိပေးချက်မျှမရှိဘဲ လမ်းကြောင်းမှ သွေဖည်သွားခဲ့သည်။

သူ အမှန်တကယ် အိမ်မပြန်ချင်ခဲ့ပေ။ ထိုနေရာသည် အစစ်အမှန် အိမ်တစ်လုံး မဟုတ်ပေ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် နွေးထွေးမှု မရှိခြင်းကို ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ဘဲ ၎င်းသည် အတူရှိနေရန်အတွက်ပင် ကြီးမားသော အားထုတ်မှု လိုအပ်သည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ရှောင်မန်ကို တွေးမိလိုက်သည်။ ထိုဖြူစင်ပြီး အပြစ်ကင်းသော မျက်လုံးများ၊ နူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်သော အသံလေး၊ မည်သူ့ကိုမဆို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အရည်ပျော်သွားစေနိုင်သည့် သွားအဖြူလေးများ ပေါ်နေသော သူ့အပြုံး။ ကလေးသည် နုနယ်ပြီး သူ၏ အသက်အရွယ်ရှိ ကလေး အများစုထက် ပိုသော အခက်အခဲများကို သည်းခံဖြတ်သန်းခဲ့ရကာ ဂရုစိုက်မှု လိုအပ်ပြီး မိဘများ လိုအပ်သည်။

ကလေးသည် သူ၏ မျက်နှာကို မော့ကာ သူ့ကို "အဖေ" ဟု ခေါ်လိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ထိုလက်သေးသေးလေးကို တစ်ကြိမ်မျှပင် မဆုပ်ကိုင်ဖူးသေးပေ...။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ ချန်ကျိုက်သည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ တံခါးကို သော့ခတ်ပြီး စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူ လမ်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်နေစဉ် သူ၏ တိုက်ခန်း ပြတင်းပေါက်ကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများ နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ သူ လမ်းဘေးရှိ ကုက္ကိုပင်အောက်တွင် ရပ်ပြီး ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲမှ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူကာ မီးညှိလျက် မီးခိုးငွေ့များ ဝန်းရံနေစဉ် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးတောနေရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ နှေးကွေးပြီး တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ကြွယ်ဝပြီး မွှေးကြိုင်သော ရနံ့တစ်ခုက သူ့ကို ဆီးကြိုနေခဲ့သည်။ သူ့အတွက် တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့သူမှာ ရှောင်မန် ဖြစ်သည်။ ကလေးငယ်လေး၏ အသံမှာ ရွှင်လန်းနေခဲ့သည်။ "အဖေ၊ အမေက ငါးကြင်းတို့ဟူး ဟင်းရည် ချက်နေတယ်။ အဖေ ငါးကြိုက်တယ်လို့ အမေ ပြောတယ်။ ဟုတ်လားဟင် အဖေ။"

ချန်ကျိုက် အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း၊ ဟုတ်တယ်။"

သူ့စိတ်ထဲရှိ လေးလံသော အတွေးများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင်ထဲတွင်တို့ဟူး ဟင်းရည်သည် အိုးထဲတွင် ပြုတ်နေပြီး ညင်သာစွာ ပွက်ပွက်ဆူနေကာ ရေနွေးငွေ့တိမ်တိုက်များကို လွှတ်ထုတ်နေခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် ခါးစည်း(အေပရွန်)ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မီးဖိုဘေးတွင် ရပ်လျက် ဟင်းနုနွယ်ရွက်နှင့် ကြာဆံထဲသို့ ပဲငံပြာရည်နှင့် ရှာလကာရည်တို့ကို ထည့်နေခဲ့သည်။

အရသာရှိသော ရနံ့ အလွှာများကို ဖြတ်၍ပင် ရှုယွမ်သည် သူ့ထံမှ မီးခိုးနံ့ သဲ့သဲ့ကို ရပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဆေးလိပ်သောက်ထားတာလား။ ရှင် အရင်က မသောက်ဘူးလို့ ကျွန်မ မှတ်မိတယ်။"

ချန်ကျိုက်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး ရိုးရှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အခု နောက်မှ သောက်ဖြစ်တာ။ တစ်ခါတလေပါ။"

အကယ်၍ သူ ဘယ်အချိန်က စတင် ဆေးလိပ်သောက်ခဲ့သနည်းဟု ပြောရမည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ ရှုယွမ် ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်း သူ သိရှိပြီးနောက်ပိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

အအေးသုပ်ကို ရောမွှေနေစဉ် ရှုယွမ်က ပွင့်လင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အရင်ကလို သန့်ရှင်းလန်းဆန်းနေတဲ့ ပုံစံမျိုးက ရှင်နဲ့ ပိုလိုက်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ ရှောင်မန်နဲ့ ကျွန်မက တစ်ဆင့်ခံ မီးခိုးငွေ့ကို မရှူချင်ဘူး၊ ပြီးတော့ မီးခိုးနံ့ကို လုံးဝ မရှူချင်ဘူး။"

"ငါ ဖြတ်လိုက်ပါ့မယ်။ ရေနွေး ရှိလား။ ငါ ရေချိုးချင်လို့" ချန်ကျိုက်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ရှုယွမ်သည် ထောင့်မှ ရေနွေးဗူး နှစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ သူ့အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "သွားချိုးလိုက်လေ။ နှစ်လုံး စလုံး အပြည့်ပဲ။"

ချန်ကျိုက်သည် ရေနွေးဗူးများကို ရေချိုးခန်းထဲသို့ ယူသွားပြီး ထို့နောက် အဝတ်အစားသန့်များ ယူရန် အိပ်ခန်းထဲသို့ သွားခဲ့သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နေစဉ် သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆေးလိပ်ဗူးကို ဆွဲထုတ်ကာ မီးဖိုချောင် တံခါးဘေးရှိ အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ရှုယွမ်သည် ငါးကြင်းတို့ဟူး ဟင်းရည်ကို ကြွေဇလုံ တစ်လုံးထဲသို့ ခပ်ထည့်လိုက်သည်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှ သူမ ထွက်လာသောအခါ သူမ၏ အကြည့်သည် အမှိုက်ပုံးကို ဖြတ်သွားပြီး သူ လွှင့်ပစ်လိုက်သော ဆေးလိပ်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည် သူက ဆေးလိပ်ဖြတ်ဖို့ တော်တော်လေး ပြတ်သားတာပဲ။

သူမသည် ငါးဟင်းရည်ကို စားပွဲဝိုင်းပေါ်တွင် တင်လိုက်ရာ မျက်နှာပြင်မှ အငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အဓိက အစားအစာမှာ စားသောက်ခန်းမမှ ဝယ်လာသော ကောက်နှံစုံ ပေါက်စီများ ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုက်သည် ရေချိုးပြီးခါစဖြစ်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာကာ သူ၏ ဆံပင်များမှာ တစ်ဝက်ခန့် ခြောက်သွေ့နေပြီး သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေခဲ့သည်။ သူသည် သန့်ရှင်းပြီး လန်းဆန်းနေပုံ ရသည်။ ရှောင်မန်သည် သူ့ကို စောင့်နေခဲ့ပြီး ရှုယွမ်အား အမြန် သတင်းပို့လိုက်သည်။ "အမေ၊ အဖေ့ဆီက မီးခိုးနံ့ မရတော့ဘူး။ သူ အရမ်း မွှေးနေပြီ။"

ချန်ကျိုက်သည် ရှောင်မန်ကို ပွေ့ချီကာ စားပွဲဘေးတွင် ချပေးလိုက်သည်။ သူတို့ သုံးဦးသည် ၎င်း၏ ပတ်လည်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ရှုယွမ်သည် သူမ၏ နှာခေါင်းပေါက်များကို အနည်းငယ် ပွစိပွစိ လုပ်လိုက်သည်။ "ဟင်း... မင်းအဖေဆီက ဆပ်ပြာနံ့ရတယ်။"

ငါးကြင်း ဟင်းရည်မှာ နို့နှစ်ရောင် အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး ကြွယ်ဝကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရနံ့တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် သူတို့ တစ်ယောက်စီကို တစ်ပန်းကန်စီ ခပ်ထည့်ပေးပြီး ရှောင်မန်အတွက် ငါးအရိုးများကို ဂရုတစိုက် ဖယ်ရှားပေးကာ ဂရုတစိုက် စားရန် သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

ချန်ကျိုက်၏ လေးလံသော သံသယများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဤအိမ်သည် သူ ထင်ထားသလောက် အေးစက်မနေခဲ့ပေ။ ရှုယွမ်နှင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုရခြင်းမှာ သဘာဝကျပြီး လွယ်ကူလှသည်။

ငါးဟင်းရည်မှာ မွှေးကြိုင်နေပြီး ၎င်း၏ အရသာမှာ သိမ်မွေ့ကာ ချောမွေ့ပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် လတ်ဆတ်ပြီး ချိုမြိန်နေခဲ့သည်။ ချန်ကျိုက်သည် တစ်ငုံ သောက်ပြီး ရှုယွမ် ကျေးလက်တွင် သူ့အတွက် ငါးဟင်းရည် မည်သို့ ချက်ပေးခဲ့ဖူးပုံကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့သည်။ အရသာမှာ အတိအကျ တူညီနေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူမသည် ငါးများ၊ တောကြက်များ၊ သမင်များကိုပင် ဖမ်းလေ့ရှိပြီး မကြာခဏဆိုသလို သူစားရန် ငါးများ ယူဆောင်လာလေ့ ရှိသည်။ သူမသည် အလွန် တောက်ပပြီး ရှင်သန်တက်ကြွမှု အပြည့် ရှိခဲ့သည်။ ပညာတတ်လူငယ် အဖွဲ့တွင် သူမသည် လူကြိုက်အများဆုံး ဖြစ်ပြီး အခြား ပညာတတ်လူငယ်များနှင့် ဒေသခံ ရွာသားများကြားတွင် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့သည်။ လူတိုင်းက သူမကို သဘောကျကြသည်။

သူ့အပေါ် သူမ၏ အထူး ဂရုစိုက်မှုကို အထင်လွဲခဲ့သူ သူမသည် သူ့တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ခြားနားစွာ ဆက်ဆံသည်ဟု အထင်လွဲခဲ့ပြီး သူတို့သည် ချစ်သူများဖြစ်နေပြီဟုပင် ထင်မှတ်လွဲမှားခဲ့သူမှာ သူ တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ အမြဲတမ်း တောက်ပနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဟင်းရည်မှာလည်း အရသာရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူတို့သည် အတူ နေထိုင်နေကြပြီး ကလေးတစ်ဦးကို အတူတကွ ပြုစုပျိုးထောင်နေကြသည်။ သို့သော်...

ရှုယွမ်ကမူ ထိုမျှလောက် အတွေးများနေပုံ မပေါ်ပေ။ သူမသည် သူမ၏ အစားအစာကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ ချန်ကျိုက်၏ ပန်းကန်လုံး လွတ်နေသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ သူမသည် လက်လှမ်းကာ သူ၏ ပန်းကန်လုံးကို ယူပြီး ငါးဟင်းရည် နောက်ထပ် ပန်းကန်လုံးတစ်ဝက်ခန့် ခပ်ထည့်လိုက်ကာ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လျက် သူ့အား ပြန်ပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မကို ဘာလို့ ကြည့်နေတာလဲ။"

ချန်ကျိုက်သည် ပန်းကန်လုံးကို ယူပြီး တည်ငြိမ်သော အသွင်အပြင်ကို ထိန်းသိမ်းထားရန် ကြိုးစားကာ ဘာမျှ မပြောခဲ့ပေ။ သို့သော် ရှောင်မန်က သူ၏ ကိုယ်စား ဖြေပေးလိုက်သည်။ "အမေက တကယ် လှတယ်လို့ အဖေ တွေးနေတာ ဖြစ်ရမယ်။"

"အဲ့ဒီလိုလား၊ ဒေါက်တာချန်" ရှုယွမ် ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ချန်ကျိုက်သည် ဟင်းရည်ကို မျိုချပြီး ဝန်လေးစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "...ဟုတ်တယ်။"

_ _

ထိုညတွင် ရှုယွမ်သည် ထုံးစံအတိုင်း ကုတင်ပေါ်တွင် အရင်ဆုံး လှဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ ညကိုးနာရီကျော် အနည်းငယ် အချိန်တွင် ချန်ကျိုက်သည် မီးကို ပိတ်ပြီး သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် မဟုတ်ဘဲ ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူ၏ အိပ်ရာဝင်ဝတ်စုံသို့ လဲလှယ်လိုက်သည်။

ရှုယွမ် စကားပြောလာခဲ့သည်။ "ကျွန်မတို့ ရှောင်မန်ရဲ့ အိမ်ထောင်စု စာရင်း သွားသွင်းဖို့ လိုတယ်။ သူ့မှာ တရားဝင် နာမည် မရှိသေးဘူးလေ။ ရှင် တစ်ခုလောက် စဉ်းစားပေးလို့ ရမလား။"

သူ့ကို စာရင်းသွင်းခြင်းမှာ ကြီးမားသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရှောင်မန်သည် အိမ်ထောင်စု စာရင်းတွင် ပါဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် စပါးနှင့် ဆီ ခွဲတမ်းများ ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းသွားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုက်သည် အခုလေးတင် ချွတ်ထားသော ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီကို ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် သေသပ်စွာ ခေါက်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ကုတင်ဘေးသို့ ပြန်လာကာ စောင်ကို မပြီး ကုတင်၏ အစွန်းဘက်တွင် လှဲလျောင်းပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်းမှာ သူ့နာမည်အတွက် အကြံပြုချင်တာ ရှိလား။"

ရှုယွမ် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မကတော့ သူ ဘေးကင်းလုံခြုံဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို အဓိပ္ပာယ်ရတဲ့ နာမည်တစ်ခု ရွေးကြရအောင်။"

ချန်ကျိုက် တိုးညင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။"

ရှုယွမ် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်ကို ကျွန်မရဲ့ မျိုးရိုးနာမည် ပေးချင်တယ်။ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ချန်ကျိုက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

ရှုယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းထုတ်စရာ တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ ဒီလောက် မြန်မြန် သဘောတူလိုက်တာလား။ ဘာကြောင့်လဲလို့တောင် မမေးဘဲနဲ့လား။ ဤခေတ်ကာလတွင် အမျိုးသား အများစုမှာ ဖိုဝါဒီကို လက်ကိုင်ထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ တကယ်လို့ အခြား တစ်ယောက်ယောက်သာ ဆိုပါက ဆယ်ကြိမ်တွင် ကိုးကြိမ်ခန့် သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။

ချန်ဖူမီမှာ ရှေးရိုးစွဲပြီး ရှေးဆန်သူ ဖြစ်သည်။ သူ သဘောတူရန် အခွင့်အလမ်းမှာ ပို၍ပင် နည်းပါးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

"သူ့ကို ကျွန်မရဲ့ မျိုးရိုးနာမည် ဘာလို့ ပေးချင်လဲဆိုတာ ရှင် မမေးတော့ဘူးလား" ရှုယွမ်က သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ချန်ကျိုက်၏ အသံမှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ "ကလေးတစ်ယောက်က မိခင်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည် ယူတာက သဘာဝပါပဲ။"

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ တံတောင်ဆစ်ဖြင့် ထောက်ကာ ထထိုင်ပြီး ချန်ကျိုက်ကို ကျော်၍ လက်လှမ်းကာ မီးခလုတ်ကြိုးကို ဆွဲရန် သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

အလင်းရောင်များ သူတို့အပေါ် ကျရောက်လာပြီး ချန်ကျိုက်က သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးထားသည်ကို ရှုယွမ် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်မောင်းများနှင့် ခြေထောက်များမှာ ပြီးပြည့်စုံလုနီးပါး မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း ရှိနေပြီး သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ အလွန် ဖြောင့်မတ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ချောမောခန့်ညားသော မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် မျက်နှာအမူအရာမျှ မရှိပေ။

ရှုယွမ် သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ သူ၏ ထူထဲသော မျက်တောင်များ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းနက်များက သူမ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် ထထိုင်လျက် သူ့ကို မျက်နှာမူကာ သူမ၏ အကြည့်များက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေစဉ် စကားပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ကျွန်မကို အကြောင်းပြချက် မေးသင့်တယ်။"

"ပြောလေ" ချန်ကျိုက်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။